Φαβορί και αουτσαιντερς

Ο Πρωθυπουργός ξεκίνησε σήμερα την προεκλογική του εκστρατεία από την ΔΕΘ. Και την ξεκίνησε καλά. Φαίνεται πως για πρώτη φορά μετά το 2004 ο Καραμανλής θα πρωτοτυπήσει και θα παραγματοποιήσει μία εκστρατεία όπως θα έπρεπε να είναι. Λέγοντας αλήθεια και εξαγγέλοντας σκληρά μέτρα. Ούτε πλειοδοσία μερικών ευρώ για τους συνταξιούχους, ούτε διαγωνισμό επιδοτήσεων και ευρωπαικών τσαμπουκάδων στην Ευρώπη για τους αγρότες. Επιτέλους μετά από πολύ καιρό θα κληθούμε να κρίνουμε ένα ειλικρινές, ουσιαστικό και απόλυτα δεξιό πρόγραμμα. Και αυτό, όπως και να το κάνουμε, αποτελεί πρόοδο.

Γιατί όμως ο κος Καραμανλής, μετά από 5,5 χρόνια και δύο εκλογικές μαχές, αποφάσισε να επιδιώξει να γίνει ο ορισμός το δεξιού ηγέτη σε αυτή την αναμέτρηση? Είναι η κρίση που του επέβαλε μία όψιμη υπευθυνότητα και ιδεολογική συνείδηση?  Μάλλον όχι, γιατί αν ήταν έτσι θα βλέπαμε τέτοιου τύπου εξαγγελίες εδώ και πολύ καιρό. Τι ήταν λοιπόν αυτό που συνέβη και που οδήγησε τον πρωθυπουργό στο να αποκηρύξει τα βασικό του  δόγμα που συνοψίζεται στο απλοϊκό “η μεσαία τάξη και οι δημοσκοπήσεις να είναι καλά και τα υπόλοιπα θα τα βρούμε”??

Νομίζω ότι η απάντηση είναι απλή, αυτό που άλλαξε είναι τοποθέτηση του κου Καραμανλή στο πολιτικό παιγνίδι. Από φαβορί μετατράπηκε σε μικρό χρονικό διάστημα σε αουτσάιντερ. Η ήττα είναι πλέον πολύ πιθανή (και όπως συμβαίνει συνήθως) αντιστρόφως ανάλογα οδυνηρή.

Τα αουτσαιντερς συνήθως χαρακτηρίζονται από μερικά βασικά στοιχεία.  Διάθεση για ρίσκο, άγνοια κινδύνου και συνεπώς αυξημένες πιθανότητες υψηλής απόδοσης. Το έχουμε δει στο ποδόσφαιρο αμέτρητες φορές…
Το ευχάριστο είναι ότι θα δούμε τον Καραμανλή να “παίζει καλή μπάλα” . Το δυσάρεστο για όσους δεν συμφωνούν μαζί του είναι ότι τα αουτσάιντερς κάνουν την έκπληξη πολύ συχνότερα από ότι προβλέπουν τα στατιστικά μοντέλα. Και το χειρότερο από όλα? Η επιτυχία ενός αουτσάιντερ δεν φαίνεται να εξαρτάται από την απόδοση που είχε ως φαβορί.

Και εδώ μπάινει στο παιγνίδι ο κος Παπανδρέου, το αδιαφιλονίκητο φαβορί. Αν θέλει να κερδίσει αυτή τη φορά πρέπει να αποφύγει το πιο συχνό λάθος των φαβορί. Να διαταχτεί δηλαδή περιμένοντας ότι ο αντίπαλος θα παίξει κατενάτσιο όπως στα προηγούμενα παιγνίδια μέχρι τώρα. Δεν έχει την πολυτέλεια ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να επενδύσει αυτή τη φορά στον εκφυλισμό του δεξιού DNA της Ν.Δ. Θα έχει απέναντι του έναν αντίπαλο του οποίου η ήττα είναι προδιαγεγραμένη. Έναν πολύ επικίνδυνο συνεπώς αντίπαλο που θα βγάλει τον καλύτερο συντηρητικό  εαυτό του βασιζόμενος στους παραδοσιακούς δεξιούς μύθους των ανηφορικών δρόμων που απαιτούν θυσίες και αποφασισμένους για ορειβασία ηγέτες.

Σε αυτές τις περιπτώσεις τα φαβορί, είτε παίζουν σαν μεγάλες ομάδες, είτε φεύγουν με το κεφάλι σκυμμένο και πολλά στοιχήματα χαμένα. Ο κος Παπανδρέου είναι αναγκασμένος να ακολουθήσει ένα και μόνο σύστημα. Απέναντι στις θυσίες και τους ορειβάτες-ηγέτες να παρουσιάσει την μόνη εναλλακτική, ένα καινούριο μεταφορικό μέσο που θα μας βγάλει γρήγορα από την ανηφόρα. Και αυτό οδηγεί αναπόφευκτα στην μόνη αξιόπιστη πρόταση. Αλλαγές, ριζικές αλλαγές εδώ και τώρα. Αλλαγές και προτάσεις που δεν έχουμε ξανακούσει. Αλλαγές που θα μας συγκλονίσουν και θα μας φέρουν ξανά στο γήπεδο. Αλλαγές που θα φαίνεται στο βλέμμα του και όχι στα λόγια του ότι τις πιστεύει και θα φέρει τα πάνω κάτω για να τις υλοποιήσει. Αλλαγές που, όσο καλά και να παίξει, δεν μπορεί να τις πραγματοποιήσει μία συντηρητική κυβέρνηση. Αν το παιγνίδι του είναι αυτό δεν πρόκειται να χάσει ούτε από τον καλύτερο Καραμανλή του αιώνα.

Οι ειδήμονες του ποδοσφαίρου λένε ότι ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις. Για μία χώρα όμως που χάνει για 5,5 συναπτά έτη ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Και αυτό πρέπει να το θυμούνται πάντα οι ειδήμονες του ΠΑΣΟΚ….

Πολιτικές της οικονομικής καταστροφής

του Immanuel Wallerstein

Κάθε μέρα, διαβάζω ακόμα έναν οικονομολόγο, δημοσιογράφο ή κυβερνητικό αξιωματούχο να διατυπώνουν απόψεις για πώς να επιτύχουμε την οικονομική ανάκαμψη σ’ αυτή την χώρα ή στην άλλη. Δε χρειάζεται να πω ότι όλες οι θεραπείες αντικρούουν η μία την άλλη. Σχεδόν όλοι αυτοί οι ειδικοί που βγαίνουν στα κανάλια και γράφουν στις εφημερίδες, μου φαίνεται ότι ζουν στη χώρα της φαντασίας. Μοιάζουν πραγματικά πεπεισμένοι ότι οι θεραπείες τους θα δουλέψουν σχετικά γρήγορα.

Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος βρίσκεται μόνο στην αρχή μια ύφεσης, που θα διαρκέσει για αρκετό καιρό και θα γίνει πολύ χειρότερη απ’ ότι είναι τώρα. Το φλέγον ζήτημα για τις κυβερνήσεις δεν είναι πώς θα ανακάμψουν αλλά πώς θα επιβιώσουν από την διογκούμενη λαϊκή οργή που, όλες, χωρίς εξαίρεση, αντιμετωπίζουν.

Ας ξεκινήσουμε με την οικονομική πραγματικότητα του παρόντος. Σχεδόν όλοι, σε ολόκληρο τον κόσμο -κυβερνήσεις, επιχειρήσεις, ιδιώτες- ζούσαν ξοδεύοντας περισσότερα απ’ όσα τους επέτρεπε το εισόδημά τους και το κατάφερναν αυτό μέσω του δανεισμού. Ο κόσμος ζαλίστηκε από τα φουσκωμένα κέρδη και τη φουσκωμένη κατανάλωση. Οι φούσκες πρέπει να σκάνε. Αυτήν εδώ έχει σκάσει (για την ακρίβεια πολλές φούσκες έχουν σκάσει). Στη συνείδησή μας έχει κατασταλάξει πλέον, ότι είναι αδύνατον να συνεχίσουμε σ’ αυτόν τον δρόμο και ξαφνικά, όλοι έχουν τρομοκρατηθεί, ότι θα μείνουν χωρίς πραγματικά λεφτά – κυβερνήσεις, επιχειρήσεις , ιδιώτες.

Όταν τους κυριεύσει αυτός ο φόβος, οι άνθρωποι σταματάνε να ξοδεύουν ή να δανείζουν. Και όταν η κατανάλωση και ο δανεισμός μειωθούν σημαντικά, τότε οι επιχειρήσεις σταματάνε να παράγουν ή μειώνουν την παραγωγή τους. Μπορεί να κλείσουν εντελώς ή, το λιγότερο, να απολύσουν εργάτες. Αυτός είναι ένας φαύλος κύκλος, αφού το κλείσιμο των επιχειρήσεων ή οι απολύσεις εργατών οδηγούν σε ακόμα μικρότερη πραγματική ζήτηση η οποία προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη απροθυμία για έξοδα ή για προσφορά δανείων. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται ύφεση και αποπληθωρισμός.

Προς το παρόν, η κυβέρνηση των ΗΠΑ, η οποία είναι ακόμα σε θέση να δανειστεί χρήματα και  να τυπώσει νέο χρήμα, σκοπεύει να βάλει καινούριο χρήμα σε κυκλοφορία. Αυτό θα μπορούσε, ίσως ,να δουλέψει, αν έριχνε πολύ χρήμα στην αγορά και το έριχνε με σύνεση. Πιθανότατα, όμως, δε θα το κάνει με σύνεση. Πιθανότατα, επίσης, το χρήμα, που χρειάζεται να πέσει στην αγορά για να καταφέρει κάτι, είναι λίγο παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται για να δημιουργηθεί μια καινούρια φούσκα. Και τότε το δολάριο μπορεί να πέσει πολύ πιο γρήγορα από τα υπόλοιπα νομίσματα, γκρεμίζοντας και το τελευταίο σημαντικό στήριγμα της παγκόσμιας οικονομίας.

Στο μεταξύ, υπάρχει όλο και λιγότερο χρήμα για καθημερινή κατανάλωση κάθε είδους για το κάτω 90% του παγκόσμιου πληθυσμού (και τα πράγματα δεν είναι πολύ καλά ούτε για το άνω 10%). Οι άνθρωποι γίνονται ανήσυχοι. Μόνο τον τελευταίο μήνα, έχουμε δει κόσμο να κατεβαίνει στους δρόμους και να διαδηλώνει για τις οικονομικές δυσκολίες σε ένα αυξανόμενο αριθμό χωρών – όπως στην Ελλάδα, στη Ρωσία, στη Λιθουανία, στη Μεγάλη Βρετανία, στη Γαλλία, στην Ισλανδία, στη Νότιο Κορέα, στη Γουαδελούπη, στη Μαδαγασκάρη ή στο Μεξικό – και πιθανότατα σε ακόμα περισσότερες χώρες, που απλώς δεν κέντρισαν το ενδιαφέρον του Τύπου. Για την ακρίβεια, τα πράγματα ήταν μάλλον ήρεμα μέχρι τώρα, αλλά όλες οι κυβερνήσεις είναι σε επιφυλακή.

Τι κάνουν οι κυβερνήσεις όταν το πρωταρχικό τους μέλημα είναι οι εσωτερικές αναταραχές; Έχουν μόνο δύο επιλογές – να πυροβολήσουν τους διαδηλωτές ή να τους καθησυχάσουν. Το να τους πυροβολήσουν δουλεύει μόνο μέχρις ενός σημείου. Αν μη τι άλλο, οι δυνάμεις καταστολής θα πρέπει να είναι άνθρωποι καλοπληρωμένοι και πρόθυμοι να το κάνουν. Και όταν η οικονομία δεν πάει καλά, τα διάφορα καθεστώτα δυσκολεύονται να κάνουν και αυτό.

Έτσι λοιπόν, τα καθεστώτα αρχίζουν να καθησυχάζουν τον πληθυσμό τους. Πώς; Πρώτα από όλα με τον προστατευτισμό. Όλοι έχουν ήδη αρχίσει να παραπονιούνται για τον προστατευτισμό των άλλων. Αλλά όλοι ήδη τον εξασκούν. Και θα τον εφαρμόσουν ακόμα περισσότερο. Οι οικονομολόγοι της ελεύθερης αγοράς μας λένε όλοι ότι ο προστατευτισμός κάνει τη συνολική οικονομική κατάσταση ακόμα χειρότερη. Αυτό είναι πιθανότατα αληθές, αλλά πολιτικά άσχετο όταν υπάρχουν άνθρωποι στους δρόμους που απαιτούν δουλειές – τώρα!

Ο δεύτερος τρόπος που οι κυβερνήσεις καθησυχάζουν τον κόσμο όταν υπάρχει αναταραχή είναι με σοσιαλδημοκρατικά μέτρα πρόνοιας. Για να το κάνουν, όμως, αυτό, χρειάζονται λεφτά. Και οι κυβερνήσεις μαζεύουν λεφτά βάζοντας φόρους. Όλοι οι οικονομολόγοι της ελεύθερης αγοράς μας λένε ότι το να αυξάνεις τους φόρους (κάθε είδους) κατά τη διάρκεια μιας οικονομικής ύφεσης κάνει τη συνολική οικονομική κατάσταση ακόμα χειρότερη. Αυτό μπορεί να είναι αληθές, αλλά και αυτό είναι άσχετο βραχυπρόθεσμα. Σε μια ύφεση τα έσοδα από φόρους υποχωρούν. Οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να καλύψουν τις τρέχουσες δαπάνες τους για να μη μιλήσουμε για αυξημένες δαπάνες. Οπότε θα αυξήσουν τους φόρους κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ή θα τυπώσουν νέο χρήμα.

Τέλος, ο τρίτος τρόπος που μπορούν να ακολουθήσουν για να καθησυχάσουν τους πολίτες τους οι κυβερνήσεις είναι με μια γενναία δόση λαϊκισμού. Το πραγματικό εύρος εισοδήματος μεταξύ του πλουσιότερου 1% και του φτωχότερου 20% τόσο σε κάθε χώρα ξεχωριστά, όσο και παγκοσμίως, έχει διευρυνθεί υπερβολικά τα τελευταία τριάντα χρόνια. Το εύρος θα μειωθεί στα πιο φυσιολογικά πλαίσια της δεκαετίας του 70, το οποίο και πάλι είναι μεγάλο, αλλά όχι τόσο σκανδαλωδώς μεγάλο. Έτσι, έχουμε κυβερνήσεις, που μιλάνε τώρα για όρια εισοδήματος στους τραπεζίτες, όπως στις ΗΠΑ και στη Γαλλία. Ή, μπορείς να διώξεις ανθρώπους για διαφθορά, όπως στην Κίνα.

Η κατάσταση μοιάζει με το να βρεθείς στο διάβα ενός τυφώνα. Ο τυφώνας μπορεί ν’ αλλάξει πορεία ξαφνικά και να στραφεί καταπάνω μας. Όταν αυτό συμβεί, έχουμε λίγα μόνο μόνο λεπτά για να βρούμε καταφύγιο στα υπόγειά μας. Όταν περάσει ο τυφώνας, αν κάποιος είναι ακόμα ζωντανός, βγαίνει απ’ το καταφύγιό του για να μετρήσει τη ζημιά. Η ζημιά θα αποδειχτεί πολύ μεγάλη. Ακόμα κι έτσι, κάποιος μπορεί να ξαναχτίσει απ’ την αρχή. Αλλά τότε θα ξεκινήσει και η πραγματική διαμάχη – πώς θα κάνουμε την ανοικοδόμηση και πώς θα μοιράσουμε δίκαια τα οφέλη της ανοικοδόμησης.

Πόσο θα διαρκέσει αυτή η ζοφερή εικόνα; Κανένας δεν ξέρει με σιγουριά, αλλά πιθανότατα θα κρατήσει για αρκετά χρόνια. Στο μεταξύ, οι κυβερνήσεις θα έχουν να αντιμετωπίσουν εκλογές και ψηφοφόρους που δε θα πάνε με ανοχή στις κάλπες. Ο προστατευτισμός και τα σοσιαλδημοκρατικά μέτρα πρόνοιας θα εξυπηρετήσουν τις κυβερνήσεις όπως το υπόγειο στη διάρκεια ενός τυφώνα. Η μερική κρατικοποίηση των τραπεζών είναι κατά μία έννοια παρόμοιο με το να βρίσκεις καταφύγιο στο υπόγειο.

Αυτό που ως πολίτες πρέπει να σκεφτούμε και για το οποίο πρέπει να προετοιμαστούμε είναι τι θα κάνουμε όταν βγούμε απ’ το υπόγειο, όποτε και αν είναι αυτό. Η θεμελιώδης ερώτηση είναι πώς θα ανοικοδομήσουμε. Αυτή θα είναι η πραγματική πολιτική μάχη. Ο τοπίο δε θα είναι γνώριμο. Και όλες οι παλιές μας ρητορικές θα είναι ύποπτες. Το σημείο κλειδί που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι η ανοικοδόμηση μπορεί να μας πάει σε έναν πολύ καλύτερο κόσμο – αλλά μπορεί να μας πάει και σε έναν πολύ χειρότερο. Σε κάθε περίπτωση, θα είναι ένας πολύ πιο διαφορετικός κόσμος απ’ τον σημερινό.

[Το παρόν δημοσιεύεται μετά από έγγραφη άδεια της Agence Global]

[Copyright by Immanuel Wallerstein, distributed by Agence Global. For rights and permissions, including translations and posting to non-commercial sites, and contact: rights@agenceglobal.com, 1.336.686.9002 or 1.336.286.6606. Permission is granted to download, forward electronically, or e-mail to others, provided the essay remains intact and the copyright note is displayed. To contact author, write: immanuel.wallerstein@yale.edu.

These commentaries, published twice monthly, are intended to be reflections on the contemporary world scene, as seen from the perspective not of the immediate headlines but of the long term.]

όχι ΣΥΡΙΖΑ, MESI… (όχι για εμένα, για την φουκαριάρα την μάνα…)

Κοίτα πώς είναι η πουτάνα η ζωή,

Αυτά που σε αηδιάζουν στα 25 τα αποδέχεσαι στα 35 έστω βάζοντας την δική σου διαφορετική ανάλυση ή ερμηνεία.

Στα 25 με αηδίαζε απίστευτα η φράση κλισέ : «μην ασχολείσαι ρε αγόρι μου με την πολιτική, αυτοί είναι βολεμένοι, εσείς φωνάζετε και τρέχετε και αυτοί περνάν καλά».

Με αηδίαζε η φράση γιατί εστίαζε στην έννοια του βολεμένου με τα φράγκα.

Έχω καμία δεκαριά μέρες που το σκέπτομαι, αυτοί είναι βολεμένοι, περνάν καλά, βλέπω τον Αλέκο, την Αλέκα, τον Αλέξη, είναι επαναστάτες είναι ασυμβίβαστοι είναι προστάτες των αδυνάμων, δεν ξέρω τι άλλο είναι… δεν μου έρχεται κάτι άλλο, πάντως ότι και αν είναι, είναι κάτι πολύ,

Τελικά και αυτοί βολεμένοι είναι, γυρνάν σπίτι τους κοιτιούνται στον καθρέφτη και λένε : «φτου σου αγόρι μου, σήμερα ήσουν πολύ επαναστάτης» μου θυμίζουν τους παπάδες που νομίζουν ότι είναι καλοί χριστιανοί επειδή έδιωξαν πέντε γιεχωβάδες από την γειτονία τους.

Τελικά το βόλεμα δεν είναι μόνο με τα φράγκα, είναι και το βόλεμα με τον ναρκισσισμό του επαναστάτη, είναι και το βόλεμα με τον φασισμό της μοναδικής αλήθειας….

Και αυτοί βολεμένοι είναι, με το νέο life style της αριστεράς, με το παλιό του επαναστάτη – ασκητή τύπου ΚΚΕ.

Βολεμένοι με το να τον ρόλο του αυτόκλητου προστάτη της κάθε εξέγερσης, κατά φαντασία (δικής τους) επανάστασης ή εξέγερσης, πορείας, κατάληψης κτλ.

Βολεμένοι με το στενό κοστούμι του δήθεν ασυμβίβαστου αριστερού.

Βολεμένοι δήθεν μοναδικοί υπερασπιστές κάθε πονεμένου, αδικημένου και καταφρονεμένου.

Βολεμένοι Καζαντζίδο-Ξανθόπουλοι, να κονομάνε από τον πόνο και την μιζέρια των ανθρώπων.

Μα πόσο κιτς μπορεί να είναι ένα κόμμα, με το ΚΚΕ μπορείς να εξηγήσεις ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο CULT, το γραφικό και το κιτς .

Τα πράγματα που με αηδίαζαν στα 25 τα αποδέχομαι στα 35.

Αγχώνομαι, έρχονται τα 45…

Στον Συνασπισμό – Σύριζα, μαλλιοτράβιουνται για την πρώτη θέση στον ευρωψηφοδέλτιο, ο Μπανιάς βρήκε την λύση, «μα κορίτσια να μην μαλλιοτραβάμε τα extension μας, ας βάλουμε την Κούνεβα πρώτη».

Βρήκε την λύση την επικοινωνιακή, 2 σε 1, και επαναστάτες να τραβήξουμε ψηφαλάκια  και θα σταματήσουμε και το μαλλιοτράβηγμα.

Εμετός.

Μα γιατί τον έβγαλαν Σύριζα, ας τον έβγαζαν Μέσι, έτσι θα μάζευαν περισσότερη πιτσιρικαρία, όχι που έβαλαν έναν δήθεν ωραίο, πιτσιρικά, βάζελο, παρλαπίπα για κράχτη.

micro-lamogies όπως λέμε μικρό λαμόγια

Πασοκ προ των πυλών…

Δεν θέλω επί του παρόντος να πω πολλά,

Για ποιο πράγμα ετοιμαζόμαστε;

Τι θα γίνει ακριβώς;

Έχουμε στο μυαλό μας να κάνουμε τις μικρολαμογιές μας, καμία συμβασούλα, καμία μικροθεσούλα, καμία θέση διευθυντή, προϊστάμενου σε δημοσία υπηρεσία, κανένα χρίσμα για δημαρχιλίκι της συμφοράς, καμία θέση σε διοικητικό συμβούλιο κάποιας ΔΕΚΟ ή κάποιου οργανισμού.

Όλες αυτές τις μικρολαμογίες που θα κάνουμε ή θα προσπαθήσουμε να κάνουμε για να νομιμοποιήσουμε της μεγάλες λαμογιές που θα γίνουν και τα μεγάλα λαμόγια που θα εξευτελίσουν την ψήφο μας.

Όλα αυτά που θα σκεφτούμε και θα μετατρέψουν την ψήφο μας σε ψηφαλάκι… και εμάς σε μαριονέτες του κάθε Γκρούεζα του κάθε Μαυρογιαλούρου. 

Όλα αυτά που εμείς θα κάνουμε για να καλύψουμε την ανασφάλεια μας, τις ανάγκες επιβίωσης μας ή την ματαιοδοξία μας. 

Πού όταν κάποιοι από εμάς ήμασταν άνεργοι και δεν ξέραμε από πού να πιαστούμε στο μπουρδέλο που ζούμε, σε κάποιους τα έχωνε χοντρά η SIEMENS και ένας θεός ξέρει ποιος άλλος…

Εμείς τα νομιμοποιούσαμε με μια σύμβαση έρχου που είχαμε παρακαλέσει να κάνουμε και που την κάναμε μετά από χίλια δύο γλειψίματα. 

Στόχος είναι να πέσει ο Ξεφτίλας Καραμανλής και το σινάφι του και ίσως και στην δίνη πού θα βουλιάζει να μαζέψει και όλων αυτών τον ανεπανάληπτο συρφετό (Ψωμί-Άδη, Κακλαμάνη, Παπαγεωργόπουλο  και όλους αυτούς τους ανεπανάληπτους). 

Αλλά τα τεφτέρια μας με το ΠΑΣΟΚ δεν κλείνουν την ήμερα των εκλογών. 

Τότε ανοίγουν, και έχουμε μεγάλους και πολλούς λογαριασμούς ανοιχτούς συντροφάκια.

Αυτοδυναμία με το στανιό

Η πρόταση Παυλόπουλου να ΞΑΝΑψηφιστεί ο ήδη ψηφισμένος εκλογικός νόμος με σκοπό να εφαρμοστεί άμεσα, δύο αποτελέσματα μόνο είχε. Καταρχήν εξέθεσε το κυβερνών κόμμα παρουσιάζοντας το πανικόβλητο και κατα δεύτερον ανέδειξε για μία ακόμη φορά τα βασικά προτερήματα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, την πίστη στους θεσμούς και την αξιοπιστία. Ο Παπανδρέου άδραξε την ευκαιρία και προφανώς αρνήθηκε να ψηφίσει νομοσχέδιο που έχει καταψηφήσει από την μία και από την άλλη εύστοχα υπενθύμισε ότι ο ίδιος έχει κάνει εδώ καιρό αντίστοιχη πρόταση με την διαφορά ότι ήταν πιο θαρραλέα, πιο συγκροτημένη πιο θεσμική και πιο “δημοκρατικά ορθή”. Κάποιοι έσπευσαν να σιγοντάρουν τις ανοησίες Παυλόπουλου αποπειρόμενοι να καταστήσουν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ a-priori υπεύθυνο για έναν ενδεχόμενο φαύλο κύκλο εκλογικών αναμετρήσεων. Αναρωτιέμαι, στην δική τους αντίληψη περί δημοκρατίας, ο κύκλος  εκλογικών νόμων που κάθε 2 χρόνια προσθέτουν 10 βουλευτές μπόνους προκειμένου να καλύψουν τις συνεχείς απώλειες και να εξασφαλίσουν με το στανιό αυτοδυναμία σε κόμματα που παλεύουν για το 1/3 του εκλογικού σώματος, αυτός λοιπόν ο κύκλος, από τι βαθμό φαυλότητας χαρακτηρίζεται?

Παιδιαρίσματα

Για μία ακόμη φορά η αριστερά παιδιαρίζει. Αφού μας άφησε άναυδους ο Αλ. Αλαβάνος δηλώνοντας

“Οχι σε διάλογο πάνω σε τετελεσμένα”

αναφερόμενος  στον πρώτο πραγματικά(και κακώς) tabula rasa διάλογο, στην συνέχεια μας αποτελείωσε ξεκαθαρίζοντας

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα συμμετάσχει στον διάλογο που προτείνει η κυβέρνηση μόνον εφόσον η κυβέρνηση καλύψει τρεις προϋποθέσεις: να σταματήσει τη διαδικασία δικαιόχρησης των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών με τα ξένα πανεπιστήμια, παγώσει τον νόμο-πλαίσιο αποδεχόμενη τις τροποποιητικές προτάσεις των Συγκλήτων των ΑΕΙ και αναλάβει τη δέσμευση για άμεση αύξηση των χρηματοδοτήσεων για την εκπαίδευση.

Προφανώς ο κος Αλαβάνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να ανακαλύψει τα τετελεσμένα που κρύβει ο διάλογος, αφού αυτός τα απαίτησε πρώτος!!!

Όχι ότι θα χάσει τίποτα ο διάλογος για την παιδεία από την απουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Απλά η αντιμετώπιση των σοβαρών θεμάτων εκ μέρους του δεν πληροί πλέον ούτε τα ελάχιστα standards σοβαρότητας.

Kindle και “μαστοράτζες”, δυο λάθος προσεγγίσεις

Σχολιάζοντας με έναν φίλο μου την τοποθέτηση Σπηλιοτόπουλου στο ΥΠΕΠΘ, με ρώτησε τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτόν. Η απάντηση μου ήταν ότι ένας τύπος σαν τον Σπηλιοτόπουλο το πολύ-πολύ να αντικαταστήσει τα βιβλία με e-books, τίποτε παραπάνω!
Η καινοτομία και η ουσία δεν είναι πάντοτε έννοιες αλληλένδετες. Ενίοτε, όπως στην περίπτωση του Kindle, μία καινοτόμα πρόταση μπορεί να αποβεί άκρως αποπροσανατολιστική όταν η ιεράρχηση της δεν είναι η δέουσα. Σε ένα σύστημα παιδείας διαβρωμένο από παντού, με ανάγκες ριζικής αναδόμησης, δραματική υστέρηση στο έμψυχο υλικό και με λάθος στόχους, οι προτάσεις για την μεταρρύθμιση του πρέπει να είναι θαρραλέες. Η αναγωγή του Kindle σε μείζον θέμα διαβούλευσης για την παιδεία αποτελεί ένα ακόμη επικοινωνιακό λάθος-μπούμερανγκ, του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ που στο οπλοστάσιο του είχε δύο από τις καλύτερες προτάσεις όλων των εποχών για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και για την τεχνική εκπαίδευση οι οποίες μπορούν άμεσα να αποτελέσουν πυλώνες μεταρρύθμισης, κατάφερε με μία κίνηση high tech εντυπωσιασμού να τις εξαφανίσει από την δημόσια συζήτηση. Οι επί της ουσίας προτάσεις χάθηκαν μέσα στη δίνη της συζήτησης περί τεχνολογίας και εκπαίδευσης με ευθύνη και των συμμετεχόντων στον διάλογο μέσω  του διαδικτύου οι οποίοι στην πλειοψηφία μας ζούμε ακόμη στον μύθο ότι η τεχνολογία αποτελεί το μοναδικό μέσω επίλυσης των δομικών προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας. Σε κάθε περίπτωση τρέμω ακόμη και στην ιδέα να μοιραστούν kindles στους μαθητές υπό τις παρούσες συνθήκες και στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς αντί να σκίζουν βιβλία να σπάνε gadgets.
Τώρα, όσον αφορά τον διάλογο. Καταρχήν καλό θα ήταν να αποφεύγονται συνωμοσιολογικοί υπαινιγμοί εναντίον εκδοτικών συμφερόντων, όταν έχουν χαμηλό βαθμό τεκμηρίωσης. Δεν μπορεί κάθε αντίθετη στον πρόεδρο άποψη να έχει πάντα μία κακοπροαίρετη αφετηρία. Άλλωστε αυτή η λογική θα μπορούσε πολύ έυκολα να αναγορεύσει τον κο Παπανδρέου σε αποκλειστικό αντιπρόσωπο της Amazon στην Ελλάδα.
Αυτά όσον αφορά το ύφος, όσον αφορά την ουσία θα σταθώ στο κείμενο του nylon.gr το οποίο αναλύει ολοκληρωμένα κάποιες ιδέες σχετικές με την εκπαίδευση με τις οποίες διαφωνώ επί της αρχής. Και εξηγούμαι. Γράφει το nylon:

Αν λοιπόν, το πρόβλημα δεν είναι η μορφή των βιβλίων, γιατί δεν
μοιράζουμε στα παιδιά χειρόγραφα; Γιατί όχι παπύρους; Το πρόβλημα ΕΙΝΑΙ
η μορφή των βιβλίων. Το Μέσο είναι το μήνυμα.

Η μορφή των βιβλίων είναι πρόβλημα. Δεν είναι όμως ΤΟ πρόβλημα. Από την άλλη ο αφορισμός “Το Μέσο είναι το μήνυμα” αποτελεί μάλλον ελιτίστικη προσέγγιση αυτών που έχουν μεγάλη ικανότητα χειρισμού του μέσου και μικρή ικανότητα παραγωγής μηνύματος. Σε κάθε περίπτωση συμφωνώ απόλυτα με την πάρα πολύ σημαντική παρατήρηση ότι:

Στον 21ο αιώνα οι νέες ικανότητες που χρειάζονται τα παιδιά μας είναι η
εξερεύνηση της γνώσης με τα ψηφιακά Μέσα και όχι η αποθήκευση της στον
εγκέφαλο.

Εκεί που διαφωνώ όμως κάθετα, είναι στην αντίληψη περί “μαστοράτζας”:

Μέσα σε 10 μέρες άκουσα στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο τουλάχιστον 5
φορές δημοσιογράφους, καθηγητές Πανεπιστημίων, και άλλους να
συντάσσονται με την άποψη ότι τα Πανεπιστήμια δεν χωρούν όλους όσους
θέλουν να γίνουν γιατροί και δικηγόροι. Αντίθετα, καλό θα ήταν πολλά
παιδιά να στραφούν σε πιο “τεχνικά” επαγγέλματα που έχει ανάγκη η
κοινωνία – υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, και άλλων ειδών “μαστοράτζες”.(…)

Είμαστε σε ένα νέο αιώνα. Έχουμε μπροστά μας κοινωνικές επαναστάσεις
σε εξέλιξη – την επανάσταση των ψηφιακών Μέσων, την πράσινη επανάσταση,
τη βιοτεχνολογία, και άλλες σημαντικές εξελίξεις. Κάθε επανάσταση στην
εποχή της, έχει 2 χαρακτηριστικά: κυλάει πολύ “αίμα” και “κυβερνούν”
νέα πρόσωπα.

Στις τεχνολογικές επαναστάσεις το “αίμα” κυλά από επαγγέλματα που
δεν λύνουν πλέον προβλήματα. Αντίθετα, οι νέοι “κυβερνήτες” είναι
επαγγέλματα που δεν υπήρχαν στο παρελθόν, αλλά η επανάσταση δεν μπορεί
να υπάρξει χωρίς αυτά. Οι προσωπικότητες λοιπόν της δημοσιογραφίας και
της διανόησης που εμφανίζονται κατά κόρον στις τηλεοράσεις μας, έχουν
να προτείνουν στα νέα παιδιά να μην εξερευνήσουν τα νέα επαγγέλματα -
ευκαιρίες που δημιουργούνται από τις επαναστάσεις που βρίσκονται σε
εξέλιξη. Τους προτείνουν να γίνουν υδραυλικοί και μπογιατζήδες.

Σκεφτείτε για παράδειγμα, ότι το επάγγελμα του SEO Expert δεν υπήρχε πριν από 7-8 χρόνια μόλις(…)

Τα περί του αντιθέτου επιχειρήματα είναι αρκετά. Καταρχήν, τα πιο επιτυχημένα εκπαιδευτικά μοντέλα της Ευρώπης βασίζονται ως έναν μεγάλο βαθμό στην ισχυρή τεχνική εκπαίδευση η οποία αποτελεί βασικό παράγοντα της επιτυχίας τους. Από την άλλη, τον περασμένο χρόνο, η στοιχειώδης οικονομική μονάδα του νοικοκυριού μου εισήγαγε έναν μεγάλο αριθμό υπηρεσιών που προέρχονται από “μαστοράτζες” ενώ από όσο θυμάμαι δεν χρειάστηκε ποτέ SEO Expert.
Οι “μαστοράτζες” αποτελούν φορείς παραγωγικότητας της πραγματικής οικονομίας ακριβώς όπως οι γιατροί και οι μηχανικοί. Οι “νέοι κυβερνήτες” των “νέων επαναστάσεων” δεν αρκεί να είναι μόνο “νέοι”, πρέπει να είναι και χρήσιμοι ή τουλάχιστον να μην είναι επιζήμιοι. Οι “νέοι κυβερνήτες” των χρηματοοικονομικών της προηγούμενης δεκαετίας και η κατάληξη τους, πρέπει να μας διδάξουν πολλά.
Και τέλος ας είμαστε ανοιχτόμυαλοι, ας μην περιορίζουμε την έννοια της τεχνικής εκπαίδευσης στα παραδοσιακά επαγγέλματα. Ο SEO Expert για παράδειγμα αποτελεί μία εξαιρετική περίπτωση δυνάμει τεχνικού επαγγέλματος που, χάρη σε ένα καλοδομημένο εκπαιδευτικό σύστημα, μπορεί να ασκείται από αποφοίτους ενός υψηλού επιπέδου τεχνικού Λυκείου

Το ολοήμερο σχολείο ως εργαλείο αξιολόγησης

Τιμώντας τον νέο κύκλο διαλόγου για την Παιδεία που μόλις ξεκίνησε, ας προσθέσουμε κι εμείς μερικές γραμμές στον λευκό πίνακα.

Κατά την γνώμη μου ένας βασικός πυλώνας μίας ουσιαστικής μεταρρύθμισης είναι το ολοήμερο σχολείο σε όλες τις βαθμίδες του. Η μετατροπή του σχολείου σε έναν χώρο παροχής ολοκληρωμένων υπηρεσιών εκπαίδευσης και δημιουργικής ψυχαγωγίας των μαθητών, στον οποίο το σημερινό μοντέλο βασικής διδασκαλίας – εξέτασης – βαθμολόγησης θα ενοποιηθεί με τις λειτουργίες της μελέτης, την ενισχυτικής διδασκαλίας και της πρακτικής εξάσκησης. Θα δημιουργηθεί έτσι ένας χώρος όπου οι μαθητές θα διδάσκονται στις πρώτες βασικές ώρες και στην συνέχεια θα έχουν την δυνατότητα να μελετούν μέσα στον ίδιο χώρο μόνοι τους ή κατά ομάδες υποστηριζόμενοι από καθηγητές που θα βρίσκονται εκεί για να βοηθήσουν στην μελέτη, να εντοπίζουν και να αντιμετωπίζουν τις αδυναμίες  και να παρέχουν στους μαθητές ένα πλαίσιο δημιουργικής εξάσκησης και εφαρμογής των όσων διδάσκονται. Οι ιδέες σχετικά με τα μοντέλα του ολοήμερου σχολείου είναι πολλές και η συζήτηση για τον χαρακτήρα του μεγάλη.

Πέρα όμως από τον χαρακτήρα και την δομή του ολοήμερου σχολείου, είναι αρκετά ενδιαφέρον να προσεγγίσουμε τον θεσμό και από μία άλλη οπτική γωνία, αυτή της χρήσης του ως εργαλείο αξιολόγησης και επαγγελματικής βελτίωσης των εκπαιδευτικών.

Ένα πιθανό μοντέλο μπορεί να είναι το εξής: Οι δύο κατηγορίες εκπαιδευτικών που υπάρχουν σήμερα, οι οργανικοί οι οποίοι καλύπτουν οργανικές θέσεις και οι ωρομίσθιοι, να θεσπιστούν ως βαθμίδες, με κατώτερη την δεύτερη. Οι οργανικές θέσεις θα αφορούν την πρωινή βασική διδασκαλία και αξιολόγηση των μαθητών (Εκπαιδευτικοί Βασικής Διδασκαλίας) ενώ η δεύτερη περίοδος του ολοήμερου σχολείου, αυτή της μελέτης και της υποστήριξης, θα επανδρώνεται από τους λεγόμενους εκπαιδευτικούς υποστήριξης (Ε.Υ.) οι οποίοι θα είναι ωρομίσθιοι. Κάθε νέος εκπαιδευτικός θα εισέρχεται στο εκπαιδευτικό σύστημα πάντα μέσω της βαθμίδας υποστήριξης. Αυτό σημαίνει ότι οι επιτυχόντες των εξετάσεων του ΑΣΕΠ (και μόνο αυτοί) θα προσλαμβάνονται αρχικά ως εκπαιδευτικοί υποστήριξης με σχέση ωρομίσθιου.

Ο αριθμός των νεοεισερχόμενων Ε.Υ. μπορεί και πρέπει να είναι μεγαλύτερος από αυτόν που απαιτείται καθώς δεν θα επιβαρύνει το συνολικό κόστος αμοιβών. Μετά από μία περίοδο δοκιμαστικής συναναστροφής με τους μαθητές, οι τελευταίοι θα καλούνται να επιλέξουν τους Ε.Υ. με τους οποίους επιθυμούν να εργαστούν. Οι Ε.Υ. που θα επιλέγονται από τους περισσότερους μαθητές θα καλούνται να καλύψουν τις ώρες μελέτης και υποστήριξης αμειβόμενοι σε ωριαία βάση και μάλιστα με αμοιβές ανταγωνιστικές της αγοράς φροντιστηρίων. Οι επιλογή των Ε.Υ. θα αναθεωρείται σε μηνιαία βάση προκειμένου να δίνονται εκ νέου ευκαιρίες σε όλους τους εκπαιδευτικούς και να υπάρχουν οι απαραίτητες διορθώσεις όσον αφορά τις αξιολογήσεις εκ μέρους των μαθητών.

Οι συνολικές ώρες συμμετοχής του κάθε Ε.Υ. στο πρόγραμμα μελέτης και υποστήριξης θα αποτελούν τον βασικότερο παράγοντα αξιολόγησης τους. Όταν απαιτείται η πλήρωση κενών οργανικών θέσεων βασικής διδασκαλίας, αυτές θα πληρώνονται από Ε.Υ. με βάση καταρχήν το σύνολο των ωρών υποστήριξης στις οποίες επιλέχθηκαν να συμετάσχουν  και δευτερευόντος (κυρίως για λόγους επιλογής σχολείων) από την απόδοσή τους στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ.

Το συγκεκριμένο μοντέλο εισάγει τα εξής σημαντικά στοιχεία στο εκπαιδευτικό σύστημα:

• περιορισμός του μισθολογικού κόστους που αποτελεί το βασικότερο εμπόδιο για την υλοποίηση του ολοήμερου σχολείου.
• προσέλκυση μεγάλου αριθμού εκπαιδευτικών στα πρώτα στάδια του εκπαιδευτικού συστήματος χωρίς μισθολογικό κόστος με σκοπό αφενός να δοθούν ευκαιρίες σε όλους και αφετέρου να διευκολυνθεί η αφαίμαξη της παραπαιδείας από ικανούς εκπαιδευτικούς
• παροχή ισχυρών κινήτρων επαγγελματικής αναβάθμισης και αμοιβής τα οποία θα ενισχύσουν των υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των νέων εκπαιδευτικών και θα εξασφαλίσουν ένα υψηλό επίπεδο απόδοσης στον τομέα της μελέτης και υποστήριξης στο σχολείο. Έτσι ο συγκεκριμένος τομέας θα μπορέσει να καταστεί ανταγωνιστικός απέναντι στους φορείς της παραπαιδείας καθώς θα υπερτερεί ποιοτικά.

και το σημαντικότερο,

• η θέσπιση μίας αξιόπιστης μεθοδολογίας αξιολόγησης των νέων εκπαιδευτικών που θα βασίζεται στους κατεξοχήν αρμόδιους να κρίνουν (μαθητές και γονείς) μέσα από μία διαδικασία προσωπικής επιλογής που δεν αφήνει περιθώρια στους αξιολογούντες να κρίνουν με κριτήρια άσχετα με την απόδοση του εκπαιδευτικού.

Τέλος ένα δεύτερο επίπεδο αξιολόγησης θα πρέπει να εισαχθεί και στο επίπεδο της βασικής διδασκαλίας. Έχοντας ως δεδομένο ότι οι οργανικές θέσεις έχουν καλυφθεί από τους καλύτερους Ε.Υ. , θε πρέπει να εξασφαλιστεί ότι αυτοί οι εκπαιδευτικοί θα παραμείνουν καλοί και μετά την αναβάθμισή τους. Δυστυχώς εδώ η μέθοδος της αξιολόγησης μέσω της επιλογής δεν μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά λόγω του περιορισμένου αριθμού των κρινόμενων.  Χρειάζονται άλλες ιδέες που ελπίζουμε να ακούσουμε κατά την διάρκεια του διαλόγου.

Ο Οbama έπιασε δουλειά αμέσως

Ο νέος πρόεδρος τον ΗΠΑ άρχισε από την πρώτη μέρα να δίνει το στίγμα του με αποφάσεις των οποίων η σημειολογία είναι πολύ σημαντική. Έτσι ανακοινώθηκε ότι σήμερα θα υπάρξει προεδρική απόφαση για κλείσιμο του Guantanamo Bay πριν τις 22 Ιανουαρίου 2010.

Επίσης ο νέος πρόεδρος ανακοίνωσε ότι θα τεθούν αυστηροί κανόνες στον Λευκό Οίκο με σκοπό τον δραστικό περιορισμό της επιρροής των εκπροσώπων των διαφόρων lobbies στο εσωτερικό του.

Τέλος το Associated Press αναφέρει ότι ο Obama θα παγώσει τις πληρωμές όσων υπαλλήλων του Λευκού Οίκου αμοίβονται με περισσότερα από $100,000 το χρόνο με σκοπό να τις επανεξετάσει.

Μία σημαντική απόφαση στην κατεύθυνση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δύο χαρακτηριστικές κινήσεις στην κατεύθυνση της διαφάνειας μας κάνει λίγο πιο αισιόδοξους μετά το πρώτο διήμερο της διακυβέρνησης Obama. Ας ελπίσουμε ότι θα συνεχίσει έτσι.

Η Hamas αποδέχεται κατάπαυση του πυρός?

Από ότι φαίνεται η Hamas οδεύει προς αποδοχή του Αιγυπτιακού σχεδίου κατάπαυσης του πυρός.
Ο Ami Barake, εκπρόσωπος της Hamas στη Συρία επιβεβαίωσε ότι η οργάνωση του αποδέχθηκε την πρόταση της Αιγύπτου για κατάπαυση του πυρός.
Από την άλλη ο Osama Hamdan, αντιπρόσωπος της ίδιας οργάνωσης στον Λίβανο δήλωσε στο Al Jazeera ότι παραμένουν σημεία τριβής στην Αιγυπτιακή πρόταση για τερματισμό του πολέμου.

Η Ισπανική εφημερίδα El Pais ανέφερε ότι ο Ισπανός Υπουργός Εξωτερικών επιβεβαίωσε την συμφωνία της Hamas, κάτι που ο ίδιος διέψευσε λίγο αργότερα.

Το sky news αναφέρει ότι η Hamas έχει συμφωνήσει επί της αρχής αλλά ορισμένες λεπτομέρειες παραμένουν ασαφής.

Για να δούμε…