Δελφινοι

Αν παρακολουθήσει κάποιος με στοιχειώδη προσοχή τον διάλογο (έστω και περιορισμένο) που ξεκίνησε για την Συνθήκη της Λισσαβώνας (χάρη στον κο Σημίτη για άλλη μία φορά), θα δει μια πολύ γλαφυρή απεικόνιση του βασικού επιχειρήματος κατά της διεξαγωγής δημοψηφίσματος. Ένα επιχείρημα που εκφράζεται με τον καλύτερο τρόπο από την παροιμία “καθένας τον καημό του και ο μυλωνάς το αυλάκι”.

Όλα τα επιχειρήματα υπέρ του δημοψηφίσματος απέχουν παρασάγγας από το διακύβευμα του. Το 1/3 βλέπει το δημοψήφισμα ως ένα βήμα εμπέδωσης της συμμετοχής του πολίτη στις μεγάλες αποφάσεις, το άλλο 1/3 θέλει δημοψήφισμα γιατί θεωρεί κακό να λαμβάνονται αποφάσεις από τις πολιτικές ελίτ και το τελευταίο τρίτο θέλει να γίνει δημοψήφισμα προκειμένου να αναπτυχθεί ένας ενημερωτικός διάλογος. Όλα αυτά καλά, και πλήρως συζητήσιμα. Δυστυχώς όμως, δυστυχώς για την ποιότητα της δημοκρατίας για την οποία όλοι οι παραπάνω κόπτονται, κανένα από αυτά τα σκεπτόμενα τρίτα δεν μας τίμησε ακόμη με την επί της ουσίας διαφωνία του με την ΣτΛ.
Καλό θα ήταν κάποιος να μας πει γιατί διαφωνεί με την αναβάθμιση της χάρτας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο νομικό επίπεδο της ίδιας της συνθήκης ταυτόχρονα με την υιοθέτηση της. Γιατί διαφωνεί με τους νέους θεσμούς διοίκησης που προχωρούν ένα βήμα μπροστά την πολιτική ενοποίηση? Γιατί είναι αντίθετος στις προβλέψεις για αναβαθμισμένη λειτουργία του ευρωπαϊκού και των εθνικών κοινοβουλίων ως ένα βήμα μερικής έστω άρσης της γραφειοκρατίας και του δημοκρατικού ελλείμματος της ΕΕ? Γιατί έχει αντίρρηση στο να περιληφθεί για πρώτη φορά η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής σε ένα τόσο υψηλού επιπέδου πολιτικό κείμενο?
Αν λοιπόν κάποιος διαφωνεί ας μας θέσει καταρχήν την διαφωνία του προκειμένου να δούμε αν υπάρχει αντικείμενο διαβούλευσης. Αν ελάχιστοι γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι διαφωνούν επί της ουσίας, τότε ποιος ο λόγος του δημοψηφίσματος?
Η συμμετοχή των πολιτών στις μεγάλες αποφάσεις? Όχι κύριοι. Αυτά τα λύσαμε προ καιρού. Συμμετοχή απαιτείται με σκοπό την διαβούλευση όχι την απόφαση. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ το μέλλον των παιδιών μου σε ανθρώπους που θα αποφασίσουν με τα ίδια κριτήρια που έχει ο μυλωνάς για το αυλάκι του. Όταν δε δεν υπάρχει σημαντική επί της ουσίας διαφωνία τότε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ότι καλύτερο και πρακτικότερο έχουμε.
Η διαμαρτυρία απέναντι στις αποφάσεις των ελιτ? Πάλι όχι κύριοι. Οι ελίτ που τόσο τις μόδας έχουν γίνει τελευταία στην αριστερή επιχειρηματολογία είναι κατά κύριο λόγο οι δημοκρατικά εκλεγμένες από τους λαούς ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Εκλεγμένες δε με τεράστια ποσοστά συμμετοχής συγκριτικά με τα αντίστοιχα των περίφημων δημοψηφισμάτων.
Η ευκαιρία για διάλογο και ενημέρωση? Όχι. Δεν θα τρέχουμε κάθε λίγο και λιγάκι στις κάλπες επειδή οι Έλληνες (και άλλοι Ευρωπαίοι) μόνο έτσι ξεκολλάνε από την μπάλα και διαβάζουν και κανένα blog ή καμία σοβαρή εφημερίδα.
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχουμε αποφασίσει ότι η πιο αποτελεσματική δημοκρατική λειτουργία είναι αυτή στην οποία οι πολίτες επιλέγουν αυτούς που αποφασίζουν, διαλέγονται μαζί τους και τους ελέγχουν διαρκώς και ασταμάτητα.Η δημοκρατία της άμεσης λήψης αποφάσεων είναι η πιο γοητευτική αλλά και η πιο αναποτελεσματική από όλες τις άλλες μορφές. Και αυτά επαναλαμβάνω τα έχουμε λύσει εδώ και καιρό. Το έλλειμα που όλοι έχουμε προσδιορίσει δεν αφορά την απόφαση, αφορά τον διάλογο και τον έλεγχο.
Δυστυχώς αυτή η αδυναμία ανάλυσης της δημοκρατικής συμμετοχής και των ισορροπιών της με την κοινωνική αποτελεσματικότητα, πέρασε από την αριστερά στο ΠΑΣΟΚ αυτούσια.
Και δεν είναι η μόνη. Η πρόσφατη κρίση στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται να έχει πλέον χαρακτηριστικά ιδεολογικής ρήξης. Και αυτό είναι φυσικό επακόλουθο όταν η ηγεσία του προσπαθεί να καλύψει τα ιδεολογικά της κενά κινούμενη προς τα αριστερά αδιέξοδα.
Πλέον το πολιτικό διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο και η ανοχή σε ανεύθυνες ιδεολογικές ακροβασίες ανασφάλειας και επιφανειακών εντυπώσεων δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Όταν μιλάμε για την Ευρώπη ή για την παιδεία σταματούν οι ανοησίες. Χρειάζεται σοβαρότητα στο μέγιστο βαθμό. Και αυτοί που την επιδεικνύουν θα κριθούν από την ιστορία είτε είναι μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας είτε όχι.

Συγχαρητήρια κ. Αλαβάνε,

Καταφέρατε με την αλαζονεία και την αμετροέπειά σας να μου κάνετε συμπαθή ακόμα και τον κ. Καραμανλή.

Η οργή του Πρωθυπουργού σήμερα στη Βουλή ήταν οργή όλων μας.

Είμαι ένα εγκάθετο παπαγαλάκι του πυρηνικού λόμπι!

Ο Κώστας Βαξεβάνης απογοητεύει για δεύτερη, συνεχόμενη φορά. Αφού είχε λαϊκίσει αφόρητα πριν μια βδομάδα για το θέμα της Παιδείας και της Μέσης Εκπαίδευσης, έρχεται τώρα να παίξει με τους πυρηνικούς μας φόβους.

Προφανώς κανείς δε διαβάζει Wired…

Υ.Γ. Ευχαριστώ τον adeligia που μέσω του Twitter μας είχε υποδείξει όλους αυτό το καταπληκτικό άρθρο. Το μόνο που απομένει είναι κάποιος -ίσως εγώ- να το μεταφράσει στα ελληνικά, μπας και γίνει σοβαρή συζήτηση για την πυρηνική ενέργεια… Ένα ακόμα καταπληκτικό άρθρο για τους αντιδραστήρες νέας τεχνολογίας που αναπτύσσουν οι Κινέζοι, θα βρείτε επίσης στο Wired.

Το «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» παρακολουθεί πέντε νέους που προσπαθούν να
επιßιώσουν µε τον κατώτατο µισθό. Η έρευνα αγοράς για τα είδη πρώτης ανάγκης
τούς έχει γίνει δεύτερη φύση. Η ßραδινή έξοδος είναι πολυτέλεια. Και οι
πιστωτικές κάρτες απαραίτητο. γκάτζετ.

Ο Δηµήτρης µε τα παιδιά του µπλογκ πίνουν καφέ, συζητούν για τα προßλήµατα
της νεολαίας και διηγούνται πώς η αντιδικία του Δηµήτρη µε την εταιρία όπου
εργαζόταν µεταφέρθηκε στις αίθουσες των δικαστηρίων

Η στράτευση των γυναικών αποτελεί πράγματι θέμα ταμπού. Το άρθρο της Λαμπρινής Θωμά θέτει πολύ σωστά το ζήτημα στην βάση της ισότητας.

Το ζήτημα αυτό, της πιθανής νομοθέτησης υποχρεωτικής στράτευσης των νέων στα 19 τους χρόνια, είναι ένα από τα πιο συζητημένα τελευταίων ημερών. Οι αντιδράσεις, οι προτάσεις και οι αντιπροτάσεις πολλές. Η μόνη πρόταση που δεν ακούστηκε επαρκώς, είναι η πρόταση εφαρμογής της ισονομίας που επιβάλει το Σύνταγμα. Δηλαδή, η υποχρεωτική στράτευση να συμπεριλάβει και τις γυναίκες, έτσι ώστε ο στρατός να αποτελέσει κοινή υποχρέωση και των δύο φύλων.

Η μη τοποθέτηση επί του ζητήματος των εγχώριων φεμινιστικών οργανώσεων είναι εν μέρει υποκριτική και δείχνει ότι στα δύσκολα ακόμη και αυτό το θέμα της ισότητας πέφτει θύμα των κεκτημένων και των μύθων παλαιότερων εποχών (π.χ. ο άθλιος συμψηφισμός εγκυμοσύνης-στράτευσης). Γράφει πολύ σωστά η κυρία Θωμά:

Η περίφημη άποψη ότι “η γυναίκα γίνεται μητέρα” και γι’ αυτό δεν πρέπει να στρατεύεται αφού είναι έγκυος εννέα μήνες, είναι μια μάλλον σεξιστική άποψη που αντιμετωπίζει την εγκυμοσύνη ως ένα είδος οφειλής και υποχρέωσης αντίστοιχο της στρατιωτικής θητείας.

Εκτός όμως από το ζητούμενο της ισότητας, η καθιέρωση της υποχρεωτικής θητείας για της γυναίκες είναι και εφικτή και λειτουργική. Η κάλυψη των μη “μάχιμων” θέσεων, που σε περίοδο μακρόχρονης ειρήνης είναι πάρα πολλές, από κληρωτές, μπορεί να αποτελέσει το σημαντικότερο βήμα προς μία ουσιαστική μείωση της θητείας για όλους. Θα δώσει επίσης την δυνατότητα στους άνδρες κληρωτούς να αφοσιωθούν σε μία πιο ουσιαστική και ωφέλιμη εκπαίδευση επιχειρησιακού επιπέδου, η οποία επειδή ακριβώς θα είναι συντομότερη θα μπορεί να έχει αυξημένο επίπεδο δυσκολίας. Τέλος η κατάληψη ενός μεγάλου αριθμού των λεγόμενων θέσεων γραφείου από γυναίκες και η συνακόλουθη μεταφορά του συνόλου των ανδρών σε “θέσεις μάχης” μπορεί να αποτελέσει και εργαλείο (μερικής έστω) αντιμετώπισης της μάστιγας του βύσματος.
Οι γυναίκες και οι απεριόριστες ικανότητες τους είναι απαραίτητες σε κάθε μορφή κοινωνικής και παραγωγικής διαδικασίας. Δεν βλέπω γιατί πρέπει να τις στερήσουμε από τον στρατό, έναν χώρο που έχει τεράστια ελλείμματα αποτελεσματικότητας.

Με επίσημο δελτίο τύπου που εξέδωσε η ΕΡΤ σήμερα, Δευτέρα 12-5, ανακοινώνει τη λήξη της συνεργασίας της με την εκπομπή. Αναλυτικά η ΕΡΤ αναφέρει:

«Έπειτα από συνάντηση του Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ κ. Χρήστου Παναγόπουλου και του Γενικού Διευθυντή Τηλεόρασης, κ. Δημητρίου Γόντικα με τον δημοσιογράφο κ. Στέλιο Κούλογλου, ανακοινώθηκε στον κ. Κούλογλου ότι δεν θα συνεχιστούν στην επόμενη τηλεοπτική σεζόν οι εκπομπές “Θεματική Βραδιά” και “Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα”. Η ΕΡΤ ευχαριστεί τον κ. Κούλογλου για τη συνεργασία του.»

Στη συνάντηση ο κ. Παναγόπουλος είπε στον κ. Κούλογλου ότι η συνεργασία με την εκπομπή δε θα συνεχιστεί επειδή απλά… «δεν του αρέσει».

Το παρασκήνιο της ανακοίνωσης αυτής εξηγεί καλύτερα η επιστολή που προηγήθηκε και εστάλη από τον Στέλιο Κούλογλου προς το γενικό διευθυντή της ΕΡΤ:

ΠΡΟΣ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ- ΕΡΤ
Kύριε Γόντικα,

Εδώ και ένα μήνα περίπου μάταια προσπαθώ να εξασφαλίσω μια επιστολή από την ΕΡΤ, ώστε να βγάλω δημοσιογραφική βίζα για την Κίνα. Μόλις χθες με ειδοποιήσατε μέσω του κ. Αναστασόπουλου ότι η διοίκηση δεν θέλει να προβάλω εκπομπή για την Κίνα. Για το ντοκιμαντέρ «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες» έχουν γίνει ήδη όλες οι προετοιμασίες (εισιτήρια, διαμονή και εταιρεία παραγωγής στο Πεκίνο), έχει συλλεχθεί αρχειακό υλικό καθώς έχουν γίνει ήδη συνεντεύξεις, όπως με την βιογράφο του Μάο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν «πολιτικοί λόγοι» για την άρνηση σας, θέλω να ελπίζω ότι πρόκειται για παρεξήγηση και σας ζητάω να με διευκολύνετε, γιατί χωρίς δημοσιογραφική βίζα η έρευνα στην Κίνα γίνεται δυσκολότερη.

Εν τω μεταξύ από διάφορες πηγές μέσα στην ΕΡΤ μαθαίνω ότι η εταιρεία δεν θα ανανεώσει την συνεργασία μαζί μου για την ερχόμενη τηλεοπτική χρονιά. Αυτό μου προκαλεί έκπληξη καθώς είναι γενικώς αποδεκτό ότι και οι δύο εκπομπές που παρουσιάζω δεν υστερούν σε ποιότητα των υπόλοιπων του σταθμού. Από οικονομικής πλευράς είναι αποδοτικές λόγω των πολλών διαφημίσεων (έφτασα να έχω φέτος 16 λεπτά διαφημιστικά σποτ μέσα σε μια ώρα), ενώ και από πλευράς θεαματικότητας (5% Μέσος όρος το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα και 4.1% η Θεματική Βραδιά, φέτος) ξεπερνούν κατά πολύ το μέσο όρο της ΕΤ-1.

Ως αιτία για τη διακοπή της συνεργασίας αναφέρεται το περιεχόμενο των εκπομπών μου και ειδικότερα το γεγονός ότι προγραμμάτισα την προβολή της έρευνας για την γενιά των 700 ευρώ και την ακρίβεια, παρότι η διοίκηση μου ζήτησε να την ματαιώσω. Επειδή σε εκπομπές όπως αυτές που παρουσιάζω ο προγραμματισμός (ταξίδια, ντοκιμαντέρ κλπ) ξεκινάει από τον Ιούνιο θα ήθελα να με ενημερώσετε το συντομότερο δυνατόν αν θα συνεχισθεί ή όχι η συνεργασία μας.

9-5-2008
Μετά τιμής,
Στέλιος Κούλογλου.

Η ανακοίνωση του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα στην ιστοσελίδα της εκπομπής.

Έξω από κάθε κτίριο του ΟΤΕ, οι εργαζόμενοι που αντιδρούν στην πώλησή του, έχουν αναρτήσει ένα τεράστιο πανό, που γράφει:

“Ο ΟΤΕ πωλείται! Γιατί;”

Κι εγώ, ως άλλος provocator, έρχομαι να ρωτήσω:

Γιατί όχι;

Έχω ακούσει κι έχω διαβάσει διάφορες κραυγές και κορώνες εναντίον της πώλησης του ΟΤΕ. Κανένας όμως, δεν έχει καταφέρει να μου εξηγήσει με απλά λόγια, γιατί είναι εναντίον της πώλησης του ΟΤΕ. Θ’ ακριβύνει η αστική μονάδα; Θα μας υποκλέψουν κρατικά μυστικά οι Γερμανοί; Θα χάσουν τη δουλειά τους χιλιάδες υπάλληλοι στον ΟΤΕ; Τι; Ποιο είναι το μεγάλο κακό που θα μας βρει αν πουλήσουμε τον ΟΤΕ;

Η πιο τεκμηριωμένη άποψη εναντίον της πώλησης του ΟΤΕ είναι -ποιου άλλου;- του Μίμη Ανδρουλάκη. Απαντώντας σ’ έναν αναγνώστη των Νέων, γράφει:

Από μια άποψη είναι κάτι χειρότερο. Είναι επίσημη ομολογία της ελληνικής κυβέρνησης ότι ο Έλληνας “οδηγός”, σε κάθε περίπτωση, είναι ανίκανος, άσωτος και μέθυσος και καλύτερα να πάρει το “όχημα” ένας “Γερμανός” για να μην το καταστρέψει. Είναι επίσης εγκατάλειψη του ονείρου για Έλληνες περιφερειακούς πρωταθλητές στην ευρύτερη περιοχή μας. Πολύ φοβούμαι ότι μετά τον ΟΤΕ θα αναγκαστούν, για μια σειρά λόγους, να αναδιπλωθούν και οι τράπεζες στη “μικρή Ελλάδα” εγκαταλείποντας τις ισχυρές θέσεις που κατέκτησαν τα προηγούμενα χρόνια. Θα είναι τότε το τέλος του ονείρου για μια ελληνική “παγκοσμιοποίηση” στα Βαλκάνια, την Τουρκία και ίσως και αλλού. Προς θεού δεν είναι γενικά και αφηρημένα έγκλημα οι διασυνοριακές συγχωνεύσεις, στρατηγικές συνεργασίες και εξαγορές. Είναι όμως απιστία να επιτρέπεις σε δύο μεγαλομέτοχους σε συμπαιγνία, τη Marfin και το κράτος, να πωλούν στα 26 ή στα 29 ευρώ ενώ οι άλλοι μέτοχοι ειδικά οι μικρομέτοχοι και τα ασφαλιστικά ταμεία δεν έχουν την ίδια δυνατότητα. Γιατί πουλά ακριβά η Marfin και καλά κάνει από την πλευρά της; Γιατί πουλά τον αέρα της παραχώρησης ενός μάνατζμεντ που δεν της ανήκει. Έχουμε συνεπώς ωμή παράβαση του νόμου για την ισότητα των μετόχων.

Μίμη μου, συγγνώμη, αλλά δε με καλύπτεις. Να μιλήσουμε περί απιστίας και για διαφυγόντα κέρδη του Ελληνικού Δημοσίου, να το καταλάβω. Αλλά έναν πρακτικό, χειροπιαστό λόγο, δε μου δίνεις…

Συνεπώς, απευθύνω αυτό το ερώτημα προς κάθε στέλεχος και φίλο του ΠΑΣΟΚ ή του Συνασπισμού (το ΚΚΕ δε μ’ ενδιαφέρει, ζει στο δικό του, φανταστικό κόσμο).

Γιατί δε θέλετε να πουληθεί ο ΟΤΕ;

Με πρόλαβε ο Old Boy με το σημερινό του post.

Ο Λαζόπουλος, δεύτερη φορά στη σειρά, τρίτη αν συμπεριλάβουμε και το εθνικιστικό παραλήρημα του Μίκη, καταπιάνεται με τα εθνικά θέματα αναμασώντας τις πιο φτηνές εθνικιστικές μαλακίες, λαϊκίζοντας με το χειρότερο τρόπο.

Χθες, μεταξύ άλλων, ο Λαζόπουλος “ανακάλυψε” δήλωση του Henry Kissinger σύμφωνα με την οποία, οι Αμερικανοί πρέπει να μας συντρίψουν ηθικά, πολιτιστικά και δε συμμαζεύεται, για να μπορούν να κάνουν ανενόχλητοι το παιχνίδι τους στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ναι, λες και τους εμποδίσαμε ποτέ!!!

Τι κι αν ο Ιός της Ελευθεροτυπίας εδώ και χρόνια έχει αποδείξει ότι ουδέποτε υπήρξε τέτοια δήλωση, ότι ουδέποτε υπήρξε τέτοιο δημοσίευμα!

Τον Λαζόπουλο απολαμβάνω πραγματικά, όποτε καταπιάνεται με κοινωνικά θέματα. Ήταν, για παράδειγμα, πολύ καλός, την προηγούμενη εβδομάδα όταν αναφέρθηκε στην υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας με αφορμή το σύμφωνο ελεύθερης διαβίωσης.

Με τα εθνικά θέματα, τι θέλει κι ασχολείται; Καταντάει χειρότερος, πολύ χειρότερος από αυτούς που λοιδορεί και σατιρίζει.

Την προηγούμενη βδομάδα καταπιάστηκε με το Μακεδονικό και τα Ίμια.

Ο Μάκης -ένας είναι ο Μάκης- κατέρριψε στις εκπομπές του τον εθνικό μας μύθο ότι το ελικόπτερο στα Ίμια το κατέρριψαν οι Τούρκοι. Έσπευσε αμέσως ο Λάκης ν’ αναστηλώσει την υπό του Μάκη γκρεμισμένη μας εθνική υπερηφάνεια! Αυτό που μ’ ενόχλησε όμως, στην παρουσίαση του όλου θέματος από τον Λάκη, δεν ήταν ότι δεν πίστεψε τον ιατροδικαστή. Δικαίωμά του.

Αυτό που μ’ ενόχλησε ήταν ότι από δύο εκπομπές συνολικής διάρκειας περίπου 6 ωρών (!), διάλεξε εκείνα μόνο τα αποσπάσματα, που θα στήριζαν τις λαϊκιστικές και εθνικιστικές απόψεις του.

Προσπερνάω το κλάμα της μάνας, προσπερνάω τις ερωτήσεις της αδερφής, προσπερνάω τις μαλακίες του Λυμπέρη, προσπερνάω τις (κατά Λυμπέρη) δηλώσεις Πάγκαλου, και θ’ αναφερθώ μόνο στο τελευταίο απόσπασμα, εκείνο με τα λεγόμενα του κ. Αντωνιάδη, επιτίμου Αρχηγού ΓΕΝ, ο οποίος ούτε λίγο, ούτε πολύ είπε:

-Ήθελα ο Λυμπέρης [..] εκείνο το βράδι να κάνει εκείνο το οποίο ήξερε

-Δηλαδή, τι; Να έκανε εμπλοκή;

-Ναι, να έκανε εμπλοκή,

-Χωρίς εντολή της πολιτικής ηγεσίας;

-Δε θα γινόταν τίποτε. Θα έριχνε μια κανονιά στη Yavuz, το πολύ-πολύ να βούλιαζε η Yavuz. Θέλετε και κάτι άλλο; Το πολύ-πολύ να βούλιαζε και το Ναβαρίνο. Θα χάναμε τη Yavuz και το Ναβαρίνο αλλά δε θα γινότανε το φιάσκο αυτό που γινότανε. Το πολύ-πολύ, ούτε πόλεμος θα γινότανε, ούτε τίποτε δε θα γινότανε. Και ο Λυμπέρης ήταν ο μόνος Α/ΓΕΕΘΑ που θα μπορούσε να το είχε κάνει αυτό. Και δεν το έκανε…

Η φρεγάτα Ναυαρίνο έχει πλήρωμα 176-196 ανδρών. Η φρεγάτα Yavuz έχει πλήρωμα περίπου 180 ανδρών.

Ακόμα κι αν δε γινόταν πόλεμος, και βυθίζονταν μόνο αυτά τα δύο πλοία, τώρα δε θα μιλούσαμε για 3 ήρωες, αλλά για περίπου 200 ήρωες!!! Ακόμα κι αν δε γινόταν πόλεμος, θα χάναμε ένα πλοίο αξίας δισεκατομμυρίων δραχμών - πολλών εκατομμυρίων ευρώ και 200 άνδρες!!! Κι όλα αυτά γιατί; Για μια βραχονησίδα! Για ένα κομμάτι βράχου, όπου δε ζει κανείς και το μόνο εθνικό συμφέρον είχε ένας βοσκός που έβοσκε εκεί τις κατσίκες του!

Εξαιτίας της μαλακίας των δημοσιογράφων (Ελλήνων και Τούρκων) και μερικών πολεμοχαρών αξιωματικών θα σκοτώνονταν τόσοι άνθρωποι για το τίποτα.

Και μη μου πείτε για γκρίζες ζώνες! Οι γκρίζες ζώνες υπάρχουν εδώ και δεκαετίες! Δεν τις ανακαλύψαμε μετά τα Ίμια!

Και βγαίνει ο γελοίος ο Λάκης και λοιδορεί την πολιτική ηγεσία του τόπου επειδή προτίμησε την ειρήνη από τον πόλεμο!

‘σσσα ρε μάγκα!

Φυσικά δε στάθηκε μόνο στα Ίμια. Καταπιάστηκε και με το Μακεδονικό:

Προσπάθησε ο Αυτιάς να κάνει τη δουλειά του, και να παρουσιάσει και την άλλη πλευρά. Έβγαλε τον εκπρόσωπο του Ουράνιου Τόξου στην εκπομπή του. Τι τό ‘θελε; Καταπέλτης ο Λάκης και η Ζωίτσα η Λάσκαρη!

“Αν τους αφήσεις αυτούς κύριε Αυτιά μου να μιλάνε συνέχεια, τότε συντελείται και ένα άλλο μεγαλείο, δεν ξέρω αν τό ‘χεις ακούσει, αυτό που λέει ο λαός, η μαλακία σ’ όλο της το μεγαλείο”

Έντεχνο… Αν το δείτε το απόσπασμα, θα μπορούσε κάλλιστα να καταφέρεται εναντίον του Λεωνίδα Γεωργιάδη, αδερφού του Άδωνι. Και μόνο όμως, που άφησε τη Ζωίτσα να ουρλιάζει εναντίον του εκπροσώπου του Ουράνιου Τόξου, νομίζω κάνει ξεκάθαρο ποιοι δε θά ‘θελε να μιλάνε συνέχεια.

Ευτυχώς που ήρθε την επόμενη μέρα ο καταπληκτικός Σταύρος Θεοδωράκης με τους Πρωταγωνιστές του, να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Δυστυχώς όμως, τους Πρωταγωνιστές τους είδα εγώ και δυο-τρεις άλλοι (μεταμεσονύκτια προβολή λες κι είναι τσόντα) ενώ τον Λαζόπουλο τον βλέπουν εκατομμύρια…

Ποιο ήταν το κερασάκι στην τούρτα; Ότι οι φονιάδες των λαών αμερικάνοι επιβουλεύονται την ελλαδίτσα και επιδιώκουν να ρίξουν τον Καραμανλή λόγω του αγωγού Μπουρκάς-Αλεξανδρούπολη. Τις ίδιες μαλακίες που αναμασούσαν οι δεξιοί το καλοκαίρι για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα με τις αρλούμπες περί ασύμμετρης απειλής.

Αλλά εδώ τα είπε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα…

Στο ίδιο αυτό διάστημα, δώσαμε δυναμική συνέχεια στην εφαρμογή των διεθνών ενεργειακών συμφωνιών, που πετύχαμε στα προηγούμενα τρεισήμισι χρόνια. Πραγματοποίησα ο ίδιος επισκέψεις σε φίλες χώρες, για νέες συμφωνίες που εντάσσουν τη χώρα μας στον Παγκόσμιο Ενεργειακό Χάρτη, αναβαθμίζουν το γεωπολιτικό ρόλο της, προάγουν τα εθνικά μας συμφέροντα.

Με μια φράση: Μέσα σε λίγους μήνες ανταποκριθήκαμε στις άμεσες υποχρεώσεις μας και ανοίξαμε το δρόμο για τολμηρές μεταρρυθμίσεις. Δεν μπορώ, λοιπόν, παρά να στιγματίσω το γεγονός ότι σ’ εκείνη την αποφασιστική καμπή για την πορεία της χώρας μας ξέσπασε μια απερίγραπτη θύελλα σκιών, φημολογιών, διαδόσεων, αφορισμών, υπερβολών.

…Ο Λάκης δε θα τα έλεγε;

Υ.Γ. Ο Πρωθυπουργός τώρα ανακάλυψε τους αμερικανούς. Για τις υποκλοπές, τουμπεκί ψιλοκομμένο

Υ.Υ.Γ.

Ήταν λοιπόν η μοίρα του, του Λ.Λ. Από τη Λιάνη στη Λιάνα, και τώρα στον Λιακόπουλο;

Από το αιχμηρό post του Γιάννη Η. Χάρη για το ίδιο θέμα.

Διαβάστε επίσης:

• Η περιβόητη δήλωση Κίσινγκερ για τον ελληνικό λαό και ο Λάκης Λαζόπουλος, του Νίκου Σαραντάκου
• Πόσο πίσω είσαι ρε Λάκη; απ’ τα Μπουκάλια στο Πέλαγος του Αταίριαστου
• “Κι α σου μιλώ με παραμύθια…”, του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή
• Κωμωδία του ποδαριού, του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή

Το Βουκουρέστι αποτέλεσε μία αδιαμφισβήτητη νίκη για την ελληνική (εξωτερική και όχι μόνο) πολιτική σε πολλά επίπεδα.

Καταρχήν καταφέραμε επιτέλους να προσδώσουμε στο (δικαιολογημένα μέχρι πρότινος χαρακτηρισμένο από τους ξένους) πιο ηλίθιο μείζον θέμα ρεαλιστικές και λογικές διαστάσεις. Είπαμε ουσιαστικά ότι δεν ασχολούμαστε πλέον με τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό του γειτονικού λαού, μας ενδιαφέρει μόνο μία λογική ονομασία ενός κράτους που μοιράζεται μία ιστορικά καθορισμένη γεωγραφική περιοχή. Περάσαμε με αυτόν τον τρόπο από την απαράδεκτη αμφισβήτηση του στοιχειώδους δικαιώματος ενός λαού να αυτοπροσδιορίζεται, στην απόλυτα λογική επιθυμία η ονομασία ενός κράτους να περιγράφει με σαφήνεια τα γεωγραφικά του χαρακτηριστικά χωρίς να περιγράφει τίποτα περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο από αυτό που τελικά είναι.

Το βασικότερο όμως στοιχείο νίκης κατά τη γνώμη μου δεν ήταν το ίδιο το διπλωματικό διακύβευμα, το οποίο δεν έχει καν λυθεί ακόμη. Αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε σε αυτή τη διαδικασία είναι το ότι η Ελλάδα μετά από πολύ καιρό κατάφερε κάτι που οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες έχουν πολύ καιρό να καταφέρουν. Κατέστησε διεθνώς σαφές ότι δεν είναι δυνατόν ένα τσούρμο ασήμαντων φασιστογιάπιδων να αγνοούν επιδεικτικά κάθε προσπάθεια εκλογίκευσης μίας διαφωνίας και ειλικρινούς προσπάθειας συμβιβασμού για ένα διεθνές θέμα επιδιδόμενοι σε μαγκιές με τις πλάτες των Αμερικανών. Έδειξε η Ελλάδα στο Βουκουρέστι ότι οι αναδυόμενοι δορυφόροι των ΗΠΑ στα Βαλκάνια πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι εδώ είναι Ευρώπη και ότι η Αμερικανική ομπρέλα που προστάτευε αδιαλλαξίες, μαξιμαλισμούς και πολιτικές καριέρες ηλιθίων αρχίζει να βάζει νερά. Κατάφερε η ελληνική πολιτική όχι μόνο να εξουδετερώσει τον εγχώριο εθνικισμό και τους πολέμιους της ευρωπαϊκής αντίληψης περί διενέξεων, αλλά και (μόνη της στην ουσία) να στείλει ένα σαφές μήνυμα εκ μέρους των Ευρωπαίων στα νέα φιλοατλαντικά μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας, ότι από εδώ και πέρα θα πρέπει να σέβονται λίγο περισσότερο τον σαφώς χρησιμότερο τρόπο σκέψης της γηραιάς ηπείρου. Και όλα αυτά τα κατάφερε σε μία σύνοδο του ΝΑΤΟ όπου ήταν σαφώς πιο δύσκολο να περάσει ένα τέτοιο μήνυμα και για αυτόν ακριβώς τον λόγο ήταν και πιο μεγάλης σημασίας.

Τέλος μεγάλη νίκη αποτέλεσε και η συσπείρωση του πολιτικού κόσμου γύρω από την νέα στρατηγική που ακολουθήθηκε. Το ότι οι επιλογές του πρωθυπουργού στην σύνοδο του ΝΑΤΟ αποτέλεσαν μονόδρομο είναι μία νίκη όλου του πολιτικού κόσμου ο οποίος απέδειξε ότι τις λίγες στιγμές που αναγκάζεται να σκεφτεί λογικά το κάνει με πολύ μεγάλη επιτυχία. Βέβαια πρέπει να παραδεχτούμε ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση οι μόνοι αντίπαλοι ήταν μερικοί αμφιβόλων πολιτικών ικανοτήτων εθνικιστικοί χώροι. Δεν υπήρχαν ούτε συντεχνίες που έχαναν κεκτημένα ούτε οικονομικά συμφέροντα που να αντιτίθενται, ήταν απόντα δηλαδή τα συνήθη εμπόδια που στερούν από τους πολιτικούς μας θεσμούς την απλή λογική και τον (απίστευτα χρήσιμο όπως αποδείχτηκε) ρεαλισμό. Και αυτό είναι το μάθημα που πρέπει να πάρουμε από αυτή τη διπλωματική νίκη.

Αντίο και από εμάς Τζούλι.

αντίο σε έναν όχι έλληνα , αλλά σε έναν πολίτη του κόσμου.

αντίο σε έναν αριστερό πολίτη του κόσμου.

αντίο στο Ζύλ Ντασέν.

λίγους μήνες μετά την λειτουργία του Μουσείου της Ακρόπολης, του ονείρου της Μελίνας.

Αντίο στον Τζούλι που έφυγε πλήρης έργου και ημερών.