Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Για τον πατέρα και την μάνα. (ή “μπαμπά θα ψηφίσω ΔΡΑΣΗ”)

leave a comment »

ΝΑ ΚΛΕΙΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΥΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΝΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ 

Είναι οι γενιές της αντίστασης, 114, Πολυτεχνείου.
Για αυτές τις γενιές ακούστηκαν πολλά, μέχρι να τους κλειδώσουμε να μην πάνε να ψηφίσουν. Είναι φασιστικό να το λες, είναι φασιστικό θα μου πεις να αποφασίζουν άνθρωποι που είναι στο τέλος της ζωής τους για το δικό μας μέλλον και είναι σωστό.
Θα σου θυμίσω όμως ότι μιλάμε για τους πατεράδες και τις μανάδες μας οι οποίοι δημιούργησαν αυτήν την Ελλάδα, και αν ακόμη δεν είναι όπως θα έπρεπε δεν είναι όπως  την βρήκαν, είναι μια καλύτερη Ελλάδα. Είναι μια πατρίδα που δεν υπάρχουν αναλφάβητοι, δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι, δεν υπάρχουν τόσοι πεινασμένοι (ακόμη) υπάρχει μια στοιχειώδης δημόσια υγεία (ακόμη).
Αυτοί οι άνθρωποι: κρύωσαν, δούλεψαν στα χωράφια, στις οικοδομές, ταξίδεψαν για να βρουν δουλειά πάνω σε κάρα και πλατφόρμες τρακτέρ μέρες, τρώγοντας καρπούζι ξερό , δούλεψαν σε χαλυβουργίες και  ανθρακωρύχοι, έφυγαν μετανάστες, είδαν κόσμο να σφάζετε στον εμφύλιο (εκατέρωθεν), πήγαν εξορίες, έφαγαν ξύλο για τα πιστεύω τα δικά τους ή της οικογενείας τους, είδαν κατακτητή, και προπάντων φοβήθηκαν και πείνασαν πολύ.
Φοβήθηκαν και πείνασαν πολύ ρε μαλακά, λαχτάρισαν το λάδι ρε μαλακά και ακόμη το αφηγούνται, για να δημιουργήσουν μια Ελλάδα που εσύ θεωρείς αυτονόητη.
Και εσύ που έμαθες γράμματα δεν σου έμαθαν ότι είναι ανήθικό να το λες αυτό σε αυτούς που δημιούργησαν την πατρίδα από τις στάχτες;; ναι την πατρίδα που εσύ βρίζεις και λοιδορείς, ναι κάποιοι από αυτούς την έχτισαν και ας τους θεωρούσε κάποιους από αυτούς η πατρίδα μιάσματα και εχθρούς.
Ναι ρε μαλάκα είναι ανήθικο και ξέρεις που είναι το πρόβλημα; Ότι έτσι δεν ξεκινάμε να χτίσουμε μια νέα πατρίδα με ανήθικές σκέψεις και πράξεις.
Σίγουρα δεν την χτίσαν μόνο αριστεροί και δεξιοί την πατρίδα σου, την χτίσαν όλοι και ναι έκαναν και λάθη, αλλά αγράμματοι ήταν, και ναι και τώρα λάθος κάνουν, αγράμματοι είναι και τώρα και είναι και γέροι.
Κάνε εσύ αυτό που πιστεύεις σωστό και άσε τους γέρους να κάνουν το λάθος, αλλά να θυμάσαι μαλάκα ότι οι γέροι δεν ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, μαλάκα ε μαλάκα…

Ξέρεις πιο είναι το μεγαλύτερο λάθος τους, ότι εμπιστευτήκαν λάθος ανθρώπους τους πίστεψαν και τους λάτρεψαν. Έψαχναν ελπίδες και άφησαν κάποιους γραμματιζούμενους να κάνουν κουμάντο και αυτοί από κάτω κούναγαν σημαίες, χαίρονταν που κούναγαν χρωματιστές σημαίες και αυτήν η ελευθερία τους αρκούσε.
Εντάξει, ήθελαν έμενα και εσένα να μας βάλουν στο δημόσιο, να μην καθαρίζουμε σκατά σαν αυτούς, να έχουμε ένα μισθό. Δεν σκέφτηκαν πονηρά ρε, να μας κάνουν εργολάβους να έχουμε καλή κονόμα, ένα καλό ξεκούραστο μεροκάματο να βγάζουμε θελαν, για εμάς τα πούλησαν όλα και ιδανικά και όλα, και δεν τα πλάκωναν τα λαμόγια στις κλοτσές και στις μάπες.
Για εμάς έτρεχαν στους Τσοχατζόπουλους και τους πιαναν το χέρι, (και αυτοί το σκούπιζαν το δικό τους για να μην το βρωμίσουν ή ανατρίχιαζαν από τα κομμένα δάχτυλα που είχαν οι άνθρωποι από το μεροκάματο) για εμένα και για εσένα μαλάκα τους νομιμοποιούσαν τις ανομίες, αγράμματοι άνθρωποι  αγνοί και αγωνιστές μαλάκα.
Και αυτούς ρε ανήθικέ, ξερόλα, φασίστα θα τους κλειδώσεις;; άντε γαμήσου ρε, ναι γαμήσου.
Αν θες καλύτερη πατρίδα μαλάκα να δουλέψεις και να την κάνεις.
Έτσι γίνονται όλα, με δουλεία.
Και επειδή δεν ήταν όλοι τίμιοι από αυτήν την γενιά να σου πω για παράδειγμα ότι ο Μαρκάτος (πρώην πρύτανης ΕΜΠ) αφού κονόμησε στο ΠΑΣΟΚ τώρα είναι στους Ανεξαρτήτους Έλληνες και ο Μίκης αφού κονόμησε, τώρα ξανά επαναστάτης, τα κουνάβια βρήκαν καινούργια φωλιά και εσύ τους χειροκροτείς.

Και για να κλείσω κάπου και να σου λύσω και την απορία μαλάκα, δεν θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ (όχι για το μνημόνιο, αλλά για όσα μας οδήγησαν, είχαν γραφτεί στο block το 2007 και συνεχίζουν να ισχύουν, όχι για τον Βενιζέλο, αλλά για το όλον ΠΑΣΟΚ που όχι δεν άλλαξε αλλά χειροτέρεψε),  αλλά δεν θα ψηφίσω ούτε αριστερούς παρλαπίπες και δεξιούς  δήθεν εθνικιστές, δεν θα ψηφίσω λαϊκιστές, ΔΡΑΣΗ θα ψηφίσω, ναι ρε το “Δεξιό”  τον Μάνο, γιατί ναι τα έλεγε πάντα,  ναι δεν συμφωνώ με όλα μαζί του, αλλά μπορώ να “κουβεντιάσω ” για τις θέσεις του γιατί είναι θέσεις ξεκάθαρες και ειλικρινείς (τόσα χρόνια τις λέει ο άνθρωπος…).
Έτσι γίνεται η κουβέντα, τίμια και ειλικρινά, όχι με στρογγυλεύματα.
Θα ψήφιζα τον Κουβέλη αλλά να μην τα στρογγύλευε όλα και αυτός, ας την πέρναγε την παιδική αρρώστια τις αριστεράς, με όλους και με όλα και πάντα δίκιο ο “Λαός”, έτσι δεν θα είχε και πρόβλημα ο μπαμπάς που ο γιος ψήφισε “δεξιά”, αλλά τι να κάνουμε….
ΔΡΑΣΗ για να μπουν πέντε άνθρωποι καινούργιοι στην Βουλή, δεν θα κυβερνήσουν αύριο, στην βουλή να μπουν, για να μπορέσουμε να συζητάμε και με κάποιους σοβαρά.
ΔΡΑΣΗ λοιπόν, γιατί καλός ο Μπαμπάς και το παρελθόν, αλλά εμείς και η χώρα έχει και μέλλον…
ΔΡΑΣΗ λοιπόν, γιατί δεξιός δεν έγινα αλλά προοδευτικός παραμένω.

Υ.Γ. Ο συντάκτης δεν είναι δημόσιος υπάλληλος (αν και το προσπάθησε, αλλά όχι πολύ, και όχι με την σωστή μέθοδο).
εργάζεται (ακόμη) σαν ιδιωτικός υπάλληλος.
Όχι ότι είναι κακό (το δημόσιουπαλληλικη) απλά επείδη γίνεται θέμα στο post για το ρουσφέτι.

Written by κώστας (provocator)

1 Μαΐου 2012 at 12:48 πμ

Φαβορί και αουτσαιντερς

leave a comment »

Ο Πρωθυπουργός ξεκίνησε σήμερα την προεκλογική του εκστρατεία από την ΔΕΘ. Και την ξεκίνησε καλά. Φαίνεται πως για πρώτη φορά μετά το 2004 ο Καραμανλής θα πρωτοτυπήσει και θα παραγματοποιήσει μία εκστρατεία όπως θα έπρεπε να είναι. Λέγοντας αλήθεια και εξαγγέλοντας σκληρά μέτρα. Ούτε πλειοδοσία μερικών ευρώ για τους συνταξιούχους, ούτε διαγωνισμό επιδοτήσεων και ευρωπαικών τσαμπουκάδων στην Ευρώπη για τους αγρότες. Επιτέλους μετά από πολύ καιρό θα κληθούμε να κρίνουμε ένα ειλικρινές, ουσιαστικό και απόλυτα δεξιό πρόγραμμα. Και αυτό, όπως και να το κάνουμε, αποτελεί πρόοδο.

Γιατί όμως ο κος Καραμανλής, μετά από 5,5 χρόνια και δύο εκλογικές μαχές, αποφάσισε να επιδιώξει να γίνει ο ορισμός το δεξιού ηγέτη σε αυτή την αναμέτρηση? Είναι η κρίση που του επέβαλε μία όψιμη υπευθυνότητα και ιδεολογική συνείδηση?  Μάλλον όχι, γιατί αν ήταν έτσι θα βλέπαμε τέτοιου τύπου εξαγγελίες εδώ και πολύ καιρό. Τι ήταν λοιπόν αυτό που συνέβη και που οδήγησε τον πρωθυπουργό στο να αποκηρύξει τα βασικό του  δόγμα που συνοψίζεται στο απλοϊκό «η μεσαία τάξη και οι δημοσκοπήσεις να είναι καλά και τα υπόλοιπα θα τα βρούμε»??

Νομίζω ότι η απάντηση είναι απλή, αυτό που άλλαξε είναι τοποθέτηση του κου Καραμανλή στο πολιτικό παιγνίδι. Από φαβορί μετατράπηκε σε μικρό χρονικό διάστημα σε αουτσάιντερ. Η ήττα είναι πλέον πολύ πιθανή (και όπως συμβαίνει συνήθως) αντιστρόφως ανάλογα οδυνηρή.

Τα αουτσαιντερς συνήθως χαρακτηρίζονται από μερικά βασικά στοιχεία.  Διάθεση για ρίσκο, άγνοια κινδύνου και συνεπώς αυξημένες πιθανότητες υψηλής απόδοσης. Το έχουμε δει στο ποδόσφαιρο αμέτρητες φορές…
Το ευχάριστο είναι ότι θα δούμε τον Καραμανλή να «παίζει καλή μπάλα» . Το δυσάρεστο για όσους δεν συμφωνούν μαζί του είναι ότι τα αουτσάιντερς κάνουν την έκπληξη πολύ συχνότερα από ότι προβλέπουν τα στατιστικά μοντέλα. Και το χειρότερο από όλα? Η επιτυχία ενός αουτσάιντερ δεν φαίνεται να εξαρτάται από την απόδοση που είχε ως φαβορί.

Και εδώ μπάινει στο παιγνίδι ο κος Παπανδρέου, το αδιαφιλονίκητο φαβορί. Αν θέλει να κερδίσει αυτή τη φορά πρέπει να αποφύγει το πιο συχνό λάθος των φαβορί. Να διαταχτεί δηλαδή περιμένοντας ότι ο αντίπαλος θα παίξει κατενάτσιο όπως στα προηγούμενα παιγνίδια μέχρι τώρα. Δεν έχει την πολυτέλεια ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να επενδύσει αυτή τη φορά στον εκφυλισμό του δεξιού DNA της Ν.Δ. Θα έχει απέναντι του έναν αντίπαλο του οποίου η ήττα είναι προδιαγεγραμένη. Έναν πολύ επικίνδυνο συνεπώς αντίπαλο που θα βγάλει τον καλύτερο συντηρητικό  εαυτό του βασιζόμενος στους παραδοσιακούς δεξιούς μύθους των ανηφορικών δρόμων που απαιτούν θυσίες και αποφασισμένους για ορειβασία ηγέτες.

Σε αυτές τις περιπτώσεις τα φαβορί, είτε παίζουν σαν μεγάλες ομάδες, είτε φεύγουν με το κεφάλι σκυμμένο και πολλά στοιχήματα χαμένα. Ο κος Παπανδρέου είναι αναγκασμένος να ακολουθήσει ένα και μόνο σύστημα. Απέναντι στις θυσίες και τους ορειβάτες-ηγέτες να παρουσιάσει την μόνη εναλλακτική, ένα καινούριο μεταφορικό μέσο που θα μας βγάλει γρήγορα από την ανηφόρα. Και αυτό οδηγεί αναπόφευκτα στην μόνη αξιόπιστη πρόταση. Αλλαγές, ριζικές αλλαγές εδώ και τώρα. Αλλαγές και προτάσεις που δεν έχουμε ξανακούσει. Αλλαγές που θα μας συγκλονίσουν και θα μας φέρουν ξανά στο γήπεδο. Αλλαγές που θα φαίνεται στο βλέμμα του και όχι στα λόγια του ότι τις πιστεύει και θα φέρει τα πάνω κάτω για να τις υλοποιήσει. Αλλαγές που, όσο καλά και να παίξει, δεν μπορεί να τις πραγματοποιήσει μία συντηρητική κυβέρνηση. Αν το παιγνίδι του είναι αυτό δεν πρόκειται να χάσει ούτε από τον καλύτερο Καραμανλή του αιώνα.

Οι ειδήμονες του ποδοσφαίρου λένε ότι ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις. Για μία χώρα όμως που χάνει για 5,5 συναπτά έτη ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Και αυτό πρέπει να το θυμούνται πάντα οι ειδήμονες του ΠΑΣΟΚ….

Written by Christos

6 Σεπτεμβρίου 2009 at 11:29 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Κόμματα, Πολιτική

Πολιτικές της οικονομικής καταστροφής

2 Σχόλια

του Immanuel Wallerstein

Κάθε μέρα, διαβάζω ακόμα έναν οικονομολόγο, δημοσιογράφο ή κυβερνητικό αξιωματούχο να διατυπώνουν απόψεις για πώς να επιτύχουμε την οικονομική ανάκαμψη σ’ αυτή την χώρα ή στην άλλη. Δε χρειάζεται να πω ότι όλες οι θεραπείες αντικρούουν η μία την άλλη. Σχεδόν όλοι αυτοί οι ειδικοί που βγαίνουν στα κανάλια και γράφουν στις εφημερίδες, μου φαίνεται ότι ζουν στη χώρα της φαντασίας. Μοιάζουν πραγματικά πεπεισμένοι ότι οι θεραπείες τους θα δουλέψουν σχετικά γρήγορα.

Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος βρίσκεται μόνο στην αρχή μια ύφεσης, που θα διαρκέσει για αρκετό καιρό και θα γίνει πολύ χειρότερη απ’ ότι είναι τώρα. Το φλέγον ζήτημα για τις κυβερνήσεις δεν είναι πώς θα ανακάμψουν αλλά πώς θα επιβιώσουν από την διογκούμενη λαϊκή οργή που, όλες, χωρίς εξαίρεση, αντιμετωπίζουν.

Ας ξεκινήσουμε με την οικονομική πραγματικότητα του παρόντος. Σχεδόν όλοι, σε ολόκληρο τον κόσμο -κυβερνήσεις, επιχειρήσεις, ιδιώτες- ζούσαν ξοδεύοντας περισσότερα απ’ όσα τους επέτρεπε το εισόδημά τους και το κατάφερναν αυτό μέσω του δανεισμού. Ο κόσμος ζαλίστηκε από τα φουσκωμένα κέρδη και τη φουσκωμένη κατανάλωση. Οι φούσκες πρέπει να σκάνε. Αυτήν εδώ έχει σκάσει (για την ακρίβεια πολλές φούσκες έχουν σκάσει). Στη συνείδησή μας έχει κατασταλάξει πλέον, ότι είναι αδύνατον να συνεχίσουμε σ’ αυτόν τον δρόμο και ξαφνικά, όλοι έχουν τρομοκρατηθεί, ότι θα μείνουν χωρίς πραγματικά λεφτά – κυβερνήσεις, επιχειρήσεις , ιδιώτες.

Όταν τους κυριεύσει αυτός ο φόβος, οι άνθρωποι σταματάνε να ξοδεύουν ή να δανείζουν. Και όταν η κατανάλωση και ο δανεισμός μειωθούν σημαντικά, τότε οι επιχειρήσεις σταματάνε να παράγουν ή μειώνουν την παραγωγή τους. Μπορεί να κλείσουν εντελώς ή, το λιγότερο, να απολύσουν εργάτες. Αυτός είναι ένας φαύλος κύκλος, αφού το κλείσιμο των επιχειρήσεων ή οι απολύσεις εργατών οδηγούν σε ακόμα μικρότερη πραγματική ζήτηση η οποία προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη απροθυμία για έξοδα ή για προσφορά δανείων. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται ύφεση και αποπληθωρισμός.

Προς το παρόν, η κυβέρνηση των ΗΠΑ, η οποία είναι ακόμα σε θέση να δανειστεί χρήματα και  να τυπώσει νέο χρήμα, σκοπεύει να βάλει καινούριο χρήμα σε κυκλοφορία. Αυτό θα μπορούσε, ίσως ,να δουλέψει, αν έριχνε πολύ χρήμα στην αγορά και το έριχνε με σύνεση. Πιθανότατα, όμως, δε θα το κάνει με σύνεση. Πιθανότατα, επίσης, το χρήμα, που χρειάζεται να πέσει στην αγορά για να καταφέρει κάτι, είναι λίγο παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται για να δημιουργηθεί μια καινούρια φούσκα. Και τότε το δολάριο μπορεί να πέσει πολύ πιο γρήγορα από τα υπόλοιπα νομίσματα, γκρεμίζοντας και το τελευταίο σημαντικό στήριγμα της παγκόσμιας οικονομίας.

Στο μεταξύ, υπάρχει όλο και λιγότερο χρήμα για καθημερινή κατανάλωση κάθε είδους για το κάτω 90% του παγκόσμιου πληθυσμού (και τα πράγματα δεν είναι πολύ καλά ούτε για το άνω 10%). Οι άνθρωποι γίνονται ανήσυχοι. Μόνο τον τελευταίο μήνα, έχουμε δει κόσμο να κατεβαίνει στους δρόμους και να διαδηλώνει για τις οικονομικές δυσκολίες σε ένα αυξανόμενο αριθμό χωρών – όπως στην Ελλάδα, στη Ρωσία, στη Λιθουανία, στη Μεγάλη Βρετανία, στη Γαλλία, στην Ισλανδία, στη Νότιο Κορέα, στη Γουαδελούπη, στη Μαδαγασκάρη ή στο Μεξικό – και πιθανότατα σε ακόμα περισσότερες χώρες, που απλώς δεν κέντρισαν το ενδιαφέρον του Τύπου. Για την ακρίβεια, τα πράγματα ήταν μάλλον ήρεμα μέχρι τώρα, αλλά όλες οι κυβερνήσεις είναι σε επιφυλακή.

Τι κάνουν οι κυβερνήσεις όταν το πρωταρχικό τους μέλημα είναι οι εσωτερικές αναταραχές; Έχουν μόνο δύο επιλογές – να πυροβολήσουν τους διαδηλωτές ή να τους καθησυχάσουν. Το να τους πυροβολήσουν δουλεύει μόνο μέχρις ενός σημείου. Αν μη τι άλλο, οι δυνάμεις καταστολής θα πρέπει να είναι άνθρωποι καλοπληρωμένοι και πρόθυμοι να το κάνουν. Και όταν η οικονομία δεν πάει καλά, τα διάφορα καθεστώτα δυσκολεύονται να κάνουν και αυτό.

Έτσι λοιπόν, τα καθεστώτα αρχίζουν να καθησυχάζουν τον πληθυσμό τους. Πώς; Πρώτα από όλα με τον προστατευτισμό. Όλοι έχουν ήδη αρχίσει να παραπονιούνται για τον προστατευτισμό των άλλων. Αλλά όλοι ήδη τον εξασκούν. Και θα τον εφαρμόσουν ακόμα περισσότερο. Οι οικονομολόγοι της ελεύθερης αγοράς μας λένε όλοι ότι ο προστατευτισμός κάνει τη συνολική οικονομική κατάσταση ακόμα χειρότερη. Αυτό είναι πιθανότατα αληθές, αλλά πολιτικά άσχετο όταν υπάρχουν άνθρωποι στους δρόμους που απαιτούν δουλειές – τώρα!

Ο δεύτερος τρόπος που οι κυβερνήσεις καθησυχάζουν τον κόσμο όταν υπάρχει αναταραχή είναι με σοσιαλδημοκρατικά μέτρα πρόνοιας. Για να το κάνουν, όμως, αυτό, χρειάζονται λεφτά. Και οι κυβερνήσεις μαζεύουν λεφτά βάζοντας φόρους. Όλοι οι οικονομολόγοι της ελεύθερης αγοράς μας λένε ότι το να αυξάνεις τους φόρους (κάθε είδους) κατά τη διάρκεια μιας οικονομικής ύφεσης κάνει τη συνολική οικονομική κατάσταση ακόμα χειρότερη. Αυτό μπορεί να είναι αληθές, αλλά και αυτό είναι άσχετο βραχυπρόθεσμα. Σε μια ύφεση τα έσοδα από φόρους υποχωρούν. Οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να καλύψουν τις τρέχουσες δαπάνες τους για να μη μιλήσουμε για αυξημένες δαπάνες. Οπότε θα αυξήσουν τους φόρους κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ή θα τυπώσουν νέο χρήμα.

Τέλος, ο τρίτος τρόπος που μπορούν να ακολουθήσουν για να καθησυχάσουν τους πολίτες τους οι κυβερνήσεις είναι με μια γενναία δόση λαϊκισμού. Το πραγματικό εύρος εισοδήματος μεταξύ του πλουσιότερου 1% και του φτωχότερου 20% τόσο σε κάθε χώρα ξεχωριστά, όσο και παγκοσμίως, έχει διευρυνθεί υπερβολικά τα τελευταία τριάντα χρόνια. Το εύρος θα μειωθεί στα πιο φυσιολογικά πλαίσια της δεκαετίας του 70, το οποίο και πάλι είναι μεγάλο, αλλά όχι τόσο σκανδαλωδώς μεγάλο. Έτσι, έχουμε κυβερνήσεις, που μιλάνε τώρα για όρια εισοδήματος στους τραπεζίτες, όπως στις ΗΠΑ και στη Γαλλία. Ή, μπορείς να διώξεις ανθρώπους για διαφθορά, όπως στην Κίνα.

Η κατάσταση μοιάζει με το να βρεθείς στο διάβα ενός τυφώνα. Ο τυφώνας μπορεί ν’ αλλάξει πορεία ξαφνικά και να στραφεί καταπάνω μας. Όταν αυτό συμβεί, έχουμε λίγα μόνο μόνο λεπτά για να βρούμε καταφύγιο στα υπόγειά μας. Όταν περάσει ο τυφώνας, αν κάποιος είναι ακόμα ζωντανός, βγαίνει απ’ το καταφύγιό του για να μετρήσει τη ζημιά. Η ζημιά θα αποδειχτεί πολύ μεγάλη. Ακόμα κι έτσι, κάποιος μπορεί να ξαναχτίσει απ’ την αρχή. Αλλά τότε θα ξεκινήσει και η πραγματική διαμάχη – πώς θα κάνουμε την ανοικοδόμηση και πώς θα μοιράσουμε δίκαια τα οφέλη της ανοικοδόμησης.

Πόσο θα διαρκέσει αυτή η ζοφερή εικόνα; Κανένας δεν ξέρει με σιγουριά, αλλά πιθανότατα θα κρατήσει για αρκετά χρόνια. Στο μεταξύ, οι κυβερνήσεις θα έχουν να αντιμετωπίσουν εκλογές και ψηφοφόρους που δε θα πάνε με ανοχή στις κάλπες. Ο προστατευτισμός και τα σοσιαλδημοκρατικά μέτρα πρόνοιας θα εξυπηρετήσουν τις κυβερνήσεις όπως το υπόγειο στη διάρκεια ενός τυφώνα. Η μερική κρατικοποίηση των τραπεζών είναι κατά μία έννοια παρόμοιο με το να βρίσκεις καταφύγιο στο υπόγειο.

Αυτό που ως πολίτες πρέπει να σκεφτούμε και για το οποίο πρέπει να προετοιμαστούμε είναι τι θα κάνουμε όταν βγούμε απ’ το υπόγειο, όποτε και αν είναι αυτό. Η θεμελιώδης ερώτηση είναι πώς θα ανοικοδομήσουμε. Αυτή θα είναι η πραγματική πολιτική μάχη. Ο τοπίο δε θα είναι γνώριμο. Και όλες οι παλιές μας ρητορικές θα είναι ύποπτες. Το σημείο κλειδί που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι η ανοικοδόμηση μπορεί να μας πάει σε έναν πολύ καλύτερο κόσμο – αλλά μπορεί να μας πάει και σε έναν πολύ χειρότερο. Σε κάθε περίπτωση, θα είναι ένας πολύ πιο διαφορετικός κόσμος απ’ τον σημερινό.

[Το παρόν δημοσιεύεται μετά από έγγραφη άδεια της Agence Global]

[Copyright by Immanuel Wallerstein, distributed by Agence Global. For rights and permissions, including translations and posting to non-commercial sites, and contact: rights@agenceglobal.com, 1.336.686.9002 or 1.336.286.6606. Permission is granted to download, forward electronically, or e-mail to others, provided the essay remains intact and the copyright note is displayed. To contact author, write: immanuel.wallerstein@yale.edu.

These commentaries, published twice monthly, are intended to be reflections on the contemporary world scene, as seen from the perspective not of the immediate headlines but of the long term.]

Written by daskalakos

17 Μαρτίου 2009 at 9:35 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική

όχι ΣΥΡΙΖΑ, MESI… (όχι για εμένα, για την φουκαριάρα την μάνα…)

with one comment

Κοίτα πώς είναι η πουτάνα η ζωή,

Αυτά που σε αηδιάζουν στα 25 τα αποδέχεσαι στα 35 έστω βάζοντας την δική σου διαφορετική ανάλυση ή ερμηνεία.

Στα 25 με αηδίαζε απίστευτα η φράση κλισέ : «μην ασχολείσαι ρε αγόρι μου με την πολιτική, αυτοί είναι βολεμένοι, εσείς φωνάζετε και τρέχετε και αυτοί περνάν καλά».

Με αηδίαζε η φράση γιατί εστίαζε στην έννοια του βολεμένου με τα φράγκα.

Έχω καμία δεκαριά μέρες που το σκέπτομαι, αυτοί είναι βολεμένοι, περνάν καλά, βλέπω τον Αλέκο, την Αλέκα, τον Αλέξη, είναι επαναστάτες είναι ασυμβίβαστοι είναι προστάτες των αδυνάμων, δεν ξέρω τι άλλο είναι… δεν μου έρχεται κάτι άλλο, πάντως ότι και αν είναι, είναι κάτι πολύ,

Τελικά και αυτοί βολεμένοι είναι, γυρνάν σπίτι τους κοιτιούνται στον καθρέφτη και λένε : «φτου σου αγόρι μου, σήμερα ήσουν πολύ επαναστάτης» μου θυμίζουν τους παπάδες που νομίζουν ότι είναι καλοί χριστιανοί επειδή έδιωξαν πέντε γιεχωβάδες από την γειτονία τους.

Τελικά το βόλεμα δεν είναι μόνο με τα φράγκα, είναι και το βόλεμα με τον ναρκισσισμό του επαναστάτη, είναι και το βόλεμα με τον φασισμό της μοναδικής αλήθειας….

Και αυτοί βολεμένοι είναι, με το νέο life style της αριστεράς, με το παλιό του επαναστάτη – ασκητή τύπου ΚΚΕ.

Βολεμένοι με το να τον ρόλο του αυτόκλητου προστάτη της κάθε εξέγερσης, κατά φαντασία (δικής τους) επανάστασης ή εξέγερσης, πορείας, κατάληψης κτλ.

Βολεμένοι με το στενό κοστούμι του δήθεν ασυμβίβαστου αριστερού.

Βολεμένοι δήθεν μοναδικοί υπερασπιστές κάθε πονεμένου, αδικημένου και καταφρονεμένου.

Βολεμένοι Καζαντζίδο-Ξανθόπουλοι, να κονομάνε από τον πόνο και την μιζέρια των ανθρώπων.

Μα πόσο κιτς μπορεί να είναι ένα κόμμα, με το ΚΚΕ μπορείς να εξηγήσεις ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο CULT, το γραφικό και το κιτς .

Τα πράγματα που με αηδίαζαν στα 25 τα αποδέχομαι στα 35.

Αγχώνομαι, έρχονται τα 45…

Στον Συνασπισμό – Σύριζα, μαλλιοτράβιουνται για την πρώτη θέση στον ευρωψηφοδέλτιο, ο Μπανιάς βρήκε την λύση, «μα κορίτσια να μην μαλλιοτραβάμε τα extension μας, ας βάλουμε την Κούνεβα πρώτη».

Βρήκε την λύση την επικοινωνιακή, 2 σε 1, και επαναστάτες να τραβήξουμε ψηφαλάκια  και θα σταματήσουμε και το μαλλιοτράβηγμα.

Εμετός.

Μα γιατί τον έβγαλαν Σύριζα, ας τον έβγαζαν Μέσι, έτσι θα μάζευαν περισσότερη πιτσιρικαρία, όχι που έβαλαν έναν δήθεν ωραίο, πιτσιρικά, βάζελο, παρλαπίπα για κράχτη.

Written by κώστας (provocator)

16 Φεβρουαρίου 2009 at 11:52 μμ

micro-lamogies όπως λέμε μικρό λαμόγια

with one comment

Πασοκ προ των πυλών…

Δεν θέλω επί του παρόντος να πω πολλά,

Για ποιο πράγμα ετοιμαζόμαστε;

Τι θα γίνει ακριβώς;

Έχουμε στο μυαλό μας να κάνουμε τις μικρολαμογιές μας, καμία συμβασούλα, καμία μικροθεσούλα, καμία θέση διευθυντή, προϊστάμενου σε δημοσία υπηρεσία, κανένα χρίσμα για δημαρχιλίκι της συμφοράς, καμία θέση σε διοικητικό συμβούλιο κάποιας ΔΕΚΟ ή κάποιου οργανισμού.

Όλες αυτές τις μικρολαμογίες που θα κάνουμε ή θα προσπαθήσουμε να κάνουμε για να νομιμοποιήσουμε της μεγάλες λαμογιές που θα γίνουν και τα μεγάλα λαμόγια που θα εξευτελίσουν την ψήφο μας.

Όλα αυτά που θα σκεφτούμε και θα μετατρέψουν την ψήφο μας σε ψηφαλάκι… και εμάς σε μαριονέτες του κάθε Γκρούεζα του κάθε Μαυρογιαλούρου. 

Όλα αυτά που εμείς θα κάνουμε για να καλύψουμε την ανασφάλεια μας, τις ανάγκες επιβίωσης μας ή την ματαιοδοξία μας. 

Πού όταν κάποιοι από εμάς ήμασταν άνεργοι και δεν ξέραμε από πού να πιαστούμε στο μπουρδέλο που ζούμε, σε κάποιους τα έχωνε χοντρά η SIEMENS και ένας θεός ξέρει ποιος άλλος…

Εμείς τα νομιμοποιούσαμε με μια σύμβαση έρχου που είχαμε παρακαλέσει να κάνουμε και που την κάναμε μετά από χίλια δύο γλειψίματα. 

Στόχος είναι να πέσει ο Ξεφτίλας Καραμανλής και το σινάφι του και ίσως και στην δίνη πού θα βουλιάζει να μαζέψει και όλων αυτών τον ανεπανάληπτο συρφετό (Ψωμί-Άδη, Κακλαμάνη, Παπαγεωργόπουλο  και όλους αυτούς τους ανεπανάληπτους). 

Αλλά τα τεφτέρια μας με το ΠΑΣΟΚ δεν κλείνουν την ήμερα των εκλογών. 

Τότε ανοίγουν, και έχουμε μεγάλους και πολλούς λογαριασμούς ανοιχτούς συντροφάκια.

Written by κώστας (provocator)

16 Φεβρουαρίου 2009 at 1:09 πμ

Αναρτήθηκε στις Κόμματα, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Αυτοδυναμία με το στανιό

2 Σχόλια

Η πρόταση Παυλόπουλου να ΞΑΝΑψηφιστεί ο ήδη ψηφισμένος εκλογικός νόμος με σκοπό να εφαρμοστεί άμεσα, δύο αποτελέσματα μόνο είχε. Καταρχήν εξέθεσε το κυβερνών κόμμα παρουσιάζοντας το πανικόβλητο και κατα δεύτερον ανέδειξε για μία ακόμη φορά τα βασικά προτερήματα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, την πίστη στους θεσμούς και την αξιοπιστία. Ο Παπανδρέου άδραξε την ευκαιρία και προφανώς αρνήθηκε να ψηφίσει νομοσχέδιο που έχει καταψηφήσει από την μία και από την άλλη εύστοχα υπενθύμισε ότι ο ίδιος έχει κάνει εδώ καιρό αντίστοιχη πρόταση με την διαφορά ότι ήταν πιο θαρραλέα, πιο συγκροτημένη πιο θεσμική και πιο «δημοκρατικά ορθή». Κάποιοι έσπευσαν να σιγοντάρουν τις ανοησίες Παυλόπουλου αποπειρόμενοι να καταστήσουν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ a-priori υπεύθυνο για έναν ενδεχόμενο φαύλο κύκλο εκλογικών αναμετρήσεων. Αναρωτιέμαι, στην δική τους αντίληψη περί δημοκρατίας, ο κύκλος  εκλογικών νόμων που κάθε 2 χρόνια προσθέτουν 10 βουλευτές μπόνους προκειμένου να καλύψουν τις συνεχείς απώλειες και να εξασφαλίσουν με το στανιό αυτοδυναμία σε κόμματα που παλεύουν για το 1/3 του εκλογικού σώματος, αυτός λοιπόν ο κύκλος, από τι βαθμό φαυλότητας χαρακτηρίζεται?

Written by Christos

3 Φεβρουαρίου 2009 at 12:24 πμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Πολιτική

Tagged with

Παιδιαρίσματα

with one comment

Για μία ακόμη φορά η αριστερά παιδιαρίζει. Αφού μας άφησε άναυδους ο Αλ. Αλαβάνος δηλώνοντας

«Οχι σε διάλογο πάνω σε τετελεσμένα»

αναφερόμενος  στον πρώτο πραγματικά(και κακώς) tabula rasa διάλογο, στην συνέχεια μας αποτελείωσε ξεκαθαρίζοντας

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα συμμετάσχει στον διάλογο που προτείνει η κυβέρνηση μόνον εφόσον η κυβέρνηση καλύψει τρεις προϋποθέσεις: να σταματήσει τη διαδικασία δικαιόχρησης των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών με τα ξένα πανεπιστήμια, παγώσει τον νόμο-πλαίσιο αποδεχόμενη τις τροποποιητικές προτάσεις των Συγκλήτων των ΑΕΙ και αναλάβει τη δέσμευση για άμεση αύξηση των χρηματοδοτήσεων για την εκπαίδευση.

Προφανώς ο κος Αλαβάνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να ανακαλύψει τα τετελεσμένα που κρύβει ο διάλογος, αφού αυτός τα απαίτησε πρώτος!!!

Όχι ότι θα χάσει τίποτα ο διάλογος για την παιδεία από την απουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Απλά η αντιμετώπιση των σοβαρών θεμάτων εκ μέρους του δεν πληροί πλέον ούτε τα ελάχιστα standards σοβαρότητας.

Written by Christos

2 Φεβρουαρίου 2009 at 10:12 μμ

Αναρτήθηκε στις παιδεία, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ

Tagged with