Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Archive for Σεπτεμβρίου 2007

Απάντηση Βενιζέλου

with one comment

Ο κος Βενιζέλος απάντησε στο blog του στο ερώτημα πολλών σε σχέση με την αντίδραση του στο Ζάπειο την ημέρα των εκλογών. Γράφει:

Για τα περί «υπονόμευσης» τι να πώ; Μας βλέπει πολύς κόσμος, κόσμος που ενδιαφέρεται για το ΠΑΣΟΚ, κάποιοι που επιχαίρουν γιατί είναι πολιτικοί αντίπαλοι, αλλά και πάρα πολλοί ενδιάμεσοι άνθρωποι που θα μπορέσουν να έρθουν μαζί μας και θα ήθελαν ίσως να είναι μαζί μας.

και συνεχίζει φανερώνοντας ακόμη μία φορά το πως αντιλαμβάνεται τον ρόλο και τα προσόντα που θα πρέπει να έχει ο μελλοντικός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Υπάρχει μια αξιολόγηση της κοινής γνώμης, ποια στελέχη είναι αυτά που δίνουν τη μάχη, ποια στελέχη θέλει να βλέπει ο κόσμος στη Βουλή, στα Μέσα Ενημέρωσης γιατί νιώθει σιγουριά, ποια στελέχη δίνουν τον αγώνα σε σχέση με τον κ. Καραμανλή… Εγώ θέλω να πιστεύω ότι έκανα τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορούσα.

Τα συμπεράσματα δικά σας. Αρκεί να λάβετε υπόψη σας σοβαρά το ποιόν θέλετε να βλέπετε στην Βουλή και στην τηλεόραση για να νιώθετε ασφαλείς. Α, και το ποιος δίνει τον αγώνα απέναντι στον Καραμανλή…..

Written by Christos

30 Σεπτεμβρίου 2007 at 10:49 μμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with ,

Οι «στασιμιστές» και οι «δυναμιστές»

leave a comment »

Εδώ και καιρό είχα στο μυαλό μου να γράψω για την νέα πολιτική γεωγραφία που παρατηρείται και στην χώρα μας, τις δύο διακριτές πολιτικές τάσεις και τον οριζόντιο διαχωρισμό των κομμάτων σε αυτές. Όπως γίνεται συνήθως (το μεγαλείο του διαδικτύου) διάβασα επιτέλους κείμενα που πολύ εύστοχα θέτουν το θέμα. Ένα πολύ καλό άρθρο του Μανδραβέλη που αναφέρεται σε ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της Virginia Postrel βάζει τις βάσεις προβληματισμού σχετικά με το νέο τοπίο.

Οι «στασιμιστές» και οι «δυναμιστές» της Postrel κάνουν καθημερινά την εμφάνιση τους στην ελληνική πολιτική σκηνή. Από το πρώτο ψηφοδέλτιο επικρατείας του Παπανδρέου με Μάνο-Ανδριανόπουλο μέχρι την υπόθεση του βιβλίου της ιστορίας, ο νέος διαχωρισμός της ελληνικής κοινωνίας καταγράφεται συνεχώς και ολοένα και εντονότερα.

Το πολύ ενδιαφέρον σημείο είναι η ανίχνευση του οριζόντιου διαχωρισμού μέσα στα κόμματα. Πως να το κάνουμε, δεν βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο ο Στυλιανίδης και η Γιαννάκου, ο Γιακουμάτος και Μάνος, ο Χρυσοχοίδης και ο Τσοχατζόπουλος, ο Λαφαζάνης και ο Παπαγιαννάκης. Τα μόνα κόμματα που φαίνεται να είναι αρραγή και χωρίς κανενός είδους διαχωρισμό είναι το ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ.

Το ζήτημα λοιπόν είναι πότε και πως αυτός ο διαχωρισμός θα οδηγήσει σε ένα νέο σκηνικό όπου νέες συμμαχίες θα σχηματοποιηθούν και νέοι πολιτικοί οργανισμοί θα δημιουργηθούν προκειμένου να στεγάσουν αυτές τις νέες συμμαχίες.

Η εσωκομματική κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ αναπόφευκτα θα πρέπει να εξεταστεί και από αυτό το πρίσμα. Ποιος από τους υποψηφίους είναι «στασιμιστής» και ποιος «δυναμιστής»? Με ποιον αρχηγό και με ποια στελέχη θα τοποθετηθεί το ΠΑΣΟΚ στο νέο πολιτικό τοπίο? Σε κάθε περίπτωση η ανανέωση του ΠΑΣΟΚ (καθώς και όλου του πολιτικού σκηνικού) περνάει απαραίτητα από αυτή την κρίσιμη επιλογή. Η ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί. Στο σύγχρονο τοπίο δεν έχει μέλλον ένα κόμμα που διατηρεί στο εσωτερικό του τόσο έντονους οριζόντιους διαχωρισμούς. Το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα πρωτοπορίας πρέπει να κάνει αυτή την επιλογή πρώτο ώστε να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων όταν η ίδια η κοινωνία θέσει de-facto την νέα πολιτική τοπολογία. Και αυτή η επιλογή πρέπει να γίνει με κάθε κόστος. Είτε αυτό λέγεται διάσπαση, είτε μείωση της πολυσυλλεκτικότητας είτε αποχή από την εξουσία. Η επιλογή του αρχηγού πρέπει να γίνει με αυτό και μόνο αυτό το κριτήριο.

Written by Christos

30 Σεπτεμβρίου 2007 at 10:47 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική

Tagged with

Θέλω κι εγώ να γίνω πρόεδρος!

with one comment

Τρίτη υποψηφιότητα στο ΠΑΣΟΚ…Ο Κώστας Σκανδαλίδης δήλωσε κι αυτός παρών…

Εγώ πότε θα γίνω πρόεδρος;

Written by daskalakos

28 Σεπτεμβρίου 2007 at 2:26 μμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ

Tagged with , ,

Το όλον Εκσυγχρονιστάριο

leave a comment »

Θα μπορούσε κάνεις να πει ότι υπάρχουν δύο βασικές “σχολές” στο πως διαμορφώνουν τα κόμματα τις θέσεις τους, τις απόψεις και τις προτάσεις τους και συνολικά την στρατηγική τους.

Η πρώτη είναι ότι αφουγκραζόμαστε την κοινωνία και ως συνέπεια την ακολουθούμε. Δεν μας ενδιαφέρει να αναλύσουμε τους λόγους, τις αιτίες και τα ένστικτα που οδηγούν την κοινωνία στην οποιαδήποτε στάση της, μας ενδιαφέρει να μη χαλάσει η εικόνα μας, μας ενδιαφέρει να δείχνουμε ότι τους ακούμε και ότι είμαστε διαχειριστές και διεκπεραιωτές της λαϊκής βούλησης. Σχηματικά θα μπορούσαμε να το συμπτύξουμε στο σύνθημα: “θα σας φέρουμε και θάλασσα”. Είναι αυτό που έχουμε δει να κάνει η κυβέρνηση Καραμανλή εδώ και 4 χρόνια, ακολουθούμε τις δημοσκοπήσεις, τρέχουμε πίσω από τις δημοσκοπήσεις και προσπαθούμε να τις αλλάξουμε, αλλάζοντας μόνο την εικόνα και όχι την πραγματικότητα. Δεν επεμβαίνουμε στην κοινωνία δεν προκαλούμε ρήξεις και αφήνουμε απλά τα πράγματα να κυλήσουν ως έχουν. Μόνος στόχος : η εξουσία και η νομή της, εργαλείο δουλειάς οι δημοσκοπήσεις και η εικόνα. Είναι μία βαθύτατα συντηρητική άποψη για την πολιτική, είναι μια τελείως δεξιά πρακτική.

Η δεύτερη σχολή είναι αυτήν που λέει ότι έχω όραμα, άποψη και στόχους για την κοινωνία και την χώρα. Στόχος είναι να πείσω και να τραβήξω την κοινωνία μπροστά, να δημιουργήσω συνθήκες για το μέλλον. Δεν λειτουργώ αυτιστικά σε σχέση με την κοινωνία, την αφουγκράζομαι, προσπαθώ να αναλύσω τους λόγους, τις αιτίες και τα ένστικτα που οδηγούν την κοινωνία στην οποιαδήποτε στάση της. Προσπαθώ να πείσω για τις θέσεις και της απόψεις μου, και εκεί υπάρχει και η λογική της ήττας αν δεν πείσω. Αυτή για εμένα είναι μια σχόλη συνδεδεμένη με την πρόοδο και την αριστερά.

Γιατί η διάκριση αριστεράς και δεξιάς υπάρχει, απλά με άλλες διαχωριστικές γραμμές.

Στην δεύτερη λογική εντάχθηκε η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ το 1974, δεν έπεισε το 1975, συνέχισε παρότι ο Ανδρέας δέχονταν εισηγήσεις να τα παρατήσει και να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα στο εξωτερικό, συνέχισε και δεν έπεισε πάλι πολλούς το 1977, συνέχισε για να φτάσει στο μεγάλο στοίχημα της ΑΛΛΑΓΗΣ του 1981. Το 1981 η λαϊκή κυριαρχία, η κοινωνική δικαιοσύνη, η εθνική ανεξαρτησία είχαν γίνει κτήμα και ζητούμενο για την κοινωνία. Για όλα αυτά το ΠΑΣΟΚ και Αντρέας μιλούσαν από το 1974 στο καταστατικό.

Η εκλογή Σημίτη το 1996 πάτησε και στις δύο βάρκες, οι πολίτες τον ανέδειξαν γιατί πίστεψαν στον εκσυγχρονισμό που επαγγέλλονταν ως όραμα για την χώρα και την κοινωνία (και κατά την άποψη μου ο ίδιος είχε, αλλά μόνο αυτός και λίγοι από τους εκσυγχρονιστές) ο κομματικός μηχανισμός τον επέλεξε γιατί ήταν η σίγουρη βάρκα για τις δημοσκοπήσεις και την εξουσία. Στην πορεία είδαμε τον εκσυγχρονισμό να μετατρέπεται σε ασανσέρ υψηλής ταχύτητας για την εξουσία.

Με την ίδια λογική, το ΠΑΣΟΚ επανέλαβε το πείραμα με την εκλογή Παπανδρέου το 2004, αλλά το κόλπο δεν έπιασε, και μάλλον γιατί δεν ενδιέφερε τον Γιώργο αυτού τους είδους το τρυκ. Ο Γιώργος ήταν και είναι της δεύτερης σχόλης, φαίνεται ξεκάθαρα στην ομιλία στην κοινοβουλευτική ομάδα στις 26/09/2007:

«Με ένα ΠΑΣΟΚ, που είχε αφομοιωθεί από τον κυβερνητικό και είχε ταυτιστεί με τον κρατισμό. Με ένα ΠΑΣΟΚ, που είχε απομακρυνθεί από τις ιδρυτικές μας αρχές, από τον κοινωνικό κορμό, που είχε εξαρχής ταχθεί να εκφράσει.»

«Όσοι διψούν για εξουσία και μόνον εξουσία, ας βρουν άλλο τρόπο να ξεδιψάσουν. Όσοι θέλουν την εξουσία, για να την ξανακάνουν όργανο μιας νέας μεγάλης κοινωνικής αλλαγής, ας βρουν τον δρόμο που θα μας ξανακάνει ένα Κίνημα, σαν αυτό που ίδρυσε και ενέπνευσε ο Ανδρέας Παπανδρέου.»

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ήρθε το βραδύ των εκλογών να μας κλείσει το μάτι από το Ζάππειο ότι αυτός είναι ο αρχηγός που θα μας ξαναφέρει στην εξουσία, ξέρει αυτός την συνταγή του ΑντίΚαραμανλή, είναι αυτός που θα είναι πλέον ο καταλληλότερος στις δημοσκοπήσεις (λεπτομέρειες στο post του “συν-blog-κίτη”). Δεν ακούσαμε τίποτα άλλο, όλες αυτές τις μέρες, παρά μονό ότι είναι εκλέξιμότερος (τι έχουν ακούσει και τα αυτιά μας), μόνο για την νομή της εξουσίας μιλάνε. Έτρεξε λοιπόν σύσσωμο το ΟΛΟΝ ΕΚΣΥΧΡΟΝΙΣΤΑΡΙΟ να ξανανέβει στο ασανσέρ υψηλής ταχύτητας. Δεν είναι η πρώτη φόρα που ακολουθεί την πρώτη σχολή όλα αυτά τα χρόνια, το ίδιο έκανε, π.χ. στο άρθρο 16 του συντάγματος, αντέδρασε όχι γιατί τον έπιασε ο πόνος για το δημόσιο πανεπιστήμιο, αλλά γιατί ακολούθησε τις δημοσκοπήσεις. Αν αυτό δεν είναι δεξιά πρακτική, τότε τι είναι;

Λοιπόν παλικάρια για να τελειώνουμε, ασανσέρ υψηλής ταχύτητας δεν υπάρχει, και αν προσπαθήσετε να το φτιάξετε υπόσχομαι, και δεν θα είμαι ο μόνος, ότι θα κάνω δολιοφθορές, θα καθίσουμε λοιπόν όλοι στο ισόγειο, ήσυχα ήσυχα, άλλοι βέβαια σε καναπέδες και άλλοι στο πάτωμα (όπως εγώ), και θα αρχίσουμε να ανεβαίνουμε όταν φτιάξουμε τις σκάλες.

Και αν σας αρέσει.

Written by κώστας (provocator)

28 Σεπτεμβρίου 2007 at 2:39 πμ

Διαφορετικές αναγνώσεις

leave a comment »

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον πώς διαβάζουν τη χθεσινή ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου οι εφημερίδες ένθεν κακείθεν του πολιτικού φάσματος.

Για παράδειγμα ο Γιάννης Πρετεντέρης στο σημερινό του άρθρο στο Βήμα, ειρωνεύεται μόνο και λοιδορεί (ως συνήθως δηλαδή). Φτάνει μέχρι του σημείου ν’ αναφερθεί απαξιωτικά και στον Μίμη Ανδρουλάκη! Αντίθετα στην Καθημερινή βλέπουν τι ενθουσίασε τον Μίμη.

Επισημαίνω εδώ ένα απόσπασμα από την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου, που τράβηξε και την προσοχή των συντακτών της Καθημερινής:

Με ένα ΠΑΣΟΚ, που είχε αφομοιωθεί από τον κυβερνητισμό και είχε ταυτιστεί με τον κρατισμό.

Αυτό ακριβώς θίγει ένα πολύ καλό βιβλίο, «Η Εμπλοκή των Μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα». Ειδικότερα, αυτήν ακριβώς την αφομοίωση του ΠΑΣΟΚ από την Κυβέρνηση επί Σημίτη, επισημαίνει στο δοκίμιό του «Η άνοδος και η πτώση του κρατικού κομματισμού» ο Αλέξανδρος Καζαμίας.

Written by daskalakos

27 Σεπτεμβρίου 2007 at 9:10 πμ

Insider

leave a comment »

Τον νιώθω τον Γιώργο Παπανδρέου.

Εδώ και τριάμισι χρόνια το status quo του ΠΑΣΟΚ τον υπονομεύει διαρκώς. Το «Γιώργο άλλαξέ τα όλα» έμεινε ένα απλό σύνθημα. Το ΠΑΣΟΚ παρέμεινε αυτό που ήταν όταν έχασε τις εκλογές το 2004. Μετά από τριάμισι χρόνια αμφισβητήσεων και υπονομεύσεων, κάποιοι προβάλουν ως εγγυητές της ενότητας του κόμματος, χωρίς να μας λένε από ποιον κινδυνεύει, και κάποιοι θέλουν να του φορτώσουν όλες τις ήττες του ΠΑΣΟΚ, καθιστώντας τον αποδιοπομπαίο τράγο και μοναδικό υπαίτιο για τα χάλια του ΠΑΣΟΚ.

Είμαι σίγουρος ότι ο Γιώργος Παπανδρέου αυτό τον καιρό ξεχειλίζει από οργή και πίκρα. Και ως οργισμένος και πικραμένος άνθρωπος κάνει σπασμωδικές (;) κινήσεις. Είναι σαν να λέει «Αν πέσω, θα σας πάρω μαζί μου!». Γι’ αυτό το λόγο ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ο τέλειος Insider!

An insider is someone who is involved in a situation and who knows more about it than other people.

Αν και ο Μίμης Ανδρουλάκης χαρακτήρισε την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου ως την καλύτερη ομιλία του τα τελευταία τριάμισι χρόνια, όλοι οι άλλοι ταράχτηκαν, πανικοβλήθηκαν από την κίνηση Παπανδρέου. Ο τρόμος ήταν φανερός πίσω από την οργή και τα λόγια τους περί «υφαρπαγής» ψήφου. Η ατάκα που αποδίδεται στον Σημίτη νομίζω τα λέει όλα: «Παραφρόνησε τελείως;» αναρωτήθηκε ο πρώην πρωθυπουργός για τον νυν πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Ναι, νομίζω ότι παραφρόνησε τελείως. Νομίζω ότι το μάτι του Γιώργου γυαλίζει! Ελπίζω να είναι αποφασισμένος να τα πει όλα! Να αποκαλύψει πρόσωπα και καταστάσεις. Να τους ξεμπροστιάσει όλους! Γιατί τους σιχάθηκα όλους!

Ο Κώστας Σημίτης είχε πει στη Βουλή απευθυνόμενος στον Κώστα Καραμανλή:

«Εγώ, κύριε Καραμανλή, έχω ένα όραμα για την κοινωνία. Και επειδή έχω ένα όραμα για την κοινωνία, βρέθηκα στην ζωή μου πολλές φορές σε πολύ δύσκολες καταστάσεις. Το όραμα αυτό για την κοινωνία συμπεριλαμβάνει ως αρχή ότι πάντα χρειάζεται ανανέωση, εναλλαγή, νέα πρόσωπα, νέες ιδέες για να προχωρήσει αυτή η κοινωνία μπροστά. Εσείς, κύριε Καραμανλή, έχετε ένα όραμα για την εξουσία. Το όραμα για την εξουσία δεν είναι δικό μου όραμα και δεν το ασπάζομαι.»

Πρακτικά της Βουλής, 28/1/2004

Αυτό το χαρακτηρισμό επέστρεψε ο Γιώργος Παπανδρέου στους εσωκομματικούς αντιπάλους του:

«Όσοι διψούν για εξουσία και μόνον εξουσία, ας βρουν άλλο τρόπο να ξεδιψάσουν. Όσοι θέλουν την εξουσία, για να την ξανακάνουν όργανο μιας νέας μεγάλης κοινωνικής αλλαγής, ας βρουν τον δρόμο που θα μας ξανακάνει ένα Κίνημα, σαν αυτό που ίδρυσε και ενέπνευσε ο Ανδρέας Παπανδρέου.»

Επειδή από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια, ελπίζω για το καλό του ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος Παπανδρέου να τρελάθηκε τελείως και να μάθουμε επιτέλους την αλήθεια για το κόμμα που σχεδόν τυφλά ψηφίζαμε όλα αυτά τα χρόνια…

Written by daskalakos

27 Σεπτεμβρίου 2007 at 8:37 πμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with ,

Ένα δάκρυ για τη Μαριέττα

leave a comment »

Σε μία κυβέρνηση που απαρτίζονταν απο διάφορα νούμερα (Πολύδωρας, Ανδεουλάκος, Γιακουμάτος, Ρεγκούζας και η λίστα δεν έχει τέλος) αυτήν που αποδοκιμάστηκε στις εκλογές ήταν η Μαριέττα; Εγώ την Μαριέττα πάντα την ξεχώριζα μέσα στην ΝΔ και θα συνεχίζω να την ξεχωρίζω. Μπήκαν λοιπόν Πολύδωρας και Γιακουμάτος στη βουλή και δεν μπήκε η Μαριέττα.

Αλέκο… δεν πιστεύω να πανηγύρισες με την λογική ότι δεν εκλέχτηκε για την «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση», για το βιβλίο της ιστορίας δεν εκλέχθηκε και αυτό είναι μια μεγάλη ήττα για ένα σύγχρονο δυτικό κράτος για μια σύγχρονη προοδευτική κοινωνία (δεν μπαίνω στην κουβέντα υπέρ η κατά του βιβλίου). Είναι ήττα γιατί τα βιβλία της ιστορίας τα γράφουν οι επιστήμονες της ιστορίας και όχι ο Ψωμί-Αδης, ο Αδωνίς, ο Παρασκευαϊδης και ο κάθε παπάς, παπαδιά και Παπαθεμελής.

Ένα δάκρυ επίσης για τον σύντροφο ΆΚΗ που στην Θεσσαλονίκη των καλών χριστιανών, οι πολίτες των έστειλαν σπίτι του… έστω και με 27 χρόνια καθυστέρηση (για να μην ξεχνιόμαστε έβγαινε από 27 χρόνια βουλευτής).

Ένα δάκρυ λοιπόν για την Μαριέττα…

Ένα δάκρυ για τον Άκη…

Αλλά ένα δάκρυ και την πολιτική ηγεμονία της ακροδεξιάς και του κάθε απίστευτου Άδωνη-Ψωμιάδο-Παρασκευαϊδη.
Εκεί που μας οδήγησαν οι απίστευτοι της αριστεράς και της κεντροαριστεράς και μάλιστα με την δίκη μας ψήφο και ανοχή.

ΥΓ. Στις Σταλίνες δεν αναφέρομαι. Δεν με ενδιαφέρουν και δεν τους ενδιαφέρω θέλω να ελπίζω.

Written by κώστας (provocator)

25 Σεπτεμβρίου 2007 at 10:17 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική

Tagged with

Ποιο ΠΑΣΟΚ θέλω;

leave a comment »

Καταιγισμός δημοσκοπήσεων χθες!

Με ηλίθια, βλακώδη και προφανή ερωτήματα. Σε δουλειά να βρισκόμαστε. Και συζήτηση επί της ουσίας, καμιά!

Η μόνη ερώτηση που μ’ ενδιαφέρει είναι ποιο ΠΑΣΟΚ θέλω εγώ. Η απάντηση που εγώ δίνω, είναι το ΠΑΣΟΚ που οραματίζεται ο Μίμης Ανδρουλάκης, το ΠΑΣΟΚ που υιοθετεί τις απόψεις του Μίμη Ανδρουλάκη, το ΠΑΣΟΚ που θα προσπαθήσει να εξειδικεύσει και να πραγματοποιήσει τις ιδέες του Μίμη Ανδρουλάκη.

Τόσο απλά…

Written by daskalakos

25 Σεπτεμβρίου 2007 at 11:59 πμ

Ο Ίων Δραγούμης δεν κέρδισε ποτέ, δολοφονήθηκε βίαια

leave a comment »

Ο Ιών Δραγούμης δεν κέρδισε ποτέ, δολοφονήθηκε βίαια, είχε όμως την τύχη να έχει ένα μεγάλο πολιτικό αντίπαλο αντάξιο της ιστορικής στιγμής, τον Ελευθέριο Βενιζέλο.Είναι αλήθεια ότι δεν μπορώ να ερμηνεύσω όχι την νίκη του Καραμανλή, ή την ήττα του πασοκ, την ήττα του πασοκ την περίμενα, αυτό που δεν περίμενα είναι αυτήν την μεγάλη διαφορά.

Μια ήττα της τάξης του 1% θα έδινε σε κάποιον την εντύπωση ότι το μοντέλο του πασοκ ναι με ενδιέφερε αλλά ήθελε δουλεία ακόμη, ήθελε κάποιος περισσότερα δείγματα γραφής, εντέλει θα έλεγε κανείς απλά «φίλε καλά τα λες… βελτιώσου και εδώ είμαι εγώ να σε εμπιστευτώ σε 4 χρονιά». Λοιπόν το αποτέλεσμα μάλλον δείχνει ότι το μοντέλο δεν ενδιαφέρει ή και αν ακόμη και αν δεν προβλήθηκε καλά κανείς δεν θέλει να το ακούσει.

Ποιο ήταν κατά εμέ αυτό το μοντέλο, το οποίο και ψήφισα και υπερασπίστηκα σε αυτές τις εκλογές με δύο τρία άπλα παραδείγματα:

  • Ο Γιώργος Παπανδρέου αναλαμβάνει ένα ΠΑΣΟΚ πριν από μια προδιαγεγραμμένη εκλογική ήττα, χωρίς να φοβάται πραγματικά την ήττα.
  • Υφίσταται μια μεγάλη ήττα ΠΑΣΟΚ στο 2004.
  • Την άνοιξη 2004 με απίστευτο πολιτικό θάρρος (αυτοκτονικό θα μπορούσε να πει κανείς) υπερασπίζεται το ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ, υπερασπίζεται επίσης και την εξωτερική πολιτική που έχει χαράξει με την κυβέρνηση Σημίτη. Θα μπορούσε όλα αυτά να τα κάνει γαργάρα όπως όλα τα κόμματα στην Ελλάδα πλην ΚΚΕ (είπε όχι, όπως συνηθίζει σε όλα). Αυτό φυσικά όχι απλά δεν εκτιμήθηκε (όχι να εκτιμηθεί το ΝΑΙ σαν πολιτική άποψη αλλά να εκτιμηθεί το ότι ήταν από τις μοναδικές φορές στην μεταπολίτευση που ένας πολιτικός αρχηγός και μάλιστα της αντιπολίτευσης είπε τόσο ξεκάθαρα την πολιτική του άποψη και ας γνώριζε ότι έρχεται σε σύγκρουση με την διαμορφωμένη κοινή γνώμη ) αλλά λοιδορήθηκε με πρώτο και καλύτερο το κ. Καραμανλή μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Κύπρο. Έναν κ. Καραμανλή ο οποίος προτίμησε τότε να μην πει τίποτα (όπως μας έχει συνηθίσει εδώ και 4 χρόνια σαν πρωθυπουργός), ούτε καν μπήκε στην διαδικασία να μας εξηγήσει τι ακριβώς έκανε στην Λουκέρνη κλεισμένος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου.
  • Στην αναθεώρηση του άρθρου 16 ανεξάρτητα αν κανείς ήταν υπέρ ή κατά επέδειξε όλο αυτό το πολιτικό θάρρος και είπε να πάμε για αναθεώρηση. Ο πρωθυπουργός των «μεταρρυθμίσεων», όπως ο ίδιος αποκαλείται, δεν τον ενδιέφερε η μεταρρύθμιση (αν τον ενδιέφερε θα έκανε και μια τέσσερα χρόνια), τον ενδιέφερε να κάνει μικροκομματικό παιχνίδι και να ασχοληθεί με το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ θέλοντας να κερδίσει τις εντυπώσεις, τις κέρδισε, αλλά η χώρα έχασε την ευκαιρία για μεταρρύθμιση. Το ίσως παράξενο ήταν να ότι και πάλι το πολιτικό κόστος επωμίστηκε ο Γιώργος.
  • Ο Γιώργος προσπάθησε να φέρει στο προσκήνιο την πολιτική σε σχέση με την μικροπολιτική και παραπολιτική, ίσως όσο ποτέ στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης.

Ήταν ένα στοίχημα που ίσως το έχασε, δεν ξέρω αν το έχασε όμως ποιος;

Το ΠΑΣΟΚ κατά την άποψη μου είχε αυτήν την υποχρέωση προς την χώρα και τους πολίτες μετά από μια πορεία 33 χρόνων και πολλών εξ αυτών σαν κυβερνητική παράταξη. Είμαι περήφανος για αυτήν την 3ετη πορεία του ΠΑΣΟΚ.
Στην πολιτική η άποψη μου είναι ότι δεν εκφράζουμε μόνο την κοινωνία αλλά την καθοδηγούμε κιόλας σε έναν στόχο.
Αυτό ήταν και είναι ένα στοίχημα.

Μάλλον η επιλογή δεν επιδοκιμάστηκε αλλά λοιδορήθηκε…

Συνεχίζουμε

Σύντομα συνέχεια…

ΥΓ1. Ο Ιών Δραγούμης δεν κέρδισε ποτέ.Ο πατέρας του ήταν δικαστικός και μετέπειτα Πρωθυπουργός της Επανάστασης στο Γουδί, Στέφανος Δραγούμης. Επίσης διετέλεσε και διοικητής της Κρήτης.
ΥΓ2. Το ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗ; ΔΙΠΛΩΜΑΤΗΣ

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%8A%CF%89%CE%BD_%CE%94%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B7%CF%82

Written by κώστας (provocator)

25 Σεπτεμβρίου 2007 at 1:34 πμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική

Tagged with

Με ποιόν είμαι τελικά?

leave a comment »

Κάθε μέρα τα πράγματα γίνονται όλο και πιο περίεργα στο ΠΑΣΟΚ. Αυτή τη στιγμή έχουν δηλώσει τη στήριξη τους στον Βενιζέλο άνθρωποι που όχι απλώς εκτιμώ αλλά είναι και σημεία αναφοράς μου. Καθηγητές, στελέχη του ΠΑΣΟΚ, άνθρωποι που για πολύ καιρό κινούνται παράλληλα με τον δικό μου τρόπο σκέψης με την δική μου αντίληψη για την πολιτική και την κοινωνία. Υπό άλλες συνθήκες θα είχα πειστεί εδώ και πολλές ώρες ότι πράγματι ο Βενιζέλος είναι η λύση, η προοπτική. Για πρώτη φορά όμως μου είναι τόσο δύσκολο να συστρατευθώ με όσους θεωρώ συμμάχους. Και αυτό είναι μία αλλαγή που δεν περίμενα να προκύψει από τις τελευταίες εκλογές. Αναρωτιέμαι λοιπόν, γιατί αποκλίνω από όλους αυτούς. Τι ή ποιος άλλαξε?

Η πρώτη (και μεταξύ μας πιο πιθανή) ερμηνεία είναι ότι άλλαξα εγώ. Ότι η ήττα με επηρέασε και με φανάτισε. Με προσκόλλησε στον αρχηγό. Ή, για μία ακόμη φορά, η ανάλυση μου είναι ελλιπής. Αυτό θα φανεί σε λίγες μέρες που όλα θα καταλαγιάσουν και θα σκεφτώ πιο ψύχραιμα, οπότε πλέον πιθανόν ο Βενιζέλος θα αρχίσει να ακούγεται στα αφτιά μου ως η καλύτερη λύση.

Η δεύτερη ερμηνεία όμως, αν και μάλλον απίθανη, μου δημιουργεί ανατριχίλα. Φαντάζεσαι, αναρωτιέμαι, να μην άλλαξε κανένας? Φαντάζεσαι απλώς να ήρθε στο φως μια αντικειμενική διαφορά που υπήρχε πάντα ανάμεσα σε εμένα και σε όλα τα πρόσωπα που αποτελούν πολιτικές μου αναφορές? Μία διαφορά που πάντα με τρόμαζε και που με λίγα λόγια λέει ότι εγώ δεν έχω κανένα προσωπικό συμφέρον από μία κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, καμία ανάγκη από τον έναν πρόεδρο ή τον άλλο, και κυρίως κανένα ψυχαναγκασμό νίκης. Με ενδιαφέρει μόνο η προοπτική της δικής μου ζωής. Και δεν την ανταλλάσσω με τίποτα. Αυτό είναι το μόνο που έχω να περιμένω από έναν πρόεδρο αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ένα καλύτερο μέλλον, ακόμη και αν είναι μακρινό. Και αυτή είναι η μόνη αλλά σημαντική διαφορά με όλους όσους έσπευσαν να στηρίξουν τον Βενιζέλο.

Θα πρέπει όμως να γνωρίζουν ότι αν εγώ κάνω λάθος και ο Βενιζέλος αποδειχτεί ηγέτης πνοής όλα θα είναι καλά για όλους.

Αν όμως κάνουν λάθος εκείνοι (από αμέλεια η δόλο) αυτό θα αποτελέσει casus belli για πάρα πολλούς ενεργούς πολίτες. Και φοβάμαι ότι η ανάδειξη Βενιζέλου θα αποτελέσει σε μία τέτοια περίπτωση το κύκνειο πολιτικό τους άσμα.

Written by Christos

24 Σεπτεμβρίου 2007 at 11:44 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική

Tagged with