Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Οι «στασιμιστές» και οι «δυναμιστές»

leave a comment »


Εδώ και καιρό είχα στο μυαλό μου να γράψω για την νέα πολιτική γεωγραφία που παρατηρείται και στην χώρα μας, τις δύο διακριτές πολιτικές τάσεις και τον οριζόντιο διαχωρισμό των κομμάτων σε αυτές. Όπως γίνεται συνήθως (το μεγαλείο του διαδικτύου) διάβασα επιτέλους κείμενα που πολύ εύστοχα θέτουν το θέμα. Ένα πολύ καλό άρθρο του Μανδραβέλη που αναφέρεται σε ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της Virginia Postrel βάζει τις βάσεις προβληματισμού σχετικά με το νέο τοπίο.

Οι «στασιμιστές» και οι «δυναμιστές» της Postrel κάνουν καθημερινά την εμφάνιση τους στην ελληνική πολιτική σκηνή. Από το πρώτο ψηφοδέλτιο επικρατείας του Παπανδρέου με Μάνο-Ανδριανόπουλο μέχρι την υπόθεση του βιβλίου της ιστορίας, ο νέος διαχωρισμός της ελληνικής κοινωνίας καταγράφεται συνεχώς και ολοένα και εντονότερα.

Το πολύ ενδιαφέρον σημείο είναι η ανίχνευση του οριζόντιου διαχωρισμού μέσα στα κόμματα. Πως να το κάνουμε, δεν βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο ο Στυλιανίδης και η Γιαννάκου, ο Γιακουμάτος και Μάνος, ο Χρυσοχοίδης και ο Τσοχατζόπουλος, ο Λαφαζάνης και ο Παπαγιαννάκης. Τα μόνα κόμματα που φαίνεται να είναι αρραγή και χωρίς κανενός είδους διαχωρισμό είναι το ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ.

Το ζήτημα λοιπόν είναι πότε και πως αυτός ο διαχωρισμός θα οδηγήσει σε ένα νέο σκηνικό όπου νέες συμμαχίες θα σχηματοποιηθούν και νέοι πολιτικοί οργανισμοί θα δημιουργηθούν προκειμένου να στεγάσουν αυτές τις νέες συμμαχίες.

Η εσωκομματική κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ αναπόφευκτα θα πρέπει να εξεταστεί και από αυτό το πρίσμα. Ποιος από τους υποψηφίους είναι «στασιμιστής» και ποιος «δυναμιστής»? Με ποιον αρχηγό και με ποια στελέχη θα τοποθετηθεί το ΠΑΣΟΚ στο νέο πολιτικό τοπίο? Σε κάθε περίπτωση η ανανέωση του ΠΑΣΟΚ (καθώς και όλου του πολιτικού σκηνικού) περνάει απαραίτητα από αυτή την κρίσιμη επιλογή. Η ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί. Στο σύγχρονο τοπίο δεν έχει μέλλον ένα κόμμα που διατηρεί στο εσωτερικό του τόσο έντονους οριζόντιους διαχωρισμούς. Το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα πρωτοπορίας πρέπει να κάνει αυτή την επιλογή πρώτο ώστε να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων όταν η ίδια η κοινωνία θέσει de-facto την νέα πολιτική τοπολογία. Και αυτή η επιλογή πρέπει να γίνει με κάθε κόστος. Είτε αυτό λέγεται διάσπαση, είτε μείωση της πολυσυλλεκτικότητας είτε αποχή από την εξουσία. Η επιλογή του αρχηγού πρέπει να γίνει με αυτό και μόνο αυτό το κριτήριο.

Advertisements

Written by Christos

30 Σεπτεμβρίου 2007 στις 10:47 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική

Tagged with

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: