Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Archive for Νοέμβριος 2007

Δημαγωγία, όχι Δημοκρατία

11 Σχόλια

Ο ύστατος σεβασμός στη Δημοκρατία είναι ν’ αμφισβητείς το αποτέλεσμα και να προσπαθείς ν’ απαξιώσεις τη διαδικασία! Από χθες, πάρα πολλοί, γράφουν και προσπαθούν με τα γραφόμενά τους ν’ απαξιώσουν και την πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα διαδικασία της 11ης Νοεμβρίου, και το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας.

Ας ξεκινήσουμε με τον αγαπητό σε όλους μας κ. Πρετεντέρη:

Το βέβαιο είναι ότι ήδη από χθες το σκηνικό και το ακροατήριο άλλαξαν. Απέναντι στον Παπανδρέου δεν βρίσκεται πλέον ο Βενιζέλος αλλά η ελληνική κοινωνία – αυτή που τον καταψήφισε και το 2004 και το 2007. Ακροατήριό του δεν είναι μόνο οι οπαδοί του ΠαΣοΚ και ακόμη λιγότερο οι πεντακόσιες χιλιάδες εξ αυτών που τον προτίμησαν, αλλά τα έντεκα εκατομμύρια Ελλήνων τα οποία ως τώρα δεν τον έχουν τιμήσει με την εμπιστοσύνη τους.

Η έμφαση δική μου

Μέσα σε μία φράση κατάφερε ν’ απαξιώσει μια διαδικασία που, στους χαλεπούς για την πολιτική καιρούς που ζούμε, κατάφερε να κινητοποιήσει 740.000 πολίτες! Θέλει ταλέντο να το καταφέρεις αυτό τόσο λακωνικά!

Έτσι, για την πλάκα της υπόθεσης, απλώς να σχολιάσω ότι δεν είναι έντεκα εκατομμύρια Ελλήνων των οποίων διεκδικεί την ψήφο το ΠΑΣΟΚ και κατά συνέπεια αναζητεί την εμπιστοσύνη τους ο Γιώργος Παπανδρέου.

  • Κατ’ αρχάς δεν ψηφίζουν 11 εκατομμύρια, ψηφίζουν γύρω στα 9.
  • Δεύτερον, στη Δημοκρατία, ως γνωστόν μέχρι πρότινος, κερδίζει αυτός που θα πείσει τους περισσότερους, όχι όλους.
  • Κανένα κόμμα, ποτέ, δεν έπεισε το σύνολο του πληθυσμού της χώρας!
  • Δεδομένου ότι οι κυβερνήσεις βγαίνουν με ποσοστά από 42% μέχρι 48%, αφαιρώντας πάντα την αποχή, τα άκυρα και τα λευκά, μιλάμε για περίπου 3 εκατομμύρια ψηφοφόρους.
  • Δεδομένου επίσης, ότι το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές πήρε μόλις 267.769 ψήφους λιγότερες από τη Νέα Δημοκρατία, καταλαβαίνουμε αμέσως ότι, για να κυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ, σε πρώτη φάση, αρκεί να πείσει περισσότερους ψηφοφόρους απ’ ότι πείθει η Νέα Δημοκρατία.
  • Και πάλι ο στόχος είναι τα 3 εκατομμύρια ψηφοφόρων.

Επειδή όμως, το άλμα απ’ τις 740.000 μέχρι τα 3.000.000 είναι πολύ μικρό, ακούγεται πολύ πιο ωραίο να πεις ότι ο Γιώργος πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των έντεκα εκατομμυρίων Ελλήνων!

Σε παρόμοιο μήκος κύματος, και ο Στάθης της Ελευθεροτυπίας:

Όμως αυτό που φαίνεται δημοκρατικό -κατευθείαν σχέση του αρχηγού με τον λαό (του)- μπορεί και να μην είναι – δεν είναι.

Ήδη, απ’ όταν για πρώτη φορά ο κ. Γιώργος Παπανδρέου εμβάπτιζε στη λαϊκή νομιμοποίηση το δαχτυλίδι της διαδοχής που του έδωσε ο κ. Σημίτης, πολλοί έβλεπαν το σπέρμα μιας σχέσης που ταιριάζει περισσότερο σε λαϊκό δημαγωγό, παρά σε αρχηγό θεσμικού κόμματος.

Ένα από τα πιο αρχαία κόλπα των τυράννων είναι να παρακάμπτουν οποιοδήποτε σχήμα μπορεί να παράξει πολιτική, διεκδικώντας μια μεσσιανική σχέση με τον λαό τους, του οποίου εμφανίζονται πρόμαχοι, προστάτες κι εντολοδόχοι.

Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου έφερε τα πράγματα για δεύτερη φορά σε αυτό το επίπεδο – εχρίσθη ηγεμών. Ήδη, και οι δικοί του, και οι εχθροί του, μιλούν με μια γλώσσα που δείχνει να αποδέχονται ότι ο Γιώργος θα επανδρώσει τα όργανα του κόμματος, ότι ο Γιώργος θα τα συνθέσει, ότι ο Γιώργος θα αποτυπώσει δίκαια τους συσχετισμούς κι άλλα τέτοια εξόχως αριστερά…

Τα όργανα των κομμάτων (Κεντρικές Επιτροπές, Συνέδρια, Οργανώσεις Βάσης και άλλα) υπάρχουν για να παράγουν πολιτική, να εκλέγουν και να ελέγχουν την ηγεσία του κόμματος, να αποτυπώνουν συσχετισμούς (κατά τη λαϊκή θέληση που επιλέγει τους φορείς των πολιτικών προτάσεων μέσα σε κάθε κόμμα), να απολογούνται στον λαό, να είναι σε επικοινωνία μαζί του.

Όλα αυτά ο Γιωργάκης τα αντικατέστησε (με τη δεύτερη φορά να καθιερώνει την πρώτη) με την ενός ανδρός αρχή, με τη σχέση αρχηγού – λαού, μια σχέση πολιτικώς πρωτόγονη και, τέλος πάντων, εν σχέσει με τη δημοκρατία, παρεκβατική. Το ΠΑΣΟΚ έχει μακράν ιστορία σε κάτι τέτοια, ήδη το στίγμα του γεννήτορά του φαίνεται τώρα αξεπέραστο, υποβαθμίζοντας αυτό το κόμμα σε μοναρχικού τύπου μόρφωμα – αυτό που κοινώς λέμε «οικογένεια», «δυναστεία» και τα υπόλοιπα. Άκρως δεξιά κατάσταση.

Και όλ’ αυτά αφού μας αναφέρει, έτσι για να παίξει κι αυτός λίγο με το θυμικό μας, μερικά άλλα νούμερα σε αντιδιαστολή με τις 740.000 πολιτών που συμμετείχαν στη διαδικασία, και σε αντιδιαστολή με το 58% του Γιωργάκη. Μας θυμίζει ότι

  • Το 24,6% των νέων είναι άνεργοι
  • Το 86% των συντάξεων είναι κάτω από 1.000 €
  • Το 21% των Ελλήνων είναι φτωχοί
  • Το 50% των Ελλήνων είναι χρεωμένοι
  • Το 5,4% των Ελλήνων ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας

Και γι’ αυτό φαντάζομαι φταίνε οι 740.000 πολίτες που συμμετείχαν σε μια ανοιχτή διαδικασία, άκρως δημοκρατική, για να εκλέξουν άμεσα τον αρχηγό του κόμματός τους, προσδοκώντας ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα συμμετέχουν περισσότερο στα πράγματα και στο μέλλον, και ότι οι παραπάνω αριθμοί θα γίνουν κάποια στιγμή παρελθόν.

Πρώτ’ απ’ όλα να θυμίσω εγώ με τη σειρά μου δύο αριθμούς: 583.767 και 361.215.

  • 583.767 ήταν οι ψήφοι που πήρε το ΚΚΕ στις προηγούμενες εκλογές.
  • 361.215 ήταν οι ψήφοι που πήρε ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. στις προηγούμενες εκλογές.

Με άλλα λόγια, μια διαδικασία εκλογής αρχηγού, κινητοποίησε σχεδόν τον ίδιο αριθμό πολιτών που προτίμησαν τα «αυθεντικά» αριστερά κόμματα της Ελληνικής πολιτικής σκηνής. Έτσι, για να έχουμε ένα μέτρο της απήχησης των απόψεών μας.

Από κει και πέρα, καταλαβαίνω το φόβο και του κ. Πρετεντέρη και του Στάθη. Αυτή η κινητοποίηση, αυτή η διαδικασία τάραξε τα στάσιμα νερά του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Λογικός και αναμενόμενος ο φόβος τους. Όπως γράφει και Πάσχος Μανδραβέλης,

Αν θυμηθούμε το σκηνικό του πολέμου που είχαν στήσει τα κανάλια τις 50 ημέρες που προηγήθηκαν της προχθεσινής διαδικασίας, τους κινδύνους που επεσήμαιναν οι ιεροφάντες της πολιτικής, πρέπει να καταλήξουμε αβίαστα σε ένα συμπέρασμα: το μιντιακό σκηνικό γίνεται πολύ πιο συντηρητικό από τις πολιτικές δυνάμεις. Κάθε φορά που κάτι καινούργιο πάει να γίνει, η πλειονότητα των ΜΜΕ προσπαθεί να το φέρει στα μέτρα των κλισέ από τα οποία τρέφεται.

Ο εκλεκτός του κ. Πετεντέρη απέτυχε, οπότε τόσο το χειρότερο για το ΠΑΣΟΚ και το Λαό. Όταν δε, αυτή η δημοκρατική διαδικασία προκαλεί τριγμούς και στα υπόλοιπα κόμματα (δεν είναι τυχαίο που την επομένη κιόλας η ΝΔ βγήκε να πει ότι εκείνοι έχουν κατακτήσει τις «δημοκρατικές» διαδικασίες εδώ και χρόνια), όταν υπερασπίζεσαι τις απόψεις ενός πέρα για πέρα αντιδημοκρατικού κόμματος, όπως το ΚΚΕ, δεν σου μένει παρά μία επιλογή: Να απαξιώσεις τη διαδικασία και να παρουσιάσεις 740.000 πολίτες ως κάτι ανάλογο του ρωμαϊκού όχλου που πανηγύριζε το Θρίαμβο του Αυτοκράτορα.

Εκεί φτάσαμε κ. Στάθη. Να υπερασπίζεσαι τα όργανα ενός κόμματος που έχει σταματήσει να παράγει πολιτική εδώ και πολύ καιρό. Ορισμένες φορές χρειάζεται ένα σοκ. Ορισμένες φορές είναι απαραίτητη μια δημιουργική καταστροφή. Οι πολίτες αυτής της χώρας, με την ψήφο τους στις 16 Σεπτεμβρίου και με τη συμμετοχή τους στις 11 Νοεμβρίου, δίνουν στο ΠΑΣΟΚ την ευκαιρία, την τελευταία ευκαιρία, ν’ αλλάξει. Είναι τουλάχιστον θλιβερό να υποτιμούμε τόσο πολύ τη νοημοσύνη τους και να τους μειώνουμε στο χαμηλό επίπεδο του ρωμαϊκού όχλου…

Η τελευταία προσπάθεια απαξίωσης της διαδικασίας της 11ης Νοεμβρίου, έρχεται χάρη στο buzz, από ένα blog: 9+1 θέσεις κατά της άμεσης εκλογής αρχηγού.

  1. Είναι αποπροσανατολιστική.
  2. Τα κριτήρια επιλογής των ψηφοφόρων είναι εξ ίσου ασαφή και απολιτικά.
  3. Οι ψηφοφόροι του κόμματος είναι σώμα ακατάλληλο για την εκλογή Προέδρου.
  4. Είναι διασπαστική.
  5. Είναι αποσυσπειρωτική.
  6. Είναι απωθητική.
  7. Υπονομεύει το κόμμα, τον Πρόεδρο και τελικά ψαλιδίζει τις πιθανότητες εκλογικής επιτυχίας.
  8. Η εκλογή Προέδρου, εκτρέπεται σε ανάδειξη Αυτοκράτορα.
  9. Η διαδικασία επιδέχεται αμφισβήτησης.
  10. Η άμεση εκλογή δεν ενισχύει τη δημοκρατία.

Εκτός του ότι αυτοί, αν διαβάσετε το κείμενο ολόκληρο, δεν είναι 10 διαφορετικοί λόγοι, αλλά στην ουσία ένας, που δεν είναι καν λόγος, είναι θέση, άποψη, όχι επιχείρημα, πάρτε αυτούς τους 10 «λόγους» και εφαρμόστε την ίδια λογική στην εκλογή βουλευτών, στην εκλογή κυβέρνησης, ή, εκεί που γίνεται, π.χ. ΗΠΑ ή Γαλλία, στην άμεση εκλογή Προέδρου. Αλλάξτε λίγο την προοπτική σας, και θα αντιληφθείτε την ένδεια, αλλά και το φόβο που χαρακτηρίζει αυτή τη συλλογιστική. Αρκεί να πω μόνο, ότι ως αντιπρόταση χρησιμοποιείται η… εκλογή Καραμανλή στη Νέα Δημοκρατία!

Αλήθεια, φαντάζεστε τι αλλαγές θα έφερνε στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας ένας δημοκρατικός άνεμος, μια δημοκρατική πνοή, η δυνατότητα να συμμετέχουν οι ψηφοφόροι τους άμεσα, χωρίς την παρέμβαση των κομματικών μηχανισμών, χωρίς τη διαμεσολάβηση της κομματικής αριστοκρατίας;

Μα τι λέμε τώρα; Μιλάμε για το κόμμα που πιστεύει ότι έχει αποστολή να κυβερνάει την Ελλάδα. Μιλάμε για τους πολιτικούς που πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα ελέω Θεού να ορίζουν τις τύχες της χώρας. Είναι δυνατόν ποτέ να επιτρέψουν στο λαουτζίκο να αποφασίσει αυτός για το συμφέρον του; Σιγά μη ξέρει ο λαουτζίκος καλύτερα το συμφέρον του απ’ την αριστοκρατία του κόμματος. Η πολλή Δημοκρατία βλάπτει!

Είναι προφανές ότι πολλοί, πάρα πολλοί έχουν φοβηθεί απ’ αυτό που έγινε στις 11 Νοεμβρίου…

Written by daskalakos

14 Νοεμβρίου 2007 at 8:40 πμ

Τα παραμύθια που τελείωσαν

leave a comment »

Ήταν μια πολύ καλή ημέρα χθες. Ακόμα και αν είχα μεγάλες διαφωνίες με τον Παπανδρέου, πιστεύω ότι άξιζε την ψήφο μου μόνο και μόνο γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω στην χθεσινή, ιστορική κατά τη γνώμη μου διαδικασία. Δεν είναι λίγο το γεγονός ότι σε όλη την Ευρώπη είμαστε μόλις η δεύτερη περίπτωση μελών κόμματος που αποφασίζουμε άμεσα για ένα διακύβευμα που μέχρι χθες κρινόταν κατά αποκλειστικότητα μέσα σε κλειστές συνεδριάσεις και με διαδικασίες αμφίβολης δημοκρατικής ποιότητας. Είτε μας αρέσει το αποτέλεσμα είτε όχι, είτε είμαστε πικραμένοι είτε χαρούμενοι, πρέπει κάποια στιγμή με ψυχραιμία να παραδεχτούμε το αυτονόητο. Η εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ από την βάση είναι ότι καλύτερο έχει συμβεί στο κομματικό σύστημα τα τελευταία 25 χρόνια. Και υπεύθυνος για αυτό είναι αποκλειστικά ο Γιώργος.

Χθες τελείωσαν πολλά.

Τελείωσε το παραμύθι περί των ικανοτήτων του Παπανδρέου. Η πολιτική του απόδοση στην διάρκεια των εσωκομματικών διαδικασιών ήταν εξαιρετική. Με ζηλευτή στρατηγική, εξουδετέρωσε και προσπέρασε σαν σταματημένο έναν από τους, ομολογουμένως, ικανότερους ανθρώπους της χώρας. Τι ορίζει λοιπόν την προσωπική ικανότητα αν όχι η σύγκριση με τους καλύτερους? Ο Παπανδρέου συγκρότησε μία ευρεία πλειοψηφία, όχι από τύχη, αλλά με το σπαθί του. Σχεδίασε και ακολούθησε πιστά όλα τα βήματα που η πολιτική επιστήμη διδάσκει ότι απαιτούνται για την εξασφάλιση ενός μεγάλου κοινωνικού ρεύματος. Δεν συμφωνώ με όλα, αλλά αναγνωρίζω ότι αποτελούν στοιχεία αποτελεσματικής ηγεσίας.

Τελείωσε το παραμύθι περί των ικανοτήτων το Βενιζέλου. Ακόμη περισσότερο το παραμύθι των ικανοτήτων γενικώς. Σε αυτή τη χώρα είχαμε ανέκαθεν στρεβλή και περιορισμένη αντίληψη για την «ικανότητα». Λαμβάναμε υπόψιν στοιχεία που αποτελούν ενδείξεις αλλά όχι αποδείξεις ικανότητας. Ο κος Βενιζέλος μας έδειξε γλαφυρά ότι η ικανότητα μόνο από ένα στοιχείο μπορεί να προκύψει. Την αποτελεσματικότητα. Και η πολιτική αποτελεσματικότητα του αποδείχθηκε λίγη. Λανθασμένες επιλογές, κακή πολιτική στρατηγική, ανούσιο και αδύναμο κεντρικό μήνυμα. Από ότι φαίνεται, η πολιτική η κοινωνία και η ηγεσία δεν είναι ούτε έδρα της Νομικής ούτε τηλεοπτικό πάνελ, στα οποία ο Βενιζέλος διέπρεψε. Απαιτούν προσωπικότητες πολιτικά ολοκληρωμένες.

Τελείωσε τέλος το παραμύθι ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ένα συνονθύλευμα καρεκλοκένταυρων ανθρώπων που επιζητούν την εξουσία και μόνο αυτή. Ναι υπάρχουν τέτοιοι, πολλοί και έκαναν κουμάντο για πολύ καιρό. Δεν είναι όμως αυτοί το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είναι για πρώτη φορά στην ιστορία του τα 830000 μέλη και φίλοι που ψήφισαν. Και επέλεξαν , προς έκπληξη όλων να συγκρουστούν μετωπικά με μία εμμονή που στοίχειωνε για χρόνια τον χώρο τους. Την εμμονή της εξουσίας

Written by Christos

13 Νοεμβρίου 2007 at 1:40 πμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with ,

Δηροματκία τση Μαδενοκίας

leave a comment »

Δηροματκία τση Μαδενοκίας

Written by daskalakos

7 Νοεμβρίου 2007 at 12:15 πμ

Η ευρωπαική σκοπιά του άρθρου 16

2 Σχόλια

Όπως πολλοί περιμέναμε, η κατάργηση του άρθρου 16 έρχεται από το παράθυρο που βλέπει στην Ε.Ε. Η οποία τι μας λέει? Απλά ότι τα παραρτήματα των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων του εξωτερικού (κολέγια τα λέμε εμείς) που υπάρχουν στην Ελλάδα και δεν ενοχλούν κανέναν τόσο καιρό, πρέπει να αναγνωριστούν και να αποκτήσουν επαγγελματικά δικαιώματα. Και όλοι βέβαια εξανίστανται.

Norman Foster Library FU Berlin

© svenwerk / flickr

Με αυτή την ευκαιρία ας δούμε ξανά το θέμα του άρθρου 16 από μια πιο ευρωπαική σκοπιά. Μου φαίνεται πολύ λογικό το επιχείρημα, (που για να είμαι ειλικρινής μόνος μου το αντιπαραθέτω στον εαυτό μου, και θα ήμουν ευτυχής αν το άκουγα και από όσους διαφωνούν μαζί μου) ότι το αρθ. 16 είναι ουσιαστικά μία συνταγματική οχύρωση που έχει ως σκοπό να περιορίσει την οικονομική ανισότητα. Και ως τέτοια είναι συζητήσιμη. Αυτό που δεν είναι συζητήσιμο όμως είναι το να αναγορεύουμε την μονοδιάστατη (πιο δόκιμος όρος από το μονοπωλιακή) παροχή της εκπαίδευσης από το δημόσιο ως αδιαπραγμάτευτο ανθρώπινο δικαίωμα. Ίσως να αποτελεί συνταγματικό όπλο εις βάρος των ισχυρών μέσα στην κοινωνική πάλη, όχι όμως αναφαίρετο και προφανές ανθρώπινο δικαίωμα. Αναφαίρετο Ανθρώπινο δικαίωμα είναι δυνατότητα πρόσβασης σε δωρεάν ποιοτική εκπαίδευση για όλους, όχι η υποχρέωση του να παρέχεται αυτή μόνο μέσω του δημοσίου. Και για να το πώ και πιο ωμά, κανείς δεν μπορεί να αφαιρέσει από κανέναν, το δικό του δικαίωμα να πληρώσει για την εκπαίδευση του, αν για οποιονδήποτε λόγο το επιθυμεί.

Για την Ε.Ε. από ότι φαίνεται αυτό είναι προφανές, είναι κεκτημένο. Θέλει η αναγνώριση των πτυχίων να βασίζεται στα ποιοτικά χαρακτηριστικά των ιδρυμάτων που τα παρέχουν και όχι στον τύπο της χρηματοδότησης τους. Αυτό βέβαια της δημιουργεί την πρόσθετη υποχρέωση του να παρέχει ολοένα και πιο ποιοτική δωρεάν παιδεία, και η υποχρέωση αυτή είναι ένα πεδίο στο οποίο πρέπει να δραστηριοποιηθούν τα ευρωπαϊκά κινήματα πολύ πιο έντονα.

Όσο λοιπόν και αν κατηγορείται η Ε.Ε. για νεοφιλελεύθερη στροφή (και όχι άδικα όπως προκύπτει από το προταθέν ευρωπαϊκό σύνταγμα), κάποια από τα κεκτημένα της δεν τίθενται σε διαπραγμάτευση. Και ένα από αυτά είναι η μη αποδοχή για κανένα κράτος μέλος, συνταγματικών επιταγών που στερούν στοιχειώδη δικαιώματα πολιτών, ή λειτουργούν ως όπλα υπέρ κάποιας κοινωνικής ομάδας, όσο πολυπληθής ή οικονομικά ασθενής και αν είναι. Είναι στοιχειώδης αρχή της, αστικής ίσως, αλλά γενικά αποδεκτής δημοκρατίας μας.

Και το ερώτημα είναι… τι γίνεται όταν ένα τόσο σημαντικό άρθρο του συνταγματός μας αντιτίθεται σε ευρωπαϊκό κεκτημένο? Η απάντηση βρίσκεται δίπλα μας. Στην Τουρκία! Είτε συμβαδίζουμε με τις ευρωπαϊκές αντιλήψεις για την εκπαίδευση και προσαρμοζόμαστε σε αυτές, είτε παραμένουμε μία «όαση» αποκλειστικά δημόσιας παιδείας και πληρώνουμε λεφτά που της ανήκουν σε πρόστιμα, είτε γινόμαστε μία απομονωμένη «όαση» αποκλειστικά δημόσιας παιδείας εκτός Ευρώπης.

Ελπίζω πάντως η συζήτηση στην χώρα μας για το ευρωπαϊκό κεκτημένο στον τομέα της εκπαίδευσης να αποβεί πιο αποτελεσματική από αυτή των γειτόνων και φίλων Τούρκων για όλους τους άλλους τομείς.

Written by Christos

6 Νοεμβρίου 2007 at 6:08 μμ

Ο Γιώργος έμαθε;

26 Σχόλια

Παπανδρου

Το σκέφτομαι εδώ και μέρες, τη Δεύτερα πήγα στον Κωνσταντή, την Τετάρτη στον Γιώργο.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, τη Δευτέρα 17 Σεπτέμβρη, πόσο ξεγύμνωσαν τον Γιώργο όλοι, είχε μείνει με το Πετσάλνικο (που δεν θα έλεγα ότι εκτιμώ) και με τον πατριώτη μου Καστανίδη (που εκτιμώ αφάνταστα), του χρέωναν τα πάντα, είχε ευθύνες τεράστιες, αλλά δεν ήταν μόνο αυτός που έφταιγε, του χρέωναν το ότι δεν έκανε ανανέωση στο κόμμα άνθρωποι που είναι στο ΠΑΣΟΚ από το 1974 καρφωμένοι σε καρέκλες, μέχρι και η Τόνια Αντωνίου μίλησε για καρέκλες (αυτήν που είχε καρέκλα από τα 15), του καταλόγισε ευθύνες και ο Άκης για το κακό ΠΑΣΟΚ, ο Άκης δηλαδή τι ήταν; Το καλό ΠΑΣΟΚ;

Έμεινε μόνος και γυμνός απέναντι σε όλα τα τέρατα του ΠΑΣΟΚ, έμεινε απέναντι στο κάθε παρλαπίπα της «ανατροπής» να δείχνει την «μπάρα» του Βενιζέλού στο 77% στις δημοσκοπήσεις. Πολλές «αλεπούδες» και «σουπιές» το έπαιζαν σκεπτόμενοι σοφά, περίμεναν να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός και να διαπραγματευτούνε.

Ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, την Τετάρτη στην κοινοβουλευτική ομάδα, αρνήθηκαν να του δώσουν κάτι τελείως συμβολικό, την στήριξη τους, την οποία τους ζήτησε μετά από 10 μέρες υπονόμευση, του αμφισβητούσαν ακόμη και ότι μπορεί να μιλήσει στις προγραμματικές δηλώσεις, έλεγαν ότι πρέπει να είναι ο Νέος Πρόεδρος εκεί.

Διέδιδαν ακόμη και ότι θα παραιτηθεί από την διεκδίκηση.

Ο «αήττητος» Σημίτης μιλούσε για οδυνηρή ήττα.

Μου έδινε την εντύπωση ότι θα τον εκτελέσουν (πολιτικά) με συνοπτικές διαδικασίες σαν τον Ιώνα Δραγούμη.

Είχε μείνει με εμάς μόνο, με ένα 15% – 20% στις δημοσκοπήσεις και τον παρλαπίπα της «ανατροπής» να ρώτα μα πώς και δεν έχει 0% αφού έχασε.

Σήμερα και αφού ο κουρνιαχτός καταλάγιασε, και αφού εμείς που στηρίζουμε τον Γιώργο γίναμε πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία, σήμερα, 50 μέρες μετά, με δεδομένες τις δημοσκοπήσεις και με μηδενικό ρίσκο, στην εθνική συνδιάσκεψη περνούν θέση και οι «σουπιές».

Η πατριώτισσα μου η Αννούλα η Διαμαντοπούλου, μετά από 50 ήμερες νηστεία με νερό και παξιμάδι, και αφού ξεράθηκε το πολιτικό της έντερο από την νηστεία, και αφού βασανιστικέ πολύ για την ήττα του ΠΑΣΟΚ, είδε το όραμα, είπε Γιώργο. Οι Φαρισαίοι μακιγιάρονταν για να το παίζουν ταλαιπωρημένοι από την νηστεία, και αυτοτραυματίζονταν για να λένε ότι πάλευαν με τον Βελζεβούλ, έχουμε ακόμη να δούμε πολλά.

Δεν είναι μόνο η Άννα που για ακόμη μια φόρα τάσσεται με τον νικητή εκ’ του ασφαλούς, είναι όμως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα πολλών στο ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα στην εθνική συνδιάσκεψη όλοι οι πρωτοκλασάτοι προσπαθούν να καβαλλήσουν και να καπηλευτούν το δικό μας ρεύμα, αυτό που στις 17 Σεπτέμβρη μετρούσε 15%.

Γιατί τον Γιώργο τον βγάζουμε αυτήν την φορά εμείς:

Που δεν μασήσαμε την μαλακία του εκλέξιμου και του καταλληλότερου,

Που δεν υποκύψαμε στην Ήττα,

Που στις 17 Σεπτέμβρη δεν μας εμπόδισαν τα gallup να έχουμε όραμα,

Που δεν πάψαμε να πιστεύουμε ότι ο Γιώργος έχει όραμα,

Που θελήσαμε να του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία να το υλοποιήσει,

Που δεν συμβιβαστήκαμε με την εξουσία,

Που δεν έχουμε καρέκλες,

Που δεν κυβερνήσαμε και δεν θα κυβερνήσουμε ποτέ, ακόμη και αν το πασοκ πάρει την εξουσία,

Που απλά θέλουμε να κυβερνήσει κάποιος για εμάς, για την κοινωνική μας τάξη και για την γενιά μας,

Που κοιτάγαμε πάντα από την βιτρίνα και που δεν μας άφηναν και δεν τολμούσαμε να αγγίξουμε,

Που ποτέ δεν είχαμε δύναμη να φωνάξουμε ή και όταν φωνάζαμε κανείς δεν μας άκουγε,

Εμείς οι αδύναμοι, εμείς οι ανώνυμοι,

Πίστευα και πιστεύω ότι θα ήταν μια νίκη, μια «εκδίκηση της γυφτιάς» απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο του πασοκ.

Η ιστορία θα δείξει, αν το κατάλαβε ο Γιώργος, αν έμαθε από της 17σεπτέμβρη, αν ξέρει ποιοι τον στήριξαν πραγματικά.

Λίγο πριν γράψω αυτές τις σκέψεις, έβλεπα στον Alpha στην Μηχανή του Χρόνου ένα αφιέρωμα για τους Δωσίλογους στην περίοδο της Κατοχής.

Οι Γερμανοί εκπαραθύρωναν (κυριολεκτικά) πολλούς από τους συνεργάτες τους πριν αποχωρήσουν φοβούμενοι ότι θα τους προδώσουν μετά την αποχώρηση τους συμφωνά με την προσφιλή τους συνήθεια να προδίδουν.

Όσοι από τους Δωσίλογους επέζησαν και ήταν πολλοί, στα επόμενα χρόνια τους είδαμε τιμητές και αυτούς που έκαναν αντίσταση τους είδαμε στα ξερονήσια.

Ο Γιώργος μίλησε για διαγραφές σε νοοτροπίες και πρακτικές μετά της 12 Νοέμβρη, η ποιο απεχθής νοοτροπία και πρακτική είναι αυτή που βλέπουμε σήμερα μπροστά μας, αυτούς που ακολουθούν τον άνεμο.

Αν ο Γιώργος έμαθε, τους πρώτους που πρέπει να εκπαραθυρώσει πολιτικά είναι τους καιροσκόπους που σήμερα δήθεν τον στηρίζουν.

Ο Βενιζέλος, ο Κουκουλόπουλος, ο Λοβέρδος, κ.α., τη Δευτέρα 17 Σεπτέμβρη μίλησαν και είπαν για μια νέα υποψηφιότητα, μας σόκαραν, τους κατηγόρησα και κατηγορηθήκαν για οργανωμένο σχέδιο, για δημιουργία φράξιας, για προσπάθεια υφαρπαγής της ψήφου μας και της κομματικής εξουσίας μέσα στον κουρνιαχτό της ήττας.

Μπορεί κανείς να πει για αυτούς ότι μίλησαν με ρεαλισμό, με κυνισμό, με παρρησία, έδειξαν ποιος ήταν ο στόχος τους με πολύ ωμό τρόπο και για αυτό μάλλον χάνουν, είχαν τουλάχιστον το πολίτικο θάρρος να δείξουν τους στόχους και τις προθέσεις τους.

Αυτοί που έχουν το θάρρος της άποψης τους έχουν θέση στο ΠΑΣΟΚ.

Αυτοί που δεν έχουν θέση στο ΠΑΣΟΚ που επαγγέλλεται ο Γιώργος είναι οι «σουπιές» οι καιροσκόποι , οι αριβίστες.

Για να δούμε λοιπόν, έμαθε ο Γιώργος; όσα λέει τα εννοεί; και πρωτίστως θα τα κάνει πράξη;

Written by κώστας (provocator)

4 Νοεμβρίου 2007 at 6:29 μμ

“Σταύρωσον αυτόν”

leave a comment »

Window to the real world

© carf / flickr

Ο Χριστός μιλούσε για την βασιλεία των ουρανών και την σωτηρία της ψυχής (πράγματα, είναι αλήθεια λίγο φλου, μεσοβέζικα και καθόλου χειροπιαστά) και έλεγε ότι είναι γιος του θεού (και εμείς ανακαλύπτουμε τώρα ξανά την οικογενειοκρατία).

Οι Εβραίοι, ως πρακτικοί άνθρωποι τον ρώτησαν απλά πράγματα, (φημίζονται εξάλλου ως πρακτικοί άνθρωποι και ρεαλιστές) θα μας σώσεις από τους κατακτητές Ρωμαίους;

Αυτός απάντησε: «ξέρετε δεν είναι εκεί το θέμα ακριβώς» και άρχισε να λέει για το όραμα του.

Αυτοί τότε απάντησαν

«Σταύρωσον αυτόν.»

Το δίλημμα παραμένει ανοιχτό…

Για να δούμε…

Υ.Γ. Σου λύνω την απορία daskalakos; στο Χάσμα γενεών;

Μάλλον οι πατεράδες μας έχουν γίνει από την ζωή αρκετά ρεαλιστές και έχουν δει αρκετούς προδομένους λαούς.

Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι : όσο μεγαλώνουμε μοιάζουμε στον μπαμπά μας όλοι και ανησυχώ

Written by κώστας (provocator)

1 Νοεμβρίου 2007 at 2:03 πμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Ο Καποδίστριας και οι καταλήψεις

2 Σχόλια

Watery banners

© Netream / flickr

Τι σχέση έχει ο Καποδίστριας με τις καταλήψεις;

Καλή ερώτηση…

Έβαλα το μεσημέρι να δω ειδήσεις και το Mega πρόβαλε το θέμα των καταλήψεων. Ποιων καταλήψεων; Για λόγους όχι και τόσο ξεκάθαρους, αρκετά σχολεία, περίπου 400, στη χώρα είναι υπό κατάληψη. Ερωτήθηκε σήμερα ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος σχετικά με τις καταλήψεις και απάντησε

Θεωρείτε ότι ο «Καποδίστριας 2» είναι θέμα που πρέπει να απασχολεί ένα γυμνάσιο, ένα λύκειο; Αναρωτιέμαι στ’ αλήθεια ποιος μπορεί να πείσει στα σοβαρά τους Έλληνες πολίτες που πληρώνουν τους φόρους -οι οποίοι θέλουν τα παιδιά τους να πηγαίνουν στο σχολείο και να κάνουν μαθήματα- ότι αυτό που απασχολεί σήμερα ένα μαθητή του γυμνασίου ή του λυκείου είναι ο «Καποδίστριας 2». Ειλικρινά σας το λέω, αναρωτιέμαι ως Έλληνας πολίτης. Δεν λέω ότι δεν πρέπει να έχουν γνώμη οι μαθητές. Μακάρι οι μαθητές από την ηλικία των 14, 15 ετών, να διαμορφώνουν γνώμη. Είναι πολύ σημαντικό για τη νεολαία και για το μέλλον του τόπου. Κανείς δεν θέλει άβουλους μαθητές, κανείς δεν θέλει άβουλους πολίτες αύριο. Μπορεί όμως και η λογική να αντέξει κάποια απάντηση στο ερώτημα «τι σχέση έχει ο -Καποδίστριας 2- με τις καταλήψεις των σχολείων»; Και εν πάση περιπτώσει, ο Καποδίστριας, ως πρώτος κυβερνήτης, άλλα δίδαξε σε αυτό τον τόπο.

Ορίστε; Ποιος ήρθε; Που κολλάει ο Καποδίστριας με τις καταλήψεις;

Η απάντηση ήρθε απ’ το γνωστό εκπαιδευτικό site του γνωστού και μη εξαιρετέου Χ. Κάτσικα alfavita.gr. Εκεί υπάρχει το δελτίο τύπου του συντονιστικού αγώνα σχολείων Θεσσαλονίκης (sic). Ας το αντιγράψουμε εδώ για να μπορέσουμε να το συζητήσουμε καλύτερα:

Οι αγώνες μας είναι νόμιμοι γιατί είναι δίκαιοι. Οι μαθητές δεν αγωνιζόμαστε χωρίς λόγο και αφορμή, δεν είμαστε απλά κάποιοι που «τους βολεύει να χάνουν τα μαθήματα τους». Είμαστε στα σχολειά μας γιατί θέλουμε να μάθουμε και να ζήσουμε.

Αρνούμαστε για άλλη μια σχολική χρονιά να κλείσουμε το στόμα μπροστά σε αυτά που συμβαίνουν. Δεν θα γίνουμε τα θύματα της ιδιωτικοποίησης και της υποβάθμισης της Παιδείας. Δεν είμαστε η γενιά της υποταγής

Είμαστε ανήσυχοι για όσα έρχονται. Ιδιαίτερα για το σχολείο που θέλουν να φτιάξουν. Η λεγόμενη αποκέντρωση (Καποδίστριας ΙΙ) θα έχει ως αποτέλεσμα οι γονείς μας να πληρώνουν ακόμη περισσότερα για τη μόρφωση μας και τα σχολεία να κατηγοριοποιηθούν, να χωριστούν σε πρώτης, δεύτερης και τελευταίας κατηγορίας

Καταγγέλλουμε όλες τις πράξεις αυταρχισμού εναντίον συμμαθητών μας, αποβολές, απουσίες ….
Η κίνηση του εισαγγελέα Φλωρίδη για την αυριανή σύσκεψη σχετικά με την αντιμετώπιση των καταλήψεων δεν μας φοβίζει. Και στο παρελθόν τέτοιες κινήσεις απέτυχαν, μας έκαναν πιο δυνατούς. Αυτοί που ευθύνονται για τα χάλια της παιδείας , αυτοί που κλείνουν τις πόρτες προς τη μόρφωση για τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, δεν μπορούν να μας κατηγορούν.
Ζητάμε άμεσα συμπαράσταση στον αγώνα μας για την λύση τους. Απευθυνόμαστε σε όλους τους συλλόγους εκπαιδευτικών, σε όλους τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, στα συνδικάτα και τα εργατικά σωματεία, στους συλλόγους φοιτητών και σπουδαστών. Να πάρουν θέση στο πλάι μας για τα προβλήματά μας.
ΔΙΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ 1/11 ΜΕ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΙΣ 10.30 ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:
Δημόσια και δωρεάν Παιδεία σε όλες τις βαθμίδες. Ένα σχολείο για όλους 12χρονο, υποχρεωτικό, δημόσιο και δωρεάν που να μορφώνει πραγματικά.
Κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στα σχολεία.
Αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 15% του προϋπολογισμού.
Μαζικοί διορισμοί εκπαιδευτικών, κάλυψη όλων των κενών σε όλες τις ειδικότητες
Να καταργηθούν οι νόμοι που ιδιωτικοποιούν τα ΑΕΙ-ΤΕΙ
ΑΜΕΣΑ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
Κάλυψη όλων των ελλείψεων σε βιβλία, υποδομή. Όλα τα απαραίτητα αναλώσιμα υλικά, τα βιβλία κάθε είδους, να παρέχονται, άμεσα και χωρίς καθυστέρηση, απολύτως δωρεάν.
Να επισκευαστούν οι σχολικές μονάδες. Να κατασκευαστούν νέες. Να μεταστεγαστούν σε σύγχρονα κτίρια όλα τα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, να εξασφαλιστεί η υλικοτεχνική τους υποδομή.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Γράφουν τα παιδιά (;) ότι «Η λεγόμενη αποκέντρωση (Καποδίστριας ΙΙ) θα έχει ως αποτέλεσμα οι γονείς μας να πληρώνουν ακόμη περισσότερα για τη μόρφωση μας και τα σχολεία να κατηγοριοποιηθούν, να χωριστούν σε πρώτης, δεύτερης και τελευταίας κατηγορίας«. Από που προκύπτει αυτό;

Για να βρούμε την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα πρέπει να ψάξουμε λίγο περισσότερο. Όχι πολύ όμως. Μέχρι το site και το αρχείο του Ριζοσπάστη. Εκεί θα βρούμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο Για ποιον ο «Καποδίστριας 2». Μεταξύ άλλων διαβάζουμε:

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: πίσω από τις διακηρύξεις τους περί «αποκέντρωσης του κράτους» και «αυξημένης επιχειρησιακής ικανότητας και λειτουργικής και οικονομικής αυτοδυναμίας», βρίσκεται η επιδίωξη για ενίσχυση της καπιταλιστικής ανάπτυξης αφού δημιουργούνται καλύτερες συνθήκες επενδύσεων των επιχειρηματικών ομίλων. Βρίσκεται επίσης η πρόθεσή τους να διασπάσουν τον ενιαίο χαρακτήρα κοινωνικών τομέων όπως η Υγεία, η Πρόνοια και η Παιδεία και να διευκολύνουν έτσι την εμπορευματοποίησή τους και το πέρασμά τους στα χέρια μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.

Ορισμένα παραδείγματα από τη διεθνή εμπειρία: στη Βρετανία η αποκέντρωση της εκπαίδευσης είχε σαν αποτέλεσμα το συχνό κλείσιμο σχολείων από την Τοπική Αυτοδιοίκηση λόγω έλλειψης πόρων. Στην Ιρλανδία η αποκέντρωση των σχολείων σε επίπεδο δήμου και περιφέρειας οδήγησε τα σχολεία σε επιχειρηματικές δραστηριότητες και 4ωρη εργασία γονιών, μαθητών και εκπαιδευτικών μετά το μεσημέρι για εξεύρεση πόρων.

Σύμπτωση απόψεων; Τα μεγάλα και τα μικρά πνεύματα συναντιούνται; Μάλλον όχι…

Revolution

© famous boxer / flickr

Ολόκληρο το δελτίο τύπου πάλλεται από τη συνθηματολογία του ΚΚΕ. Ήδη από την πρώτη πρόταση αυτό είναι φανερό: Οι αγώνες μας είναι νόμιμοι γιατί είναι δίκαιοι. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Και συνεχίζει με όλες τις ιδεοληψίες του ΚΚΕ για την Παιδεία:

  • Η Παιδεία ιδιωτικοποιείται και υποβαθμίζεται.
  • Η βάση του 10 κλείνει την πόρτα των πανεπιστημίων στα παιδιά των λαϊκών οικογενειών.
  • Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.
  • Υποχρεωτικό, δημόσιο και δωρεάν 12ετές σχολείο.
  • Κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στα σχολεία.
  • Αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 15% του προϋπολογισμού.
  • Μαζικοί διορισμοί εκπαιδευτικών, κάλυψη όλων των κενών σε όλες τις ειδικότητες.
  • Να καταργηθούν οι νόμοι που ιδιωτικοποιούν τα ΑΕΙ-ΤΕΙ

Μερικά απ’ αυτά τα αιτήματα είναι υπερβολικά (γιατί να μείνουμε στο 15% του ΑΕΠ για την Παιδεία, γιατί όχι 35%;). Άλλα είναι βλακώδη. Τα περισσότερα είναι εκτός τόπου και χρόνου. Ποιος νόμος ιδιωτικοποίησε ποιο ΑΕΙ και ποιο ΤΕΙ; Η αναθεώρηση του Συντάγματος και η αλλαγή του άρθρου 16 ώστε να επιτραπεί επιτέλους η λειτουργία μη κρατικών Πανεπιστημίων στην Ελλάδα, δεν ισοδυναμεί σε καμία περίπτωση με ιδιωτικοποίηση των κρατικών Πανεπιστημίων. Μιλάνε οι μαθητές για κενά στην εκπαίδευση. Για ποια κενά μιλάμε; Ξέρουν τα παιδιά ότι χιλιάδες εκπαιδευτικοί δεν είναι στις θέσεις που θά ‘πρεπε να είναι και αντ’ αυτού, έχουν αποσπασθεί κοντά στο σπίτι τους, σε κάποιο γραφείο ή σε μια μεγάλη πόλη, χάρη στη βοήθεια των συνδικαλιστών συναδέλφων τους;

Η πολιτική του ΚΚΕ για την Παιδεία είναι ανεδαφική και ανεφάρμοστη. Δυστυχώς για όλους μας, μπορούν και πιπιλίζουν με τις αηδίες τους τα εύπιστα μυαλά των παιδιών. Ανέκαθεν οι καταλήψεις ήταν υποκινούμενες. Ανέκαθεν όμως, ήταν και αυτοκαταστροφικές. Μπορεί κάποιοι στο ΚΚΕ ή στο Συνασπισμό να νιώθουν δικαιωμένοι απ’ τους αγώνες των φοιτητών πέρσι, η αλήθεια όμως, είναι ότι κάνανε μεγάλη ζημιά στο (δημόσιο) Πανεπιστήμιο.

Και για να το δέσουμε με τα δικά μας, τα του ΠΑΣΟΚ, εδώ φαίνεται το μέγεθος του σφάλματος που ονομάζεται ΠΑΣΠ. Η ΠΑΣΠ προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην απολιτική, μετροσέξουαλ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, που διοργανώνει τα καλύτερα πάρτυ και τις ωραιότερες εκδρομές στη Μύκονο και στη Σαντορίνη, και στις αριστερές παρατάξεις, που εχθρεύονται την αγορά, ό,τι έχει να κάνει με την αγορά, καθώς και κάθε αλλαγή που θα καταστήσει το Ελληνικό Πανεπιστήμιο σύγχρονο και δυναμικό. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η ΠΑΣΠ, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση της Τόνιας Αντωνίου, αντιστρατεύτηκε το ΠΑΣΟΚ στην υπόθεση της αναθεώρησης του άρθρου 16. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που και η ΠΑΣΠ πολέμησε την πρόταση της Κυβέρνησης οι πρυτάνεις να εκλέγονται με άμεση ψήφο των φοιτητών και όχι μέσω των κομματικών εκπροσώπων της κάθε φοιτητικής παράταξης.

Η ΠΑΣΠ πρέπει να διαλυθεί. Είναι τόσο σάπια που δε χωρά καμιά θεραπεία. Αντί να είναι ένα πανίσχυρο εργαλείο παρέμβασης στα πανεπιστήμια και μια πηγή ανανέωσης ιδεών και στελεχών για το κόμμα, έχει καταντήσει φέουδο μερικών αιώνιων φοιτητών και των στελεχών του ΠΑΣΟΚ που τους στηρίζουν.

Το θέμα των καταλήψεων όμως, και των κινητοποιήσεων στην Παιδεία δεν κλείνει εδώ. Θα επανέλθουμε…

Written by daskalakos

1 Νοεμβρίου 2007 at 1:59 πμ