Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Δημαγωγία, όχι Δημοκρατία

11 Σχόλια


Ο ύστατος σεβασμός στη Δημοκρατία είναι ν’ αμφισβητείς το αποτέλεσμα και να προσπαθείς ν’ απαξιώσεις τη διαδικασία! Από χθες, πάρα πολλοί, γράφουν και προσπαθούν με τα γραφόμενά τους ν’ απαξιώσουν και την πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα διαδικασία της 11ης Νοεμβρίου, και το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας.

Ας ξεκινήσουμε με τον αγαπητό σε όλους μας κ. Πρετεντέρη:

Το βέβαιο είναι ότι ήδη από χθες το σκηνικό και το ακροατήριο άλλαξαν. Απέναντι στον Παπανδρέου δεν βρίσκεται πλέον ο Βενιζέλος αλλά η ελληνική κοινωνία – αυτή που τον καταψήφισε και το 2004 και το 2007. Ακροατήριό του δεν είναι μόνο οι οπαδοί του ΠαΣοΚ και ακόμη λιγότερο οι πεντακόσιες χιλιάδες εξ αυτών που τον προτίμησαν, αλλά τα έντεκα εκατομμύρια Ελλήνων τα οποία ως τώρα δεν τον έχουν τιμήσει με την εμπιστοσύνη τους.

Η έμφαση δική μου

Μέσα σε μία φράση κατάφερε ν’ απαξιώσει μια διαδικασία που, στους χαλεπούς για την πολιτική καιρούς που ζούμε, κατάφερε να κινητοποιήσει 740.000 πολίτες! Θέλει ταλέντο να το καταφέρεις αυτό τόσο λακωνικά!

Έτσι, για την πλάκα της υπόθεσης, απλώς να σχολιάσω ότι δεν είναι έντεκα εκατομμύρια Ελλήνων των οποίων διεκδικεί την ψήφο το ΠΑΣΟΚ και κατά συνέπεια αναζητεί την εμπιστοσύνη τους ο Γιώργος Παπανδρέου.

  • Κατ’ αρχάς δεν ψηφίζουν 11 εκατομμύρια, ψηφίζουν γύρω στα 9.
  • Δεύτερον, στη Δημοκρατία, ως γνωστόν μέχρι πρότινος, κερδίζει αυτός που θα πείσει τους περισσότερους, όχι όλους.
  • Κανένα κόμμα, ποτέ, δεν έπεισε το σύνολο του πληθυσμού της χώρας!
  • Δεδομένου ότι οι κυβερνήσεις βγαίνουν με ποσοστά από 42% μέχρι 48%, αφαιρώντας πάντα την αποχή, τα άκυρα και τα λευκά, μιλάμε για περίπου 3 εκατομμύρια ψηφοφόρους.
  • Δεδομένου επίσης, ότι το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές πήρε μόλις 267.769 ψήφους λιγότερες από τη Νέα Δημοκρατία, καταλαβαίνουμε αμέσως ότι, για να κυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ, σε πρώτη φάση, αρκεί να πείσει περισσότερους ψηφοφόρους απ’ ότι πείθει η Νέα Δημοκρατία.
  • Και πάλι ο στόχος είναι τα 3 εκατομμύρια ψηφοφόρων.

Επειδή όμως, το άλμα απ’ τις 740.000 μέχρι τα 3.000.000 είναι πολύ μικρό, ακούγεται πολύ πιο ωραίο να πεις ότι ο Γιώργος πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των έντεκα εκατομμυρίων Ελλήνων!

Σε παρόμοιο μήκος κύματος, και ο Στάθης της Ελευθεροτυπίας:

Όμως αυτό που φαίνεται δημοκρατικό -κατευθείαν σχέση του αρχηγού με τον λαό (του)- μπορεί και να μην είναι – δεν είναι.

Ήδη, απ’ όταν για πρώτη φορά ο κ. Γιώργος Παπανδρέου εμβάπτιζε στη λαϊκή νομιμοποίηση το δαχτυλίδι της διαδοχής που του έδωσε ο κ. Σημίτης, πολλοί έβλεπαν το σπέρμα μιας σχέσης που ταιριάζει περισσότερο σε λαϊκό δημαγωγό, παρά σε αρχηγό θεσμικού κόμματος.

Ένα από τα πιο αρχαία κόλπα των τυράννων είναι να παρακάμπτουν οποιοδήποτε σχήμα μπορεί να παράξει πολιτική, διεκδικώντας μια μεσσιανική σχέση με τον λαό τους, του οποίου εμφανίζονται πρόμαχοι, προστάτες κι εντολοδόχοι.

Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου έφερε τα πράγματα για δεύτερη φορά σε αυτό το επίπεδο – εχρίσθη ηγεμών. Ήδη, και οι δικοί του, και οι εχθροί του, μιλούν με μια γλώσσα που δείχνει να αποδέχονται ότι ο Γιώργος θα επανδρώσει τα όργανα του κόμματος, ότι ο Γιώργος θα τα συνθέσει, ότι ο Γιώργος θα αποτυπώσει δίκαια τους συσχετισμούς κι άλλα τέτοια εξόχως αριστερά…

Τα όργανα των κομμάτων (Κεντρικές Επιτροπές, Συνέδρια, Οργανώσεις Βάσης και άλλα) υπάρχουν για να παράγουν πολιτική, να εκλέγουν και να ελέγχουν την ηγεσία του κόμματος, να αποτυπώνουν συσχετισμούς (κατά τη λαϊκή θέληση που επιλέγει τους φορείς των πολιτικών προτάσεων μέσα σε κάθε κόμμα), να απολογούνται στον λαό, να είναι σε επικοινωνία μαζί του.

Όλα αυτά ο Γιωργάκης τα αντικατέστησε (με τη δεύτερη φορά να καθιερώνει την πρώτη) με την ενός ανδρός αρχή, με τη σχέση αρχηγού – λαού, μια σχέση πολιτικώς πρωτόγονη και, τέλος πάντων, εν σχέσει με τη δημοκρατία, παρεκβατική. Το ΠΑΣΟΚ έχει μακράν ιστορία σε κάτι τέτοια, ήδη το στίγμα του γεννήτορά του φαίνεται τώρα αξεπέραστο, υποβαθμίζοντας αυτό το κόμμα σε μοναρχικού τύπου μόρφωμα – αυτό που κοινώς λέμε «οικογένεια», «δυναστεία» και τα υπόλοιπα. Άκρως δεξιά κατάσταση.

Και όλ’ αυτά αφού μας αναφέρει, έτσι για να παίξει κι αυτός λίγο με το θυμικό μας, μερικά άλλα νούμερα σε αντιδιαστολή με τις 740.000 πολιτών που συμμετείχαν στη διαδικασία, και σε αντιδιαστολή με το 58% του Γιωργάκη. Μας θυμίζει ότι

  • Το 24,6% των νέων είναι άνεργοι
  • Το 86% των συντάξεων είναι κάτω από 1.000 €
  • Το 21% των Ελλήνων είναι φτωχοί
  • Το 50% των Ελλήνων είναι χρεωμένοι
  • Το 5,4% των Ελλήνων ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας

Και γι’ αυτό φαντάζομαι φταίνε οι 740.000 πολίτες που συμμετείχαν σε μια ανοιχτή διαδικασία, άκρως δημοκρατική, για να εκλέξουν άμεσα τον αρχηγό του κόμματός τους, προσδοκώντας ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα συμμετέχουν περισσότερο στα πράγματα και στο μέλλον, και ότι οι παραπάνω αριθμοί θα γίνουν κάποια στιγμή παρελθόν.

Πρώτ’ απ’ όλα να θυμίσω εγώ με τη σειρά μου δύο αριθμούς: 583.767 και 361.215.

  • 583.767 ήταν οι ψήφοι που πήρε το ΚΚΕ στις προηγούμενες εκλογές.
  • 361.215 ήταν οι ψήφοι που πήρε ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. στις προηγούμενες εκλογές.

Με άλλα λόγια, μια διαδικασία εκλογής αρχηγού, κινητοποίησε σχεδόν τον ίδιο αριθμό πολιτών που προτίμησαν τα «αυθεντικά» αριστερά κόμματα της Ελληνικής πολιτικής σκηνής. Έτσι, για να έχουμε ένα μέτρο της απήχησης των απόψεών μας.

Από κει και πέρα, καταλαβαίνω το φόβο και του κ. Πρετεντέρη και του Στάθη. Αυτή η κινητοποίηση, αυτή η διαδικασία τάραξε τα στάσιμα νερά του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Λογικός και αναμενόμενος ο φόβος τους. Όπως γράφει και Πάσχος Μανδραβέλης,

Αν θυμηθούμε το σκηνικό του πολέμου που είχαν στήσει τα κανάλια τις 50 ημέρες που προηγήθηκαν της προχθεσινής διαδικασίας, τους κινδύνους που επεσήμαιναν οι ιεροφάντες της πολιτικής, πρέπει να καταλήξουμε αβίαστα σε ένα συμπέρασμα: το μιντιακό σκηνικό γίνεται πολύ πιο συντηρητικό από τις πολιτικές δυνάμεις. Κάθε φορά που κάτι καινούργιο πάει να γίνει, η πλειονότητα των ΜΜΕ προσπαθεί να το φέρει στα μέτρα των κλισέ από τα οποία τρέφεται.

Ο εκλεκτός του κ. Πετεντέρη απέτυχε, οπότε τόσο το χειρότερο για το ΠΑΣΟΚ και το Λαό. Όταν δε, αυτή η δημοκρατική διαδικασία προκαλεί τριγμούς και στα υπόλοιπα κόμματα (δεν είναι τυχαίο που την επομένη κιόλας η ΝΔ βγήκε να πει ότι εκείνοι έχουν κατακτήσει τις «δημοκρατικές» διαδικασίες εδώ και χρόνια), όταν υπερασπίζεσαι τις απόψεις ενός πέρα για πέρα αντιδημοκρατικού κόμματος, όπως το ΚΚΕ, δεν σου μένει παρά μία επιλογή: Να απαξιώσεις τη διαδικασία και να παρουσιάσεις 740.000 πολίτες ως κάτι ανάλογο του ρωμαϊκού όχλου που πανηγύριζε το Θρίαμβο του Αυτοκράτορα.

Εκεί φτάσαμε κ. Στάθη. Να υπερασπίζεσαι τα όργανα ενός κόμματος που έχει σταματήσει να παράγει πολιτική εδώ και πολύ καιρό. Ορισμένες φορές χρειάζεται ένα σοκ. Ορισμένες φορές είναι απαραίτητη μια δημιουργική καταστροφή. Οι πολίτες αυτής της χώρας, με την ψήφο τους στις 16 Σεπτεμβρίου και με τη συμμετοχή τους στις 11 Νοεμβρίου, δίνουν στο ΠΑΣΟΚ την ευκαιρία, την τελευταία ευκαιρία, ν’ αλλάξει. Είναι τουλάχιστον θλιβερό να υποτιμούμε τόσο πολύ τη νοημοσύνη τους και να τους μειώνουμε στο χαμηλό επίπεδο του ρωμαϊκού όχλου…

Η τελευταία προσπάθεια απαξίωσης της διαδικασίας της 11ης Νοεμβρίου, έρχεται χάρη στο buzz, από ένα blog: 9+1 θέσεις κατά της άμεσης εκλογής αρχηγού.

  1. Είναι αποπροσανατολιστική.
  2. Τα κριτήρια επιλογής των ψηφοφόρων είναι εξ ίσου ασαφή και απολιτικά.
  3. Οι ψηφοφόροι του κόμματος είναι σώμα ακατάλληλο για την εκλογή Προέδρου.
  4. Είναι διασπαστική.
  5. Είναι αποσυσπειρωτική.
  6. Είναι απωθητική.
  7. Υπονομεύει το κόμμα, τον Πρόεδρο και τελικά ψαλιδίζει τις πιθανότητες εκλογικής επιτυχίας.
  8. Η εκλογή Προέδρου, εκτρέπεται σε ανάδειξη Αυτοκράτορα.
  9. Η διαδικασία επιδέχεται αμφισβήτησης.
  10. Η άμεση εκλογή δεν ενισχύει τη δημοκρατία.

Εκτός του ότι αυτοί, αν διαβάσετε το κείμενο ολόκληρο, δεν είναι 10 διαφορετικοί λόγοι, αλλά στην ουσία ένας, που δεν είναι καν λόγος, είναι θέση, άποψη, όχι επιχείρημα, πάρτε αυτούς τους 10 «λόγους» και εφαρμόστε την ίδια λογική στην εκλογή βουλευτών, στην εκλογή κυβέρνησης, ή, εκεί που γίνεται, π.χ. ΗΠΑ ή Γαλλία, στην άμεση εκλογή Προέδρου. Αλλάξτε λίγο την προοπτική σας, και θα αντιληφθείτε την ένδεια, αλλά και το φόβο που χαρακτηρίζει αυτή τη συλλογιστική. Αρκεί να πω μόνο, ότι ως αντιπρόταση χρησιμοποιείται η… εκλογή Καραμανλή στη Νέα Δημοκρατία!

Αλήθεια, φαντάζεστε τι αλλαγές θα έφερνε στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας ένας δημοκρατικός άνεμος, μια δημοκρατική πνοή, η δυνατότητα να συμμετέχουν οι ψηφοφόροι τους άμεσα, χωρίς την παρέμβαση των κομματικών μηχανισμών, χωρίς τη διαμεσολάβηση της κομματικής αριστοκρατίας;

Μα τι λέμε τώρα; Μιλάμε για το κόμμα που πιστεύει ότι έχει αποστολή να κυβερνάει την Ελλάδα. Μιλάμε για τους πολιτικούς που πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα ελέω Θεού να ορίζουν τις τύχες της χώρας. Είναι δυνατόν ποτέ να επιτρέψουν στο λαουτζίκο να αποφασίσει αυτός για το συμφέρον του; Σιγά μη ξέρει ο λαουτζίκος καλύτερα το συμφέρον του απ’ την αριστοκρατία του κόμματος. Η πολλή Δημοκρατία βλάπτει!

Είναι προφανές ότι πολλοί, πάρα πολλοί έχουν φοβηθεί απ’ αυτό που έγινε στις 11 Νοεμβρίου…

Advertisements

Written by daskalakos

14 Νοεμβρίου 2007 στις 8:40 πμ

11 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Το να ισχυριστούμε ότι όσοι αντιτίθενται με αυτόν τον τρόπο στην άμεση εκλογή έχουν απλώς περιορισμένη δημοκρατική συνείδηση και αντίληψη, μάλλον τους κολακεύει. Το χειρότερο είναι ότι χαρακτηρίζονται από τόσο μεγάλη πολιτική ανωριμότητα ώστε ο μόνος τρόπος να διαχειριστούν την ήττα των απόψεων τους είναι η αυτογελοιοποίηση.
    Για αυτούς:
    Οι 2500 κομματάρχες που εξέλεξαν τον πρόεδρο το 96 ήταν θρίαμβος του Σημίτη.
    Οι 60000 ψήφοι που έδωσαν κυβέρνηση το 2000 ήταν θρίαμβος του εκσυγχρονισμού.
    Οι 583.767 ψήφοι του ΚΚΕ το 2007 ήταν ισχυρό λαικό κίνημα.
    Οι 730000 της εκλογής προέδρου του ΠΑΣΟΚ ήταν αντιδημοκρατική ή περιορισμένης εμβέλειας διαδικασία.

    Ας μην γελιόμαστε, αυτές οι απόψεις λέγονται και γράφονται όχι για να πείσουν κάποιους, αλίμονο. Λέγονται και γράφονται προκειμένου οι φορείς τους είτε να ξορκίσουν το στίγμα του «προοδευτικού» που έμεινε έξω από μία άκρως καινοτόμα διαδικασία, είτε να καταφέρουν να απαλλαγούν από το βάρος μίας λανθασμένης επιλογής που στήριξαν μέχρις εσχάτων.

    Christos

    14 Νοεμβρίου 2007 at 11:29 μμ

  2. Θεωρώ το λιγότερο άστοχο το γεγονός ότι έχετε ξεκινήσει αυτήν την ιστορία εδώ. Εάν το επιθυμούσατε θα μπορούσατε να αφήσετε σχόλιο εκεί ακριβώς όπου το άρθρο αναρτήθηκε.

    Οι διαφωνίες θα γίνονταν σεβαστές. Βέβαια είναι προφανής η απροθυμία (ή αδυναμία;) σας να αντικρούσετε τις 10 θέσεις. Διότι για θέσεις μίλησα. Κατ’ εμέ λόγους, για όλους τους άλλους θέσεις. Δε διεκδίκησα το αλάθητο. Εάν όμως έχετε ενστάσεις να τις διατυπώνετε με τρόπο που να δίνει τη δυνατότητα ανταπάντησης.

    Μία συζήτηση σε κόσμια επίπεδα γίνεται μεταξύ ανθρώπων που διαφωνούν. Το να αλληλοευλογούμε τα γένια μας δεν είναι συζήτηση χρήσιμη.

    Εάν πιστεύετε ότι το να δημοσιεύονται εν αγνοία μου αρνητικά (αν όχι υποτιμητικά) σχόλια όπως το παραπάνω είναι πρέπον, τι να πω. Θα μπορούσατε τουλάχιστον να με έχετε ενημερώσει σχετικώς.

    Αλλά μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι ένα συμπέρασμα στηριγμένο σε 10 σημεία (πολλά από τα οποία, ναι, οδηγούν το ένα στο άλλο, αλλά μάλλον δεν τα είδατε και πολύ προσεκτικά) το θεωρείτε λιγότερο δημοκρατικό από την δική σας άποψη, την οποία δεν επιχειρήσατε καν να τεκμηριώσετε. Έχει ενδιαφέρον η άποψή σας, πράγματι. Αλλά τα πρωτεία δημοκρατικότητας μην τα διεκδικείτε. Πόσω μάλλον την αποκλειστικότητα. Η Δημοκρατία σημαίνει πάνω από όλα σεβασμό στη διαφωνία. Και βεβαίως όχι το να μιλάμε για «ένδεια», «φόβο» (γέλιο ίσως, φόβο γιατί; -σοβαρολογείτε τώρα;) ή τα όσα αφήσατε αναπάντητα στο σχόλιο.

    Μη λέτε όμως για «ένδεια». Εγώ τουλάχιστον επεχείρησα να δικαιολογήσω την κρίση μου. Εσείς δε διαφοροποιηθήκατε από όσα βαρεθήκαμε να ακούμε τόσες μέρες. Και αυτό ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει με πολλούς τρόπους.

    Εγώ σας ενημερώνω ότι δύο κουβέντες ακόμα σχετικά με αυτήν την ανάρτηση θα κάνω. Εάν αυτή τη φορά θέλετε μπορείτε να σχολιάσετε εκεί όπου εγώ νομίζω ότι πρέπει.

    Ευχαριστώ

    dimane

    16 Νοεμβρίου 2007 at 8:00 μμ

  3. Φίλε μου σου συνιστώ να μην προβαίνεις σε βεβιασμένες κινήσεις σε έναν χώρο (blogs) με τον οποίο έρχεσαι σε επαφή για πρώτη φορά. Είναι δικαίωμα μας να κριτικάρουμε τα όσα διαβάζουμε στο διαδίκτυο στο blog μας. Εκτός από δικαίωμα μας είναι και κοινή πρακτική. Ενημερωτικά απλώς, υπάρχουν και διάφορες τεχνολογίες όπως το trackback οι οποίες έχουν ακριβώς αυτόν τον στόχο, να ενημερώνεται ο συγγραφέας ενός άρθρου όταν κάποιος άλλος αναφέρεται στο άρθρο του. Αυτές είναι νέες δυνατότητες που αλλάζουν την μορφή του διαλόγου που ξέραμε εως τώρα και στις οποίες πρέπει να προσαρμοστείς (καλό είναι να ενεργοποιήσεις το trackback σου για αρχή.)
    Επί της ουσίας δεν θα μπώ. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν θα έκανα καμία αναφορά στο post σου καθώς το θεωρώ επιφανειακό και αδιάφορο. Φαντάζομαι ότι ο daskalakos ανέφερε το post σου για να προβάλει την ποιότητα αυτών που με το ζόρι προσπαθούν να απαξιώσουν δημοκρατικές διαδικασίες.
    Τέλος εκφράσεις του στύλ «Εάν αυτή τη φορά θέλετε μπορείτε να σχολιάσετε εκεί όπου εγώ νομίζω ότι πρέπει.» συνιστούν μάλλον προσβολή για τον χώρο των social media. Ωστόσο για πρώτη και τελευταία φορά θα γράψω το συγκεκριμένο σχόλιο και στο blog σου όχι επειδή το νομίζεις εσύ αλλά γιατί όλοι χρειάζονται μία δεύτερη ευκαιρία.

    Christos

    17 Νοεμβρίου 2007 at 5:37 μμ

  4. Α, ευχαριστώ για τη μεγαλοθυμία.

    Κατ’ αρχήν ελπίζω να είναι σαφές ότι δεν απευθύνθηκα σε εσάς αξιότιμε κ. Χρήστο. Μιλώντας για «σχόλιο» αναφερόμουν στον αρχικό σχολιασμό των όσων είχα γράψει. Αλλά υποθέτω ότι μιλήσατε και εξ ονόματος του δασκαλάκου.

    Το trackback απενεργοποίησα χθες, ακριβώς επειδή διαπίστωσα ότι δε βοήθησε καθόλου. Ενετόπισα δε το σχόλιό σας όταν κάποιος χρησιμοποίησε το σύνδεσμο που είχατε τοποθετήσει και αυτό φάνηκε από το site που μετράει τα hits (υποθέτω ότι αυτήν την δυνατότητα την ξέρετε ως «came from»). Ευχαριστώ πάντως για τις τεχνολογικές συμβουλές.

    Δεν είχα την απαίτηση να με ενημερώσετε. Εξέφρασα το δικό μου παράπονο για κάτι που θεωρώ ότι εντάσσεται στους κανόνες ευγενείας. Το χαρακτήρισα «άστοχο» διότι θεώρησα ότι στόχος του σχολίου ήταν ο διάλογος επί των όσων γράφω στο «9+1…». (σας φαίνεται όμορφο να παίζουμε το σπασμένο τηλέφωνο;) Φαίνεται πως στόχος ήταν απλά να με προσβάλλετε. Δεν το καταφέρατε. Άρα, πραγματικά, δεν ήταν «άστοχη», αλλά ανεπιτυχής η προσπάθειά σας.

    Δεν ξέρω αν τεχνολογίες του τύπου «μετριασμός σχολίων» υπάρχουν στο wordpress. Εάν υπάρχουν και σας ενοχλεί η ανάρτηση σχολίων όπως το δικό μου, ενεργοποιήστε την. Παραινέσεις του τύπου «φίλε μου … μην προβαίνεις σε βεβιασμένες ενέργειες» (παρεμπιπτόντως δε θυμάμαι να σάς απευθύνθηκα στον ενικό και σε τέτοιο ύφος -αλλά απ’ό,τι φαίνεται οι προσβολές αποτελούν «δικαίωμά σας και κοινή πρακτική») δεν ξέρω σε τι αποσκοπούν.

    Λυπάμαι αν τάραξα τα ήρεμα νερά σας. Βεβαίως έχετε το δικαίωμα να γράφετε ό,τι θέλετε, να κριτικάρετε όποιον θέλετε, να κάνετε ό,τι θέλετε. Δικός σας χώρος είναι.

    Σας παρακαλώ ωστόσο να εντοπίσετε ακριβώς το σημείο στο οποίο σας επιτέθηκα, σας προσέβαλα, σας έθιξα με οποιονδήποτε τρόπο. Βρείτε το και θα απολογηθώ κάνοντας χρήση της «δεύτερης ευκαιρίας» που τόσο απλόχερα μού προσφέρατε.

    Εάν θεωρείτε ότι όσα γράφηκαν για έλλειμμα δημοκρατικότητας, ένδεια θέσεων, φόβο (!) κ.λπ. δεν είναι υποτιμητικά δεν έχω κανέναν λόγο να μη σας ζητήσω συγγνώμη. Γράφηκαν εν είδει κολακείας; Επειδή φαντάζομαι πως όχι, σας θυμίζω ότι δεν αντέδρασα στα όσα γράψατε αλλά επειδή δεν είχατε το τακτ να μου πείτε «έλα, εδώ θέλουμε να σε προσβάλουμε». Εάν αυτό το θεωρείτε παράλογο επίσης δεν έχω κανένα πρόβλημα να απολογηθώ.

    Πάντως αφού αναφέρεστε στο site «σας» αποδεικνύεται ότι είχα δίκιο όταν μίλησα για αλληλοευλογούντες τα γένια τους.

    Εάν τελικά είχατε πραγματική πίστη στη Δημοκρατία δε θα είχατε κανέναν ενδοιασμό να συζητήσετε με κάποιον με τον οποίο διαφωνείτε. Δε θα είχατε κανέναν λόγο να επιτεθείτε όπως μού επιτεθήκατε (επαναλαμβάνω, τι είπα και σάς έθιξα;). Δε θα είχατε κανένα πρόβλημα στο να αποδομήσετε «επιφανειακές και αδιάφορες» σκέψεις. Και, αντιθέτως, με τόση πίστη στην ορθότητα των θέσεών σας, δε θα είχατε κανέναν ενδοιασμό να μπείτε επί της ουσίας, ακόμα και σε διάλογο με κάποιον που έχετε κάθε δικαίωμα να μην εκτιμάτε καθόλου.

    Δεν ξέρω αν η δική μου τελευταία φράση ή η δική σας πρώτη συνιστά προσβολή για τον χώρο. Αυτό που ξέρω είναι ότι τόσο το ύφος όσο και το περιεχόμενο των όσων γράφετε δε σάς τιμά.

    Εσείς δεν αξίζετε δεύτερης ευκαιρίας. Διότι κανένας φανατισμένος άνθρωπος δεν αξίζει τέτοιας. Το μόνο που πετύχατε είναι να με κάνετε να νιώσω ακόμη πιο βέβαιος για ένα πράγμα: ότι το ΠΑΣΟΚ έχει πια απωθήσει κάθε μετριοπαθή ψηφοφόρο ικανό να προβληματιστεί όταν ακούγεται μία φωνή αντίθετη από την επίσημη κομματική. Λυπάμαι που λόγω της ψευδαίσθησης ότι θα συνομιλήσω με διαλλακτικούς και ψύχραιμους ανθρώπους έχασα τον χρόνο μου μαζί σας.

    Εσείς με βρίσατε, όχι εγώ. Εγώ κακία δε βγάζω απέναντι σε ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή διαφωνούν μαζί μου.

    Να είστε πάντα καλά.

    dimane

    18 Νοεμβρίου 2007 at 1:42 πμ

  5. Α, συγγνώμη, κάνω κατάχρηση του χώρου των σχολίων σας, αλλά το ξέχασα.

    Ποιος σας είπε ότι έρχομαι για πρώτη φορά σε επαφή με τον χώρο;

    Μην αρκείστε σε αυτό που φαίνεται που αξιότιμε κύριε. Καμιά φορά καραδοκούν και εκπλήξεις.

    dimane

    18 Νοεμβρίου 2007 at 1:50 πμ

  6. Επειδή το «αυτονόητο» πολλές φορές παύει να είναι αυτονόητο, και το «προφανές» δεν είναι και τόσο προφανές, ας επιχειρήσω μια πιο λεπτομερή ανάλυση των «9+1 λόγων εναντίον της άμεσης εκλογής αρχηγού». Χάριν συντομίας, δεν παραθέτω αυτούσια την κάθε παράγραφο, υπάρχει εξάλλου ο σύνδεσμος προς όλο άρθρο, αλλά μόνο όσα ήταν σε bold.

    1) Είναι αποπροσανατολιστική.

    Αποπροσανατολιστική ως προς τι; Το ζητούμενο ήταν η επιλογή ηγέτη, η εκλογή αρχηγού. Στο τέλος οι εκλογείς πρέπει να διαλέξουν έναν άνθρωπο να τους οδηγήσει. Είτε η εκλογή γίνει άμεσα, όπως έγινε αυτή τη φορά, είτε εμμέσως όπως έγινε με την εκλογή Σημίτη, στο τέλος, αυτοί που ψήφιζαν έπρεπε να διαλέξουν έναν άνθρωπο. Συνεπώς είναι εξ ορισμού ένας ανταγωνισμός προσώπων. Αυτές οι ψήφοι κάπου έπρεπε να βρεθούν. Ποιος καλύτερος τρόπος απ’ το να παρακάμψεις τους μηχανισμούς και ν’ απευθυνθείς στη βάση του κόμματος; Είδαμε πόσο υπέφερε το ΠΑΣΟΚ και η χώρα απ’ τις ισορροπίες που έπρεπε να κρατήσει ο Κώστας Σημίτης, ισορροπίες που διαμορφώθηκαν κατά την εκλογή του στην πρωθυπουργία και στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Τώρα τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα και κανένας δε χρωστάει τίποτα σε κανέναν.

    2) τα κριτήρια επιλογής των ψηφοφόρων είναι εξ ίσου ασαφή και απολιτικά.

    Προηγουμένως είπαμε ότι αυτή η διαδικασία δεν παρεμποδίζει τον ουσιαστικό πολιτικό διάλογο. Διάλογος έγινε. Έλαβε χώρα στα κανάλια, στις εφημερίδες, στα blog, στις συγκεντρώσεις, παντού. Το επίπεδο του διαλόγου δεν καθορίζεται απ’ τη διαδικασία. Ποιος μας εγγυάται ότι αν ο πρόεδρος εκλέγονταν απ’ το συνέδριο αντί από τη βάση, θα γινόταν πιο ουσιαστικός διάλογος απ’ αυτόν που έγινε; Το παρελθόν δεν είναι ιδιαιτέρως ενθαρρυντικό.

    Επαναλαμβάνομαι λέγοντας ότι τα κριτήρια για να διαλέξεις αρχηγό δεν μπορεί να είναι για όλους τα ίδια, και για όλους σαφή και πολιτικά. Υπεισέρχονται χίλιοι δυο παράγοντες. Απ’ την ευγλωττία του κάθε υποψηφίου, μέχρι το χαρακτήρα του και, γιατί όχι, ακόμα-ακόμα και τη φάτσα του! Όσον αφορά δε τις ιδεολογικές τοποθετήσεις των υποψηφίων, ας μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για τους υποψηφίους αρχηγούς του ιδίου κόμματος. Πόσο διαφορετικές μπορεί να είναι μεταξύ τους; Παρ’ όλ’ αυτά, ο μέσος ψηφοφόρος, σχεδόν με ένστικτο, διέκρινε διαφορές μεταξύ Παπανδρέου και Βενιζέλου και ψήφισε αυτόν που πίστευε ότι τον εμπνέει περισσότερο.

    Από κει και πέρα, ήταν μια μερίδα του Τύπου και η πλευρά Βενιζέλου που προσπάθησε ν’ απαξιώσει την επιλογή Παπανδρέου ως… συναισθηματική! Για τα κριτήρια της ηγεσίας τα έχει πει πολύ καλύτερα από μένα ο Μίμης Ανδρουλάκης, ενώ οι λόγοι που μπορεί να οδήγησαν κάποιον να στηρίξει Παπανδρέου έχουν αναλυθεί σε βάθος τόσο στους Δελφίνους, όσο και αλλού.

    3) Οι ψηφοφόροι του κόμματος είναι σώμα ακατάλληλο για την εκλογή Προέδρου

    Πέρα απ’ την εμφανή υποτίμηση του εκλογικού σώματος, το ίδιο το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας είναι μια χειροπιαστή ένδειξη του λανθασμένου της παραπάνω θέσεως. Το δίλημμα στο ΠΑΣΟΚ ήταν Παπανδρέου-Ανανέωση ή Βενιζέλος-Επάνοδος στην εξουσία. Οι ψηφοφόροι επέλεξαν ανανέωση. Ένα πιο περιορισμένο σώμα εκλεκτόρων, όπως π.χ. ένα συνέδριο που μπορεί πολύ πιο εύκολα να γίνει κατευθυνόμενο, ενδεχομένως να επέλεγαν την επιστροφή στην εξουσία. Σε κάθε περίπτωση, η περιφρόνηση του λαού και των πολιτών είναι προφανής: χαρακτηρίζονται ως μάζα και όχι ως σκεπτόμενοι ψηφοφόροι.

    4) Είναι διασπαστική.

    Σχεδόν εξ ορισμού! Όταν τίθεται μπροστά σου ένα δίλημμα, πρέπει να διαλέξεις! Με μας ή με τους άλλους! Με τον ένα ή με τον άλλο. Όσοι πιστεύουν στο Χριστό και όσοι δεν πιστεύουν. Αυτό όμως δεν είναι διασπαστική πολιτική. Η δημόσια προσωπική αντιπαράθεση δεν είναι ανάγκη να πολώσει το κλίμα. Η δε επισημοποίηση των τάσεων και η αναγνώρισή τους στο εκλογικό αποτέλεσμα, είναι πλεονέκτημα: ο νέος αρχηγός δεν είναι ο απόλυτος ηγεμόνας, ο ηττημένος έχει γνωρίσει τα όρια των δυνατοτήτων του. Σε κάθε περίπτωση είναι προτιμότερο απ’ την κρυφή, χθόνια υπονόμευση και αντιπαράθεση. Η διαφάνεια δεν έβλαψε ποτέ κανένα.

    5) Είναι αποσυσπειρωτική

    Αυτό ειλικρινά, αν δεν είναι εικασία, δεν ξέρω σε ποια ιστορικά δεδομένα στηρίζεται, και πόσο πρόσφατα κι επίκαιρα είναι αυτά τα δεδομένα. Ήδη, όλες οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι οι πολίτες, ανεξαρτήτως εκλογικής προτίμησης, πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ θα βγει ενισχυμένο απ’ αυτή τη διαδικασία. Όπως δεν αποξενώθηκαν οι οπαδοί Τσοχατζόπουλου, ή οι οπαδοί Ανδρέα Παναδρέου απ’ την επικράτηση Σημίτη, έτσι δεν υπάρχει λόγος ν’ αποξενωθούν οι οπαδοί Βενιζέλου.

    6) Είναι απωθητική

    Υπηρετεί τη διαφάνεια. Τα συντροφικά μαχαιρώματα ανέκαθεν υπήρχαν. Το ίδιο και οι βαριές κουβέντες πάντα λέγονταν. Τώρα βγήκαν στο φως. Και με το φως ελπίζουμε να έρθει και η κάθαρση. Τα εν οίκω μη εν δήμω, λέει ο λαός, αλλά όταν ένα κόμμα έχει κυβερνήσει τόσο πολύ καιρό αυτόν τον τόπο, που τα του οίκου του αφορούν άμεσα το λαό, δεν μπορεί παρά να είναι όφελος το να αναδειχθούν οι αντιθέσεις. Από κει και πέρα, η λαϊκή εντολή λειτουργεί συνήθως ως κολυμπήθρα που ξεπλένει τις αμαρτίες.

    7) υπονομεύει το κόμμα, τον Πρόεδρο και τελικά ψαλιδίζει τις πιθανότητες εκλογικής επιτυχίας

    Αν ο νέος πρόεδρος δεν κινηθεί σωστά, αν κινηθεί ρεβανσιστικά, αν αδιαφορήσει για τους ηττημένους, τότε ναι, μπορεί η νίκη του ν’ αποδειχτεί πύρρειος. Από μόνη της η διαδικασία όμως, δεν συνεπάγεται τίποτε από τα παραπάνω. Χρόνια τώρα γίνονται προκριματικές εκλογές στους Δημοκρατικούς και στους Ρεπουμπλικάνους. Ουδέποτε τέθηκε ζήτημα ότι η άμεση εκλογή του υποψήφιου προέδρου απομακρύνει μια κρίσιμη για το κόμμα μερίδα ψηφοφόρων. Το ίδιο και με τις εκλογές Προέδρου στη Γαλλία.

    8 ) η εκλογή Προέδρου, εκτρέπεται σε ανάδειξη Αυτοκράτορα

    Αυτό που ενέκρινε ο κόσμος την Κυριακή 11/11 δεν ήταν τα πεπραγμένα του ΓΑΠ, όπως και ο λαός δεν ενέκρινε τα πεπραγμένα της κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας στις 16/9. Του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία. Μια δεύτερη ευκαιρία ν’ αλλάξει το κόμμα όπως είχε εξαγγείλει, να το κάνει ένα πραγματικά ανοικτό κόμμα. Με ποσοστό 56% είναι τουλάχιστον αριθμητικό λάθος να λέμε ότι οι μισοί ψηφοφόροι του κόμματος των θεωρούν ακατάλληλο. Τι ποσοστό έπρεπε να συγκεντρώσει δηλαδή; 70%; 80%; 90%; Αυτά μόνο σε σταλινικά κόμματα συνέβαιναν, και γι’ αυτό ακριβώς επικρίθηκε και ο ΓΑΠ το 2004 με τη δημοψηφισματικού τύπου «εκλογή» του στην ηγεσία του κόμματος. Εκείνη η διαδικασία ήταν ανούσια, πομπώδης κι όντως έμοιαζε με την ανάδειξη αυτοκράτορα. Αυτή ήταν μια βαθιά δημοκρατική διαδικασία, με αντιπάλους, με αντιπαράθεση και, το κυριότερο, με ψηφοφόρους που πήραν θέση. Αν μια κυβέρνηση που δεν συγκέντρωσε ούτε το 42% των ψήφων του Ελληνικού Λαού δικαιούται να λέει ότι έχει ισχυρή εντολή, τότε ο ΓΑΠ με 56% δικαιούται, και ορθώς, να πιστεύει ότι έχει καθαρή εντολή. Ξεκάθαρη!

    9) Η διαδικασία επιδέχεται αμφισβητήσης

    Η διαδικασία ήταν εκπληκτικά καλή για πρώτη φορά που επιχειρήθηκε κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Οι εκλογικοί κατάλογοι και η ψηφοφορία ελέγχθηκαν τόσο απ’ το on-line σύστημα, όσο και απ’ τα χειρόγραφα πρακτικά. Όλα τα στοιχεία δε, θα σταλούν στον Άρειο Πάγο!!! Κι όλ’ αυτά για μια εσωκομματική διαδικασία!

    Το να λέμε ότι ο πρόεδρος νόθευσε τις διαδικασίες επειδή ήταν πρόεδρος, ισοδυναμεί με το να λέμε ότι η Κυβέρνηση νοθεύει τη λαϊκή βούληση επειδή ακριβώς είναι… Κυβέρνηση!

    Φυσικά και είναι πλεονέκτημα και παράδειγμα προς μίμηση ότι επετράπη στους μετανάστες και στους νέους άνω των 16 να συμμετάσχουν σ’ αυτή την κορυφαία για το κόμμα και το μέλλον του διαδικασία. Τόσο οι μετανάστες, όσο και οι νέοι έχουν άποψη, έχουν ρόλο και πρέπει η φωνή τους να γίνει ακουστή. Ειδικά τα παιδιά, είναι πολύ πιο ώριμα σήμερα απ’ ότι ήταν παλαιότερα. Για όσους έχουν στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων δεν ξέρω. Υποθέτω όμως, ότι πρόκειται για μια μικρή μερίδα των ψηφοφόρων, που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να επηρεάσει το αποτέλεσμα.

    Τα επιχειρήματα για τη συμμετοχή, ξεπατικωμένα απ’ την Αυριανή της 12/11, εκτός από γελοία, δεν αφορούν το προκείμενο: Η διαδικασία της 11/11 ήταν μια πραγματική εκλογή, με πραγματικό διακύβευμα. Η διαδικασία του 2004 ήταν ένα προεκλογικό πανηγύρι, μια απέλπιδα προσπάθεια ν’ αντιστραφεί το κλίμα ηττοπάθειας πριν τις επικείμενες, τότε, εθνικές εκλογές.

    10) Η άμεση εκλογή δεν ενισχύει τη δημοκρατία

    Αυτό πλέον δεν είναι ούτε θέση, ούτε λόγος, ούτε αιτία. Είναι πολύ απλά απαξίωση. Απ’ την πρώτη κιόλας φράση, η άποψη υπέρ της άμεσης εκλογής του προέδρου βαφτίζεται «προπαγάνδα», η μεγαλειώδης συμμετοχή βαφτίζεται αστεϊσμός και διασκέδαση, η δε ευαισθητοποίηση του κόσμου του ΠΑΣΟΚ και η δίψα του για πιο ανοικτές διαδικασίες, για περισσότερη συμμετοχή, βαφτίζεται κακοποίηση της πραγματικότητας.

    Ποια είναι η αντιπρόταση; Η έμμεση εκλογή αρχηγού. Η εκλογή αρχηγού δι’ αντιπροσώπων. Το παράδειγμα που μας δίνεται; Η ανάδειξη Καραμανλή στην αρχηγία της ΝΔ!!!

    Πουθενά δεν θίγεται, και δεν δίνεται απάντηση στο ερώτημα, γιατί ένας εκπρόσωπος, ένας αντιπρόσωπος, ένας σύνεδρος να μπορεί α) να με εκπροσωπήσει καλύτερα στην διαδικασία εκλογής αρχηγού και β) να μπορέσει να κάνει μια καλύτερη επιλογή από μένα.

    Τα περισσότερα συνέδρια ελέγχονται. Ελέγχονται απ’ τους κομματικούς μηχανισμούς. Αρχηγός απ’ το συνέδριο εκλέγεται αυτός που ελέγχει το μηχανισμό. Η άμεση εκλογή προέδρου είναι έξω από μηχανισμούς. Κανένας δεν μπορούσε να ελέγξει 740.000 ψηφοφόρους. Πολλοί το επεχείρησαν (π.χ. συγκεκριμένες εφημερίδες) αλλά το αποτέλεσμα διέψευσε τις αρχικές εκτιμήσεις και προσδοκίες.

    Δε θα μπω στις εκλογικές περιπέτειες της ΝΔ. Είναι όμως, τουλάχιστον γελοίο να αναφέρεται η διαρκής αλλαγή αρχηγών στη ΝΔ ως δημοκρατικότερη απ’ το ΠΑΣΟΚ. Η ΝΔ δεν άλλαζε αρχηγούς από δημοκρατική ευαισθησία! Άλλαξε 4 αρχηγούς μέχρι να βρει κάποιον που να μπορέσει να νικήσει το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και τον βρήκε στο πρόσωπο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη! Άλλαξε άλλους δύο μέχρι να καταφέρει να νικήσει τον Κώστα Σημίτη. Η ένδεια θέσεων του κόμματος της ΝΔ είναι προφανής και στηλιτεύεται πλέον ακόμα και από τον φιλοκυβερνητικό Τύπο (βλ. Μανδραβέλη, Παπαχελά και Καρκαγιάννη στην Καθημερινή).

    Ολόκληρο το κείμενο αποπνέει μια αντιδημοκρατική δυσωδία. Κρυμμένος πίσω απ’ τους «9+1 λόγους» είναι ένας ελιτισμός, μια ξεκάθαρη προτίμηση στην αριστοκρατία, μια βαθιά υποτίμηση προς τον μέσο ψηφοφόρο και πολίτη. Αυτή η δυσωδία επιχειρείται να καλυφθεί με φληναφήματα περί ενημερωμένων πολιτών και πολιτικής αντιπαράθεσης ιδεών.

    Όπως έγραψα και στο buzz, ιδανική δημοκρατία δεν υπάρχει για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει ιδανικός πολίτης. Πάντα κάποιοι θα είναι αδιάφοροι, πάντα κάποιοι θα είναι παραπληροφορημένοι, άλλοι θα είναι υπο-πληροφορημένοι και άλλοι υπερβολικά καλά πληροφορημένοι. Κάποιοι θα είναι κατευθυνόμενοι. Κάποιοι θα είναι αθεράπευτα ρομαντικοί. Στη Δημοκρατία όμως τα άκρα συμβιβάζονται και συνήθως η απόφαση που λαμβάνεται είναι η σωστή.

    Κι αν δεν είναι, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να διορθωθεί.

    (Το παρόν σχόλιο θα αναρτηθεί και στο blog του dimane).

    daskalakos

    19 Νοεμβρίου 2007 at 5:29 μμ

  7. @ dimane
    Να σου θυμίσω ότι ο Καραμανλής junior είναι ο μόνος αρχηγός της ΝΔ που εκλέχθηκε από συνέδριο (μιμούμενος της εκλογή του ΠΑΣΟΚ), μέχρι τότε όλοι οι αρχηγοί της ΝΔ εκλέγονταν από την κοινοβουλευτική ομάδα (το 1993 είχαν διευρύνει το σώμα με τους ευρωβουλευτές), πιο παλιά δε, τους διόριζε η Φρειδερίκη (όπως το 1955 διόρισε πρωθυπουργό η Φρειδερίκη τον Κωνσταντίνο Καραμανλή Sr.)
    Προφανώς σε ελκύουν τα σοφά κονκλάβια αξιωματούχων.
    Εμάς στο ΠΑΣΟΚ όχι.
    Για την ιστορία…
    http://www.ethnos.gr/article.asp?pubid=133202

    provocator

    19 Νοεμβρίου 2007 at 7:09 μμ

  8. Το γεγονός ότι χρειάζεται να κολλάμε εις διπλούν τα σχόλια θεωρώ ότι ακριβώς είναι ενδεικτικό των πρακτικών λόγων τους οποίους επικαλέστηκα, σε σχέση με τη θέση ανάρτησης των διαφωνιών σας.

    Σάς έχω απαντήσει στο blog μου. Μη θεωρείτε ότι έτσι επιχειρώ να εκβιάσω την ανάρτηση νέου σχολίου σας εκεί. Εάν απαντήσετε σε κάτι εδώ, εγώ έχω κάθε καλή πρόεθεση να επανέλθω.

    Αλλά αυτό είναι το σπασμένο τηλέφωνο που ήθελα να αποφύγουμε. Με κάθε σεβασμό στα «social media».

    dimane

    20 Νοεμβρίου 2007 at 1:30 μμ

  9. Η ιστορία περί σπασμένου τηλεφώνου έχει τελειώσει.

    Τελείωσε ήδη με την απάντηση του Christos εδώ και μέρες.

    Δεν είναι δυνατόν όταν οι πάντες, παντού, θεωρούν τα incoming links σ’ ένα blog ως κάτι θετικό, ως μέτρο της αναγνωσιμότητάς του και του πόσο δημοφιλές είναι, να εγκαλούμαστε ως… ανάγωγοι επειδή τολμήσαμε να σχολιάσουμε εδώ κάποιο άλλο blog.

    Αν ήθελα να γράψω αναλυτική απάντηση σ’ ένα συγκεκριμένο post, τότε το προηγούμενο σχόλιό μου, οπού δίνεται αυτή η αναλυτική απάντηση, θα ήταν ένα αυτόνομο post στο blog μας. Το νόημα όμως, του αρχικού post δεν ήταν να λειτουργήσει ως απάντηση στο post του dimane. Αλλά κι έτσι να ήταν, πάλι δε θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Αν π.χ. στο καινούριο του post ο dimane χρησιμοποιούσε το link προς το παραπάνω άρθρο και όχι προς τα σχόλια του άρθρου, τότε μέσω του trackback το άρθρο του θα φαινόταν και εδώ ως σχόλιο και ο κάθε αναγνώστης θα μπορούσε να ακολουθήσει όποια πορεία ήθελε για να παρακολουθήσει τη συζήτηση, είτε είχε ξεκινήσει από εδώ, είτε είχε ξεκινήσει απ’ το blog του dimane.

    Εν πάση περιπτώσει, ό,τι περαιτέρω έχω να γράψω για το συγκεκριμένο post του dimane θα το γράψω ως σχόλιο στο blog του dimane, εκτός κι αν απ’ την όποια συζήτηση προκύψει κάποιο θέμα που ν’ αξίζει το δικό του, ξεχωριστό post.

    Δε βρίσκω τίποτα το μεμπτό στο να γίνεται διάλογος και αντιπαράθεση μεταξύ blogs με αυτόνομα posts. Αν μπορούσε να γίνει στο παρελθόν μεταξύ «αντίπαλων» εφημερίδων, δε βλέπω γιατί να μη γίνει και μεταξύ «αντίπαλων» blog. Το «αντίπαλων» εντός πολλών εισαγωγικών.

    Το θέμα του δικού μου άρθρου ήταν κάτι διαφορετικό…

    daskalakos

    20 Νοεμβρίου 2007 at 4:47 μμ

  10. Το ΠΑΣΟΚ από το 1974 είχε στο καταστατικό του την εκλογή προέδρου απο το συνέδριο, έτσι εκλέχθηκε πρόεδρος ο Σημίτης το 1996.
    Μέχρι και την εκλογή Έβερτ η ΝΔ εκλέγει πρόεδρο με εκλεκτορικό σώμα την κοινοβουλευτική ομάδα.
    Στις 21 Μαρτίου του 1997 (6 μήνες μετά την ήττα στις 22/09/1996, για να προετοιμαστεί το συνέδριο) εκλέγεται από συνέδριο ο πρόεδρος της ΝΔ, ακολουθεί η ΝΔ το ΠΑΣΟΚ μετά από 23 χρόνια.
    Στο ΠΑΣΟΚ από το 1990 η Κεντρική του Επιτροπή εκλέγει Γραμματέα, 11 χρόνια μετά (2001 τον Μεϊμαράκη) θεσπίζει θέση Γραμματέα η ΝΔ.
    Το ΠΑΣΟΚ αλλάζει τον τρόπο εκλογής προέδρου σήμερα, για να δούμε λοιπόν θα ακολουθήσει το μοντέλο οργάνωσης και η ΝΔ.
    Σήμερα την εκλογή αυτήν την λοιδορούν κομματικοί μηχανισμοί που στο παρελθόν, τους Προέδρους και Γραμματείς τους, τους διόριζαν είτε τα Ανάκτορα είτε το ΚΚΣΕ.
    Αυτά για την πορεία και την ιστορία.

    provocator

    20 Νοεμβρίου 2007 at 8:52 μμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: