Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Ο δικός μας επικήδειος

8 Σχόλια


Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ήταν χωρίς αμφιβολία ένας ιδιαίτερος άνθρωπος. Ένας καταπληκτικός ρήτορας, με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη και ικανότατος ηγέτης. Είχα πάντα δε την άποψη ότι ήταν και ένας πολύ καλός άνθρωπος. Η αντιπαράθεση μαζί του, για πολλούς από εμάς δεν ήταν μία αναγκαστική και δυσάρεστη διαδικασία, ήταν μάλλον το αντίθετο. Η επιθετικότητα που εκφράστηκε κατά καιρούς από τους προοδευτικούς πολίτες του «υλισμού» και του «μοντερνισμού» δεν είχαν στόχο προσωπικά τον Χριστόδουλο. Η αντιπαράθεση αφορούσε αυτό που αντιπροσώπευε ο Αρχιεπίσκοπος και η ένταση της οφειλόταν στο γεγονός ότι το αντιπροσώπευε γνήσια.

Με την εκκλησία και την ιεραρχία της δεν έχουμε προσωπικά προηγούμενα. Έχουμε τεράστιες διαφωνίες σε θεολογικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Θεολογικά, μας είναι δυσάρεστο αν παρακολουθούμε να κηδεύεται με τιμές αρχηγού κράτους ο άνθρωπος που αφιέρωσε την ζωή του στο να κηρύσσει την διδασκαλία Εκείνου που κηδεύτηκε με τιμές ληστή καταδικασμένος από τους τότε αρχηγούς του κράτους. Δεν μπορούμε να δεχθούμε την μεταφορά σε κιλλίβαντα πυροβόλου όπλου συρόμενο από στρατιώτες, του ιεράρχη που μετέφερε επί της γης το κήρυγμα της ειρήνης και της αγάπης. Μας είναι δυσάρεστο το θέαμα της αυτοκρατορικής ένδυσης ενός ανθρώπου λίγο πριν βρεθεί πιο κοντά σε Εκείνον που θάφτηκε γυμνός. Μας χαλάνε οι λιμουζίνες που οδήγησαν στην εξόδιο ακολουθία όλους αυτούς που υπηρετούν Εκείνον που σύρθηκε κουβαλώντας τον σταυρό Του λίγο πριν πεθάνει.

Κοινωνικά, μας εκπλήσσει η συγκέντρωση τεράστιας περιουσίας στα χέρια όσων θεωρούν εαυτούς προστάτες των κοινωνικά αποκλεισμένων. Διαφωνούμε με την οργάνωση σε αυστηρές ιεραρχίες όσων ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται για την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων.

Πολιτικά, μας ενοχλεί η ιστορική εξέλιξη μίας θρησκείας των καταπιεσμένων και των απλών ανθρώπων σε θρησκεία αυτοκρατόρων, βασιλέων, δικτατόρων και του πολιτικού κατεστημένου. Μας θλίβει η μετεξέλιξη μίας θρησκείας που γεννήθηκε για να ενώσει τους λαούς και να εγκαθιδρύσει την παγκόσμια ειρήνη, σε θρησκεία του εθνικισμού και της επιθετικότητας. Δεν ανεχόμαστε την εκφυλισμό μίας οικουμενικής θρησκείας σε μέσο καταπολέμησης της εθνικής ανασφάλειας. Είμαστε αντίθετοι στην εκμετάλλευση της πίστης των πολιτών με στόχο την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Ο Αρχιεπίσκοπος έφυγε ως ποιμένας και αιωνία η μνήμη του. Αιωνία η μνήμη και όλων όσων έφυγαν ως αμνοί.

Advertisements

Written by Christos

31 Ιανουαρίου 2008 στις 10:53 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα

Tagged with

8 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Et tu, Brute?

    Ο νεκρός δεδικαίωται λοιπόν;

    Έλεος…

    Είναι απ’ τις λίγες φορές που δεν μπορώ να προσυπογράψω ένα κείμενο εδώ μέσα. Θ’ απαντήσω εν ευθέτω χρόνω. Till then, παραπέμπω σ’ ένα άλλο blog και δεν έχω παρά να πω συλλυπητήρια.

    daskalakos

    1 Φεβρουαρίου 2008 at 12:50 πμ

  2. @daskalakos

    κι όμως, ένα θέμα ταμπού για μένα, το δίνει με εξαιρετικό τρόπο, και με σεβασμό στην πίστη (ή όχι, του καθενός)

    σε καμμία περίπτωση δε γίνεται λαικίστικος, με τη δεξιά ή την ψευδό-ελίτ έννοια, και περιγράφει το γκροτέσκ του θεάματος χωρίς να προσβάλλει αυτόν ή άλλον πιο «ταπεινό» νεκρό (ο νοών νοείτο)

    το κλείσιμο, «έφυγε ως ποιμένας και αιωνία η μνήμη του. Αιωνία η μνήμη και όλων όσων έφυγαν ως αμνοί» είναι superb, και -Χρήστο- ξέρω σε ποιόν αμνό -ιδιαίτερα αναφέρεσαι

    μπράβο ρε φίλε

  3. Μια ερώτηση μόνο (προς το παρόν): Σε τι θα διέφερε ο παραπάνω επικήδειος «μας» αν γράφονταν πριν από δέκα χρόνια;

    Με τιμές αρχηγού κράτους κηδεύτηκε και ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ. Σε τριήμερο λαϊκό προσκύνημα εξετέθη και η σορός του αρχιεπισκόπου Σεραφείμ. Την ίδια περιουσία πάνω-κάτω είχε η εκκλησία και επί Σεραφείμ, ενώ Κράτος και Εκκλησία συνυπάρχουν από τότε που ο Μέγας Κωνσταντίνος υιοθέτησε το Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του Κράτους.

    Αυτά ήταν τα προβλήματα με τον Χριστόδουλο; Γι’ αυτό δίχασε και προκάλεσε; Για τα χρυσοποίκιλτα άμφιά του; Αν ήταν μόνο αυτά, τότε εγώ ζούσα σε άλλη χώρα τα τελευταία δέκα χρόνια και συγγνώμη για την ενόχληση.

    Αν ο Χριστόδουλος είχε κατιτίς το αρνητικό παραπάνω από τον Σεραφείμ, (όπως για παράδειγμα αυτή η έλλειψη δημοκρατικότητας και σεβασμού προς θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως ο εθνικισμός, η μισαλλοδοξία και ο υφέρπων φασισμός) μήπως, λέω μήπως, ο επικήδειός «μας» θα έπρεπε να είναι λίγο διαφορετικός;

    Αλλά παρασύρομαι. All in good time… Ζωή σε λόγου σας!

    daskalakos

    1 Φεβρουαρίου 2008 at 2:28 μμ

  4. @daskalakos

    » όλων όσων έφυγαν ως αμνοί», λόγω «αλμπάνηδων» .. σκέψου το λίγο, και θα καταλάβεις σε τι διαφέρει 10 χρόνια μετά

  5. @daskalakos
    Το «Ο νεκρός δεδικαίωται» δεν καταλαβαίνω από που προκύπτει.
    Θα σταθώ σε δύο πολύ βασικά σημεία.
    «Η αντιπαράθεση αφορούσε αυτό που αντιπροσώπευε ο Αρχιεπίσκοπος και η ένταση της οφειλόταν στο γεγονός ότι το αντιπροσώπευε γνήσια.»
    «Η έλλειψη δημοκρατικότητας και σεβασμού προς θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, ο εθνικισμός, η μισαλλοδοξία και ο υφέρπων φασισμός» αποτελούν εδώ και καιρό στοιχεία του εκκλησιαστικού DNA. Ο Χριστόδουλος τα εξέφρασε γνήσια και για αυτό αποτέλεσε ίσως τον γνησιότερο ιδεολογικό μας αντίπαλο (σε καιρούς μάλιστα που ιδεολογικούς αντιπάλους ψάχναμε με το σταγονόμετρο).
    «Με την εκκλησία και την ιεραρχία της δεν έχουμε προσωπικά προηγούμενα. Έχουμε τεράστιες διαφωνίες σε θεολογικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο»
    Η εκκλησιαστική ιδεολογία είναι αυτό με το οποίο βρίσκομαι εγώ προσωπικά σε ρήξη, όχι με τα πρόσωπα που την εκφράζουν. Η μετριοπαθής εκκλησιαστική δεξιά του Σεραφείμ διαφέρει με την επικοινωνιακή εκκλησιαστική δεξιά του Χριστόδουλου μόνο στην τακτική που ακολουθήθηκε. Η ιδεολογία της ελληνικής εκκλησίας δεν αποτελεί καπρίτσιο μερικών φανατικών. Εκφράζει ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού με το οποίο είμαστε επίσης σε ρήξη.
    Αυτό που πρέπει να αλλάξει δεν είναι ο Αρχιεπίσκοπος αλλά η εκκλησία και η ιδέες που προωθεί. Όσο υπάρχουν αρχιεπίσκοποι θα υπάρχουν και Χριστόδουλοι θέλουμε δεν θέλουμε. Και αυτό προσπάθησα να πω.
    Από την άλλη, υπερβολές όπως αυτές του Γιάννη Χάρη που ανέφερες δείχνουν ότι μεγάλο κομμάτι της ελληνικής αριστεράς δεν μπορεί να διαχειριστεί δυνατούς ιδεολογικούς αντιπάλους χωρίς να καταληφθεί από εμπάθεια. Το να διατείνεσαι ότι ο Χριστόδουλος κατάφερε σε δέκα χρόνια να μετατρέψει την Ελλάδα σε μεσαιωνικό δουκάτο εξυψώνει τον αρχιεπίσκοπο πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο επικήδειο!
    Γράφει ο κος Χάρης:
    «Γι’ αυτό και μόνο γι’ αυτό, γι’ αυτά δηλαδή που πρέπει να παλέψουμε να τα στήσουμε ξανά απ’ την αρχή, να ξαναβρούμε τον βηματισμό μας, έτσι δεκαετίες, αν όχι αιώνες πίσω που μας έσυρε, γι’ αυτό και μόνο δεν μπορούμε να χαρούμε, να πανηγυρίσουμε, τώρα στις «δύσκολες στιγμές που περνάει ο αρχιεπίσκοπος».
    Ανοησίες! Η ελληνική κοινωνία είναι μακράν προοδευτικότερη σήμερα σε σχέση με το 97. Και μην ξεχνάμε ότι την περίοδο του εκσυγχρονισμού αυτής της χώρας ήταν παρών ο Χριστόδουλος επιτιθέμενος μεν ηττημένος δε.
    Η μέρα της κηδείας ενός ανθρώπου, είναι πιστεύω η πιο κατάλληλη στιγμή να πετάξει κάποιος από πάνω του εμπάθειες και να δει λίγο πιο καθαρά τι είναι αυτό που φταίει.

    Christos

    2 Φεβρουαρίου 2008 at 10:51 πμ

  6. Η ελληνική κοινωνία δεν είναι προοδευτικότερη σήμερα… σε σχέση με το 1997. Τουναντίον.
    Και μόνον το γεγονός ότι ο Χριστόδουλος πούλησε αυτά που πούλησε, σημαίνει ότι υπήρχε αγορά για ν’ αγοράσει. Υπήρχε δηλαδή κοσμάκης απελπισμένος, αποκαρδιωμένος, φοβισμένος ΚΑΙ κενό πολιτικό και ιδεολογικό.

    Γέροντας

    2 Φεβρουαρίου 2008 at 12:34 μμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: