Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Archive for Φεβρουαρίου 2008

Ου γαρ έρχεται μόνον…

27 Σχόλια

Ή, αλλιώς, μωραίνει Kύριος ον βούλεται απολέσαι

Σε πιο απλά ελληνικά, πάει, τό ‘χασε κι ο Μίκης!

Ενώ ο Λαζόπουλος ξεκίνησε το προχθεσινό Αλ Τσαντίρι με ένα συγκρότημα χάλκινων πνευστών απ’ τα Σκόπια, έκλεισε την εκπομπή του με το σοβινιστικό παραλήρημα του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος σε επιστολή του προς τον Λαζόπουλο, καλεί την Ελληνική Κυβέρνηση μεταξύ άλλων, να κλείσει τα σύνορα με τα Σκόπια!!!

Ακούγοντας τον Λάκη να διαβάζει την επιστολή μ’ ένα επιτηδευμένο ύφος, λατρείας και σεβασμού προς τον επιστολογράφο, σοβαρότητας κι ευθύνης προς το ακροατήριό του, άρχισε σιγά-σιγά να μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και να μου σηκώνεται η τρίχα. Αν αυτές τις εθνικιστικές αηδίες τις ξεστόμιζε ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποιοσδήποτε άλλος φίλος-μέλος-υποστηρικτής του ΛΑ.Ο.Σ., ή ο πολύς Νομάρχης κ. Ψωμιάδης, δε θα είχε που να κρυφτεί και δε θα τον ξέπλενε ούτε ο Ιορδάνης ποταμός. Για κακή μας τύχη όμως, τα είπε ο Μίκης Θεοδωράκης, ο συνθέτης-σύμβολο της Ελλάδας, που τώρα στα γεράματα μάλλον τό ‘χασε εντελώς και βλέπει παντού εχθρούς που επιβουλεύονται την πατρίδα μας…

Τέτοιες βλακείες σαν αυτές που ακούσαμε το βράδυ της Τρίτης, είναι που μας έφεραν στο σημερινό αδιέξοδο με τα Σκόπια. Τέτοιες βλακείες σαν κι αυτές ήταν που μας ξεσήκωσαν όλους πριν από 16 χρόνια, και τρέχαμε στη Θεσσαλονίκη να μαζευτούμε ενάμιση εκατομμύριο κόσμος να ουρλιάζουμε σαν υστερικοί «Η Μακεδονία είναι Ελληνική», δένοντας τα χέρια των άτολμων πολιτικών αρχηγών μας, και θρέφοντας τον αλυτρωτισμό πάσης φύσεως ανιστόρητου Βαλκάνιου γείτονα…

Αλλά ας πάρουμε τις ανοησίες του Μίκη με τη σειρά:

[…] η κολοσσιαία πολεμική μηχανή έχει ήδη μπει μπροστά με στόχο την εξόντωση όλων όσων θεωρεί εχθρούς της. Ακόμη και αυτών όπως η Ελλάδα που δεν υπακούνε τυφλά τις εντολές της, Ιράν, Κορέα, Αραβικός κόσμος, μη υποτελείς και φυσικά άμεσα η Ρωσία και στο βάθος η Κίνα. Μετά θα έρθει η σειρά των «ατάκτων» της Νοτίου Αμερικής.

Πριν από δυο βδομάδες, ο Μίμης Ανδρουλάκης εξηγούσε σ’ έναν έκπληκτο Μπάμπη Παπαπαναγιώτου απ’ τη συχνότητα του Alpha, πώς η προεδρία Bush ενδέχεται να έχει ωφελήσει τον κόσμο! Στόχος των Νεοσυντηρητικών στις Η.Π.Α. είναι πράγματι η κυριαρχία των Η.Π.Α. στον κόσμο και τον 21ο αιώνα. Μία απ’ τις παραμέτρους αυτού του σχεδίου είναι να μην επιτρέψουν σε καμιά άλλη Δύναμη να φτάσει στο σημείο που να μπορεί στρατιωτικά ή/και οικονομικά ν’ απειλήσει την παγκόσμια κυριαρχία των Η.Π.Α.. Ο πιο δυναμικός παίχτης στο παγκόσμιο σκηνικό αυτό τον καιρό δεν είναι άλλος από την Κίνα. Η εμπλοκή όμως, των Η.Π.Α. στο Ιράκ, τους εμποδίζει απ’ το ν’ ασχοληθούν με τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι, χάρη στο φιάσκο του Bush στο Ιράκ, ο υπόλοιπος κόσμος αναπτύσσεται και εξελίσσεται ανενόχλητος από τις Η.Π.Α.: Η Κίνα και η Ινδία αναπτύσσονται συνεχώς, η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει βήματα προς την ενοποίησή της και η Λατινική Αμερική κυριαρχείται από κυβερνήσεις και καθεστώτα που αντιστρατεύονται τις νεοφιλελεύθερες πρακτικές των Η.Π.Α.. Ο Immanuel Wallerstein δε, εδώ και χρόνια, δεν έχει βαρεθεί να φωνάζει ότι η παγκόσμια ηγεμονία των Η.Π.Α. φθίνει συνεχώς!

Παρόλα αυτά, ο Μίκης βλέπει την «κολοσσιαία πολεμική μηχανή» των Η.Π.Α. να «έχει ήδη μπει μπροστά με στόχο την εξόντωση όλων όσων θεωρεί εχθρούς της»!

Έστω, όμως, ότι έτσι είναι. Έστω ότι οι φονιάδες των Λαών Αμερικάνοι οργανώνουν προβοκάτσιες «ώστε να μελετηθούν οι δικές μας αντιδράσεις και να προπαρασκευαστεί ψυχολογικά η εδαφική επέκταση της Αλβανίας μετά το Κόσσοβο και σε ένα μεγάλο τμήμα των Αλβανοφώνων των Σκοπίων και ακολούθως και σε δικά μας εδάφη». Κανείς απ’ όλους αυτούς τους παρανοϊκούς εθνικιστές δε μας λέει το Γιατί! Γιατί οι Αμερικάνοι, ή οι Γερμανοί, ή οι Εβραίοι, ή οι Εξωγήινοι, ή δεν ξέρω κι εγώ ποιος άλλος, να θέλουν να δημιουργήσουν τη Μεγάλη Αλβανία; Ποιο το όφελος απ’ το να αιματοκυλιστούν τα Βαλκάνια και να ξαναχαραχτούν τα σύνορα; Επειδή «φοβούνται, μισούν τον λαό μας, για τον οποίο είναι βέβαιοι ότι στη μεγάλη του πλειοψηφία απορρίπτει τα φιλοπόλεμα σχέδιά τους, για αυτό θέλει να μας τιμωρήσει με κάθε τρόπο»; Μα είναι λογική αυτή;

Ας πάμε, λοιπόν, στον πυρήνα της προβληματικής σκέψης του Μίκη:

Από την άλλη μεριά η σύμπλευση της Τουρκίας με τις Η.Π.Α στο Κόσσοβο, που έσπευσε πρώτη αυτή να το αναγνωρίσει, προετοιμάζει το έδαφος για πονηρά σχέδια σε βάρος της χώρας μας με βάση όχι μόνον το Αιγαίο και την Κύπρο, αλλά και τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, που ακολουθώντας το παράδειγμα του Κοσσόβου μπορεί να διεκδικήσει την δική της ανεξαρτησία.

Για να φτάσει η Θράκη να διεκδικεί την ανεξαρτησία της από την Ελλάδα, θα πρέπει να συμβούν σημεία και τέρατα. Αλλά αν, ό μη γένοιτο, γίνει κάτι τέτοιο, θα ευθύνονται οι Η.Π.Α. ή εμείς οι ίδιοι; Μια λέξη μόνο: Πομάκοι! Αντί εδώ και δεκαετίες να παραδεχτούμε ότι ναι, υπάρχει Τουρκική μειονότητα στη Θράκη, μιλάμε μόνο για Μουσουλμανική και κάναμε, με αυτόν τον τρόπο, δώρο όλους τους Μουσουλμάνους της Θράκης στην Τουρκία που χρίστηκε αυτόκλητα ως υπερασπιστής και προστάτης τους. Αντί να κάνουμε ό,τι μπορούσαμε για να ενσωματωθούν αυτοί οι άνθρωποι σε μια σύγχρονη ελληνική κοινωνία, κρυβόμασταν πίσω απ’ το δάχτυλό μας και ακολουθήσαμε πολιτικές αποκλεισμού και καταπίεσης. Τους Πομάκους, αν και δεν αισθάνονται καθόλου Τούρκοι, τους είχαμε μαντρωμένους στα χωριά τους για δεκαετίες ολόκληρες!

Ξαναρωτάω, θα φταίνε οι Η.Π.Α. αν, ο μη γένοιτο, δημιουργηθεί θέμα στη Θράκη, όταν εμείς κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να αποξενώσουμε αυτούς τους ανθρώπους; Να φέρω ένα απλό, καθημερινό παράδειγμα: Η Κομοτηνή έχει πάρα πολλούς Μουσουλμάνους. Τι κάναμε εμείς όλα αυτά τα χρόνια; Στείλαμε πάρα πολλούς φαντάρους! Κάναμε τίποτα άλλο για να βελτιώσουμε τη ζωή τους; Όχι! Οι Μουσουλμάνοι, για παράδειγμα, αναγκάζονται να νοσηλεύονται στο άθλιο, όπως μαθαίνω, Νοσοκομείο της Κομοτηνής, ενώ οι «Έλληνες» πηγαίνουν στο υπερσύγχρονο της Αλεξανδρούπολης. Για να μη μιλήσουμε για το θέμα γλώσσα.

Ας δούμε άλλο ένα απλό, καθημερινό παράδειγμα, απ’ την περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας αυτή τη φορά. Χρειάστηκε να φτάσουμε στη δεκαετία του ’90 και νά ‘ρθει η «άνοιξη» της ιδιωτικής τηλεόρασης για ν’ αξιωθεί η ΕΡΤ ν’ αναβαθμίσει τους πομπούς της στην περιοχή. Μέχρι τότε, αλλά μερικές φορές ακόμα και σήμερα, πιο εύκολα και πιο καθαρά έβλεπες το κανάλι της Μακεδονικής Τηλεόρασης MTB, παρά την ΕΡΤ! Η περιοχή μαστίζεται απ’ την ανεργία, η ΔΕΗ ρυπαίνει και μολύνει το περιβάλλον, οι άνθρωποι πεθαίνουν από καρκίνο, κι η Ελληνική Πολιτεία τι έκανε; Τίποτα! Άφησε τον ιερό Αυγουστίνο να στήσει στην κορυφή του ψηλότερου λόφου στη Φλώρινα έναν πελώριο τσιμεντένιο σταυρό, σαν ταφόπλακα, έτσι ώστε να νιώθουν όλοι ότι βρίσκονται μέσα σ’ έναν τάφο, και να βάλει μεγάφωνα στις εκκλησίες, στραμμένα προς την Αλβανία ν’ ακούν οι άπιστοι τη Θεία Λειτουργία!

Αν, ο μη γένοιτο, δημιουργηθεί ποτέ θέμα με μειονότητες στην Ελλάδα, θα είναι πρωτίστως επειδή εμείς το αφήσαμε να συμβεί. Και θα συμβεί, αν ακολουθήσουμε τις βλακώδεις κι επικίνδυνες συμβουλές του Μίκη:

Ας κλείσουμε τα σύνορα, ας σταματήσουμε τις οικονομικές και διπλωματικές μας σχέσεις και ας τους αφήσουμε να αυτοαποκαλούνται όπως θέλουν, κοροϊδεύοντας τους εαυτούς τους.

Ας εφαρμόσουμε, δηλαδή, την ίδια εγκληματική πολιτική που εφαρμόζαμε εδώ και χρόνια στη Θράκη, και ας βοηθήσουμε τα Σκόπια, εκεί που τους έχουν αναγνωρίσει 120 χώρες με τ’ όνομα Μακεδονία, να τους αναγνωρίσουν άλλες τόσες! Το φαντάζεστε; Φωνάζουμε, και δικαίως, για το άδικο και παράλογο εμπάργκο που έχει επιβάλλει η Διεθνής Κοινότητα στους Παλαιστίνιους -όπως παλαιότερα φωνάζαμε, και δικαίως, για το παράλογο και άδικο εμπάργκο που είχε επιβληθεί στο Ιράκ- κι ο Μίκης μας καλεί να κλείσουμε τα σύνορα και να διακόψουμε τις οικονομικές μας σχέσεις με τα Σκόπια!

Θου Κύριε…

Το 1989 με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, φάνηκε πλέον ξεκάθαρα ότι η πάλαι ποτέ κραταιά αυτοκρατορία της Σοβιετικής Ένωσης κατέρρεε, και μάλιστα κατέρρεε γρήγορα! Ήταν μαθηματικά βέβαιο, ότι όπως κατέρρεε η Σοβιετική Ένωση, όπως θα διαλύονταν εις τα εξ ων συνετέθη, έτσι θα διαλύονταν κι ένα άλλο κομμουνιστικό μόρφωμα, η Γιουγκοσλαβία. Τι έκανε η Ελληνική Διπλωματία και οι Ελληνικές Κυβερνήσεις; Βρήκαν μια βαθιά τρύπα και χώσαν το κεφάλι τους μέσα!

Όταν το 1992 είχαμε τη μεγάλη ευκαιρία να επιτύχουμε έναν συμβιβασμό καλό για τα συμφέροντά μας (στρατιωτικά, οικονομικά, πολιτικά, εθνικά), εμείς αυτοκτονήσαμε και κάναμε ό,τι περνούσε απ’ το χέρι μας για να αδυνατίσουμε τις θέσεις μας και να χάσουμε το δίκιο μας. Και σύνορα κλείσαμε, και εμπάργκο επιβάλαμε, και διεθνή απομόνωση επιτύχαμε. Τι καταφέραμε; Τα περιγράφει γλαφυρά ο Πάνος Τσίμας στα Νέα:

Οι 18άρηδες που διαδήλωναν έξω από την ελληνική πρεσβεία στα Σκόπια, προχθές, ήταν τα παιδιά που γεννήθηκαν όταν άρχιζε η διαμάχη για το όνομα. Διέτρεξαν τα χρόνια του σχολείου σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα διαποτισμένο από τη μυθολογία του «μακεδονικού αλυτρωτισμού». Είναι περισσότερο δύσκαμπτοι «συνομιλητές» μας απ΄ ό,τι οι 18άρηδες του 1991. Τα παραμύθια για τον Μεγαλέξανδρο και την αλύτρωτη Μακεδονία ακούγονταν, βέβαια, και τότε στα Σκόπια. Αλλά από τα χείλη ενός σκληρού εθνικιστικού λόμπι μόνον. Δεν ήταν η επίσημη ιδεολογία της εκπαίδευσης, το μοτίβο των σχολικών βιβλίων, ο αυτονόητος κοινός τόπος. Αν ο αλυτρωτισμός ήταν ο εχθρός έναντι του οποίου ήθελε η Ελλάδα να προφυλαχθεί, αυτό που κατάφερε στην πραγματικότητα ήταν να τον γιγαντώσει, να τον θεριέψει, μέσα σε 16 χρόνια. Και να τον βρίσκει τώρα απέναντί της, ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Στο τέλος, ο Μίκης ανέκραξε ως άλλος Σαμψών, «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων»!

Όμως αφού το παιχνίδι είναι για μας έτσι και αλλιώς χαμένο, τότε ας πέσουμε με το κεφάλι ψηλά. Ας μην περιμένουμε βοήθεια από πουθενά. Ούτε έχουμε συμμάχους, είμαστε εμείς και εμείς, ας φροντίσουμε λοιπόν να είμαστε τουλάχιστον ωραίοι, περήφανοι και γιατί όχι χαρούμενοι, αφού θα έχουμε πάρει τη μεγάλη απόφαση να γίνουμε όλοι μαζί μια γροθιά ενωμένοι μπροστά στην προδοσία και την ασχήμια που χτυπάει την πόρτα μας.

Η ηλίθια δηλαδή, κι επικίνδυνη θεωρία ότι είμαστε «Έθνος ανάδελφον». Ας κλειστούμε στο καβούκι μας, ας περιοριστούμε στην Ψωροκώσταινά μας, ας ζήσουμε (σ)την ουτοπία μας και (σ)την αφασία μας, αδιαφορώντας για τον κόσμο. Είμαστε χαμένοι, από χέρι, ας το διασκεδάσουμε τουλάχιστον, κι ας προετοιμαστούμε για τα χειρότερα…

Αλλά γιατί να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια; Γιατί να μην ακολουθήσουμε τις παραινέσεις του Μητροπολίτη Άνθιμου; Γιατί να μην πάρουμε τα όπλα; Γιατί να μην αρχίσουμε την εθνοκάθαρση; Εμπρός, να μη μείνει ούτε ένας «ντόπιος» στη Φλώρινα! Να σφάξουμε όλους τους Μουσουλμάνους (Τούρκους ή Έλληνες δεν έχει καμιά διαφορά) στη Θράκη! Ας μαντρώσουμε όλους τους Αλβανούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και αφού τους μαρκάρουμε με κάθε μέσο που μας παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία, να τους βγάζουμε μόνο για να πάνε να δουλέψουν σαν τα σκυλιά εκεί που τους έχουμε ακόμη ανάγκη!

Η Ελληνοφρένεια τους εξευτέλισε και τους εξευτελίζει όλους αυτούς με την πιο αιχμηρή σάτιρα που γίνεται αυτόν τον καιρό στην Ελλάδα (τι Λαζόπολος και μαλακίες…):

Έλληνες! Το Καθήκον μας καλεί! Ήγγικεν η ώρα να πολεμήσομε υπέρ βωμών και εστιών! Ήγγικεν η ώρα το αίμα να βάψει κόκκινα τα νεκρά κορμιά των απίστων! Με τον Μέγα Αλέξανδρο στρατηγό και τον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Άνθιμο πνευματικό οδηγό, να πάρουμε τα Σκόπια, να πάρουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά, να πάρουμε το Βουκουρέστι, να πάρουμε τη Βαρσοβία, να πάρουμε το Άμστερνταμ! Η Μακεδονία είναι Ελληνική! Όλος ο Πλανήτης είναι Ελληνικός! Νυν υπέρ πάντων ο αγών!

Ο πόλεμος είναι μια ευγενική προσφορά της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης

(άλλο να το δεις, κι άλλο να το διαβάσεις)

(Αλήθεια, φαντάζεστε τι είχε να γίνει αν ζούσε ακόμα ο Χριστόδουλος και ήταν ακμαίος και δυνατός όπως το 2000;)

Ο Μίκης κλείνει την επιστολή του λέγοντας,

Οφείλουμε να περάσουμε και από αυτή τη νέα δοκιμασία με το κεφάλι ψηλά. Μπορεί να υποφέρουμε, όμως το ζητούμενο για μας είναι να παραμείνουμε Έλληνες και θα παραμείνουμε Έλληνες αν δεν ξεχνάμε από πόσες δοκιμασίες περάσαμε ως τώρα, όμως στο τέλος πάντα βγήκαμε νικητές. Το ίδιο θα συμβεί και στο μέλλον.

έτσι ώστε στο μέλλον να θρηνήσουμε κι άλλες χαμένες πατρίδες…

Υ.Γ. Διαβάστε επίσης μια άλλη κριτική, από μια άλλη σκοπιά.

Υ.Υ.Γ. Η επιστολή Μίκη στον Ελεύθερο Τύπο, εδώ.

buzz it!

Written by daskalakos

28 Φεβρουαρίου 2008 at 1:25 μμ

Περί ρύθμισης και απορύθμισης

with one comment

Ο Γιώργος έχει γράψει ένα από τα πιο ψύχραιμα και συγκροτημένα posts σχετικά με το press-gr.

Θα διαφωνήσω μόνο λίγο (επί της αρχής) στον επίλογο του:

Ούτε η αυτορρύθμιση μιας μη-κοινότητας, ούτε η ετερορρύθμιση με σφίξιμο ενός ήδη ασφυκτικού νομικού πλαισίου για την έκφραση θα λύσουν το πρόβλημα. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνο μια λελογισμένη απορρύθμιση, που θα επιτρέψει επιτέλους τη σωστή λειτουργία της αγοράς των ιδεών — σε παραδοσιακά και νέα μέσα.

Όταν τίθεται το δίλημα επιλογής ή μη ενός τρόπου ρύθμισης η απάντηση συνήθως δεν είναι μονοσήμαντη. Στις περισσότερες περιπτώσεις (και αυτή που συζητάμε είναι μία από αυτές) είναι απαραίτητη η συνετή ad-hoc εφαρμογή όλων των εναλλακτικών τρόπων αντιμετώπισης.

Μπορεί ο χώρος των blogs να μην συνιστά κοινότητα στο σύνολο του, συντίθεται όμως από επιμέρους κοινότητες μικρές ή μεγάλες, η οποίες θα πρέπει να καταβάλλουν μία συνεχή προσπάθεια αυτορύθμισης όταν αντιλαμβάνονται ότι η λειτουργία τους παρουσιάζει εκφυλιστικά φαινόμενα.

Η νομοθετική ρύθμιση δεν σημαίνει απαραίτητα περαιτέρω «σφίξιμο ασφυκτικών νόμων» το οποίο σε καμία περίπτωση δεν είναι αποδεκτό. Μπορεί όμως να κινηθεί προς μία κατεύθυνση με λιγότερο ασφυκτικούς και περισσότερο αποτελεσματικούς νόμους, που θα προστατεύουν ισότιμα την ελευθερία της έκφρασης αλλά και την προσωπική αξιοπρέπεια.

Η απορύθμιση μπορεί να αποβεί αποτελεσματική μόνο σε αγορές, οι παίκτες των οποίων-ή τουλάχιστον η πλειοψηφία τους-λειτουργούν ορθολογικά. Αν μιλούσαμε μόνο για μία «αγορά ιδεών» με παραγωγούς και καταναλωτές ιδεών, απόψεων και κριτικής τότε ναι, η απορύθμιση ίσως να ήταν η καλύτερη λύση. Στην αγορά όμως της ενημέρωσης επί πραγματικών ή μη γεγονότων, όπου συχνάζει το κουτσομπολιό, η φήμη, η συκοφαντία και η περιέργεια, τόσο οι παραγωγοί όσο και οι καταναλωτές τείνουν συχνά να μην λειτουργούν ορθολογικά παρασυρόμενοι είτε από ένστικτα είτε από δόλο. Με λίγα λόγια δεν συμβάλουν πάντα με την συμπεριφορά τους στο βέλτιστο αποτέλεσμα, που δεν είναι τίποτα άλλο από την αλήθεια, καθώς αυτή είτε δεν τους συμφέρει είτε δεν τους ενδιαφέρει. Συνεπώς η γενικευμένη απορύθμιση μίας τέτοιας αγοράς θα επιδείνωνε με μαθηματική ακρίβεια την λειτουργία της.

Written by Christos

27 Φεβρουαρίου 2008 at 1:45 πμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Μέσα ενημέρωσης

Tagged with ,

Το μανιφέστο των blogs

4 Σχόλια

Νομίζω πως το μανιφέστο των blogs που ετοίμασε ο Νίκος θέτει με σαφήνεια τα βασικά επιχειρήματα που θα χρησιμοποιηθούν τις επόμενες μέρες. Κρατούνται ίσες αποστάσεις χωρίς να παραχωρείται ούτε σπιθαμή κεκτημένων δικαιωμάτων:

Οι παρακάτω 9 θέσεις είναι μια προσπάθεια να διαδοθεί η ιδέα του τι πραγματικά είναι ένα blog, με τελικούς αποδέκτες όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και την Πολιτεία και τα Media. Ίσως θα ήταν χρήσιμο να το αναπαράγουν (με ένα απλό copy paste) όσοι μπλογκερς συμφωνούν με τις θέσεις του.

1. Τα blogs είναι διάλογος – ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.

2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία, και επικοινωνία.

3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα ή συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.

4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.

5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες – τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.

6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.

7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.

8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.

9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.

Written by Christos

25 Φεβρουαρίου 2008 at 11:23 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Μέσα ενημέρωσης

Tagged with

Δημοκρατία ανισόρροπων εξουσιών

with one comment

Το ζήτημα του μη ισόρροπου διαχωρισμού των εξουσιών στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και των συνεπειών της «ογκώδους» εκτελεστικής εξουσίας σκιαγραφεί εύστοχα ο Γιώργος Παγουλάτος με άρθρο του στην Καθημερινή.

Γράφει,

Κι όμως το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα έπρεπε να ευνοεί τις μεταρρυθμίσεις. Η κυβέρνηση δεν εμποδίζεται από περίπλοκες δομές συναπόφασης και βέτο που χαρακτηρίζουν ομοσπονδιακά κράτη όπως η Γερμανία. Η εκτελεστική εξουσία δεν χρειάζεται να πείθει κάθε φορά τους διαφωνούντες, όπως ο Αμερικανός πρόεδρος τα μέλη του Κογκρέσου. Ούτε να διαπραγματεύεται τη συναίνεση στο εσωτερικό ενός διακομματικού κυβερνητικού συνασπισμού, όπως σε πλήθος χωρών (Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, κράτη της Σκανδιναβίας και της κεντροανατολικής Ευρώπης). Ούτε αναγκάζεται η κυβέρνηση να συγκρατεί έναν ετοιμόρροπο συνασπισμό κομμάτων, για να μην καταρρεύσει, όπως συνέβη στη γειτονική Ιταλία. Ούτε διαθέτει η Ελλάδα ημιπροεδρικό σύστημα σαν τη Γαλλία, όπου ένας σοσιαλιστής πρόεδρος μπορεί να μπλοκάρει τις πολιτικές του κεντροδεξιού πρωθυπουργού – όπως ο Μιτεράν τις ιδιωτικοποιήσεις Σιράκ στη δεκαετία του ‘80.

Και έχει δίκιο, οι θεσμοί λογοδοσίας της εκτελεστικής εξουσίας και συναίνεσης της με την νομοθετική εξουσία και τους υπόλοιπους πολιτικούς stakeholders, είναι υποτυπώδεις.

[…] Αντίθετα με τις περισσότερες δυτικές χώρες, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν μάθει να μοιράζονται την εξουσία. Ούτε με το κοινοβούλιο, ούτε με άλλα κόμματα, ούτε με κατώτερες βαθμίδες διακυβέρνησης. Την κρατούν ολόκληρη για τον εαυτό τους. Η κυβέρνηση δείχνει απρόθυμη να μοιραστεί εξουσία ακόμα και με τις θεσμοθετημένες ανεξάρτητες αρχές. Η Δημοκρατία των αντιβάρων, όπως την ονομάζει ο Νίκος Αλιβιζάτος, υπολειτουργεί. Η διακυβέρνηση θεμελιώνεται στη μεγιστοποίηση κεντρικού πολιτικού ελέγχου.

Δεν είναι όμως απλώς το ότι οι κυβερνήσεις δεν έχουν «μάθει να μοιράζονται την εξουσία».Η δομή του συντάγματος αλλά και η πολιτική κουλτούρα μας, επιβάλουν μία δημοκρατική οργάνωση ενός ιδιότυπου συγκεντρωτικού τύπου. Και αυτό είναι ένδειξη μίας ανασφαλούς κοινωνίας με έντονα ένστικτα και ανάγκες υπερβολικά ισχυρών ηγεσιών, υπερβολικά ισχυρών κυβερνήσεων. Ανασφάλειες που διατρέχουν όλο το πολιτικό σκηνικό και αναδύονται με μεγαλοπρέπεια κάθε φορά που ένας χαρισματικός μελλοντικός κυβερνήτης έρχεται στο προσκήνιο. Δεν ενδιαφέρει την ελληνική κοινωνία και το πολιτικό της σύστημα ο συνεχής διάλογος, ο έλεγχος αλλά και η πολιτική καθοδήγηση αυτών που φέρουν την εκτελεστική ευθύνη. Έχουν απλώς την ανάγκη από ηγετικές αυθεντίες που θα τους παρέχουν την μέγιστη δυνατή ασφάλεια με το ελάχιστο δυνατό κόστος συμμετοχής.

Ωστόσο,

[…] Η αμετρίαστη εξουσία δημιουργεί εθισμό: όσο περισσότερη έχεις, τόσο περισσότερη θέλεις να κρατήσεις, τόσο λιγότερη δέχεσαι να θυσιάσεις.

Και αυτή ήταν η στοιχειώδης λογική που επέβαλλε τον ισόρροπο διαχωρισμό τον εξουσιών ως αδιαπραγμάτευτο προαπαιτούμενο  μίας σωστά οργανωμένης δημοκρατίας. Κάπου βέβαια χάθηκε η μπάλα,

[…] Βεβαίως, η συγκέντρωση εξουσίας δικαιολογείται στο όνομα της κυβερνητικής αποτελεσματικότητας. «Χρειάζομαι πολιτική ισχύ, για να εφαρμόσω τις αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος» είναι το πάγιο μότο του κάθε επίδοξου μεταρρυθμιστή.

Και αυτή είναι μία αντίληψη που δεν βολεύει μόνο τους φιλόδοξους φορείς της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας αλλά και τους ανεπαρκείς και «οκνηρούς» παράγοντες των υπόλοιπων εξουσιών, θεσμών, κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων, που αρέσκονται στον ρόλο ενός κομπάρσου πολυτελείας στην υπερπαραγωγή που ονομάζεται Δημοκρατικό Πολίτευμα.

[…] Ομως ένας σιδηρούς νόμος της πολιτικής λέει ότι οι μηχανισμοί εξουσίας, ως οργανώσεις, όταν οικοδομηθούν, τείνουν στη συνέχεια να αυτονομούνται. Αντί να υπηρετούν το κυβερνητικό έργο υπηρετούν τη διαιώνισή τους. Λειτουργούν πλέον για τα ίδια συμφέροντά τους, υπάρχουν, για να αναπαράγονται μεγιστοποιώντας την ισχύ τους.

Ας μη γελιόμαστε λοιπόν ότι η ισχυρή εκτελεστική εξουσία που παράγει το πολιτικό μας σύστημα θα σημαίνει απαραίτητα και καλύτερη προώθηση των μεταρρυθμίσεων… Η μεγιστοποίηση κυβερνητικής ισχύος καταλήγει ενίοτε σε κυβερνητική αδυναμία.

Και δυστυχώς σε αδυναμία ολόκληρου του πολιτικού συστήματος.

Written by Christos

25 Φεβρουαρίου 2008 at 1:00 πμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική

Tagged with

3 Πυλώνες

leave a comment »

Ο Μίμης Ανδρουλάκης κατέθεσε μία πρόταση με τίτλο Ζητείται ένα πρόσωπο κλειδί .

Θεωρώ ότι μία τέτοια συζήτηση στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, είναι πολύ κρισιμότερη από όσο πιθανόν αρχικά φαντάζει. Πάνω στην ίδια συλλογιστική, η παρακάτω πρόταση, ίσως να συμβάλει σε μία γενικότερη αντιμετώπιση του θέματος της κομματικής δομής και ηγεσίας.

Η ηγεσία Παπανδρέου με τα καλά και τις αδυναμίες της εμφανίζει μία κατάσταση που πρώτη φορά αντιμετωπίζουμε, και την οποία μπορούμε να εξετάσουμε τώρα πιο ψύχραιμα από ότι 3 μήνες πριν. Και ίσως αποτελέσει αφορμή για αλλαγές στην δομή του κόμματος έτσι ώστε από τη μία να προσαρμοστεί στη σημερινή ηγετική πραγματικότητα και από την άλλη να καταλήξει σε μία νέα μορφή κομματικής παρουσίας και οργάνωσης.

Αυτή η νέα κομματική δομή μπορεί να βασιστεί 3 βασικούς πυλώνες:

  1. Ο οργανωτικός πυλώνας. Έχει την ευθύνη της κομματικής λειτουργίας και της δημιουργίας όλου του απαραίτητου οργανωτικού υποστρώματος πάνω στο οποίο θα αναπτυχθεί η λειτουργία των αποκεντρωμένων οργανώσεων, η σύνδεση τους με την κεντρική κομματική δομή, η αυτο-οργάνωση, η συμμετοχικότητα, η χρήση της τεχνολογίας και η ενεργοποίηση των μελών. Την ευθύνη του οργανωτικού πυλώνα θα έχει ο γραμματέας του κόμματος και η οργανωτική γραμματεία η οποία θα έχει πλήρη αυτονομία δράσης και θα εκλέγεται από το συνέδριο.
  2. Ο πυλώνας πολιτικής και ιδεολογικής παραγωγής, που φέρει την καίρια κομματική ευθύνη για την παραγωγή προγράμματος και οράματος, για την κινηματική παρέμβαση και την ιδεολογική αναγέννηση. Αυτός ο πυλώνας πρέπει να καθοδηγείται από έναν προεδρικό θεσμό και ένα πολιτικό συμβούλιο, με χαρακτηριστικά ιδεολογικής καινοτομίας, που βασιζόμενος σε μία σωστή οργάνωση προχωράει το κόμμα πέρα από την πολιτική καθημερινότητα απαλλαγμένος από τους περιορισμούς των κυβερνητικών/διαχειριστικών δραστηριοτήτων (τεχνοκρατισμός, πολιτικό κόστος, εξειδικευμένη αντιμετώπιση προβλημάτων).
  3. Ο πυλώνας διακυβέρνησης που έχει ως σκοπό την μεταφορά της πολιτικής παραγωγής του κόμματος στην κυβερνητική πρακτική. Ο συγκεκριμένος πυλώνας θα έχει ως σημείο αναφοράς έναν εκτελεστικό ηγέτη προορισμένο να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες, που θα εστιάζει στην καθημερινή κυβερνητική πραγματικότητα και στην κοινοβουλευτική παρουσία ενώ θα πρέπει να διακρίνεται για τα επικοινωνιακά του προσόντα και τις ικανότητες διαχείρισης του πολιτικού κόστους και ρίσκου. Αυτός θα είναι ο αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας, ο συντονιστής των τομέων και ο μελλοντικός πρωθυπουργός.

Το κρίσιμο στοιχείο εδώ είναι η θεσμοθέτηση διακριτών ρόλων μεταξύ των τριών πυλώνων και ταυτόχρονα η εξασφάλιση ποιοτικών διαδικασιών όσμωσης μεταξύ τους. Με αυτόν τον τρόπο θα επιτευχθεί:

  • η απαλλαγή του κόμματος από την καταστροφική ταλάντευση μεταξύ κυβερνητισμού, πολιτικής παραγωγής και οργανωτικής εσωστρέφειας μέσω ενός εσωκομματικού διαχωρισμού των εξουσιών,
  • η αποδοτικότερη αξιοποίηση του ηγετικού προσωπικού του ΠΑΣΟΚ.

Απαραίτητο εργαλείο για την σωστή εφαρμογή αυτής της τρισδιάστατης οριζόντιας οργανωτικής δομής αποτελεί η αρχή των ασυμβιβάστων που έχει προταθεί εδώ και καιρό από πολλούς. Με βάση αυτή την αρχή, τα στελέχη του κόμματος θα έχουν την δυνατότητα να συμμετέχουν στα όργανα μόνο ενός από τους 3 πυλώνες. Μία τέτοια ριζική αλλαγή στην φιλοσοφία του κόμματος θα μπορούσε να οδηγήσει στην αρμονική διάχυση της κομματικής εξουσίας, χωρίς επικαλύψεις, προσωπικούς ανταγωνισμούς και ανούσιες αμφιταλαντεύσεις. Επίσης, η αρχή του ασυμβιβάστου θα ήταν καλό να επεκταθεί και να διατρέξει οριζόντια και το εσωτερικό των πυλώνων όπου αυτό είναι αναγκαίο. Σε αυτή τη βάση, τέτοιου τύπου αλλαγές θα μπορούσαν να αποτελέσουν αφορμή για μία συζήτηση πάνω σε ευρύτερες πολιτικές, και γιατί όχι συνταγματικές αλλαγές, όπως την εφαρμογή του ασυμβιβάστου μεταξύ βουλευτών και μελών της κυβέρνησης. Σε αυτό ελπίζω να αναφερθώ αναλυτικότερα σε κάποιο επόμενο post.

Ας ελπίσουμε ότι τα επιμέρους ελλείμματα που παρουσιάζουν τα κορυφαία ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ μπορούν να αποτελέσουν την αναγκαστική αφορμή για αλλαγές στην ηγετική δομή οι οποίες θα αποδειχθούν πολύ χρήσιμες και αναγεννητικές σε ένα ευρύτερο πλαίσιο.

Written by Christos

20 Φεβρουαρίου 2008 at 12:56 πμ

Εκτός ο Παπαδόπουλος

leave a comment »

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος είναι εκτός 2ου γύρου στις προεδρικές εκλογές της Κύπρου και αποτελεί πλέον παρελθόν για την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τάσσος Παπαδόπουλος (από το επίσημο site www.tassospapadopoulos.com)

Ο κυπριακός λαός αποφάσισε, όπως δικαιούται, ότι ο πρώην ηγέτης του δεν είναι σε θέση πλέον να εγγυηθεί τα εθνικά του συμφέροντα. Περιμένω λοιπόν όλους αυτούς που με μανία πρόταξαν το αναφαίρετο δικαίωμα του κυπριακού λαού να αποφασίζει για το μέλλον του σε σχέση με το σχέδιο Ανάν, να υποστηρίξουν τώρα με τον ίδιο ζήλο την βούληση του Κυπριακού λαού να διορθώσει το τότε λάθος του.

Coloured Doors

© curreyuk / flickr

Οι πολίτες της Κύπρου δεν άργησαν να καταλάβουν το αδιέξοδο στο οποίο έθεσαν εαυτούς συνειδητά ή παρασυρόμενοι από την τότε κραταιά και νυν ηττημένη ηγεσία τους. Οι Ευρωπαίοι εταίροι, η διεθνής κοινότητα και ελλαδίτες πατριώτες πολέμιοι του σχεδίου Ανάν έχουν αποσυρθεί εδώ και καιρό από την ενασχόληση με το κυπριακό ζήτημα. Από αύριο αποσύρεται από το προσκήνιο και η κυπριακή ηγεσία που συνέβαλε τα μέγιστα στην απόρριψη του σχεδίου. Οι μόνοι που δεν έχουν αποσυρθεί ακόμη είναι οι τούρκοι στρατιώτες από τα κατεχόμενα.

Τώρα που ο κυπριακός λαός, βυθισμένος στα εθνικά του αδιέξοδα, αποφάσισε να αλλάξει σελίδα, ποια θα είναι η αντίδραση των ελλαδικών πολιτικών κομμάτων; Θα ακολουθήσουν την κυπριακή λαϊκή επιθυμία για μία πιο ανοιχτόμυαλη πολιτική στο θέμα της Κύπρου ή θα συνεχίσουν να πορεύονται με απλοϊκές και χαμηλού πολιτικού κόστους λαϊκίστικες ρητορικές που απλώς συμβάλουν στην επιδείνωση ενός τόσο σοβαρού και επιζήμιου εθνικού ζητήματος;

Written by Christos

18 Φεβρουαρίου 2008 at 12:14 πμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Πολιτική

Tagged with

Ακρωτηριασμοί

leave a comment »

Η αρρώστια του διαβήτη ακρωτηριάζει σωματικά μέχρι και υπουργούς, αυτό το ξέρουμε και προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε επιστημονικά.

Ο πολιτικός ακρωτηριασμός των ικανότερων και πιο χρήσιμων μελών του πολιτικού προσωπικού μας που οφείλεται στις ασθένειες του λαϊκισμού, του ανεύθυνου κινηματισμού, και των κερδοσκοπικών αγώνων του πεζοδρομίου πως αντιμετωπίζεται?

Η κυρία Γιαννάκου θα έχει πάντα τον σεβασμό και την εκτίμηση μας όπως και πολλών άλλων.

Αυτοί που κατάφεραν να την διώξουν, να την αντικαταστήσουν με τον («ικανότατο«) κο Στυλιανίδη και να το θεωρούν και πολιτική νίκη ας μας κάνουν την χάρη να μην μας ξανακαλέσουν σε παρόμοιας επιτυχίας αγωνιστικά εγχειρήματα.

Written by Christos

17 Φεβρουαρίου 2008 at 7:10 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Ν.Δ., Πολιτική

Tagged with