Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Μια ανώριμη γενιά

leave a comment »


Everything in this world, operates not on reality, but the perception of reality.

Sneakers, 1992

Τα πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο λειτουργούν όχι με βάση την πραγματικότητα, αλλά με βάση την αντίληψή μας για την πραγματικότητα.

exhausted

© Dalla* / flickr

Είμαι γεννημένος το 1974.

Στις 5 Δεκεμβρίου 1990 κάναμε κατάληψη στο Λύκειό μας. Ήμασταν μαθητές της Β’ Λυκείου. Και ήμασταν 16 χρονών. Ήταν η πρώτη μας πολιτική κίνηση.

Τα χρόνια πέρασαν. Δεν ξέρω πόσοι από εμάς είχαν από τότε πολιτικές φιλοδοξίες ή αυταπάτες μεγαλείου, αλλά ενώ όλοι τράβηξαν το δρόμο τους και πολλοί πρόκοψαν επαγγελματικά και προσωπικά, σχεδόν κανείς μας δεν αφιερώθηκε στην πολιτική.

Τα πράγματα ήρθαν έτσι ώστε να σπουδάσω στην Αθήνα. Από το δεύτερο έτος ήμουν ήδη μέλος της ΠΑΣΠ και στο τρίτο είχα καταφέρει να εκλεγώ πρόεδρος στο Δ.Σ. της σχολής μου. Σατανική σύμπτωση, τη χρονιά που έγινα πρόεδρος, ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της σχολής που οι φοιτητές κάναν κατάληψη!

Μετά από την κατάληψη του σχολείου, είχα εκλεγεί πρόεδρος στο 15μελές. Όταν ήμουν πρόεδρος στο πανεπιστήμιο, κάναμε κατάληψη στη σχολή. Υπήρχε μια όμορφη συμμετρία. Το σαράκι της πολιτικής, που είχε φωλιάσει μέσα μου στα 16 μου, ακόμα μ’ έτρωγε. Δεν υπέκυψα όμως. Αγνόησα τις σειρήνες της πολιτικής, τα βρόντηξα, και έκτοτε δεν ασχολήθηκα ξανά ποτέ μου με την πολιτική. Κρύφτηκα στη γωνία και παρέμεινα ένας ταπεινός πολιτικός αναλυτής με ισχυρή γνώμη, όπως δηλαδή και τα υπόλοιπα εννιά εκατομμύρια ψηφοφόροι!

18 χρόνια μετά, διδάσκω πλέον σε μαθητές της Β’ και Γ’ Λυκείου που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν εμείς κατεβαίναμε στους δρόμους και κάναμε καταλήψεις στα σχολεία. Ένας-δυο φίλοι μου που επιχείρησαν ν’ ακολουθήσουν πολιτική καριέρα, πλήρωσαν βαρύ τίμημα, προσωπικό και οικονομικό, και δείχνουν πρόωρα παροπλισμένοι. Η γενιά μας, αφού ενηλικιώθηκε με το ζόρι και ακόμα πασχίζει να ωριμάσει, παλεύει καθημερινά με υπαρκτά και υπαρξιακά προβλήματα, με το φάσμα της ανεργίας και με τα φαντάσματα των ματαιωμένων προσδοκιών της εφηβικής και νεανικής μας ηλικίας.

Ενώ εμείς, μολονότι 33 ετών πλέον, πασχίζουμε να μεγαλώσουμε, το πολιτικό σύστημα καταρρέει. 33 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, φαίνεται ότι, επιτέλους, κλείνει τον κύκλο του. Ο δικομματισμός πνέει τα λοίσθια. Ο κόσμος γυρεύει κάτι εναλλακτικό.

Ξάφνου, έρχεται ο μεσσίας με τη μορφή του Αλέξη Τσίπρα! Ο Τσίπρας θα σαρώσει το παραπαίον πολιτικό σύστημα και με την ορμή της νεότητάς του θ’ αλλάξει τα πράγματα!

Ποιος ήρθε;

Ποτέ δεν πίστεψα σε είδωλα. Ποτέ μου δεν παραδέχτηκα αυθεντίες. Λόγω μιας έμφυτης αλαζονείας δυσκολεύομαι να παραδεχτώ οτιδήποτε και οποιονδήποτε χωρίς αμφισβήτηση. Πόσω μάλλον έναν συνομήλικό μου! Ο Τσίπρας θ’ αλλάξει τα πράγματα; Ναι, καλά!

Αν όχι ο Τσίπρας, τότε ποιος θα τ’ αλλάξει;

Μέσα μου παραμένω παιδί. Ένας 16χρονος σε σώμα 33χρονου. Ένας 16χρονος που πιστεύει ακόμα ότι μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο. Ένας 16χρονος που πιστεύει ότι είναι αρκετά έξυπνος και δυνατός για να καταφέρει όλα όσα δεν κατάφεραν οι παλαιότεροι. Ένας 16χρονος που πιστεύει ότι έχει ακόμα χρόνο για να κυριεύσει τον κόσμο.

Ο 16χρονος όμως είναι 33 ετών. Φέτος θα κλείσει τα 34! Δεν είναι πια παιδί. Δεν μπορεί άλλο να κρύβεται. Οι παλαιότεροι τά ‘χουν κάνει σκατά και, για κακή του τύχη, δεν υπάρχει άλλος ν’ αναλάβει τα πράγματα. Θέλοντας και μη, η μοίρα, το πεπρωμένο, ο χρόνος, μας φέρνει, επιτέλους, στα πράγματα! Μια γενιά που μεγάλωσε στην αφάνεια, μια γενιά που το μόνο που είχε να περηφανευτεί ήταν οι καταλήψεις του ’90, διαπιστώνει με φόβο ότι άφησε όλο αυτόν το χρόνο να πάει χαμένος! Είμαστε έτοιμοι ν’ αναλάβουμε την ηγεσία του τόπου;

Ο Τσίπρας φαίνεται ότι είναι έτοιμος. Ο Τσίπρας φαίνεται έξυπνος. Ο Τσίπρας φαίνεται νέος. Ο Τσίπρας φαίνεται άμεσος. Ο Τσίπρας φαίνεται ωραίος. Ντύνεται απλά. Οδηγάει μοτοσυκλέτα, δεν κυκλοφορεί με μαύρες μερσεντές. Μιλάει απλά, δε χρησιμοποιεί ξύλινη γλώσσα. Είναι νέος και έχει ωραίο, γοητευτικό χαμόγελο. Φαίνεται ζεστός, άμεσος, ένας από εμάς. Αυτό χρειαζόμαστε, έναν από εμάς! Οι άλλοι είναι χρόνια στο κουρμπέτι. Η εξουσία τους έχει διαφθείρει όλους. Δε νοιάζονται πλέον για μας. Δεν έχουν τα προβλήματά μας. Δεν έχουν τις ανάγκες μας. Ο Τσίπρας είναι ένας από μας!

Είναι;

Δεν έχει σημασία. Πραγματικά! Δεν έχει καμία σημασία! Σημασία έχει ότι ο κόσμος πιστεύει ότι είναι. Σημασία έχει ότι ο κόσμος πιστεύει ότι είναι κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό, κάτι νέο. Και μέχρι να διαψευστεί, μέχρι ν’ αποδειχτεί ότι δεν κομίζει τίποτα καινούριο, ότι πίσω απ’ το νεανικό του πρόσωπο αναμασά παλιές ιδέες, φοβισμένες, φοβικές και αναχρονιστικές, ακριβώς επειδή τα πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο λειτουργούν όχι με βάση την πραγματικότητα, αλλά με βάση την αντίληψή μας για την πραγματικότητα, ο Τσίπρας είναι το καινούριο και το διαφορετικό.

Οπότε;

Θ’ αφήσουμε το αλητάκι της τάξης να κλέψει την παράσταση μόνο και μόνο επειδή οδηγάει μηχανή;

Advertisements

Written by daskalakos

12 Φεβρουαρίου 2008 στις 5:44 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: