Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Archive for Μαρτίου 2008

Πολιτική αλητεία η σιωπή για το Θιβέτ

17 Σχόλια

Νομίζω πως δεν πάει άλλο. Έχουν περάσει τόσες ημέρες και ακόμη κανένας πολιτικός φορέας δεν έχει πάρει επισήμως θέση για το Θιβέτ. Δεν είναι δυνατόν ακόμη και ο καραδεξιός Σαρκοζί με τις τεράστιες διακρατικές οικονομικές συμφωνίες με την Κίνα να μιλάει για μποϋκοτάζ και η εγχώρια αριστερά (όλων των αποχρώσεων) να το έχει βουλώσει.

olympicuffs.gif

Αυτοί που βγήκαν στους δρόμους κατά συρροή, φώναξαν, διέρρηξαν ιμάτια, έπαιξαν ξύλο, έχτισαν νεολαίες, κόμματα και καριέρες διαμαρτυρόμενοι με σκανδαλώδη μονομέρεια για τον (προφανώς άθλιο) βομβαρδισμό εμπόλεμων λαών και (την όχι και τόσο προφανώς άθλια) επίθεση σε έναν Σέρβο ή έναν Ιρακινό δικτάτορα-δολοφόνο, τώρα δεν έχουν να πουν τίποτα, ούτε καν μία υποκριτική δήλωση συμπαράστασης, σε έναν λαό και έναν ηγέτη που μέχρι πρότινος αντιμετώπιζε την σκλαβιά και την καταπίεση με παροιμιώδη αφοσίωση στην ειρήνη και που αποφάσισε ότι κάποια στιγμή πρέπει να φωνάξει. Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία (παραδόξως) φαίνεται να στρέφεται συνήθως προς τους πιο φασίζοντες λαούς και ηγέτες και να επιλέγει το ποιόν καταπιεζόμενο λαό θα υπερασπιστεί ανάλογα με την ιδεολογική προέλευση του καταπιεστή και όχι με βάση την σκληρότητα αυτού.

Μία τέτοια αντίληψη είναι συνήθης στους ισχυρούς του κόσμου. Όταν όμως υιοθετείται από την αριστερά (και δει την κινηματική) τότε ξεπερνάει τα όρια του κατάπτυστου πολιτικού κυνισμού. Αποτελεί ξεκάθαρη πολιτική αλητεία.

buzz it!

Written by Christos

31 Μαρτίου 2008 at 12:23 πμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Πολιτική

Tagged with

Viva Veltroni

2 Σχόλια

Μπορεί εδώ να είμαστε λίγο πίσω ακόμη αλλά οι λόγοι που δεν τα παρατάμε συνοψίζονται στην ελπίδα και την έμπνευση που περιγράφεται σε αυτή την καταπληκτική σκιαγράφηση της νέας Ιταλικής αριστεράς και του νέου ηγέτη της.

veltroni.jpg

Written by Christos

30 Μαρτίου 2008 at 10:34 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική

Tagged with

Η Ψιλικατζιάδα και μία λάθος «συγνώμη»

15 Σχόλια

“σε μια δημοκρατία κανείς, ανεξάρτητα από το πόσο ισχυρός ή αδύναμος είναι, δεν μπορεί να έχει το δικαίωμα να μην προσβάλλεται…”
Ρόναλντ Ντουόρκιν
από το βιβλίο του Τάσου Παππά
“Ποια Αριστερά Ποια Δεξιά;”

Παρακολουθώ εδώ και 2-3 μέρες το πρωτοφανές ξεκατίνιασμα της ελληνικής blogόσφαιρας για το θέμα της Ψιλικατζούς στην Καβάλα (για περιγραφή της ιστορίας δείτε εδώ και εδώ). Είχα αποφασίσει να μην υποκύψω στον πειρασμό να σχολιάσω το οτιδήποτε για αυτό το «συνταρακτικό» γεγονός που «σημάδεψε» τον Ελληνικό δημόσιο χώρο και για το οποίο έχουν ξοδευτεί πολλά πολλά Megabytes κειμένου από όλες τις πλευρές. Αποφάσισα να συμμετέχω κι εγώ σε αυτό το καρναβάλι (την ώρα που όλοι μας θα έπρεπε να ασχολούμαστε με άλλα) όχι γιατί κατάλαβα ξαφνικά την σημασία που έχει για τον τόπο μία ηλίθια τοποθέτηση σε μία εκδήλωση από μία κοπέλα που αυτοπροσδιορίζεται ως πράσινη ή μορφωμένη αλλά γιατί ως μέλος ενός κόμματος ζητάω εξηγήσεις για την δημόσια συγνώμη που αυτό απηύθυνε προς μία πολίτη ισότιμη με τους υπόλοιπους.

Γιατί ο πρόεδρος ενός κόμματος του ελληνικού κοινοβουλίου αισθάνεται την ανάγκη απολογηθεί σε έναν πολίτη απλά και μόνο επειδή ο δεύτερος προσβλήθηκε από ανθρώπους που κατά δήλωσή τους εκπροσωπούν το πρώτο? Από που και ως πού ένα κόμμα ζητάει συγνώμη επειδή ένα μέλος του εξέφρασε ελεύθερα και δημόσια την άποψη του, όσο ξεφτιλισμένη και αν ήταν αυτή, σε μία εκδήλωση αφιερωμένη κατεξοχήν στην ελευθερία του λόγου? Το ΠΑΣΟΚ ζήτησε συγγνώμη για τι ακριβώς? Για τις απόψεις των μελών του? Αυτό είναι πρωτοφανές! Αν κάθε φορά που εκφράζουμε την κρίση μας για κάποιον (επαναλαμβάνω, όσο ξεφτίλα και να είναι αυτή η κρίση) το κόμμα μας έσπευδε να ζητήσει συγγνώμη από τον θιγόμενο καταλαβαίνουμε όλοι ότι άλλη δουλειά δεν θα προλάβαινε να κάνει. Και τέλος, και ίσως το σημαντικότερο, γιατί το ΠΑΣΟΚ ζητάει επισήμως συγνώμη ΜΟΝΟ από την Ψιλικατζού και όχι από όλους όσους έχουν θιγεί από μέλη του?

Ο οποιοσδήποτε εκτίθεται στον δημόσιο χώρο και διάλογο θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να δεχτεί και ανίερες επιθέσεις. Έτσι είναι η δημοκρατία μας. Δεν χρειάζεται ο οποιοσδήποτε θιγόμενος ούτε τον οίκτο ούτε την συγνώμη ενός πολιτικού φορέα.

Και ρωτώ, κάθε φοιτητής ή συνδικαλιστής που ακούει μπινελίκια σε γενικές συνελεύσεις από εκπροσώπους κομματικών παρατάξεων είναι αποδέκτης συγνώμης από τα οικεία κόμματα? Ζήτησε ποτέ άλλοτε το ΠΑΣΟΚ συγνώμη για οποιαδήποτε αξιολογική κρίση μέλους του προς άλλους? Πρόκειται να το ξανακάνει? Θα ζητήσει ποτέ το ΠΑΣΟΚ συγνώμη για κάποιον που θα αποκαλέσει εμένα αμόρφωτο? Όχι.

Από την Κωνσταντίνα όμως ζήτησε. Και ζήτησε γιατί η Κωνσταντίνα έχει κοινό και γιατί επέλεξε άστοχα να ζητήσει από το κοινό της να αποδοκιμάσει την προσβολή που της έγινε. Έχει την δύναμη η Κωνσταντίνα να «απαιτεί» συγνώμη και αυτό το ΠΑΣΟΚ το ξέρει. Ο φόβος του καλού ονόματος στην blogoσφαιρα ανάγκασε το ΠΑΣΟΚ να αντιμετωπίσει την Κωνσταντίνα με πιο προνομιακό τρόπο από ότι άλλους πολίτες.

Μου είναι αδιανόητο το να αφιερώνουμε εν έτι 2008 τόσες σελίδες στο να υπερασπιζόμαστε το προφανές δικαίωμα μίας «αμόρφωτης» να εκφράζεται. Την ίδια στιγμή με θλίβει το γεγονός ότι η δημοφιλία κάποιου στον δημόσιο χώρο τον καθιστά περισσότερο ευαίσθητο στην προσβολή και κατά συνέπεια περισσότερο άξιο συγνώμης σε σχέση με τους υπόλοιπους πους δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους.

Δεν μπορεί ένα ξεκατίνιασμα να αναγορεύεται σε μείζον blogoθέμα επειδή η θιγόμενη τυχαίνει να είναι δημοφιλής. Και τέλος δεν μπορεί ένας σοβαρός πολιτικός θεσμός να ζητάει δημόσια συγνώμη για το ασήμαντο τσίρκο που παίχτηκε στην Καβάλα όταν δεν έχει ζητήσει συγνώμη για άλλα πολύ σοβαρότερα θέματα…

Written by Christos

28 Μαρτίου 2008 at 8:29 μμ

Θέλει ΑΡΕΤΗ και τόλμην η Ελευθερία….

leave a comment »

 Οι σύντροφοι εγχώριοι αγωνιστές της ελευθερίας ανάρτησαν το εικονογραφημένο αγωνιστικό τους μήνυμα (με αφορμή την εθνική επέτειο φαντάζομαι) με στίχους του Κάλβου και φωτογραφίες πραγματικών αγωνιστών.

Μόνο που ξέχασαν να συμπεριλάβουν ΟΛΟΥΣ τους πραγματικούς αγωνιστές της ελευθερίας.

Μόνο που ξέχασαν ότι η ελευθερία εκτός από «τόλμην» θέλει πρώτα και πάνω από όλα ΑΡΕΤΗ.

freetibet.gif

Δείτε κι εδώ: Μη δημοσίευση

Written by Christos

25 Μαρτίου 2008 at 1:27 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ

Tagged with

Θα με πεθάνει αυτό το παιδί, στον τάφο θα με στείλει

3 Σχόλια

Τώρα πάλι θυμήθηκα την μάνα μου…

«Θα με πεθάνει αυτό το παιδί, στον τάφο θα με στείλει»

Γιατί βρε αγόρι μου; Γιατί βρε Γιωργάρα μου; Αφού ούτε ανατροπή θα κάνεις, ούτε ανανέωση γιατί τα λες και μας καυλώνεις και μετά δεν τα κάνεις;

Αν ήσουν γκόμενα θα είχαμε πάθει προστάτη… τόσες φορές….

Τώρα δεν θες; Δεν μπορείς; Δεν ξέρω εγώ τι άλλο… σημασία δεν έχει… πάντως δεν το κάνεις, και πλέον φοβάμαι ότι δεν θα γίνει ποτέ πια.

Μπορεί να μην παραδεχθεί κανείς, όσο και αν σε αγαπάει (γιατί ρε Γιώργο οι περισσότεροι από αυτούς που σε ψηφίσαν τον Νοέμβρη το έκαναν και από αγάπη), ότι είναι η απόλυτη ξεφτίλα να μιλάς για ανανέωση και ανατροπή και να εκλεγείς (με τους γνωστούς μηχανισμούς) Παναγιωτακόπουλο και Πολυζογόπουλο στην πρώτη δεκάδα του Εθνικού Συμβουλίου; Είναι ανανέωση και ανατροπή να βάζεις πάλι τον Παναγιωτακόπουλο στο πολιτικό συμβούλιο (για να είναι ανανέωση ο Παναγιωτακόπουλος πρέπει να ζει κανείς στο Καύκασο). Εδώ να πούμε και τι ήταν ο Παναγιωτακόπουλος, ήταν ο συγκεντρωσιάρχης του Αντρέα, α !!! ήταν και σε έναν όμιλο (όμιλο Γιώργο, όμιλο που αντιπολιτεύονταν τον Σημίτη) και που η κύρια του δραστηριότητα ήταν να βγάζει μια αφίσα κάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου του Ανδρέα. Δηλαδή Γιώργο μου, Χέζε ψηλά και Αγνάντευε.

Είναι ανατροπή το να κάνεις μια πρόταση για το πολιτικό συμβούλιο και αυτήν να προέρχεται από συσχετισμούς δυνάμεων και διατήρηση ισορροπιών;

Ανατροπή είναι να μη βάλεις πρώην υπουργούς και υφυπουργούς και να βάλεις την Τόνια Αντωνίου; Επειδή θες να διατηρήσεις ισορροπίες;

Είναι ανατροπή να υπάρχουν στο περιβάλλον σου τύποι οι οποίοι περιφέρονται τα ονόματα τα τους σε κανάλια και εφημερίδες (δεν ξέρω με ποιο τρόπο…) σαν γραμματείς και δεν ξέρω εγώ τι άλλο… οι οποίοι μας έλεγαν στις εκλογές τον Σεπτέμβρη ότι θα γίνουν υπουργοί αν βγει το ΠΑΣΟΚ γιατί έχουν καλή προσωπική σχέση μαζί σου; (έχω σχετικό post εδώ και μάλιστα είναι το πρώτο : … Το βουβό κλάμα του ψηφοφόρου). Και επειδή όπως είπες και εσύ το Σεπτέμβρη, μετά τις εκλογές θα λέμε αλήθειες, στην Κοζάνη αναφέρομαι και στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, και μαγκιά του ρε Γιώργο που βγήκε πρώτος και με διαφορά και είχε τόση επιμονή (μετά την τρίτη εκλογική αναμέτρηση, 2000, 2004, 2007), αλλά εσύ είπες να λέμε την αλήθεια…

Η απόλυτη ξεφτίλα είναι…

Πού είναι ο παλιός δικός σου ο Καρτάλης, που είναι ο Μίμης, η Μαρία…

Στον Καρτάλη δε συγχωρείς ότι αποσκίρτησε στον Βενιζέλο; Έτσι θα πάμε μπροστά;

Είδα προχθές για πρώτη φορά στην βουλή τον Καρτάλη και χάρηκα μετά από πολύ καιρό.

Απόλυτη ξεφτίλα είναι, αυτό είναι

Τέρμα τα μασημένα λόγια

Ανανέωση με τους: Πολυζωγόπουλος, Παναγιωτακόπουλος, Τζουμάκας, Κατσικαρέλλης….

Δεν με πειράζει ρε Γιώργο να μείνουμε 10, 20, 40 χρονιά αντιπολίτευση, με επίγνωση για αυτό σε ψηφίσαμε.

Την μιζέρια, την γλίτσα και αυτόν τον αργό θάνατο δεν αντέχω…

Οπού και αν πάμε ρε Γιώργο θα πάμε με το κεφάλι ψηλά.

Η παράταξη που δώσαμε το ανάστημα και την ελπίδα που άξιζε σε μερίδιο του ελληνικού λαού που θεωρούνταν μιάσματα, απόκληροι.

Το 1981 μας ψήφιζαν πουτάνες και τραβεστί και ήταν περήφανοι για τον Αντρέα.

Η παράταξη που δεν προσκύνησε την δεξιά (και δεν το λέω εγώ ρε Γιώργη, ο ΠΑΜΠΛΟ το έλεγε στον επικήδειο του Αντρέα στα Νέα)

Όπου και αν πάμε θα πάμε με το κεφάλι ψηλά, σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι…

Και ξέχασα και τον Ραγκούση… γιατί τον Ραγκούση ρε πρόεδρε; δεν λέω εγώ καλή επιλογή (ίσως η μόνη) για εκπρόσωπος τύπου αλλά τώρα που καιγόμαστε… Γραμματέα; σε τι θα σε βοηθήσει σε πολιτικό ή οργανωτικό επίπεδο; Τέτοια ανασφάλεια ρε συ Γιώργη; δεν θες να βάλεις κανέναν αυτόφωτο; φοβάσαι να δημιουργήσεις το νούμερο δύο; Η στην τελική τον έβαλες να βοηθήσει παραπάνω σε επικοινωνιακό επίπεδο; είχες τόσους που γράφουν και σε πολιτικό και σε οργανωτικό και επικοινωνιακό επίπεδο και θα δύο εγώ Ανδρουλάκης και Καρτάλης….

Αν εν τέλει ήθελες πρόεδρε να κάνεις την ανατροπή να μην έκανες καμία πρόταση για κανένα όργανο.

Δεν είναι γιουσουφάκια σου το Πολιτικό Συμβούλιο και ο Γραμματέας, είναι αυτόνομα όργανα όπως και εσύ και σε ένα ανοιχτό δημοκρατικό κόμμα αφήνεις να εκλέγουν τα όργανα ανεπηρέαστα.

Εν τέλει ας τους διορίζεις, να μην εκλέγονται δήθεν για να έχεις άλλοθι και συνυπεύθυνους, να μην λες ότι σε υπονομεύουν κιόλας.

Αλλά τι τα θες, κάθομαι και σκάω και εσείς έχετε τα νέα γραφεία να κάνετε να είναι ευάερα ευήλια και οικολογικά… Εδώ ο κόσμος χάνεται και το μ……. ξυρίζεται.

Υ.Γ. σταχυολογώ άλλες δύο συμβουλές τις μάνας μου (και όχι μόνο της δικής μου φαντάζομαι)

1. Αν την άλλη Πέμπτη που θα πάω στο σχολείο για το τρίμηνο δεν έχεις καλούς βαθμούς, καλύτερα να μην σε βρω όταν γυρίσω σπίτι.

2. Κάνε την προσευχή σου να βγει ο λεκές από το χαλί

buzz it!

Written by κώστας (provocator)

25 Μαρτίου 2008 at 12:55 πμ

Το Ταξίδι

2 Σχόλια

Γεννήθηκα τον Ιούνη του 1974 λίγο πριν την Τουρκική Εισβολή και την πτώση της Χούντας. Το Σεπτέμβρη ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ.

Ο Πατέρας μου είναι ενεργό μέλος από τον Δεκέμβρη του 1974.

Εκεί λοιπόν ξεκινά το ταξίδι. Ήταν αλήθεια ένα ταξίδι με έναν τύπο περίεργο για καπετάνιο. Ήταν εξάλλου και πολλά ταξίδια στην γύρω περιοχή από την Κοζάνη που μεγάλωνα. Από το 1981 που θυμάμαι πηγαίναμε σε Θεσσαλία και Κεντρική Μακεδονία όπου έπιανε λιμάνια ο καπετάνιος και μας έλεγε ιστορίες για τα ταξίδια που θα μας πάει, και το πλήθος ταξίδευε σε χώρες άλλες, ο καπετάνιος είχε μια προτίμηση στις Σκανδιναβικές χώρες, έτσι έλεγαν οι μεγάλοι που κάπου κάπου τους έδειχνε την πυξίδα και τον χάρτη.

Sailing home

© Emmr / flickr

Να μην πολυλογώ την ιστορία την ξέρουμε όλοι, ο καπετάνιος άλλαξε και αρχίσαμε πάλι μεγάλα ταξίδια, και το πλοίο ανακαινίσαμε και προορισμό αλλάξαμε (πηγαίναμε τώρα για κεντρική Ευρώπη).

Σε όλα αυτά τα χρόνια το ΠΑΣΟΚ για εμένα την οικογένεια μου και για την χώρα ήταν ένα περίεργο ταξίδι με τα πάνω και τα κάτω του.

Ήταν και για την χώρα και τον ελληνικό λαό (με την απόφαση του οποίου έφτανε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία).

Υπήρχαν διάφορα που συνέβαιναν, δεν είναι να τα λέμε πλέον, τα έχουμε πει και ξαναπεί.

Στο δια ταύτα τώρα. Φταίει το καράβι που πάλιωσε, φταίει το πλήρωμα, φταίει ο καπετάνιος, δεν ξέρω εγώ τι φταίει…

Σημασία έχει ότι μείναμε με την βαλίτσα στο χέρι πλέον στο λιμάνι.

Όπως λέει και ο ποιητής παρακάτω :

«Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις»

To ΠΑΣΟΚ ήταν ένα δημιούργημα κυρίως της γενιάς που διεθνώς πρωταγωνίστησε. Της γενιάς του Μάη του 68, των Χίπις, κτλ, της γενιάς που στην Ελλάδα ονομάζουμε γενιά του Πολυτεχνείου.

Αυτή η γενιά έκανε το ιστορικό της χρέος και το χρέος της προς την αριστερά και την χώρα, δημιούργησε, και φυσικά όχι με το αζημίωτο για την ίδια.

Πήδηξε βέβαια και τις επόμενες γενιές κανονικά. Πήδηξε την γένια της «Αλλαγής» που λέμε στο ΠΑΣΟΚ, πήδηξε και την δίκη μου γενιά.

Μήπως ήρθε ή ώρα της γενιάς μας πριν είναι αργά.

Αν και πάντα περιμένω το πλοίο του ΠΑΣΟΚ με την βαλίτσα στο χέρι (θες από βίτσιο, θες από παιδικά όνειρα, θες από νοσταλγία για τα παλιά ταξίδια).

Στο πλοίο του Αλαβάνου δεν με ενδιαφέρει το ταξίδι, πάει πίσω σε παγωμένες χώρες, σε παλιούς προορισμός, βασικά πάει στη Χώρα του Ποτέ, (τα εξηγεί καλύτερα ο Christos στο Δεν είμαστε παιδιά του Αλαβάνου), γιατί το πλοίο του Αλαβάνου είναι, μην ξεχνιόμαστε.

Μήπως ήρθε η ώρα για το δικό μας ταξίδι, με δικό μας πλοίο και δικό μας καπετάνιο.

Και εδώ είναι όλα, δεν θα ξεχάσουμε το πλοίο που για πρώτη φόρα μπαρκάραμε (όμορφα τα λέει ο ποιητής)

Πώς βγάζουν Ναυτικό Φυλλάδιο, θυμάται κανείς στο ΠΑΣΟΚ;

Livret de Marin

buzz it!

Written by κώστας (provocator)

23 Μαρτίου 2008 at 10:39 μμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with ,

Aπολείπειν ο θεός Aντώνιον

with one comment

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές-
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις

Κωνσταντίνος Καβάφης

Written by κώστας (provocator)

22 Μαρτίου 2008 at 2:30 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική