Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ 4: Ο Μίμης και ο πρόεδρος

leave a comment »


Εδώ και τέσσερα χρόνια το ΠΑΣΟΚ αλλάζει την διάθεση μου κάθε 5 ώρες. Το ίδιο συνέβη και το Σάββατο. Κουρασμένος και απογοητευμένος από αυτό που (μάταια το ξέρω) περίμενα ως συνέδριο επανίδρυσης και που κατέληξε άλλο ένα μαζικό συνονθύλευμα ανθρώπων μπερδεμένων, έπιασα μία θέση στην εξέδρα για να παρακολουθήσω live ομιλίες πρωτοκλασάτων και το grand finale. Με είχε κουράσει τόσο πολύ η ΠΑΣΟΚικη κοινοτοπία που παρά τον πρώιμο ενθουσιασμό μου με την πρωινή ομιλία Πάγκαλου δεν περίμενα κάτι περισσότερο από απλές έως απλώς ενδιαφέρουσες ομιλίες. Για αρκετή ώρα δεν διαψεύστηκα, ούτε για το πρώτο (Κακλαμάνης, Βάσω, Παπαιωάννου, Διαμαντοπούλου)  ούτε για το δεύτερο (Μπίστης). Και περίμενα απλώς την ομιλία Παπανδρέου και το γηπεδικό κλείσιμο. Και τότε ήρθε η διάψευση. Το προεδρείο, σαν να αναφωνούσε ένα ιδιότυπο «the show must go on», κάλεσε στο βήμα τον Μίμη Ανδρουλάκη. Ε λοιπόν ναι. Το άλλο ΠΑΣΟΚ πήρε επιτέλους τον λόγο. Η ομιλία του Μίμη ήταν ο ορισμός αυτού που πολλοί περιμένουμε εδώ και καιρό. Ψυχή, γοητεία, ενθουσιασμός, κουράγιο, ελπίδα. Όλα τόσο επικοινωνιακά και ταυτόχρονα τόσο αναγκαία. Ένα ολόκληρο κόμμα ξεκίνησε έκπληκτο να παρακολουθεί το alter ego του με απορία και κατέληξε να το χειροκροτεί με έναν παραληρηματικό ενθουσιασμό. Δεν είπε κάτι σπουδαίο ο Μίμης. Το είπε όμως με σπουδαίο τρόπο. Η μάλλον με τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Το πιο σημαντικό ωστόσο ήταν ότι αυτό έγινε από τον Μίμη, αποδυκνείοντας επιτέλους ότι το άλλο ΠΑΣΟΚ δεν έχει μόνο μυαλό, έχει και φωνή. Δεν έχει να δώσει μόνο ιδέες αλλά και ψυχή. Η ηγεσία του άλλου ΠΑΣΟΚ επιτέλους απέδειξε ότι μπορεί να γίνει η ηγεσία του όλου ΠΑΣΟΚ. Για αυτό και μόνο πείστηκα ότι το συνέδριο τελικά είχε λόγο ύπαρξης.

Και μετά ήρθε ο πρόεδρος, για την ακρίβεια ήρθαν και άλλοι που απλώς ανέκοψαν τον ενθουσιασμό που γέννησε ο Μίμης. Αλλά μετά ΗΡΘΕ ο πρόεδρος. Και σαν να το χρωστούσε στο άλλο ΠΑΣΟΚ που ξεσήκωσε λίγο πριν κύματα ενθουσιασμού, σαν να μην ήθελε να του το χαλάσει, τα κατάφερε. Έκανε μια πραγματική, την πρώτη πραγματική ομιλία ηγέτη. Ξεκάθαρη, σαφής, με ψυχή, συναίσθημα, ουσία, ελπίδα. Το ξέρω ότι ακούγομαι σαν αυτά τα ενθουσιασμένα παιδάκια της πράσινης θύρας 7 που βρισκόταν πίσω από το πόντιουμ, αλλά παραδόξως δεν με νοιάζει. Έχω υποστηρίξει πολλές φορές τον Παπανδρέου χωρίς να το αξίζει. Όσον αφορά όμως την ομιλία του, την παρουσία του εκεί στο φινάλε, δεν έχω κανέναν ενδοιασμό και κανέναν φόβο να φανώ γραφικός υποστηρικτής. Ήταν άψογος, ήταν αυτός ακριβώς που έπρεπε, ούτε παραπάνω ούτε παρακάτω. Στο τέλος της ομιλίας του το άλλο ΠΑΣΟΚ δεν είχε μόνο άξια στελέχη, είχε πλέον και αρχηγό.

Advertisements

Written by Christos

17 Μαρτίου 2008 στις 1:13 πμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ

Tagged with

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: