Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Δεν είμαστε παιδιά του Αλαβάνου

4 Σχόλια


Άκουσα με θυμό τον κο Αλαβάνο να μιλάει εκ μέρους της γενιάς μου, εκ μέρους μου.

Όχι καπετάνιε, όχι σύντροφε. Δεν είμαι στη γενιά που εκπροσωπείς δεν είμαι στην γενιά που καπελώνεις. Μόνο σε ένα σημείο της ομιλίας σου μπορώ να συμφωνήσω, «είμαστε στην άλλη όχθη» αγαπητέ.

Η γενιά που εκφράζεις αφυπνίζεται τώρα όπως λες, η δική μου γενιά έχει αφυπνιστεί εδώ και καιρό. Βρίσκεται στους δρόμους καθημερινά, αγωνίζεται κάθε μέρα για να φέρει τις δικές της μικρές καθημερινές επαναστάσεις. Μέσα σε γραφεία, σε εργαστήρια, σε εργοστάσια, παλεύει κάθε μέρα για την παραγωγή, για την καινοτομία για την δημιουργία. Μορφώνεται στα πανεπιστήμια, όσο μπορεί, μορφώνεται στο διαδίκτυο, στη δουλειά. Δεν έχει χρόνο για ανούσιους ξεσηκωμούς. Έχει χρόνο μόνο για δημιουργία, για να φέρει τον πλούτο που θρέφει τα δικά σου παιδιά ώστε να έχουν την πολυτέλεια να αφοσιωθούν στους «αγώνες» τους. Κάποιοι από εμάς παλεύουν καθημερινά με ισχυρούς, με πολυεθνικές, τις κοιτάνε κατάματα και παλεύουν μαζί τους στα ίσια, στην αγορά, στον ανταγωνισμό. Μοχθούν για να φέρουν το νέο, το ανοιχτό, για να διώξουν από το προσκήνιο όσους πλουτίζουν χωρίς να το αξίζουν, όσους κερδίζουν επενδύοντας στο παλιό, το κλειστό, το ξεπερασμένο. Και παλεύουν εκεί, στην πραγματική αρένα, όχι στα πέριξ και στα πεζοδρόμια. Παλεύουν σώμα με σώμα απευθείας με τους δυνατούς όχι με τους εύκολους ροπαλοφόρους εκπροσώπους τους.

Η δική μου γενιά αλλάζει τον κόσμο κάθε μέρα λίγο λίγο. Και έχει απέναντι της όλη τη συντήρηση του κόσμου. Έχει απέναντί της τους κερδοσκόπους της αγοράς που στο όνομα του άμεσου και εύκολου οικονομικού ωφέλους καταπνίγουν κάθε δημιουργική και παραγωγική προσπάθεια. Έχει απέναντί της και τους κερδοσκόπους της πολιτικής που στο όνομα της γρήγορης και ματαιόδοξης ανάδειξης ευνουχίζουν κάθε προσπάθεια αλλαγής και ανακόπτουν την δική μας πορεία προς τα μπρος. Και δεν τους έχει μόνο απέναντί της. Τους ταίζει κιόλας. Πάνω στον δικό μας πλούτο, στον πλούτο που εμείς παράγουμε, κάθονται οι αλήτες της αγοράς. Στον ίδιο πλούτο κάθονται και οι φοιτητές της άγνοιας, οι εργαζόμενοι των συντηρητικών «κεκτημένων».

Η γενιά στην οποία απευθύνεσαι πρόεδρε, είναι η γενιά της μη προσπάθειας, η γενιά που αντιστέκεται στην αλλαγή με σθένος απράμιλο. Η γενιά που ονειρεύεται να φάει ότι ακριβώς έφαγε και η προηγούμενη. Η γενιά που δεν έχει ούτε τα κότσια, ούτε τις ικανότητες να ξεκινήσει τις σύγχρονες επαναστάσεις. Να αλλάξει τον κόσμο δημιουργώντας και όχι ανακόπτωντας. Να χτυπήσει το κατεστημένο ως ίσος προς ίσο, φτιάχνοντας έναν κόσμο που δεν το περιέχει.

Δεν έχει κόμπλεξ η γενιά μου. Δεν έχει προκαταλήψεις. Δεν είναι κομμάτι αυτής της χώρας. Είναι κομμάτι του κόσμου. Συμπορεύεται με το τεράστιο προοδευτικό κομμάτι της Αμερικής και της Ευρώπης. Την Αμερική και την Ευρώπη που αλλάζει τον κόσμο κάθε μέρα. Που μας παρέχει τις τεράστιες τεχνολογικές δυνατότητες για να παράγουμε καλύτερα, να δημιουργούμε γρηγορότερα, να επικοινωνούμε ή και να λαϊκίζουμε με απίστευτη αποτελεσματικότητα. Δεν αναζητούμε παντού εχθρούς, ψάχνουμε μόνο για φίλους και συντρόφους στην πορεία προς τα μπρος. Και τους ψάχνουμε παντού, από τη wall street μέχρι τις φτωχογειτονιές του Καράκας.

Η γενιά η δική μου σύντροφε θα κερδίσει το μέλλον της όσο και αν προσπαθούν τα παιδιά σου να την σταματήσουν. Θα ξεφύγει από τα 700 ευρώ παλεύοντας, δημιουργώντας, δουλεύοντας σκληρά κάθε μέρα για να πάρει αυτά που αξίζει. Θα αποκτήσει την παιδεία που αξίζει ακόμη και με κλειστά πανεπιστήμια. Δεν επαιτεί η δική μου γενιά στα πεζοδρόμια. Δεν σταματά ότι δεν μπορεί να αλλάξει. Αυτά που αξίζει θα τα κερδίσει στα πραγματικά πεδία της μάχης, με όσους μπορούν να ακολουθήσουν σε δύσκολα μονοπάτια, να χτυπηθούν με πραγματικούς εχθρούς.

Τα παιδιά τα δικά σου πρόεδρε, τα παιδιά των συνδικαλιστικών κλουβιών και των κομματικών θερμοκοιτίδων, είναι απέναντί μας. Και στους εχθρούς το μέλλοντός μας δεν κάνουμε διακρίσεις. Θα χτυπηθούμε με την ίδια ένταση και με την παλιά και με τη νέα συντήρηση. Και με την κραταιά και με την ανερχόμενη μετριοκρατία. Και με τους αδίκως έχοντες και με τους αδίκως επαιτώντες.

Η δική μου γενιά δεν χρειάζεται «μεγάλο πατερούλη». Τον χρειάζονται μόνο όσοι «αφυπνίζονται» τώρα, όσοι άργησαν να ξυπνήσουν και βλέπουν τον κόσμο ανάποδα. Όσοι τρώνε ψωμί κάνοντας τους προστάτες των αδικημένων.

Εμείς θα προχωρήσουμε σύντροφε πρόεδρε, θα πάμε μπροστά αυτή τη χώρα και τους αδικημένους της, θέλετε δεν θέλετε. Και θα δουλεύουμε κάθε μέρα για μία κοινωνία σύγχρονη και πλούσια που δεν θα έχει ανθρώπους που μένουν πίσω. Δεν θα έχει ανθρώπους που χρειάζονται νταβατζήδες. Μέχρι τότε, μέχρι να μείνετε χωρίς δουλειά, το καλό που σας θέλουμε, μην μπείτε στον δρόμο μας.

buzz it!

Advertisements

Written by Christos

22 Μαρτίου 2008 στις 2:12 μμ

4 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Πολυ λιγα πραγματα θα αλλαζα σε αυτο το κειμενο (ποιοι ειναι οι κερδοσκοποι της αγορας ας πουμε δεν το πολυκαταλαβα, τεσπα). Μπραβο.

    S G

    23 Μαρτίου 2008 at 6:43 πμ

  2. Ο Σύριζα και ο Συνασπισμός έχουν την παράξενη βεβαιότητα ότι οι ιδέες τους πλειοψηφούν. Για να είμαστε δίκαιοι, ο Σύριζα/Συνασπισμός δεν μας έχουν πει ούτε μια ιδέα επί Αλαβάνου -αρέσκονται σε στείρα άρνηση απέναντι σε όποια αλλαγή/μεταρρύθμιση.

    fvasileiou

    23 Μαρτίου 2008 at 8:46 μμ

  3. 🙂

    gerasimos

    23 Μαρτίου 2008 at 10:19 μμ

  4. Έτσι μπράβο! Οι αλήθειες πρέπει να λέγονται με τέτοια λόγια.

    Πέρασαν οι καιροί που μας έδειχναν το μαύρο και μας έλεγαν «Μα πως δεν το βλέπεις; Άσπρο είναι» και στη συνέχεια μας ζητούσαν να κάνουμε την αυτοκριτική μας, ηχηρά απόντες όταν οι εργοδότες μάς απέλυαν γιατί ακολουθούσαμε τη γραμμή του κόμματος, αν δεν μας διέγραφαν κι από πάνω.

    Νε τελειώνουμε με την οδυνηρή μοναξιά που μια ζωή νοιώθαμε ευρισκόμενοι μεταξύ συντρόφων «τυφλών τ’ ώτα τον δε νουν τα τ’ όμματα…»

    Με απλά λόγια, αρκετά τους φάγαμε στη μάπα κι αυτούς και τον πολιτικό τους ανόητο βερμπαλισμό. Ας τον κρατήσουν εντός των τειχών οι ανέκαθεν οπορτουνιστές, βαυκαλιζόμενοι ότι η ευκαιριακή, απολύτως πρόσκαιρη, άνοδος των ποσοστών τους οφείλεται στην αξία τη δική τους κι όχι στην απαξία των άλλων.

    ο Αναμοχλευτής

    24 Μαρτίου 2008 at 12:58 μμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: