Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

…. και ο μυλωνάς το αυλάκι

2 Σχόλια


Αν παρακολουθήσει κάποιος με στοιχειώδη προσοχή τον διάλογο (έστω και περιορισμένο) που ξεκίνησε για την Συνθήκη της Λισσαβώνας (χάρη στον κο Σημίτη για άλλη μία φορά), θα δει μια πολύ γλαφυρή απεικόνιση του βασικού επιχειρήματος κατά της διεξαγωγής δημοψηφίσματος. Ένα επιχείρημα που εκφράζεται με τον καλύτερο τρόπο από την παροιμία «καθένας τον καημό του και ο μυλωνάς το αυλάκι».

https://i0.wp.com/www.abc.net.au/reslib/200712/r211659_813572.jpg

Όλα τα επιχειρήματα υπέρ του δημοψηφίσματος απέχουν παρασάγγας από το διακύβευμα του. Το 1/3 βλέπει το δημοψήφισμα ως ένα βήμα εμπέδωσης της συμμετοχής του πολίτη στις μεγάλες αποφάσεις, το άλλο 1/3 θέλει δημοψήφισμα γιατί θεωρεί κακό να λαμβάνονται αποφάσεις από τις πολιτικές ελίτ και το τελευταίο τρίτο θέλει να γίνει δημοψήφισμα προκειμένου να αναπτυχθεί ένας ενημερωτικός διάλογος. Όλα αυτά καλά, και πλήρως συζητήσιμα. Δυστυχώς όμως, δυστυχώς για την ποιότητα της δημοκρατίας για την οποία όλοι οι παραπάνω κόπτονται, κανένα από αυτά τα σκεπτόμενα τρίτα δεν μας τίμησε ακόμη με την επί της ουσίας διαφωνία του με την ΣτΛ.
Καλό θα ήταν κάποιος να μας πει γιατί διαφωνεί με την αναβάθμιση της χάρτας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο νομικό επίπεδο της ίδιας της συνθήκης ταυτόχρονα με την υιοθέτηση της. Γιατί διαφωνεί με τους νέους θεσμούς διοίκησης που προχωρούν ένα βήμα μπροστά την πολιτική ενοποίηση? Γιατί είναι αντίθετος στις προβλέψεις για αναβαθμισμένη λειτουργία του ευρωπαϊκού και των εθνικών κοινοβουλίων ως ένα βήμα μερικής έστω άρσης της γραφειοκρατίας και του δημοκρατικού ελλείμματος της ΕΕ? Γιατί έχει αντίρρηση στο να περιληφθεί για πρώτη φορά η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής σε ένα τόσο υψηλού επιπέδου πολιτικό κείμενο?
Αν λοιπόν κάποιος διαφωνεί ας μας θέσει καταρχήν την διαφωνία του προκειμένου να δούμε αν υπάρχει αντικείμενο διαβούλευσης. Αν ελάχιστοι γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι διαφωνούν επί της ουσίας, τότε ποιος ο λόγος του δημοψηφίσματος?
Η συμμετοχή των πολιτών στις μεγάλες αποφάσεις? Όχι κύριοι. Αυτά τα λύσαμε προ καιρού. Συμμετοχή απαιτείται με σκοπό την διαβούλευση όχι την απόφαση. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ το μέλλον των παιδιών μου σε ανθρώπους που θα αποφασίσουν με τα ίδια κριτήρια που έχει ο μυλωνάς για το αυλάκι του. Όταν δε δεν υπάρχει σημαντική επί της ουσίας διαφωνία τότε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ότι καλύτερο και πρακτικότερο έχουμε.
Η διαμαρτυρία απέναντι στις αποφάσεις των ελιτ? Πάλι όχι κύριοι. Οι ελίτ που τόσο τις μόδας έχουν γίνει τελευταία στην αριστερή επιχειρηματολογία είναι κατά κύριο λόγο οι δημοκρατικά εκλεγμένες από τους λαούς ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Εκλεγμένες δε με τεράστια ποσοστά συμμετοχής συγκριτικά με τα αντίστοιχα των περίφημων δημοψηφισμάτων.
Η ευκαιρία για διάλογο και ενημέρωση? Όχι. Δεν θα τρέχουμε κάθε λίγο και λιγάκι στις κάλπες επειδή οι Έλληνες (και άλλοι Ευρωπαίοι) μόνο έτσι ξεκολλάνε από την μπάλα και διαβάζουν και κανένα blog ή καμία σοβαρή εφημερίδα.
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχουμε αποφασίσει ότι η πιο αποτελεσματική δημοκρατική λειτουργία είναι αυτή στην οποία οι πολίτες επιλέγουν αυτούς που αποφασίζουν, διαλέγονται μαζί τους και τους ελέγχουν διαρκώς και ασταμάτητα.Η δημοκρατία της άμεσης λήψης αποφάσεων είναι η πιο γοητευτική αλλά και η πιο αναποτελεσματική από όλες τις άλλες μορφές. Και αυτά επαναλαμβάνω τα έχουμε λύσει εδώ και καιρό. Το έλλειμα που όλοι έχουμε προσδιορίσει δεν αφορά την απόφαση, αφορά τον διάλογο και τον έλεγχο.
Δυστυχώς αυτή η αδυναμία ανάλυσης της δημοκρατικής συμμετοχής και των ισορροπιών της με την κοινωνική αποτελεσματικότητα, πέρασε από την αριστερά στο ΠΑΣΟΚ αυτούσια.
Και δεν είναι η μόνη. Η πρόσφατη κρίση στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται να έχει πλέον χαρακτηριστικά ιδεολογικής ρήξης. Και αυτό είναι φυσικό επακόλουθο όταν η ηγεσία του προσπαθεί να καλύψει τα ιδεολογικά της κενά κινούμενη προς τα αριστερά αδιέξοδα.
Πλέον το πολιτικό διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο και η ανοχή σε ανεύθυνες ιδεολογικές ακροβασίες ανασφάλειας και επιφανειακών εντυπώσεων δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Όταν μιλάμε για την Ευρώπη ή για την παιδεία σταματούν οι ανοησίες. Χρειάζεται σοβαρότητα στο μέγιστο βαθμό. Και αυτοί που την επιδεικνύουν θα κριθούν από την ιστορία είτε είναι μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας είτε όχι.

Advertisements

Written by Christos

18 Ιουνίου 2008 στις 1:17 πμ

2 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. η πιο αποτελεσματική δημοκρατική λειτουργία είναι αυτή στην οποία οι πολίτες επιλέγουν αυτούς που αποφασίζουν, διαλέγονται μαζί τους και τους ελέγχουν διαρκώς και ασταμάτητα.Η δημοκρατία της άμεσης λήψης αποφάσεων είναι η πιο γοητευτική αλλά και η πιο αναποτελεσματική από όλες τις άλλες μορφές.

    Το ζητούμενο για ένα πολίτευμα δεν (πρέπει να) είναι αυτήν η νεφελώδης αποτελεσματικότητα (αποτελεσματικότητα σε σχέση με ποιον στόχο;), αλλά μόνο η ελευθερία που εξασφαλίζει στους πολίτες. Και, όσον αφορά τη διαδικασία λήψης αποφάσεων, η ελευθερία των πολιτών εξασφαλίζεται με την επικύρωση των νόμων από τη συνέλευση των πολιτών, δηλαδή μέσω δημοψηφίσματος.

    Ασμοδαίος

    18 Ιουνίου 2008 at 6:06 μμ

  2. […] μονόδρομος. [Σχετικά: talos/MadNihilist, kuk, Χατζησωκράτης, Δελφίνοι, […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: