Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Archive for Δεκέμβριος 2008

Ο φόνος, ο δρόμος, η ήττα και η αρχή

with one comment

Από ότι φάνηκε δεν αρκούσε η κατηφόρα της πολιτικής και οικονομικής μας κατάστασης για να βγάλει τον κόσμο στους δρόμους, για ακόμη μία φορά χρειάστηκε μία σταγόνα αίμα για να ξεχειλίσει το ποτήρι. Σε μία σπάνια ιστορική συγκυρία κατάρρευσης σε όλα τα επίπεδα, αυτή η κοινωνία, μέσα στον πόνο της για την δολοφονία ενός παιδιού, είχε την τύχη να βρεθεί στους δρόμους ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε. Κι όμως αποδείχθηκε ότι το δύσκολο κομμάτι της αλλαγής δεν είναι η ευαισθητοποίηση και ο ξεσηκωμός αλλά η διαχείριση τους. Και ας μη γελιόμαστε, το πρώτο επεισόδιο αυτού του ξεσηκωμού δεν ήταν νικηφόρο.

Ο θάνατος του παιδιού δεν έγινε αφορμή γέννησης μίας ευρείας και δυναμικής κοινωνικής συμμαχίας. Αντίθετα δημιούργησε μόνο εχθρούς και μάλιστα εύκολους, ακολουθώντας πιστά το αμερικανικό σενάριο της τελευταίας δεκαετίας. Από την μία το κράτος δολοφόνος αλλά και προστάτης των «νοικοκυραίων», σε έναν παράδοξα διττό και πολύ βολικό για το ίδιο ρόλο. Και απέναντι οι απαραίτητοι εχθροί, οι κουκούλες κάθε χρώματος, ορμόμενες είτε από τις ακροδεξιές γιάφκες είτε από τις ακροαριστερές μαντράσες των μποέμ μεσήλικων μουλάδων της «επαναστατικής διανόησης» των Εξαρχείων. Αυτοί πήραν πάλι την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αυτοί στιγμάτισαν τον ξεσηκωμό και τον στιγμάτισαν για τα καλά.

Δεν είναι δική τους όμως η ευθύνη. Την δουλειά τους κάνουν, εχθρούς θέλουν για να επιζήσουν και χωρίς εχθρούς δεν τους χρειάζεται κανένας. Θα είναι πάντα εκεί περιμένοντας σαν όρνια στον ουρανό της πλατείας πότε θα χυθεί αθώο εφηβικό αίμα για να πέσουν με φόρα στην πόλη και να προλάβουν να κάνουν αυτοί το κομμάτι τους πριν από όλους.

Τις πραγματικές ευθύνες τις έχουν οι άλλοι, αυτοί που βρίσκονται ανάμεσα στα άκρα, εμείς. Όλοι όσοι μεγάλωσαν παιδιά που βγήκαν να ξεσπάσουν έναν βίαιο θυμό χωρίς να ξέρουν αν μισούν περισσότερο την κοινωνία ή τον πατέρα τους. Όλοι όσοι είδαν στο κίνημα που γεννήθηκε την ευκαιρία να επιβεβαιώσουν τον ρόλο τους. Οι ίδιοι που δεν δίστασαν να προσβάλλουν την μνήμη ενός μικρού παιδιού αναγορεύοντας το σε Παπαφλέσσα προκειμένου να αναδειχθούν σε νέους Κολοκωτρόνηδες. Οι ενεργοί πολίτες που αρκέστηκαν στον πρώτο εύκολο εχθρό, στον μπάτσο, για να ξεσπάσουν την οργή τους, ξεχνώντας τι πραγματικά τους πονάει. Οι φοιτητές που ξέχασαν ότι οι πραγματικοί αγώνες γίνονται σε Πολυτεχνεία που μετατρέπονται σε νοσοκομεία και ραδιοφωνικούς σταθμούς, που τις πόρτες τους τις καταστρέφουν τα τάνκς και όχι οι ίδιοι, που οι διώκτες καλούνται ως αδέρφια και όχι ως γουρούνια.

Όλοι φταίμε που χάσαμε έστω και προσωρινά. Και περισσότερο από όλους αυτοί που εκ θέσεως είχαν το χρέος να παρέχουν σε αυτή τη στιγμή αυτό που είχε πιο πολύ ανάγκη, την έμπνευση και την προοπτική. Αυτά που ήταν, και είναι ακόμη, αναγκαία για να ξεφύγει ένας αγώνας από τα χέρια των αρπακτικών, για να απαλλάξει τον κόσμο από τους έυκολους εχθρούς, να δώσει συνέχεια και σκοπό. Αυτοί ήταν πάλι απόντες.

Ας ελπίσουμε ότι δεν τελείωσαν όλα. Η ιστορία έχει δείξει ότι τέτοια γεγονότα υπό τέτοιες συνθήκες δεν τελειώνουν έτσι απλά. Αρκεί να μπουν μπροστά αυτοί που μπορούν και που έχουν χρέος να το κάνουν. Και το αίτημα είναι απλό. Αλλαγή του σκηνικού, πλήρης και ριζική. Τίποτα να μην μείνει το ίδιο. Με πρώτους εμάς τους ίδιους. Να σπάσουν βίαια και να καούν οι φαύλοι κύκλοι στους οποίους εγκλωβίσαμε τους εαυτούς μας. Όχι οι δρόμοι και τα σπίτια μας. Εδώ που φτάσαμε δεν δικαιούμαστε να ζητήσουμε τίποτα λιγότερο από αυτό.

Written by Christos

14 Δεκεμβρίου 2008 at 10:42 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Πολιτική

Tagged with