Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Το ολοήμερο σχολείο ως εργαλείο αξιολόγησης

5 Σχόλια


Τιμώντας τον νέο κύκλο διαλόγου για την Παιδεία που μόλις ξεκίνησε, ας προσθέσουμε κι εμείς μερικές γραμμές στον λευκό πίνακα.

Κατά την γνώμη μου ένας βασικός πυλώνας μίας ουσιαστικής μεταρρύθμισης είναι το ολοήμερο σχολείο σε όλες τις βαθμίδες του. Η μετατροπή του σχολείου σε έναν χώρο παροχής ολοκληρωμένων υπηρεσιών εκπαίδευσης και δημιουργικής ψυχαγωγίας των μαθητών, στον οποίο το σημερινό μοντέλο βασικής διδασκαλίας – εξέτασης – βαθμολόγησης θα ενοποιηθεί με τις λειτουργίες της μελέτης, την ενισχυτικής διδασκαλίας και της πρακτικής εξάσκησης. Θα δημιουργηθεί έτσι ένας χώρος όπου οι μαθητές θα διδάσκονται στις πρώτες βασικές ώρες και στην συνέχεια θα έχουν την δυνατότητα να μελετούν μέσα στον ίδιο χώρο μόνοι τους ή κατά ομάδες υποστηριζόμενοι από καθηγητές που θα βρίσκονται εκεί για να βοηθήσουν στην μελέτη, να εντοπίζουν και να αντιμετωπίζουν τις αδυναμίες  και να παρέχουν στους μαθητές ένα πλαίσιο δημιουργικής εξάσκησης και εφαρμογής των όσων διδάσκονται. Οι ιδέες σχετικά με τα μοντέλα του ολοήμερου σχολείου είναι πολλές και η συζήτηση για τον χαρακτήρα του μεγάλη.

Πέρα όμως από τον χαρακτήρα και την δομή του ολοήμερου σχολείου, είναι αρκετά ενδιαφέρον να προσεγγίσουμε τον θεσμό και από μία άλλη οπτική γωνία, αυτή της χρήσης του ως εργαλείο αξιολόγησης και επαγγελματικής βελτίωσης των εκπαιδευτικών.

Ένα πιθανό μοντέλο μπορεί να είναι το εξής: Οι δύο κατηγορίες εκπαιδευτικών που υπάρχουν σήμερα, οι οργανικοί οι οποίοι καλύπτουν οργανικές θέσεις και οι ωρομίσθιοι, να θεσπιστούν ως βαθμίδες, με κατώτερη την δεύτερη. Οι οργανικές θέσεις θα αφορούν την πρωινή βασική διδασκαλία και αξιολόγηση των μαθητών (Εκπαιδευτικοί Βασικής Διδασκαλίας) ενώ η δεύτερη περίοδος του ολοήμερου σχολείου, αυτή της μελέτης και της υποστήριξης, θα επανδρώνεται από τους λεγόμενους εκπαιδευτικούς υποστήριξης (Ε.Υ.) οι οποίοι θα είναι ωρομίσθιοι. Κάθε νέος εκπαιδευτικός θα εισέρχεται στο εκπαιδευτικό σύστημα πάντα μέσω της βαθμίδας υποστήριξης. Αυτό σημαίνει ότι οι επιτυχόντες των εξετάσεων του ΑΣΕΠ (και μόνο αυτοί) θα προσλαμβάνονται αρχικά ως εκπαιδευτικοί υποστήριξης με σχέση ωρομίσθιου.

Ο αριθμός των νεοεισερχόμενων Ε.Υ. μπορεί και πρέπει να είναι μεγαλύτερος από αυτόν που απαιτείται καθώς δεν θα επιβαρύνει το συνολικό κόστος αμοιβών. Μετά από μία περίοδο δοκιμαστικής συναναστροφής με τους μαθητές, οι τελευταίοι θα καλούνται να επιλέξουν τους Ε.Υ. με τους οποίους επιθυμούν να εργαστούν. Οι Ε.Υ. που θα επιλέγονται από τους περισσότερους μαθητές θα καλούνται να καλύψουν τις ώρες μελέτης και υποστήριξης αμειβόμενοι σε ωριαία βάση και μάλιστα με αμοιβές ανταγωνιστικές της αγοράς φροντιστηρίων. Οι επιλογή των Ε.Υ. θα αναθεωρείται σε μηνιαία βάση προκειμένου να δίνονται εκ νέου ευκαιρίες σε όλους τους εκπαιδευτικούς και να υπάρχουν οι απαραίτητες διορθώσεις όσον αφορά τις αξιολογήσεις εκ μέρους των μαθητών.

Οι συνολικές ώρες συμμετοχής του κάθε Ε.Υ. στο πρόγραμμα μελέτης και υποστήριξης θα αποτελούν τον βασικότερο παράγοντα αξιολόγησης τους. Όταν απαιτείται η πλήρωση κενών οργανικών θέσεων βασικής διδασκαλίας, αυτές θα πληρώνονται από Ε.Υ. με βάση καταρχήν το σύνολο των ωρών υποστήριξης στις οποίες επιλέχθηκαν να συμετάσχουν  και δευτερευόντος (κυρίως για λόγους επιλογής σχολείων) από την απόδοσή τους στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ.

Το συγκεκριμένο μοντέλο εισάγει τα εξής σημαντικά στοιχεία στο εκπαιδευτικό σύστημα:

  • περιορισμός του μισθολογικού κόστους που αποτελεί το βασικότερο εμπόδιο για την υλοποίηση του ολοήμερου σχολείου.
  • προσέλκυση μεγάλου αριθμού εκπαιδευτικών στα πρώτα στάδια του εκπαιδευτικού συστήματος χωρίς μισθολογικό κόστος με σκοπό αφενός να δοθούν ευκαιρίες σε όλους και αφετέρου να διευκολυνθεί η αφαίμαξη της παραπαιδείας από ικανούς εκπαιδευτικούς
  • παροχή ισχυρών κινήτρων επαγγελματικής αναβάθμισης και αμοιβής τα οποία θα ενισχύσουν των υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των νέων εκπαιδευτικών και θα εξασφαλίσουν ένα υψηλό επίπεδο απόδοσης στον τομέα της μελέτης και υποστήριξης στο σχολείο. Έτσι ο συγκεκριμένος τομέας θα μπορέσει να καταστεί ανταγωνιστικός απέναντι στους φορείς της παραπαιδείας καθώς θα υπερτερεί ποιοτικά.

και το σημαντικότερο,

  • η θέσπιση μίας αξιόπιστης μεθοδολογίας αξιολόγησης των νέων εκπαιδευτικών που θα βασίζεται στους κατεξοχήν αρμόδιους να κρίνουν (μαθητές και γονείς) μέσα από μία διαδικασία προσωπικής επιλογής που δεν αφήνει περιθώρια στους αξιολογούντες να κρίνουν με κριτήρια άσχετα με την απόδοση του εκπαιδευτικού.

Τέλος ένα δεύτερο επίπεδο αξιολόγησης θα πρέπει να εισαχθεί και στο επίπεδο της βασικής διδασκαλίας. Έχοντας ως δεδομένο ότι οι οργανικές θέσεις έχουν καλυφθεί από τους καλύτερους Ε.Υ. , θε πρέπει να εξασφαλιστεί ότι αυτοί οι εκπαιδευτικοί θα παραμείνουν καλοί και μετά την αναβάθμισή τους. Δυστυχώς εδώ η μέθοδος της αξιολόγησης μέσω της επιλογής δεν μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά λόγω του περιορισμένου αριθμού των κρινόμενων.  Χρειάζονται άλλες ιδέες που ελπίζουμε να ακούσουμε κατά την διάρκεια του διαλόγου.

Advertisements

Written by Christos

24 Ιανουαρίου 2009 στις 4:14 μμ

5 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Από πολύ μικρός είχα μια αποστροφή για κάθε έννοια παλαιότητας και επετηρίδας. Το μόνο παλιό που μου αρέσει είναι το κρασί. Είμαι κατηγορηματικά αντίθετος σε κάθε λογική ιεράρχησης με βάση την παλαιότητα -ή, αν θέλετε, την εμπειρία- κάποιου. Γι’ αυτό το λόγο, από πολύ νωρίς τάχθηκα υπέρ της δημιουργίας του ΑΣΕΠ και υπέρ της λογικής να επιλέγουμε τους νέους καθηγητές μέσα από εξετάσεις.

    Για χάρη της συζήτησης ας προσπεράσουμε πρακτικά προβλήματα όπως είναι αυτό των υποδομών: Ένα ολοήμερο σχολείο, για να μπορεί να λειτουργεί σωστά ως ολοήμερο σχολείο, χρειάζεται ειδικά διαμορφωμένες αίθουσες, χρειάζεται εστιατόριο και αναψυκτήριο, χρειάζεται χώρους. Όταν τα συμβατικά σχολεία έχουν σχεδιαστεί ελλειπή, και δεν χτίζονται καν σύμφωνα με το σχέδιο (για παράδειγμα, το δικό μου σχολείο θα έπρεπε να έχει τρεις πτέρυγες και κλειστό γυμναστήριο. Αντ’ αυτού έχει μια πτέρυγα, δεν έχει κλειστό γυμναστήριο, και έχουμε μετατρέψει μέχρι και τις αποθήκες σε αίθουσες προκειμένου να χωρέσουμε 700 παιδιά σ’ ένα κτίριο που μπορεί να φιλοξενήσει το πολύ 400), αντιλαμβανόμαστε όλοι τι άθλος είναι να δημιουργηθούν ολοήμερα σχολεία, ή, ακόμα περισσότερο, να μετατραπούν τα ήδη υπάρχοντα σε ολοήμερα.

    Έστω λοιπόν, ότι έχουμε μόνο ολοήμερα σχολεία. Η δεύτερη ταχύτητα εκπαιδευτικών δε θα έπρεπε να υπάρχει. Το να χρειάζεται να προσλάβεις έναν ή δύο αντικαταστάτες καθηγητές, επειδή κάποιος μόνιμος έχει εκπαιδευτική ή γονεϊκή άδεια, είναι λογικό και αναμενόμενο κάθε χρονιά. Αλλά αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, με χιλιάδες προσλήψεις μονίμων κάθε διετία, και παρόλα αυτά να χρειαζόμαστε μερικές ακόμα χιλιάδες αναπληρωτών και ωρομισθίων είναι απαράδεκτο. Το να θέλουμε να το εμπεδώσουμε μάλιστα και στη λειτουργία του συστήματος ως μέθοδο αξιολόγησης των νέων εκπαιδευτικών είναι ακόμα χειρότερο.

    Πιστεύω στο ταλέντο. Η εμπειρία είναι πολύτιμη, αλλά πιστεύω και στις ικανότητες του ατόμου. Ένας σωστά καταρτισμένος καθηγητής δε θα έπρεπε να υστερεί και να περιμένει ν’ αποκτήσει μόνιμη δουλειά περνώντας μέσα από μηνιαίο κόσκινο επιλογής και συνδιαλλαγής. Με δεδομένη μάλιστα τη διαφθορά και τη διαπλοκή της γραφειοκρατίας του ΥΠΕΠΘ και των διαφόρων Διευθύνσεων Εκπαίδευσης, είναι προφανές ότι τις περισσότερες ώρες και τις περισσότερες ευκαιρίες για περισσότερες ώρες θα τις έχουν μόνο «τα δικά μας» παιδιά.

    Έστω και πάλι όμως, ότι γιατρεύουμε τη γραφειοκρατία του συστήματος, και έχουν όλοι οι νέοι καθηγητές τις ίδιες ευκαιρίες να διδάξουν στα υπερσύγχρονα ολοήμερά μας. Για ποιο λόγο κάποιος να προτιμήσει να δουλέψει για ψίχουλα και για πολύ λίγες ώρες, αν μπορεί να βγάλει πολύ περισσότερα από τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα;

    Ακόμα κι αν κάποιος καταφέρει και περάσει το κόσκινο της επιλογής, είναι δυνατόν να προτείνουμε σοβαρά οι μαθητές ν’ αλλάζουν καθηγητή ανά… μήνα; Το κόστος (ψυχολογικό και χρονικό) της προσαρμογής του νέου καθηγητή στους μαθητές, και των μαθητών στον νέο καθηγητή θα είναι τόσο μεγάλο που ακυρώνει κάθε πιθανό πλεονέκτημα να βρεθεί κάποιος καταλληλότερος από τον προηγούμενο.

    Και τελειώνω προς το παρόν με τους γονείς: Οι γονείς θ’ αξιολογούν τους εκπαιδευτικούς!; Οι μαθητές που τους «τρώνε στη μάπα» κάθε μέρα να το καταλάβω. Αλλά οι γονείς; Από που κι ως που; Μακάρι οι γονείς να εμπλέκονταν ουσιαστικά στην διαδικασία ανατροφής και μόρφωσης των παιδιών τους. Οι περισσότεροι όμως, είτε αδιαφορούν είτε απλώς δεν έχουν την πολυτέλεια ν’ ασχοληθούν μ’ αυτό! Πώς θα με αξιολογήσει ο γονιός όταν δε με ξέρει καν; Το μόνο που ξέρει, αν έχει το χρόνο και την υπομονή ν’ ασχοληθεί με το παιδί του, είναι ό,τι το παιδί του του μεταφέρει. Αξιολόγηση από δεύτερο χέρι; Και τι γίνεται όταν το σχολείο πρέπει να γίνει φορέας νέων ιδεών; Πώς ο γονιός με τις «παλιές» ιδέες θα αξιολογήσει έναν εκπαιδευτικό που φέρνει τα νέα ήθη και τις νέες γνώσεις στην τάξη και στα παιδιά;

    daskalakos

    30 Ιανουαρίου 2009 at 3:28 μμ

  2. Νομίζω πως δεν έγινα κατανοητός. Η επιλογή θα γίνεται αποκλειστηκά από τους μαθητές καμία γραφειοκρατία και καμία συνδιαλλαγή. Μιλάμε επίσης για επιλογή σε καθηγητές υποστήριξης όχι οργανικούς οπότε η αλλαγή καθηγητή δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Οι μαθητές απλά επιλέγουν εκείνους τους εκπαιδευτικούς που επιθυμούν να συνεργαστούν κατά την διάρκεια της μελέτης και της υποστήριξης. Και από εκεί προέρχεται η αξιολόγηση. Αξιολόγηση με βάση επιλογή προσωπικού συμφέροντος και κινήτρου εκ μέρους των μαθητών.Την ίδια στιγμή οι καλύτεροι μένουν στην υποστήριξη με ανταγωνιστικές αμοιβές και στη συνέχεια γίνονται οργανικοί. Στα φροντιστήρια θα καταλήξουν όσοι δεν επιλέγονται στο ολοήμερο άρα οι λιγότερο ταλαντούχοι.
    Μάλλον το άρθρο ήταν τελείως ακατανόητο

    Christos

    30 Ιανουαρίου 2009 at 3:59 μμ

  3. Μιλάμε επίσης για επιλογή σε καθηγητές υποστήριξης όχι οργανικούς οπότε η αλλαγή καθηγητή δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία

    Τι λες βρε Χρήστο; Θυμάσαι πόσες φορές είπες να είχες κάποιον καθηγητή να σου εξηγήσει καλύτερα αυτά που ο «κανονικός» καθηγητής δεν ήξερε, ή δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να σου εξηγήσει; Και θες τα παιδιά που θα δυσκολεύονται ν’ αλλάζουν καθηγητή «υποστήριξης» κάθε μήνα; Δε φτάνει ένας μήνας να γνωρίσεις τους μαθητές και να δεις τις ιδιαιτερότητές τους ώστε να προσαρμοστείς στις ανάγκες τους. Απλώς-δε-γίνεται!

    Κι επιμένω: Προτείνεις οι καθηγητές «υποστήριξης», απ’ όποιο κόσκινο κι αν περάσουν, όσοι «επιβιώσουν» να γίνονται κατόπιν οργανικοί όταν προκύψουν οι αντίστοιχες θέσεις. Διαφωνώ! Πρέπει ο καθένας, είτε νέος είτε παλιός, να έχει την ευκαιρία να γίνει καθηγητής με οργανική θέση από την αρχή της καριέρας του!

    Δεν πρέπει να συγχέουμε τα κριτήρια πρόσληψης με τα κριτήρια αξιολόγησης. Αν κάποιος έχει την ευφυΐα, τη δημιουργικότητα, τη μεταδοτικότητα και την κατάρτιση να διδάξει, ας διδάξει και με μικρή εμπειρία. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε πότε θα «παλιώσει» λες κι είναι κρασί που θέλει ωρίμανση. Από κει και πέρα, ας θεσπίσουμε έξυπνα κριτήρια αξιολόγησης, ώστε οι καλοί να έχουν κίνητρο να γίνονται καλύτεροι, και οι κακοί να πάνε σπίτια τους! Αυτό όμως, προϋποθέτει άρση της μονιμότητας που είναι ταμπού για όλα τα κόμματα της σύγχρονης (βλ. μίζερης) ελληνικής πραγματικότητας.

    Τέλος, ποια έρευνα μας αποδεικνύει ότι οι καθηγητές της παραπαιδείας είναι de facto καλύτεροι από τους καθηγητές των σχολείων; Μα, ήδη, οι περισσότεροι από τους καθηγητές των σχολείων είναι κοινωνοί και της παραπαιδείας αφού, με την ανοχή του ΥΠΕΠΘ, προσπαθούν να βγάλουν έναν αξιοπρεπή μισθό με τα ιδιαίτερα. Δεν υπάρχουν στεγανά μεταξύ δημόσιας εκπαίδευσης και παραπαιδείας.

    daskalakos

    30 Ιανουαρίου 2009 at 5:15 μμ

  4. Μα ακριβώς τα ίδια λέμε. Το θεμα μου είναι οι μέθοδοι αξιολόγησης, και μια τέτοια προτείνω. Αν ο καθηγητής είναι καλός θα αξιολογηθεί έτσι από την αρχή της υποστηρικτικής και θα γίνει οργανικός άμεσα. Δεν υπάρχει κανένα κριτήριο παλαιότητας ή εμπειρίας στα όσα λέω. Και, προς θεου, τι εννοείς δεν συγχέουμε τα κριτήρια πρόσληψης με τα κριτήρια αξιολόγησης? Αυτό είναι η επίσημη θέση της ΟΛΜΕ!!

    Christos

    1 Φεβρουαρίου 2009 at 12:55 μμ

  5. Δεν ξέρω ποια είναι η επίσημη θέση της ΟΛΜΕ, ούτε μ’ ενδιαφέρει. Προφανώς και υπάρχει κριτήριο παλαιότητας και εμπειρίας σ’ αυτά που γράφεις εκτός κι αν διαβάζουμε διαφορετικά πράγματα. Διαφωνώ με την όλη συλλογιστική «σε δοκιμάζουμε κι αν μας κάνεις σε κρατάμε». Προτιμώ μια λογική «σε εξετάζουμε, αν περάσεις ό,τι εξετάσεις και προϋποθέσεις σου βάλουμε, σε προσλαμβάνουμε για ν’ αποδείξεις το ταλέντο σου στην πράξη. Από κει και πέρα ελέγχουμε και αξιολογούμε τους πάντες, και όσοι δεν μπορούν, πάνε σπίτια τους».

    daskalakos

    1 Φεβρουαρίου 2009 at 2:20 μμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: