Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Kindle και «μαστοράτζες», δυο λάθος προσεγγίσεις

3 Σχόλια


Σχολιάζοντας με έναν φίλο μου την τοποθέτηση Σπηλιοτόπουλου στο ΥΠΕΠΘ, με ρώτησε τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτόν. Η απάντηση μου ήταν ότι ένας τύπος σαν τον Σπηλιοτόπουλο το πολύ-πολύ να αντικαταστήσει τα βιβλία με e-books, τίποτε παραπάνω!
Η καινοτομία και η ουσία δεν είναι πάντοτε έννοιες αλληλένδετες. Ενίοτε, όπως στην περίπτωση του Kindle, μία καινοτόμα πρόταση μπορεί να αποβεί άκρως αποπροσανατολιστική όταν η ιεράρχηση της δεν είναι η δέουσα. Σε ένα σύστημα παιδείας διαβρωμένο από παντού, με ανάγκες ριζικής αναδόμησης, δραματική υστέρηση στο έμψυχο υλικό και με λάθος στόχους, οι προτάσεις για την μεταρρύθμιση του πρέπει να είναι θαρραλέες. Η αναγωγή του Kindle σε μείζον θέμα διαβούλευσης για την παιδεία αποτελεί ένα ακόμη επικοινωνιακό λάθος-μπούμερανγκ, του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ που στο οπλοστάσιο του είχε δύο από τις καλύτερες προτάσεις όλων των εποχών για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και για την τεχνική εκπαίδευση οι οποίες μπορούν άμεσα να αποτελέσουν πυλώνες μεταρρύθμισης, κατάφερε με μία κίνηση high tech εντυπωσιασμού να τις εξαφανίσει από την δημόσια συζήτηση. Οι επί της ουσίας προτάσεις χάθηκαν μέσα στη δίνη της συζήτησης περί τεχνολογίας και εκπαίδευσης με ευθύνη και των συμμετεχόντων στον διάλογο μέσω  του διαδικτύου οι οποίοι στην πλειοψηφία μας ζούμε ακόμη στον μύθο ότι η τεχνολογία αποτελεί το μοναδικό μέσω επίλυσης των δομικών προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας. Σε κάθε περίπτωση τρέμω ακόμη και στην ιδέα να μοιραστούν kindles στους μαθητές υπό τις παρούσες συνθήκες και στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς αντί να σκίζουν βιβλία να σπάνε gadgets.
Τώρα, όσον αφορά τον διάλογο. Καταρχήν καλό θα ήταν να αποφεύγονται συνωμοσιολογικοί υπαινιγμοί εναντίον εκδοτικών συμφερόντων, όταν έχουν χαμηλό βαθμό τεκμηρίωσης. Δεν μπορεί κάθε αντίθετη στον πρόεδρο άποψη να έχει πάντα μία κακοπροαίρετη αφετηρία. Άλλωστε αυτή η λογική θα μπορούσε πολύ έυκολα να αναγορεύσει τον κο Παπανδρέου σε αποκλειστικό αντιπρόσωπο της Amazon στην Ελλάδα.
Αυτά όσον αφορά το ύφος, όσον αφορά την ουσία θα σταθώ στο κείμενο του nylon.gr το οποίο αναλύει ολοκληρωμένα κάποιες ιδέες σχετικές με την εκπαίδευση με τις οποίες διαφωνώ επί της αρχής. Και εξηγούμαι. Γράφει το nylon:

Αν λοιπόν, το πρόβλημα δεν είναι η μορφή των βιβλίων, γιατί δεν
μοιράζουμε στα παιδιά χειρόγραφα; Γιατί όχι παπύρους; Το πρόβλημα ΕΙΝΑΙ
η μορφή των βιβλίων. Το Μέσο είναι το μήνυμα.

Η μορφή των βιβλίων είναι πρόβλημα. Δεν είναι όμως ΤΟ πρόβλημα. Από την άλλη ο αφορισμός «Το Μέσο είναι το μήνυμα» αποτελεί μάλλον ελιτίστικη προσέγγιση αυτών που έχουν μεγάλη ικανότητα χειρισμού του μέσου και μικρή ικανότητα παραγωγής μηνύματος. Σε κάθε περίπτωση συμφωνώ απόλυτα με την πάρα πολύ σημαντική παρατήρηση ότι:

Στον 21ο αιώνα οι νέες ικανότητες που χρειάζονται τα παιδιά μας είναι η
εξερεύνηση της γνώσης με τα ψηφιακά Μέσα και όχι η αποθήκευση της στον
εγκέφαλο.

Εκεί που διαφωνώ όμως κάθετα, είναι στην αντίληψη περί «μαστοράτζας»:

Μέσα σε 10 μέρες άκουσα στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο τουλάχιστον 5
φορές δημοσιογράφους, καθηγητές Πανεπιστημίων, και άλλους να
συντάσσονται με την άποψη ότι τα Πανεπιστήμια δεν χωρούν όλους όσους
θέλουν να γίνουν γιατροί και δικηγόροι. Αντίθετα, καλό θα ήταν πολλά
παιδιά να στραφούν σε πιο “τεχνικά” επαγγέλματα που έχει ανάγκη η
κοινωνία – υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, και άλλων ειδών “μαστοράτζες”.(…)

Είμαστε σε ένα νέο αιώνα. Έχουμε μπροστά μας κοινωνικές επαναστάσεις
σε εξέλιξη – την επανάσταση των ψηφιακών Μέσων, την πράσινη επανάσταση,
τη βιοτεχνολογία, και άλλες σημαντικές εξελίξεις. Κάθε επανάσταση στην
εποχή της, έχει 2 χαρακτηριστικά: κυλάει πολύ “αίμα” και “κυβερνούν”
νέα πρόσωπα.

Στις τεχνολογικές επαναστάσεις το “αίμα” κυλά από επαγγέλματα που
δεν λύνουν πλέον προβλήματα. Αντίθετα, οι νέοι “κυβερνήτες” είναι
επαγγέλματα που δεν υπήρχαν στο παρελθόν, αλλά η επανάσταση δεν μπορεί
να υπάρξει χωρίς αυτά. Οι προσωπικότητες λοιπόν της δημοσιογραφίας και
της διανόησης που εμφανίζονται κατά κόρον στις τηλεοράσεις μας, έχουν
να προτείνουν στα νέα παιδιά να μην εξερευνήσουν τα νέα επαγγέλματα –
ευκαιρίες που δημιουργούνται από τις επαναστάσεις που βρίσκονται σε
εξέλιξη. Τους προτείνουν να γίνουν υδραυλικοί και μπογιατζήδες.

Σκεφτείτε για παράδειγμα, ότι το επάγγελμα του SEO Expert δεν υπήρχε πριν από 7-8 χρόνια μόλις(…)

Τα περί του αντιθέτου επιχειρήματα είναι αρκετά. Καταρχήν, τα πιο επιτυχημένα εκπαιδευτικά μοντέλα της Ευρώπης βασίζονται ως έναν μεγάλο βαθμό στην ισχυρή τεχνική εκπαίδευση η οποία αποτελεί βασικό παράγοντα της επιτυχίας τους. Από την άλλη, τον περασμένο χρόνο, η στοιχειώδης οικονομική μονάδα του νοικοκυριού μου εισήγαγε έναν μεγάλο αριθμό υπηρεσιών που προέρχονται από «μαστοράτζες» ενώ από όσο θυμάμαι δεν χρειάστηκε ποτέ SEO Expert.
Οι «μαστοράτζες» αποτελούν φορείς παραγωγικότητας της πραγματικής οικονομίας ακριβώς όπως οι γιατροί και οι μηχανικοί. Οι «νέοι κυβερνήτες» των «νέων επαναστάσεων» δεν αρκεί να είναι μόνο «νέοι», πρέπει να είναι και χρήσιμοι ή τουλάχιστον να μην είναι επιζήμιοι. Οι «νέοι κυβερνήτες» των χρηματοοικονομικών της προηγούμενης δεκαετίας και η κατάληξη τους, πρέπει να μας διδάξουν πολλά.
Και τέλος ας είμαστε ανοιχτόμυαλοι, ας μην περιορίζουμε την έννοια της τεχνικής εκπαίδευσης στα παραδοσιακά επαγγέλματα. Ο SEO Expert για παράδειγμα αποτελεί μία εξαιρετική περίπτωση δυνάμει τεχνικού επαγγέλματος που, χάρη σε ένα καλοδομημένο εκπαιδευτικό σύστημα, μπορεί να ασκείται από αποφοίτους ενός υψηλού επιπέδου τεχνικού Λυκείου

Advertisements

Written by Christos

29 Ιανουαρίου 2009 στις 9:06 μμ

Αναρτήθηκε στις παιδεία, Διάλογος

Tagged with ,

3 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Ένα μικρό σχόλιο για τις «καλύτερες προτάσεις όλων των εποχών» του ΠΑΣΟΚ: Τα χάλια της παιδείας σήμερα είναι αποκλειστική ευθύνη του ΠΑΣΟΚ. Τελεία. Όλες οι «μεταρρυθμίσεις» που έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες που φούντωσαν την παραπαιδεία και υποβάθμισαν τόσο, μα τόσο πολύ, το δημόσιο σχολείο, έγιναν από μια σοσιαλιστική κυβέρνηση. Θα περίμενα λοιπόν, κάτι ποιο εμπνευσμένο από αυτά που διάβασα στο Έθνος και στο wikipolitics.

    Ας αρχίσουμε απ’ το απολυτήριο. Αναμασήματα των ίδιων πραγμάτων που ακούμε και βλέπουμε χρόνια τώρα. Το πρόβλημα είναι απλό: όσο κάποια μαθήματα έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα για να περάσει κάποιο παιδί στο πανεπιστήμιο, αυτά τα μαθήματα θα είναι τα μόνα που θα γίνονται σοβαρά στο σχολείο και όλα τα άλλα θα είναι η ώρα του παιδιού. Μόνο αν ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως το σχολείο από τις εξετάσεις για τα ΑΕΙ θα μπορέσουμε να φτιάξουμε ένα ισορροπημένο σχολείο που να δίνει μια ολοκληρωμένη εκπαίδευση στα παιδιά. Όλα τα υπόλοιπα, αν εξετάζονται σε 2, 12 ή 1012 μαθήματα, ή αν μπαίνουν σε τμήμα, σχολή ή ίδρυμα είναι κουραφέξαλα. Αν αυτή είναι η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για το λύκειο και την εισαγωγή στα πανεπιστήμια, ζήτω που καήκαμε…

    Πάμε στην τεχνική εκπαίδευση. Θεωρώ τον εαυτό μου έξυπνο άνθρωπο, αλλά ομολογώ ότι δεν κατάλαβα τίποτα από αυτά που γράφει η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την τεχνική εκπαίδεση, πέρα απ’ το γεγονός ότι ξαναγυρνάμε στα Τεχνικά Λύκεια της δεκαετίας του ’80, τα βαφτίζουμε με άλλο όνομα, και τα παιδιά, όπως και τότε, θα μπορούν να μπαίνουν πιο εύκολα στα ΤΕΙ. Μια απ’ τα ίδια δηλαδή. Η τεχνική εκπαίδευση στην Ελλάδα θέλει ριζική αναδιάρθρωση. Αυτή τη στιγμή είναι ο σκουπιδοτενεκές της εκπαίδευσης. Τα κτίρια είναι άθλια, τα εργαστήρια είναι άθλια, οι καθηγητές δε θέλουν να βρίσκονται εκεί, και οι μαθητές είναι οι απόβλητοι του γενικού λυκείου και της κοινωνίας. Αυτά δεν είναι σχολεία, χειρότερα από αναμορφωτήρια είναι. Έχω ακούσει ιστορίες από συναδέλφους που «διδάσκουν» σε τεχνικά λύκεια και μού ‘χει σηκωθεί η τρίχα κάγκελο! Με το να ξαναβαφτίσουμε με άλλο όνομα τα τεχνικά λύκεια (άκου τεχνολογικά! τι άλλους βαρβαρισμούς θ’ ακούσουμε) και να παίξουμε με τις συνθήκες πρόσβασης στην ανώτατη παιδεία δεν κάνουμε τίποτα, ΤΙΠΟΤΑ, για ν’ αλλάξουμε το υπαρκτό πρόβλημα: ότι η τεχνική εκπαίδευση εξυπηρετεί μονάχα σκοπούς ανακύκλωσης, ότι αντιμετωπίζουμε τα παιδιά που πάνε εκεί ως παιδιά ενός κατώτερου Θεού, άρα και κατώτερων προσδοκιών και απαιτήσεων.

    Από ένα πραγματικά προοδευτικό και σύγχρονο ΠΑΣΟΚ περίμενα κάτι περισσότερο.

    daskalakos

    30 Ιανουαρίου 2009 at 2:49 μμ

  2. Με την πρόταση για Εθνικό Απολυτήριο γίνεται το πρώτο βήμα αποδέσμευσης. Το κράτος λέει στους μαθητές «σας εξασφαλίζω ένα βασικό χαρτί και μία πρώτη αντικειμενική αξιολόγηση η οποία είναι απαραίτητη. Πάρτε την και καντε την ότι θέλετε» και στα πανεπιστήμια «ιδού κύριοι οι μαθητές και η αξιολόγηση τους χρησιμοποιήστε την με τον καλύτερο τρόπο». Μέχρι και το απολυτήριο τα πράγματα είναι μία χαρά, το δέυτερο βήμα θα πρέπει να είναι η δημιουργία ενός πανεπιστημίου που να θέλει πραγματικά να τραβήξει τους καλύτερους που μπορεί. Και αυτό σημαίνει καλύτεροι σε επίπεδο συγκεκριμένων μαθημάτων αλλά και σε επίπεδο συνολικής μόρφωσης. Σε κάθε περίπτωση αποδέσμευση από την εισαγωγή σε ΑΕΙ δεν σημαίνει και αποδέσμευση απο οποιαδήποτε τελική αξιολόγηση. Χρειάζεται ένα Λύκειο που θα παρέχει υψηλού επιπέδου μόρφωση μέχρι το σημείο της τελικής αξιολόγησης. Από εκεί και πέρα αναλαμβάνουν τα ιδρύματα.
    Η τεχνική εκπαίδευση δεν απαιτεί εξωτικές λύσεις. Ανάβαθμιση του επιπέδου των διδασκόντων, εξοπλισμό, κτήρια (δηλαδή λεφτά!) και κυρίως την αποκατάσταση επαγγελματικού κύρους στους αποφοίτους. Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει αξία σαν εξειδικευμένη ανάλυση πιθανών λύσεων. Είναι σημαντική όμως γιατί επαναπροσδιορίζει την προτεραιότητα της τεχνικής εκπαίδευσης και την σημασία που έχει για μία συνολική μεταρρύθμιση. Όλες οι μεγάλες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις του ΠΑΣΟΚ (είτε πετυχημένες είτε όχι) είχαν την τεχνική εκπαίδευση ως βασικό πυλώνα.

    Christos

    30 Ιανουαρίου 2009 at 3:09 μμ

  3. Ας αρχίσω ανάποδα: Όλες οι μεγάλες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν μεγάλες, ούτε επιτυχημένες. Αν εξαιρέσουμε την αλλαγή προς ένα πιο δημοκρατικό σχολείο, το μόνο που έχουμε να περηφανευόμαστε τα τελευταία 20 χρόνια, είναι για το «αδιάβλητο» των εξετάσεων -που μεταξύ μας δεν είναι και τόσο αδιάβλητο.

    Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για το Εθνικό Απολυτήριο ξεχωρίζει -πάλι- τα μαθήματα σε πρωτεύοντα και δευτερεύοντα. Αυτό που προσπάθησε να κάνει ο φουκαράς ο Αρσένης, ήταν να μην υπάρχουν πρωτεύοντα και δευτερεύοντα μαθήματα στις εξετάσεις, και κατέληξε να θέλει οι μαθητές να εξεταστούν σε 14 μαθήματα για να μπουν στο πανεπιστήμιο!!! Η αποτυχία αυτής της πρότασης μετριέται με το πόσο γρήγορα μειώθηκε ο αριθμός των εξεταζομένων μαθημάτων -τώρα είμαστε στα 6 και ήδη γίνεται κουβέντα να ξαναγυρίσουμε στο μαγικό 4 των Δεσμών της δεκαετίας του ’80.

    Επειδή προφανώς αυτό που έγραψα πριν πέρασε ασχολίαστο, θα το ξαναγράψω: όσο κάποια μαθήματα βαραίνουν περισσότερο από κάποια άλλα για να μπεις στο πανεπιστήμιο, τόσο τα υπόλοιπα μαθήματα θα είναι χάσιμο χρόνου για τα παιδιά, οι καθηγητές τους θα απαξιώνονται και τα φροντιστήρια θα θησαυρίζουν.

    Η λύση είναι απλή και έχει ήδη προταθεί και κάνει τους συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ να χάνουν τον ύπνο τους: Την ευθύνη για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια να την έχουν τα πανεπιστήμια!

    Το Εθνικό Απολυτήριο για να είναι πραγματικά Εθνικό και να έχει νόημα, θα πρέπει να έχει εξετάσεις σε όλα τα μαθήματα ώστε ο βαθμός του απολυτηρίου να είναι συγκρίσιμος είτε τελείωσες στην Ξάνθη, είτε στην Αθήνα, είτε στο Καστελόριζο. Αν πάλι, δεν εξετάζονται τα μαθήματα πανελλαδικά, όπως γινόταν παλιά, οι βαθμοί θα είναι όλοι ομοιόμορφοι, κάπου μεταξύ του 19,5 και του 20 αφού κανένας καθηγητής δε θα παίρνει την «ευθύνη» να «χαντακώσει» το παιδί και να του «στερήσει το μέλλον» του.

    Από κει και πέρα, και μόνο επικουρικά, το κάθε τμήμα πανεπιστημίου θα πρέπει να καθορίζει μόνο του με ποια κριτήρια θα επιλέξει τους νέους του φοιτητές. Θέλει μόνο τους πρώτους των πρώτων και να έχουν και IQ 5000; Ας βάλει τέτοιους περιορισμούς. Θέλει να εξεταστούν σε 5 μαθήματα; Ας διαλέξει το πανεπιστημιακό τμήμα ποια θα είναι τα μαθήματα και ποια θα είναι η ύλη τους. Οπότε ο κάθε μαθητής, θα ιεραρχεί τις επιλογές του και θα προετοιμάζεται για τη σχολή στην οποία πραγματικά θέλει να περάσει.

    Όσον δε αφορά την τεχνική εκπαίδευση, τα πράγματα ήταν και παραμένουν απλά: είναι σπουδές με αντίκρυσμα ή σπουδές για τις αδύναμους μαθητές που δεν μπορούν ν’ αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις του γενικού λυκείου; Λέμε π.χ. ότι «στη Γερμανία, ακόμα και ο χασάπης θέλει άδεια επαγγέλματος και σχετικές σπουδές για να γίνει χασάπης». Δεν ξέρω αν ισχύει. Θα ήταν όμως, ωραίο να ξέρω ότι ο υδραυλικός που έρχεται στο σπίτι μου δεν είναι κάποιος απλός μάστορας που θα μου φάει 50 € μαύρα για να μου φτιάξει μια βρύση που στάζει η οποία θα ξαναχαλάσει μόλις φύγει, αλλά ένας νέος με μια στοιχειώδη κατάρτιση σωστή νοοτροπία. Αν λοιπόν, κάποιος δεν έχει ούτε καν το δικαίωμα να γίνει υδραυλικός χωρίς απολυτήριο τεχνικού λυκείου, ίσως και να έχουν από μόνες τους οι τεχνικές σπουδές ένα κίνητρο για να τις κάνει κανείς.

    daskalakos

    30 Ιανουαρίου 2009 at 3:51 μμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: