Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Archive for the ‘Επικαιρότητα’ Category

Ο φόνος, ο δρόμος, η ήττα και η αρχή

with one comment

Από ότι φάνηκε δεν αρκούσε η κατηφόρα της πολιτικής και οικονομικής μας κατάστασης για να βγάλει τον κόσμο στους δρόμους, για ακόμη μία φορά χρειάστηκε μία σταγόνα αίμα για να ξεχειλίσει το ποτήρι. Σε μία σπάνια ιστορική συγκυρία κατάρρευσης σε όλα τα επίπεδα, αυτή η κοινωνία, μέσα στον πόνο της για την δολοφονία ενός παιδιού, είχε την τύχη να βρεθεί στους δρόμους ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε. Κι όμως αποδείχθηκε ότι το δύσκολο κομμάτι της αλλαγής δεν είναι η ευαισθητοποίηση και ο ξεσηκωμός αλλά η διαχείριση τους. Και ας μη γελιόμαστε, το πρώτο επεισόδιο αυτού του ξεσηκωμού δεν ήταν νικηφόρο.

Ο θάνατος του παιδιού δεν έγινε αφορμή γέννησης μίας ευρείας και δυναμικής κοινωνικής συμμαχίας. Αντίθετα δημιούργησε μόνο εχθρούς και μάλιστα εύκολους, ακολουθώντας πιστά το αμερικανικό σενάριο της τελευταίας δεκαετίας. Από την μία το κράτος δολοφόνος αλλά και προστάτης των «νοικοκυραίων», σε έναν παράδοξα διττό και πολύ βολικό για το ίδιο ρόλο. Και απέναντι οι απαραίτητοι εχθροί, οι κουκούλες κάθε χρώματος, ορμόμενες είτε από τις ακροδεξιές γιάφκες είτε από τις ακροαριστερές μαντράσες των μποέμ μεσήλικων μουλάδων της «επαναστατικής διανόησης» των Εξαρχείων. Αυτοί πήραν πάλι την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αυτοί στιγμάτισαν τον ξεσηκωμό και τον στιγμάτισαν για τα καλά.

Δεν είναι δική τους όμως η ευθύνη. Την δουλειά τους κάνουν, εχθρούς θέλουν για να επιζήσουν και χωρίς εχθρούς δεν τους χρειάζεται κανένας. Θα είναι πάντα εκεί περιμένοντας σαν όρνια στον ουρανό της πλατείας πότε θα χυθεί αθώο εφηβικό αίμα για να πέσουν με φόρα στην πόλη και να προλάβουν να κάνουν αυτοί το κομμάτι τους πριν από όλους.

Τις πραγματικές ευθύνες τις έχουν οι άλλοι, αυτοί που βρίσκονται ανάμεσα στα άκρα, εμείς. Όλοι όσοι μεγάλωσαν παιδιά που βγήκαν να ξεσπάσουν έναν βίαιο θυμό χωρίς να ξέρουν αν μισούν περισσότερο την κοινωνία ή τον πατέρα τους. Όλοι όσοι είδαν στο κίνημα που γεννήθηκε την ευκαιρία να επιβεβαιώσουν τον ρόλο τους. Οι ίδιοι που δεν δίστασαν να προσβάλλουν την μνήμη ενός μικρού παιδιού αναγορεύοντας το σε Παπαφλέσσα προκειμένου να αναδειχθούν σε νέους Κολοκωτρόνηδες. Οι ενεργοί πολίτες που αρκέστηκαν στον πρώτο εύκολο εχθρό, στον μπάτσο, για να ξεσπάσουν την οργή τους, ξεχνώντας τι πραγματικά τους πονάει. Οι φοιτητές που ξέχασαν ότι οι πραγματικοί αγώνες γίνονται σε Πολυτεχνεία που μετατρέπονται σε νοσοκομεία και ραδιοφωνικούς σταθμούς, που τις πόρτες τους τις καταστρέφουν τα τάνκς και όχι οι ίδιοι, που οι διώκτες καλούνται ως αδέρφια και όχι ως γουρούνια.

Όλοι φταίμε που χάσαμε έστω και προσωρινά. Και περισσότερο από όλους αυτοί που εκ θέσεως είχαν το χρέος να παρέχουν σε αυτή τη στιγμή αυτό που είχε πιο πολύ ανάγκη, την έμπνευση και την προοπτική. Αυτά που ήταν, και είναι ακόμη, αναγκαία για να ξεφύγει ένας αγώνας από τα χέρια των αρπακτικών, για να απαλλάξει τον κόσμο από τους έυκολους εχθρούς, να δώσει συνέχεια και σκοπό. Αυτοί ήταν πάλι απόντες.

Ας ελπίσουμε ότι δεν τελείωσαν όλα. Η ιστορία έχει δείξει ότι τέτοια γεγονότα υπό τέτοιες συνθήκες δεν τελειώνουν έτσι απλά. Αρκεί να μπουν μπροστά αυτοί που μπορούν και που έχουν χρέος να το κάνουν. Και το αίτημα είναι απλό. Αλλαγή του σκηνικού, πλήρης και ριζική. Τίποτα να μην μείνει το ίδιο. Με πρώτους εμάς τους ίδιους. Να σπάσουν βίαια και να καούν οι φαύλοι κύκλοι στους οποίους εγκλωβίσαμε τους εαυτούς μας. Όχι οι δρόμοι και τα σπίτια μας. Εδώ που φτάσαμε δεν δικαιούμαστε να ζητήσουμε τίποτα λιγότερο από αυτό.

Advertisements

Written by Christos

14 Δεκεμβρίου 2008 at 10:42 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Πολιτική

Tagged with

Το δικό μας Wiki-πέδιο

leave a comment »

Σκάνδαλο Βατοπεδίου. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο του σύγχρονου ελληνικού κράτους (και παρακράτους). Καθημερινά αποκαλύπτονται και νέα όλο και πιο δυσώδη στοιχεία. Ποιό θα είναι το αποτέλεσμα; Το υποπτευόμαστε όλοι. «Τίποτα δεν θα γίνει. Θα το συγκαλύψουν!». Οπως έχουν συγκαλύψει ΟΛΑ τα σκάνδαλα.

Ομως αυτή τη φορά, στην εποχή των blogs, των wiki, των social media, έχουμε μία ευκαιρία. Εχουμε την ευκαιρία να καταγράψουμε και να αφηγηθούμε όλα όσα έχουν συμβεί μέχρι τώρα.
Εχουμε την ευκαιρία να αναδείξουμε όλα εκείνα που υποβαθμίζονται.

Εχουμε την ευκαιρία να κρατήσουμε το θέμα ακόμη και όταν οι κάμερες αποσυρθούν για να στραφούν στο επόμενο σκάνδαλο.

Εχουμε την ευκαιρία να παίξουμε ουσιαστικό ρόλο σε αυτή την υπόθεση ως ενεργοί πολίτες.

Εδώ και μήνες, καθημερινά σε πολλά ιστολόγια συγκεντρώνονται στοιχεία για την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου. Ενας τεράστιος όγκος πληροφοριών υπάρχει στο internet μέσω online εκδόσεων. Ολο αυτό το υλικό είναι διάσπαρτο. Μπορούμε να το συγκεντρώσουμε σε ένα σημείο, να αποκαταστήσουμε τους συνδέσμους μεταξύ γεγονότων, προσώπων, διαδικασιών, ημερομηνιών.

Και μετά ας δούμε ολόκληρη την εικόνα!

Τα αποσπασματικά στοιχεία βολεύουν όσους επιθυμούν τη συγκάληψη. Ομως αυτό το σκάνδαλο δεν πρέπει να συγκαληφθεί.

Μπορούμε;

Η διεύθυνση είναι αυτή: vatopuzzle.pbwiki.com και όσοι επιθυμούν μπορούν να συμμετάσχουν.

Εδώ θα αρχίσει σε λίγο να ξετυλίγεται η ιστορία… Εδώ μαζεύουμε όλα τα πρόσωπα και εδώ όλες τις τοποθεσίες, τις ενώσεις, τα σωματεία, τα όργανα και τους οργανισμούς της υπόθεσης. Εδώ το Χρονολόγιο του σκανδάλου…

(αρχικά δημοσιεύτηκε στο blog του Άνεμου)

Written by daskalakos

21 Νοεμβρίου 2008 at 7:56 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα

Tagged with

20 εκατομμύρια άνεργοι λόγω της κρίσης

leave a comment »

Σύμφωνα με υπεύθυνους του ΟΗΕ για θέματα εργασίας, η οικονομική κρίση θα οδηγήσει στην ανεργία περίπου 20 εκατομμύρια ανθρώπους στον επόμενο χρόνο (via AP).

Άραγε θα υπάρξει σχέδιο οικονομικής στήριξης των θυμάτων αυτής της κατάστασης ανάλογο του σχεδίου διάσωσης των τραπεζών? Ρητορικό το ερώτημα.

Πάντως σύμφωνα με τον Juan Somavia, τον γενικό διευθυντή του διεθνούς οργανισμού εργασίας, απαιτείται άμεση κρατική στήριξη τόσο στους ανέργους που θα πολλαπλασιαστούν όσο και στις συντάξεις των μικροεπενδυτών συνταξιούχων που χάνουν τις μικρές περιουσίες τους λόγω της πτώσης των χρηματηστιρίων. Ίδωμεν.

Written by Christos

20 Οκτωβρίου 2008 at 10:42 μμ

Τα όρια της συσσώρευσης κεφαλαίου

leave a comment »

Στην διάλεξη του ο Wolf διατείνεται ότι το βαθύτερο πρόβλημα που οδήγησε στην κρίση είναι η ανακολουθία μεταξύ παραγωγικότητας και μισθών τα τελευταία 30 χρόνια. Μία ανακολουθία που οδήγησε στην συσσώρευση ολοένα και μεγαλύτερης ποσότητας κεφαλαίου και στη συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων. Αυτό το γεγονός ταυτόχρονα με την τεχνητή διατήρηση της ζήτησης και του υψηλού επιπέδου κατανάλωσης των αμερικανών έδωσε την ευκαιρία στους καπιταλιστές να εφαρμόσουν ένα κόλπο grosso. Να στηρίζουν την απαραίτητη για αυτούς κατανάλωση όχι στο πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων, αλλά στην μεταφορά προς αυτούς ενός μεγάλου μέρους των συσσωρευμένων κεφαλαίων με την μορφή έντοκων δανείων. Έτσι το κεφάλαιο ωφελήθηκε διπλά.

Η ανάλυση είναι σωστή και θέτει ένα πραγματικό ερώτημα (έχει τεθεί από τον Μαρξ εδώ και καιρό) ακόμη και στους οπαδούς του καπιταλισμού. Έχοντας ως δεδομένο ότι καπιταλιστική συσσώρευση αποτελεί ίσως το μοναδικό αποτελεσματικό εργαλείο ανάπτυξης μέσω των επενδύσεων, μήπως θα πρέπει κάποια στιγμή να συζητήσουμε τα όρια της; Είναι φανερό ότι ένα μεγάλο μέρος της κρίσης οφείλεται στη συσσώρευση τεράστιας ρευστότητας τα τελευταία 10 χρόνια. Μία ρευστότητα που όπως φάνηκε οι κάτοχοι της δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν, οι παραγωγικές επενδύσεις τους κορέστηκαν ενώ την ίδια ώρα δεν συνέβη το ίδιο και με την δίψα τους για κέρδος. Έτσι ήταν πλέον μονόδρομος το στήσιμο κερδοσκοπικών διαδικασιών υψηλού επιπέδου που θα τους επέτρεπε να μην πετάξουν την ρευστότητα τους στα σκουπίδια. Φαίνεται λοιπόν ότι υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο καμπής στο μέγεθος της συσσώρευσης πέρα από το οποίο το κεφάλαιο παύει να είναι παραγωγικό και χρήσιμο και μπαίνει σε έναν φαύλο κύκλο γιγάντωσης τρώγοντας τα σωθικά της πραγματικής οικονομίας η οποία κάποια στιγμή εκδικείται. Ιδού λοιπόν το πεδίο παρέμβασης της κοινωνίας ή του κράτους: Θα πρέπει να εξασφαλίζει ότι η συσσώρευση θα είναι μεν υπαρκτή, δεν θα αφήνεται όμως να ξεπεράσει τα κρίσιμα όρια της.

Το πώς μπορεί να γίνει αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα, μπορούμε όμως να ξεκινήσουμε από την συζήτηση για την σύνδεση των μισθών όχι με τον πληθωρισμό αλλά με το μείγμα ανάπτυξης-παραγωγικότητας-πληθωρισμού το οποίο αποτελεί έναν πιο ακριβή δείκτη για το πώς πρέπει να μοιράζονται οι υπεραξίες της παραγωγής μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Θα πρέπει, επίσης, να συζητήσουμε σε άλλη βάση για την προέλευση του πληθωρισμού και τους τρόπους ελέγχου του, μιας και από ότι φαίνεται όλες οι μέχρι σήμερα μέθοδοι τιθάσευσής του (περιορισμός μισθών, αύξηση επιτοκίων) έχουν το side effect της ολοένα και μεγαλύτερης συσσώρευσης η οποία όπως φάνηκε μπορεί να αποβεί πολύ πιο καταστροφική από ότι ο πληθωρισμός αυτός καθαυτός.

Η παρούσα κρίση, λοιπόν, αποτελεί μία πολύ καλή ευκαιρία να ανοίξει πάλι η συζήτηση περί των σχέσεων κεφαλαίου – εργασίας, σε ένα άλλο πλέον επίπεδο, με σκοπό όχι την καταστροφή του καπιταλισμού αλλά την κατανόηση των ορίων του, με σκοπό κυρίως την προστασία του και την διατήρηση των ευεργετικών για την παγκόσμια ευημερία χαρακτηριστικών του.

Written by Christos

19 Οκτωβρίου 2008 at 3:26 μμ

Μίνι αφιέρωμα στην κρίση ξεκινώντας από τα αριστερά

leave a comment »

Οι οικονομικές κρίσεις ειναι πάντα η χαρά του κάθε Μαρξιστη καθηγητή. Όπως ο κος Richard Wolf καθηγητής οικονομίας στο πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης ο οποίος δίνει μία απολαυστική διάλεξη ερμηνείας της τρέχουσας οικονομικής κρίσης.

Όπως κάθε ανάλυση που βασίζεται στον Μαρξιανό τρόπο σκέψης έτσι και αυτή έχει δύο μέρη, την ολοκληρωμένη ερμηνεία της υφιστάμενης πραγματικότητας από τη μία και από την άλλη την γεμάτη ελλείψεις και ερωτηματικά πρόταση διεξόδου. Ξεκινώντας ένα μίνι αφιέρωμα στην χρηματο-οικονομική κρίση, στα επόμενα δύο (1, 2,) posts θα σταθώ σε δύο σημεία της διάλεξης Wolf που έχουν κατ’ εμέ μεγάλο ενδιαφέρον. Αλλά πρώτα παρακολουθήστε την διάλεξη μέχρι τέλους, αξίζει.

Written by Christos

19 Οκτωβρίου 2008 at 1:39 μμ

…. και ο μυλωνάς το αυλάκι

2 Σχόλια

Αν παρακολουθήσει κάποιος με στοιχειώδη προσοχή τον διάλογο (έστω και περιορισμένο) που ξεκίνησε για την Συνθήκη της Λισσαβώνας (χάρη στον κο Σημίτη για άλλη μία φορά), θα δει μια πολύ γλαφυρή απεικόνιση του βασικού επιχειρήματος κατά της διεξαγωγής δημοψηφίσματος. Ένα επιχείρημα που εκφράζεται με τον καλύτερο τρόπο από την παροιμία «καθένας τον καημό του και ο μυλωνάς το αυλάκι».

https://i2.wp.com/www.abc.net.au/reslib/200712/r211659_813572.jpg

Όλα τα επιχειρήματα υπέρ του δημοψηφίσματος απέχουν παρασάγγας από το διακύβευμα του. Το 1/3 βλέπει το δημοψήφισμα ως ένα βήμα εμπέδωσης της συμμετοχής του πολίτη στις μεγάλες αποφάσεις, το άλλο 1/3 θέλει δημοψήφισμα γιατί θεωρεί κακό να λαμβάνονται αποφάσεις από τις πολιτικές ελίτ και το τελευταίο τρίτο θέλει να γίνει δημοψήφισμα προκειμένου να αναπτυχθεί ένας ενημερωτικός διάλογος. Όλα αυτά καλά, και πλήρως συζητήσιμα. Δυστυχώς όμως, δυστυχώς για την ποιότητα της δημοκρατίας για την οποία όλοι οι παραπάνω κόπτονται, κανένα από αυτά τα σκεπτόμενα τρίτα δεν μας τίμησε ακόμη με την επί της ουσίας διαφωνία του με την ΣτΛ.
Καλό θα ήταν κάποιος να μας πει γιατί διαφωνεί με την αναβάθμιση της χάρτας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο νομικό επίπεδο της ίδιας της συνθήκης ταυτόχρονα με την υιοθέτηση της. Γιατί διαφωνεί με τους νέους θεσμούς διοίκησης που προχωρούν ένα βήμα μπροστά την πολιτική ενοποίηση? Γιατί είναι αντίθετος στις προβλέψεις για αναβαθμισμένη λειτουργία του ευρωπαϊκού και των εθνικών κοινοβουλίων ως ένα βήμα μερικής έστω άρσης της γραφειοκρατίας και του δημοκρατικού ελλείμματος της ΕΕ? Γιατί έχει αντίρρηση στο να περιληφθεί για πρώτη φορά η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής σε ένα τόσο υψηλού επιπέδου πολιτικό κείμενο?
Αν λοιπόν κάποιος διαφωνεί ας μας θέσει καταρχήν την διαφωνία του προκειμένου να δούμε αν υπάρχει αντικείμενο διαβούλευσης. Αν ελάχιστοι γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι διαφωνούν επί της ουσίας, τότε ποιος ο λόγος του δημοψηφίσματος?
Η συμμετοχή των πολιτών στις μεγάλες αποφάσεις? Όχι κύριοι. Αυτά τα λύσαμε προ καιρού. Συμμετοχή απαιτείται με σκοπό την διαβούλευση όχι την απόφαση. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ το μέλλον των παιδιών μου σε ανθρώπους που θα αποφασίσουν με τα ίδια κριτήρια που έχει ο μυλωνάς για το αυλάκι του. Όταν δε δεν υπάρχει σημαντική επί της ουσίας διαφωνία τότε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ότι καλύτερο και πρακτικότερο έχουμε.
Η διαμαρτυρία απέναντι στις αποφάσεις των ελιτ? Πάλι όχι κύριοι. Οι ελίτ που τόσο τις μόδας έχουν γίνει τελευταία στην αριστερή επιχειρηματολογία είναι κατά κύριο λόγο οι δημοκρατικά εκλεγμένες από τους λαούς ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Εκλεγμένες δε με τεράστια ποσοστά συμμετοχής συγκριτικά με τα αντίστοιχα των περίφημων δημοψηφισμάτων.
Η ευκαιρία για διάλογο και ενημέρωση? Όχι. Δεν θα τρέχουμε κάθε λίγο και λιγάκι στις κάλπες επειδή οι Έλληνες (και άλλοι Ευρωπαίοι) μόνο έτσι ξεκολλάνε από την μπάλα και διαβάζουν και κανένα blog ή καμία σοβαρή εφημερίδα.
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχουμε αποφασίσει ότι η πιο αποτελεσματική δημοκρατική λειτουργία είναι αυτή στην οποία οι πολίτες επιλέγουν αυτούς που αποφασίζουν, διαλέγονται μαζί τους και τους ελέγχουν διαρκώς και ασταμάτητα.Η δημοκρατία της άμεσης λήψης αποφάσεων είναι η πιο γοητευτική αλλά και η πιο αναποτελεσματική από όλες τις άλλες μορφές. Και αυτά επαναλαμβάνω τα έχουμε λύσει εδώ και καιρό. Το έλλειμα που όλοι έχουμε προσδιορίσει δεν αφορά την απόφαση, αφορά τον διάλογο και τον έλεγχο.
Δυστυχώς αυτή η αδυναμία ανάλυσης της δημοκρατικής συμμετοχής και των ισορροπιών της με την κοινωνική αποτελεσματικότητα, πέρασε από την αριστερά στο ΠΑΣΟΚ αυτούσια.
Και δεν είναι η μόνη. Η πρόσφατη κρίση στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται να έχει πλέον χαρακτηριστικά ιδεολογικής ρήξης. Και αυτό είναι φυσικό επακόλουθο όταν η ηγεσία του προσπαθεί να καλύψει τα ιδεολογικά της κενά κινούμενη προς τα αριστερά αδιέξοδα.
Πλέον το πολιτικό διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο και η ανοχή σε ανεύθυνες ιδεολογικές ακροβασίες ανασφάλειας και επιφανειακών εντυπώσεων δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Όταν μιλάμε για την Ευρώπη ή για την παιδεία σταματούν οι ανοησίες. Χρειάζεται σοβαρότητα στο μέγιστο βαθμό. Και αυτοί που την επιδεικνύουν θα κριθούν από την ιστορία είτε είναι μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας είτε όχι.

Written by Christos

18 Ιουνίου 2008 at 1:17 πμ

Συγχαρητήρια κ. Αλαβάνε

with one comment

Συγχαρητήρια κ. Αλαβάνε,

Καταφέρατε με την αλαζονεία και την αμετροέπειά σας να μου κάνετε συμπαθή ακόμα και τον κ. Καραμανλή.

Η οργή του Πρωθυπουργού σήμερα στη Βουλή ήταν οργή όλων μας.

Written by daskalakos

30 Μαΐου 2008 at 7:31 μμ