Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Archive for the ‘ΠΑΣΟΚ’ Category

Για τον πατέρα και την μάνα. (ή “μπαμπά θα ψηφίσω ΔΡΑΣΗ”)

leave a comment »

ΝΑ ΚΛΕΙΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΥΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΝΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ 

Είναι οι γενιές της αντίστασης, 114, Πολυτεχνείου.
Για αυτές τις γενιές ακούστηκαν πολλά, μέχρι να τους κλειδώσουμε να μην πάνε να ψηφίσουν. Είναι φασιστικό να το λες, είναι φασιστικό θα μου πεις να αποφασίζουν άνθρωποι που είναι στο τέλος της ζωής τους για το δικό μας μέλλον και είναι σωστό.
Θα σου θυμίσω όμως ότι μιλάμε για τους πατεράδες και τις μανάδες μας οι οποίοι δημιούργησαν αυτήν την Ελλάδα, και αν ακόμη δεν είναι όπως θα έπρεπε δεν είναι όπως  την βρήκαν, είναι μια καλύτερη Ελλάδα. Είναι μια πατρίδα που δεν υπάρχουν αναλφάβητοι, δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι, δεν υπάρχουν τόσοι πεινασμένοι (ακόμη) υπάρχει μια στοιχειώδης δημόσια υγεία (ακόμη).
Αυτοί οι άνθρωποι: κρύωσαν, δούλεψαν στα χωράφια, στις οικοδομές, ταξίδεψαν για να βρουν δουλειά πάνω σε κάρα και πλατφόρμες τρακτέρ μέρες, τρώγοντας καρπούζι ξερό , δούλεψαν σε χαλυβουργίες και  ανθρακωρύχοι, έφυγαν μετανάστες, είδαν κόσμο να σφάζετε στον εμφύλιο (εκατέρωθεν), πήγαν εξορίες, έφαγαν ξύλο για τα πιστεύω τα δικά τους ή της οικογενείας τους, είδαν κατακτητή, και προπάντων φοβήθηκαν και πείνασαν πολύ.
Φοβήθηκαν και πείνασαν πολύ ρε μαλακά, λαχτάρισαν το λάδι ρε μαλακά και ακόμη το αφηγούνται, για να δημιουργήσουν μια Ελλάδα που εσύ θεωρείς αυτονόητη.
Και εσύ που έμαθες γράμματα δεν σου έμαθαν ότι είναι ανήθικό να το λες αυτό σε αυτούς που δημιούργησαν την πατρίδα από τις στάχτες;; ναι την πατρίδα που εσύ βρίζεις και λοιδορείς, ναι κάποιοι από αυτούς την έχτισαν και ας τους θεωρούσε κάποιους από αυτούς η πατρίδα μιάσματα και εχθρούς.
Ναι ρε μαλάκα είναι ανήθικο και ξέρεις που είναι το πρόβλημα; Ότι έτσι δεν ξεκινάμε να χτίσουμε μια νέα πατρίδα με ανήθικές σκέψεις και πράξεις.
Σίγουρα δεν την χτίσαν μόνο αριστεροί και δεξιοί την πατρίδα σου, την χτίσαν όλοι και ναι έκαναν και λάθη, αλλά αγράμματοι ήταν, και ναι και τώρα λάθος κάνουν, αγράμματοι είναι και τώρα και είναι και γέροι.
Κάνε εσύ αυτό που πιστεύεις σωστό και άσε τους γέρους να κάνουν το λάθος, αλλά να θυμάσαι μαλάκα ότι οι γέροι δεν ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, μαλάκα ε μαλάκα…

Ξέρεις πιο είναι το μεγαλύτερο λάθος τους, ότι εμπιστευτήκαν λάθος ανθρώπους τους πίστεψαν και τους λάτρεψαν. Έψαχναν ελπίδες και άφησαν κάποιους γραμματιζούμενους να κάνουν κουμάντο και αυτοί από κάτω κούναγαν σημαίες, χαίρονταν που κούναγαν χρωματιστές σημαίες και αυτήν η ελευθερία τους αρκούσε.
Εντάξει, ήθελαν έμενα και εσένα να μας βάλουν στο δημόσιο, να μην καθαρίζουμε σκατά σαν αυτούς, να έχουμε ένα μισθό. Δεν σκέφτηκαν πονηρά ρε, να μας κάνουν εργολάβους να έχουμε καλή κονόμα, ένα καλό ξεκούραστο μεροκάματο να βγάζουμε θελαν, για εμάς τα πούλησαν όλα και ιδανικά και όλα, και δεν τα πλάκωναν τα λαμόγια στις κλοτσές και στις μάπες.
Για εμάς έτρεχαν στους Τσοχατζόπουλους και τους πιαναν το χέρι, (και αυτοί το σκούπιζαν το δικό τους για να μην το βρωμίσουν ή ανατρίχιαζαν από τα κομμένα δάχτυλα που είχαν οι άνθρωποι από το μεροκάματο) για εμένα και για εσένα μαλάκα τους νομιμοποιούσαν τις ανομίες, αγράμματοι άνθρωποι  αγνοί και αγωνιστές μαλάκα.
Και αυτούς ρε ανήθικέ, ξερόλα, φασίστα θα τους κλειδώσεις;; άντε γαμήσου ρε, ναι γαμήσου.
Αν θες καλύτερη πατρίδα μαλάκα να δουλέψεις και να την κάνεις.
Έτσι γίνονται όλα, με δουλεία.
Και επειδή δεν ήταν όλοι τίμιοι από αυτήν την γενιά να σου πω για παράδειγμα ότι ο Μαρκάτος (πρώην πρύτανης ΕΜΠ) αφού κονόμησε στο ΠΑΣΟΚ τώρα είναι στους Ανεξαρτήτους Έλληνες και ο Μίκης αφού κονόμησε, τώρα ξανά επαναστάτης, τα κουνάβια βρήκαν καινούργια φωλιά και εσύ τους χειροκροτείς.

Και για να κλείσω κάπου και να σου λύσω και την απορία μαλάκα, δεν θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ (όχι για το μνημόνιο, αλλά για όσα μας οδήγησαν, είχαν γραφτεί στο block το 2007 και συνεχίζουν να ισχύουν, όχι για τον Βενιζέλο, αλλά για το όλον ΠΑΣΟΚ που όχι δεν άλλαξε αλλά χειροτέρεψε),  αλλά δεν θα ψηφίσω ούτε αριστερούς παρλαπίπες και δεξιούς  δήθεν εθνικιστές, δεν θα ψηφίσω λαϊκιστές, ΔΡΑΣΗ θα ψηφίσω, ναι ρε το “Δεξιό”  τον Μάνο, γιατί ναι τα έλεγε πάντα,  ναι δεν συμφωνώ με όλα μαζί του, αλλά μπορώ να “κουβεντιάσω ” για τις θέσεις του γιατί είναι θέσεις ξεκάθαρες και ειλικρινείς (τόσα χρόνια τις λέει ο άνθρωπος…).
Έτσι γίνεται η κουβέντα, τίμια και ειλικρινά, όχι με στρογγυλεύματα.
Θα ψήφιζα τον Κουβέλη αλλά να μην τα στρογγύλευε όλα και αυτός, ας την πέρναγε την παιδική αρρώστια τις αριστεράς, με όλους και με όλα και πάντα δίκιο ο “Λαός”, έτσι δεν θα είχε και πρόβλημα ο μπαμπάς που ο γιος ψήφισε “δεξιά”, αλλά τι να κάνουμε….
ΔΡΑΣΗ για να μπουν πέντε άνθρωποι καινούργιοι στην Βουλή, δεν θα κυβερνήσουν αύριο, στην βουλή να μπουν, για να μπορέσουμε να συζητάμε και με κάποιους σοβαρά.
ΔΡΑΣΗ λοιπόν, γιατί καλός ο Μπαμπάς και το παρελθόν, αλλά εμείς και η χώρα έχει και μέλλον…
ΔΡΑΣΗ λοιπόν, γιατί δεξιός δεν έγινα αλλά προοδευτικός παραμένω.

Υ.Γ. Ο συντάκτης δεν είναι δημόσιος υπάλληλος (αν και το προσπάθησε, αλλά όχι πολύ, και όχι με την σωστή μέθοδο).
εργάζεται (ακόμη) σαν ιδιωτικός υπάλληλος.
Όχι ότι είναι κακό (το δημόσιουπαλληλικη) απλά επείδη γίνεται θέμα στο post για το ρουσφέτι.

Written by κώστας (provocator)

1 Μαΐου 2012 at 12:48 πμ

micro-lamogies όπως λέμε μικρό λαμόγια

with one comment

Πασοκ προ των πυλών…

Δεν θέλω επί του παρόντος να πω πολλά,

Για ποιο πράγμα ετοιμαζόμαστε;

Τι θα γίνει ακριβώς;

Έχουμε στο μυαλό μας να κάνουμε τις μικρολαμογιές μας, καμία συμβασούλα, καμία μικροθεσούλα, καμία θέση διευθυντή, προϊστάμενου σε δημοσία υπηρεσία, κανένα χρίσμα για δημαρχιλίκι της συμφοράς, καμία θέση σε διοικητικό συμβούλιο κάποιας ΔΕΚΟ ή κάποιου οργανισμού.

Όλες αυτές τις μικρολαμογίες που θα κάνουμε ή θα προσπαθήσουμε να κάνουμε για να νομιμοποιήσουμε της μεγάλες λαμογιές που θα γίνουν και τα μεγάλα λαμόγια που θα εξευτελίσουν την ψήφο μας.

Όλα αυτά που θα σκεφτούμε και θα μετατρέψουν την ψήφο μας σε ψηφαλάκι… και εμάς σε μαριονέτες του κάθε Γκρούεζα του κάθε Μαυρογιαλούρου. 

Όλα αυτά που εμείς θα κάνουμε για να καλύψουμε την ανασφάλεια μας, τις ανάγκες επιβίωσης μας ή την ματαιοδοξία μας. 

Πού όταν κάποιοι από εμάς ήμασταν άνεργοι και δεν ξέραμε από πού να πιαστούμε στο μπουρδέλο που ζούμε, σε κάποιους τα έχωνε χοντρά η SIEMENS και ένας θεός ξέρει ποιος άλλος…

Εμείς τα νομιμοποιούσαμε με μια σύμβαση έρχου που είχαμε παρακαλέσει να κάνουμε και που την κάναμε μετά από χίλια δύο γλειψίματα. 

Στόχος είναι να πέσει ο Ξεφτίλας Καραμανλής και το σινάφι του και ίσως και στην δίνη πού θα βουλιάζει να μαζέψει και όλων αυτών τον ανεπανάληπτο συρφετό (Ψωμί-Άδη, Κακλαμάνη, Παπαγεωργόπουλο  και όλους αυτούς τους ανεπανάληπτους). 

Αλλά τα τεφτέρια μας με το ΠΑΣΟΚ δεν κλείνουν την ήμερα των εκλογών. 

Τότε ανοίγουν, και έχουμε μεγάλους και πολλούς λογαριασμούς ανοιχτούς συντροφάκια.

Written by κώστας (provocator)

16 Φεβρουαρίου 2009 at 1:09 πμ

Αναρτήθηκε στις Κόμματα, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Gordon, όπως λέμε Γιώργος

with one comment

Ο Gordon Brown υπήρξε ένας απόλυτα αποτελεσματικός και επιτυχημένος υπουργός. Συνεισέφερε τα μέγιστα στο μικρό θαυμα που συντελέστηκε στην Μεγάλη Βρετανία κατα την διάρκεια της πρωθυπουργίας Blair. Ωστόσο όταν τον διαδέχθηκε τα πράγματα άλλαξαν. Αδέξιος και ανεπαρκής επικοινωνιακά κατέληξε με λαβωμένο ηγετικό προφίλ να χλευάζεται από εχθρούς και οικείους που απλώς ανέμεναν τον πολιτικό του θάνατο.
Ως εδώ οι ομοιότητες του βρετανού πρωθυπουργού με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ είναι πράγματι εντυπωσιακές.
Ομοιότητες που ωστόσο τελείωσαν απότομα τις 3 προηγούμενες εβδομάδες. Είναι τότε που ο κος Brown από ανεπαρκής ηγέτης μετατράπηκε σχεδόν εν μία νυκτί σε superman της παγκόσμιας οικονομίας. Έγινε το πρόσωπο της ημέρας και ανεξάρτητα με το αν συμφωνεί κανείς μαζί του ή όχι, κατάφερε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να προτείνει ένα αδιέξοδο όταν όλοι απλώς κοιτούσαν δείκτες να καταρρέουν. Απέδειξε ο κος Brown ότι κόντρα σε κάθε προσπάθεια αποδόμησης, η ώρες τις κρίσης φανερώνουν πάντα το πραγματικό περιεχόμενο ενός ηγέτη.
Την ίδια στιγμή και ταυτόχρονα με την μείζονα κρίση, η Ελλάδα δοκιμαζόταν με μία μικρότερη αλλά με μεγάλη σημασία για τα εσωτερικά πολιτικά δεδομένα ανατάραξη, το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Ανατάραξη που, όπως και άλλες στο παρελθόν, αποτέλεσε πρώτης τάξεως ευκαιρία να επιδείξει ο κος Παπανδρέου τα ηγετικά του αντανακλαστικά και να αντιστρέψει το αποδομημένο προφιλ του. Τα μέχρι στιγμής δεδομένα αν και θετικά δείχνουν ότι δεν κατάφερε ακόμη να έχει εξίσου θεαματικά αποτελέσματα με τον Βρέτανο σύντροφο του.
Ο κος Brown απέδειξε ότι για τους ηγέτες με τέτοιο παρελθόν ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ. Ας ελπίσουμε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα το επιβεβαιώσει και αυτός με την σειρά του. Αρκεί να ξεπεράσει τη μεγάλυτερη ομοιότητα του  με τον αρχηγό των Νέων Εργατικών, ότι δηλαδή, όπως πολύ εύστοχα γράφει ο ο Νίκος Χρυσολωρας στην Καθημερινή της Κυριακής, «δεν διαθέτει το επικοινωνιακό χάρισμα ομολόγων του, αλλά και προκατόχων του, των οποίων όλα τα ταλέντα περιορίζονται χωρικά στο κοίλο του στόματος».

Written by Christos

22 Οκτωβρίου 2008 at 10:18 πμ

Αναρτήθηκε στις Διεθνή, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with ,

…. και ο μυλωνάς το αυλάκι

2 Σχόλια

Αν παρακολουθήσει κάποιος με στοιχειώδη προσοχή τον διάλογο (έστω και περιορισμένο) που ξεκίνησε για την Συνθήκη της Λισσαβώνας (χάρη στον κο Σημίτη για άλλη μία φορά), θα δει μια πολύ γλαφυρή απεικόνιση του βασικού επιχειρήματος κατά της διεξαγωγής δημοψηφίσματος. Ένα επιχείρημα που εκφράζεται με τον καλύτερο τρόπο από την παροιμία «καθένας τον καημό του και ο μυλωνάς το αυλάκι».

https://i0.wp.com/www.abc.net.au/reslib/200712/r211659_813572.jpg

Όλα τα επιχειρήματα υπέρ του δημοψηφίσματος απέχουν παρασάγγας από το διακύβευμα του. Το 1/3 βλέπει το δημοψήφισμα ως ένα βήμα εμπέδωσης της συμμετοχής του πολίτη στις μεγάλες αποφάσεις, το άλλο 1/3 θέλει δημοψήφισμα γιατί θεωρεί κακό να λαμβάνονται αποφάσεις από τις πολιτικές ελίτ και το τελευταίο τρίτο θέλει να γίνει δημοψήφισμα προκειμένου να αναπτυχθεί ένας ενημερωτικός διάλογος. Όλα αυτά καλά, και πλήρως συζητήσιμα. Δυστυχώς όμως, δυστυχώς για την ποιότητα της δημοκρατίας για την οποία όλοι οι παραπάνω κόπτονται, κανένα από αυτά τα σκεπτόμενα τρίτα δεν μας τίμησε ακόμη με την επί της ουσίας διαφωνία του με την ΣτΛ.
Καλό θα ήταν κάποιος να μας πει γιατί διαφωνεί με την αναβάθμιση της χάρτας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο νομικό επίπεδο της ίδιας της συνθήκης ταυτόχρονα με την υιοθέτηση της. Γιατί διαφωνεί με τους νέους θεσμούς διοίκησης που προχωρούν ένα βήμα μπροστά την πολιτική ενοποίηση? Γιατί είναι αντίθετος στις προβλέψεις για αναβαθμισμένη λειτουργία του ευρωπαϊκού και των εθνικών κοινοβουλίων ως ένα βήμα μερικής έστω άρσης της γραφειοκρατίας και του δημοκρατικού ελλείμματος της ΕΕ? Γιατί έχει αντίρρηση στο να περιληφθεί για πρώτη φορά η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής σε ένα τόσο υψηλού επιπέδου πολιτικό κείμενο?
Αν λοιπόν κάποιος διαφωνεί ας μας θέσει καταρχήν την διαφωνία του προκειμένου να δούμε αν υπάρχει αντικείμενο διαβούλευσης. Αν ελάχιστοι γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι διαφωνούν επί της ουσίας, τότε ποιος ο λόγος του δημοψηφίσματος?
Η συμμετοχή των πολιτών στις μεγάλες αποφάσεις? Όχι κύριοι. Αυτά τα λύσαμε προ καιρού. Συμμετοχή απαιτείται με σκοπό την διαβούλευση όχι την απόφαση. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ το μέλλον των παιδιών μου σε ανθρώπους που θα αποφασίσουν με τα ίδια κριτήρια που έχει ο μυλωνάς για το αυλάκι του. Όταν δε δεν υπάρχει σημαντική επί της ουσίας διαφωνία τότε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ότι καλύτερο και πρακτικότερο έχουμε.
Η διαμαρτυρία απέναντι στις αποφάσεις των ελιτ? Πάλι όχι κύριοι. Οι ελίτ που τόσο τις μόδας έχουν γίνει τελευταία στην αριστερή επιχειρηματολογία είναι κατά κύριο λόγο οι δημοκρατικά εκλεγμένες από τους λαούς ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Εκλεγμένες δε με τεράστια ποσοστά συμμετοχής συγκριτικά με τα αντίστοιχα των περίφημων δημοψηφισμάτων.
Η ευκαιρία για διάλογο και ενημέρωση? Όχι. Δεν θα τρέχουμε κάθε λίγο και λιγάκι στις κάλπες επειδή οι Έλληνες (και άλλοι Ευρωπαίοι) μόνο έτσι ξεκολλάνε από την μπάλα και διαβάζουν και κανένα blog ή καμία σοβαρή εφημερίδα.
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχουμε αποφασίσει ότι η πιο αποτελεσματική δημοκρατική λειτουργία είναι αυτή στην οποία οι πολίτες επιλέγουν αυτούς που αποφασίζουν, διαλέγονται μαζί τους και τους ελέγχουν διαρκώς και ασταμάτητα.Η δημοκρατία της άμεσης λήψης αποφάσεων είναι η πιο γοητευτική αλλά και η πιο αναποτελεσματική από όλες τις άλλες μορφές. Και αυτά επαναλαμβάνω τα έχουμε λύσει εδώ και καιρό. Το έλλειμα που όλοι έχουμε προσδιορίσει δεν αφορά την απόφαση, αφορά τον διάλογο και τον έλεγχο.
Δυστυχώς αυτή η αδυναμία ανάλυσης της δημοκρατικής συμμετοχής και των ισορροπιών της με την κοινωνική αποτελεσματικότητα, πέρασε από την αριστερά στο ΠΑΣΟΚ αυτούσια.
Και δεν είναι η μόνη. Η πρόσφατη κρίση στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται να έχει πλέον χαρακτηριστικά ιδεολογικής ρήξης. Και αυτό είναι φυσικό επακόλουθο όταν η ηγεσία του προσπαθεί να καλύψει τα ιδεολογικά της κενά κινούμενη προς τα αριστερά αδιέξοδα.
Πλέον το πολιτικό διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο και η ανοχή σε ανεύθυνες ιδεολογικές ακροβασίες ανασφάλειας και επιφανειακών εντυπώσεων δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Όταν μιλάμε για την Ευρώπη ή για την παιδεία σταματούν οι ανοησίες. Χρειάζεται σοβαρότητα στο μέγιστο βαθμό. Και αυτοί που την επιδεικνύουν θα κριθούν από την ιστορία είτε είναι μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας είτε όχι.

Written by Christos

18 Ιουνίου 2008 at 1:17 πμ

Θα με πεθάνει αυτό το παιδί, στον τάφο θα με στείλει

3 Σχόλια

Τώρα πάλι θυμήθηκα την μάνα μου…

«Θα με πεθάνει αυτό το παιδί, στον τάφο θα με στείλει»

Γιατί βρε αγόρι μου; Γιατί βρε Γιωργάρα μου; Αφού ούτε ανατροπή θα κάνεις, ούτε ανανέωση γιατί τα λες και μας καυλώνεις και μετά δεν τα κάνεις;

Αν ήσουν γκόμενα θα είχαμε πάθει προστάτη… τόσες φορές….

Τώρα δεν θες; Δεν μπορείς; Δεν ξέρω εγώ τι άλλο… σημασία δεν έχει… πάντως δεν το κάνεις, και πλέον φοβάμαι ότι δεν θα γίνει ποτέ πια.

Μπορεί να μην παραδεχθεί κανείς, όσο και αν σε αγαπάει (γιατί ρε Γιώργο οι περισσότεροι από αυτούς που σε ψηφίσαν τον Νοέμβρη το έκαναν και από αγάπη), ότι είναι η απόλυτη ξεφτίλα να μιλάς για ανανέωση και ανατροπή και να εκλεγείς (με τους γνωστούς μηχανισμούς) Παναγιωτακόπουλο και Πολυζογόπουλο στην πρώτη δεκάδα του Εθνικού Συμβουλίου; Είναι ανανέωση και ανατροπή να βάζεις πάλι τον Παναγιωτακόπουλο στο πολιτικό συμβούλιο (για να είναι ανανέωση ο Παναγιωτακόπουλος πρέπει να ζει κανείς στο Καύκασο). Εδώ να πούμε και τι ήταν ο Παναγιωτακόπουλος, ήταν ο συγκεντρωσιάρχης του Αντρέα, α !!! ήταν και σε έναν όμιλο (όμιλο Γιώργο, όμιλο που αντιπολιτεύονταν τον Σημίτη) και που η κύρια του δραστηριότητα ήταν να βγάζει μια αφίσα κάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου του Ανδρέα. Δηλαδή Γιώργο μου, Χέζε ψηλά και Αγνάντευε.

Είναι ανατροπή το να κάνεις μια πρόταση για το πολιτικό συμβούλιο και αυτήν να προέρχεται από συσχετισμούς δυνάμεων και διατήρηση ισορροπιών;

Ανατροπή είναι να μη βάλεις πρώην υπουργούς και υφυπουργούς και να βάλεις την Τόνια Αντωνίου; Επειδή θες να διατηρήσεις ισορροπίες;

Είναι ανατροπή να υπάρχουν στο περιβάλλον σου τύποι οι οποίοι περιφέρονται τα ονόματα τα τους σε κανάλια και εφημερίδες (δεν ξέρω με ποιο τρόπο…) σαν γραμματείς και δεν ξέρω εγώ τι άλλο… οι οποίοι μας έλεγαν στις εκλογές τον Σεπτέμβρη ότι θα γίνουν υπουργοί αν βγει το ΠΑΣΟΚ γιατί έχουν καλή προσωπική σχέση μαζί σου; (έχω σχετικό post εδώ και μάλιστα είναι το πρώτο : … Το βουβό κλάμα του ψηφοφόρου). Και επειδή όπως είπες και εσύ το Σεπτέμβρη, μετά τις εκλογές θα λέμε αλήθειες, στην Κοζάνη αναφέρομαι και στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, και μαγκιά του ρε Γιώργο που βγήκε πρώτος και με διαφορά και είχε τόση επιμονή (μετά την τρίτη εκλογική αναμέτρηση, 2000, 2004, 2007), αλλά εσύ είπες να λέμε την αλήθεια…

Η απόλυτη ξεφτίλα είναι…

Πού είναι ο παλιός δικός σου ο Καρτάλης, που είναι ο Μίμης, η Μαρία…

Στον Καρτάλη δε συγχωρείς ότι αποσκίρτησε στον Βενιζέλο; Έτσι θα πάμε μπροστά;

Είδα προχθές για πρώτη φορά στην βουλή τον Καρτάλη και χάρηκα μετά από πολύ καιρό.

Απόλυτη ξεφτίλα είναι, αυτό είναι

Τέρμα τα μασημένα λόγια

Ανανέωση με τους: Πολυζωγόπουλος, Παναγιωτακόπουλος, Τζουμάκας, Κατσικαρέλλης….

Δεν με πειράζει ρε Γιώργο να μείνουμε 10, 20, 40 χρονιά αντιπολίτευση, με επίγνωση για αυτό σε ψηφίσαμε.

Την μιζέρια, την γλίτσα και αυτόν τον αργό θάνατο δεν αντέχω…

Οπού και αν πάμε ρε Γιώργο θα πάμε με το κεφάλι ψηλά.

Η παράταξη που δώσαμε το ανάστημα και την ελπίδα που άξιζε σε μερίδιο του ελληνικού λαού που θεωρούνταν μιάσματα, απόκληροι.

Το 1981 μας ψήφιζαν πουτάνες και τραβεστί και ήταν περήφανοι για τον Αντρέα.

Η παράταξη που δεν προσκύνησε την δεξιά (και δεν το λέω εγώ ρε Γιώργη, ο ΠΑΜΠΛΟ το έλεγε στον επικήδειο του Αντρέα στα Νέα)

Όπου και αν πάμε θα πάμε με το κεφάλι ψηλά, σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι…

Και ξέχασα και τον Ραγκούση… γιατί τον Ραγκούση ρε πρόεδρε; δεν λέω εγώ καλή επιλογή (ίσως η μόνη) για εκπρόσωπος τύπου αλλά τώρα που καιγόμαστε… Γραμματέα; σε τι θα σε βοηθήσει σε πολιτικό ή οργανωτικό επίπεδο; Τέτοια ανασφάλεια ρε συ Γιώργη; δεν θες να βάλεις κανέναν αυτόφωτο; φοβάσαι να δημιουργήσεις το νούμερο δύο; Η στην τελική τον έβαλες να βοηθήσει παραπάνω σε επικοινωνιακό επίπεδο; είχες τόσους που γράφουν και σε πολιτικό και σε οργανωτικό και επικοινωνιακό επίπεδο και θα δύο εγώ Ανδρουλάκης και Καρτάλης….

Αν εν τέλει ήθελες πρόεδρε να κάνεις την ανατροπή να μην έκανες καμία πρόταση για κανένα όργανο.

Δεν είναι γιουσουφάκια σου το Πολιτικό Συμβούλιο και ο Γραμματέας, είναι αυτόνομα όργανα όπως και εσύ και σε ένα ανοιχτό δημοκρατικό κόμμα αφήνεις να εκλέγουν τα όργανα ανεπηρέαστα.

Εν τέλει ας τους διορίζεις, να μην εκλέγονται δήθεν για να έχεις άλλοθι και συνυπεύθυνους, να μην λες ότι σε υπονομεύουν κιόλας.

Αλλά τι τα θες, κάθομαι και σκάω και εσείς έχετε τα νέα γραφεία να κάνετε να είναι ευάερα ευήλια και οικολογικά… Εδώ ο κόσμος χάνεται και το μ……. ξυρίζεται.

Υ.Γ. σταχυολογώ άλλες δύο συμβουλές τις μάνας μου (και όχι μόνο της δικής μου φαντάζομαι)

1. Αν την άλλη Πέμπτη που θα πάω στο σχολείο για το τρίμηνο δεν έχεις καλούς βαθμούς, καλύτερα να μην σε βρω όταν γυρίσω σπίτι.

2. Κάνε την προσευχή σου να βγει ο λεκές από το χαλί

buzz it!

Written by κώστας (provocator)

25 Μαρτίου 2008 at 12:55 πμ

Το Ταξίδι

2 Σχόλια

Γεννήθηκα τον Ιούνη του 1974 λίγο πριν την Τουρκική Εισβολή και την πτώση της Χούντας. Το Σεπτέμβρη ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ.

Ο Πατέρας μου είναι ενεργό μέλος από τον Δεκέμβρη του 1974.

Εκεί λοιπόν ξεκινά το ταξίδι. Ήταν αλήθεια ένα ταξίδι με έναν τύπο περίεργο για καπετάνιο. Ήταν εξάλλου και πολλά ταξίδια στην γύρω περιοχή από την Κοζάνη που μεγάλωνα. Από το 1981 που θυμάμαι πηγαίναμε σε Θεσσαλία και Κεντρική Μακεδονία όπου έπιανε λιμάνια ο καπετάνιος και μας έλεγε ιστορίες για τα ταξίδια που θα μας πάει, και το πλήθος ταξίδευε σε χώρες άλλες, ο καπετάνιος είχε μια προτίμηση στις Σκανδιναβικές χώρες, έτσι έλεγαν οι μεγάλοι που κάπου κάπου τους έδειχνε την πυξίδα και τον χάρτη.

Sailing home

© Emmr / flickr

Να μην πολυλογώ την ιστορία την ξέρουμε όλοι, ο καπετάνιος άλλαξε και αρχίσαμε πάλι μεγάλα ταξίδια, και το πλοίο ανακαινίσαμε και προορισμό αλλάξαμε (πηγαίναμε τώρα για κεντρική Ευρώπη).

Σε όλα αυτά τα χρόνια το ΠΑΣΟΚ για εμένα την οικογένεια μου και για την χώρα ήταν ένα περίεργο ταξίδι με τα πάνω και τα κάτω του.

Ήταν και για την χώρα και τον ελληνικό λαό (με την απόφαση του οποίου έφτανε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία).

Υπήρχαν διάφορα που συνέβαιναν, δεν είναι να τα λέμε πλέον, τα έχουμε πει και ξαναπεί.

Στο δια ταύτα τώρα. Φταίει το καράβι που πάλιωσε, φταίει το πλήρωμα, φταίει ο καπετάνιος, δεν ξέρω εγώ τι φταίει…

Σημασία έχει ότι μείναμε με την βαλίτσα στο χέρι πλέον στο λιμάνι.

Όπως λέει και ο ποιητής παρακάτω :

«Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις»

To ΠΑΣΟΚ ήταν ένα δημιούργημα κυρίως της γενιάς που διεθνώς πρωταγωνίστησε. Της γενιάς του Μάη του 68, των Χίπις, κτλ, της γενιάς που στην Ελλάδα ονομάζουμε γενιά του Πολυτεχνείου.

Αυτή η γενιά έκανε το ιστορικό της χρέος και το χρέος της προς την αριστερά και την χώρα, δημιούργησε, και φυσικά όχι με το αζημίωτο για την ίδια.

Πήδηξε βέβαια και τις επόμενες γενιές κανονικά. Πήδηξε την γένια της «Αλλαγής» που λέμε στο ΠΑΣΟΚ, πήδηξε και την δίκη μου γενιά.

Μήπως ήρθε ή ώρα της γενιάς μας πριν είναι αργά.

Αν και πάντα περιμένω το πλοίο του ΠΑΣΟΚ με την βαλίτσα στο χέρι (θες από βίτσιο, θες από παιδικά όνειρα, θες από νοσταλγία για τα παλιά ταξίδια).

Στο πλοίο του Αλαβάνου δεν με ενδιαφέρει το ταξίδι, πάει πίσω σε παγωμένες χώρες, σε παλιούς προορισμός, βασικά πάει στη Χώρα του Ποτέ, (τα εξηγεί καλύτερα ο Christos στο Δεν είμαστε παιδιά του Αλαβάνου), γιατί το πλοίο του Αλαβάνου είναι, μην ξεχνιόμαστε.

Μήπως ήρθε η ώρα για το δικό μας ταξίδι, με δικό μας πλοίο και δικό μας καπετάνιο.

Και εδώ είναι όλα, δεν θα ξεχάσουμε το πλοίο που για πρώτη φόρα μπαρκάραμε (όμορφα τα λέει ο ποιητής)

Πώς βγάζουν Ναυτικό Φυλλάδιο, θυμάται κανείς στο ΠΑΣΟΚ;

Livret de Marin

buzz it!

Written by κώστας (provocator)

23 Μαρτίου 2008 at 10:39 μμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with ,

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ 5: ΜΜΕ

leave a comment »

Η μεγαλύτερη συνεισφορά του συνεδρίου προς εμένα ήταν αναμφισβήτητα το πέρασμα από την θέση του τηλεθεατή στη θέση του παρατηρητή. Σε όλη τη διάρκεια του σαββατοκύριακου δεν παρακολούθησα καθόλου ειδήσεις ούτε διάβασα εφημερίδες. Η άποψη μου για το συνέδριο και το ΠΑΣΟΚ ήταν αποκλειστικά από μέσα και όχι απο Μέσα. Είναι η πρώτη φορά που πέρα από θεωρίες, ένιωσα στο πετσί μου το τι θα πει παραπληροφόρηση.

Πάντα ήμουν πολύ διστακτικός στο να ενστερνιστώ την άποψη ότι «τα ΜΜΕ δεν παίζουν το ΠΑΣΟΚ δεν παίζουν τον πρόεδρο». Πίστευα αφελώς ότι τα κανάλια και οι εφημερίδες έχουν όλη την καλή διάθεση απλώς το ΠΑΣΟΚ δεν παρήγαγε ειδήσεις δεν παρήγαγε πολιτική άξια αναφοράς. Για το δεύτερο διατηρώ ακόμη ακέραιες τις επιφυλάξεις μου. Το πρώτο όμως είναι ψέμα. Οι ομιλίες των στελεχών περιείχαν μεγάλες ποσότητες πληροφορίας άξιας να μεταδωθεί. Μία απλή αναφορά στο κείμενο του Πάγκαλου, του Ανδρουλάκη, του Μπίστη και το Παπανδρέου αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι ειπώθηκαν σημαντικά πράγματα. Ο Παπανδρέου είπε τόσο σημαντικά πράγματα που η πρόταση για Πολιτικό Συμβούλιο χωρίς υπουργούς ήταν για μένα απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Αν παρέμενα τηλεθεατής και σε αυτό το συνέδριο η πληροφορία και η ουσία που θα αποκόμιζα από τα ΜΜΕ θα ήταν ακρωτηριασμένη βάναυσα. Και η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος δεν μου προκαλεί απογοήτευση, μου προκαλεί θυμό.

«Που είναι ο Βενιζέλος?» αναρωτιόμουν συνεχώς ολόκληρο το Σάββατο. Αναρωτιόμουν που είναι το θέμα Βενιζέλου, το θέμα που απασχολεί κατά κύριο λόγο την επικαιρότητα του ΠΑΣΟΚ. Πέρα από τα κρυφά πηγαδάκια και τις γνωστές «φράξιες» ο Βενιζέλος δεν ήταν πουθενά παρών ούτε ως φυσική παρουσία ούτε ως συμβολισμός. Σαν να μην υπήρχε. Δεν φάνηκε να αφορά κανέναν. Ομολογώ ότι μέχρι την Κυριακή το βράδυ είχα ξεχάσει την ύπαρξη του. Και δεν ήμουν διακοπές, ήμουν στο συνέδριο!

Όταν όμως επέστρεψα την Κυριακή η κοινή γνώμη με επανέφερε βίαια. Έτοιμος να μοιραστώ εμπειρίες με φίλους και συγγενείς, έτοιμος να συζητήσω για τα όσα σημαντικά ακούστηκαν, έπεσα από τα σύννεφα. Άλλα ήθελα να μοιραστώ εγώ και άλλα ήθελαν να μοιραστούν οι μη παρόντες στο συνέδριο, οι πληροφορημένοι από τα ΜΜΕ. «Μισοί – μισοί οι Παπανδρεικοί με τους Βενιζελικούς ε?» ήταν το πρώτο που με ρώτησε πολύ στενός συγγενής. Χαμογέλασα απλώς. «Καλά ο Τσίπρας έχει ξεφύγει τελείως» μου αναφώνησε κολλητός φίλος με το που με είδε. Έγνεψα ένα ξερό ναι συνειδητοποιώντας ξανά μετά από πολλές ώρες ότι υπάρχει και ο Τσίπρας. Με έπιασε θλίψη. Αυτά θα έλεγα κι εγώ αν δεν είχα πάει στο Φάληρο. Σκέφτηκα να τους βάλω κάτω και να τους τα πω όλα. Με το ζόρι! Αλλά δίστασα ή βαρέθηκα. Όπως δίστασαν ή βαρέθηκαν φαντάζομαι και πολλοί άλλοι να βάλουν εμένα κάτω και να μου τα πουν. Έκλεισα κάθε συζήτηση με την «πληροφορημένη» κοινή γνώμη του περίγυρού μου μαζί με την τηλεόραση. Ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας με τους opinion leaders μία και καλή σκέφτηκα. Πρώτη φορά το είπα στον εαυτό μου τόσο ψύχραιμα….

Written by Christos

17 Μαρτίου 2008 at 10:21 πμ

Αναρτήθηκε στις Μέσα ενημέρωσης, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with