Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Archive for the ‘ΣΥΡΙΖΑ’ Category

Για τον πατέρα και την μάνα. (ή “μπαμπά θα ψηφίσω ΔΡΑΣΗ”)

leave a comment »

ΝΑ ΚΛΕΙΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΥΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΝΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ 

Είναι οι γενιές της αντίστασης, 114, Πολυτεχνείου.
Για αυτές τις γενιές ακούστηκαν πολλά, μέχρι να τους κλειδώσουμε να μην πάνε να ψηφίσουν. Είναι φασιστικό να το λες, είναι φασιστικό θα μου πεις να αποφασίζουν άνθρωποι που είναι στο τέλος της ζωής τους για το δικό μας μέλλον και είναι σωστό.
Θα σου θυμίσω όμως ότι μιλάμε για τους πατεράδες και τις μανάδες μας οι οποίοι δημιούργησαν αυτήν την Ελλάδα, και αν ακόμη δεν είναι όπως θα έπρεπε δεν είναι όπως  την βρήκαν, είναι μια καλύτερη Ελλάδα. Είναι μια πατρίδα που δεν υπάρχουν αναλφάβητοι, δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι, δεν υπάρχουν τόσοι πεινασμένοι (ακόμη) υπάρχει μια στοιχειώδης δημόσια υγεία (ακόμη).
Αυτοί οι άνθρωποι: κρύωσαν, δούλεψαν στα χωράφια, στις οικοδομές, ταξίδεψαν για να βρουν δουλειά πάνω σε κάρα και πλατφόρμες τρακτέρ μέρες, τρώγοντας καρπούζι ξερό , δούλεψαν σε χαλυβουργίες και  ανθρακωρύχοι, έφυγαν μετανάστες, είδαν κόσμο να σφάζετε στον εμφύλιο (εκατέρωθεν), πήγαν εξορίες, έφαγαν ξύλο για τα πιστεύω τα δικά τους ή της οικογενείας τους, είδαν κατακτητή, και προπάντων φοβήθηκαν και πείνασαν πολύ.
Φοβήθηκαν και πείνασαν πολύ ρε μαλακά, λαχτάρισαν το λάδι ρε μαλακά και ακόμη το αφηγούνται, για να δημιουργήσουν μια Ελλάδα που εσύ θεωρείς αυτονόητη.
Και εσύ που έμαθες γράμματα δεν σου έμαθαν ότι είναι ανήθικό να το λες αυτό σε αυτούς που δημιούργησαν την πατρίδα από τις στάχτες;; ναι την πατρίδα που εσύ βρίζεις και λοιδορείς, ναι κάποιοι από αυτούς την έχτισαν και ας τους θεωρούσε κάποιους από αυτούς η πατρίδα μιάσματα και εχθρούς.
Ναι ρε μαλάκα είναι ανήθικο και ξέρεις που είναι το πρόβλημα; Ότι έτσι δεν ξεκινάμε να χτίσουμε μια νέα πατρίδα με ανήθικές σκέψεις και πράξεις.
Σίγουρα δεν την χτίσαν μόνο αριστεροί και δεξιοί την πατρίδα σου, την χτίσαν όλοι και ναι έκαναν και λάθη, αλλά αγράμματοι ήταν, και ναι και τώρα λάθος κάνουν, αγράμματοι είναι και τώρα και είναι και γέροι.
Κάνε εσύ αυτό που πιστεύεις σωστό και άσε τους γέρους να κάνουν το λάθος, αλλά να θυμάσαι μαλάκα ότι οι γέροι δεν ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, μαλάκα ε μαλάκα…

Ξέρεις πιο είναι το μεγαλύτερο λάθος τους, ότι εμπιστευτήκαν λάθος ανθρώπους τους πίστεψαν και τους λάτρεψαν. Έψαχναν ελπίδες και άφησαν κάποιους γραμματιζούμενους να κάνουν κουμάντο και αυτοί από κάτω κούναγαν σημαίες, χαίρονταν που κούναγαν χρωματιστές σημαίες και αυτήν η ελευθερία τους αρκούσε.
Εντάξει, ήθελαν έμενα και εσένα να μας βάλουν στο δημόσιο, να μην καθαρίζουμε σκατά σαν αυτούς, να έχουμε ένα μισθό. Δεν σκέφτηκαν πονηρά ρε, να μας κάνουν εργολάβους να έχουμε καλή κονόμα, ένα καλό ξεκούραστο μεροκάματο να βγάζουμε θελαν, για εμάς τα πούλησαν όλα και ιδανικά και όλα, και δεν τα πλάκωναν τα λαμόγια στις κλοτσές και στις μάπες.
Για εμάς έτρεχαν στους Τσοχατζόπουλους και τους πιαναν το χέρι, (και αυτοί το σκούπιζαν το δικό τους για να μην το βρωμίσουν ή ανατρίχιαζαν από τα κομμένα δάχτυλα που είχαν οι άνθρωποι από το μεροκάματο) για εμένα και για εσένα μαλάκα τους νομιμοποιούσαν τις ανομίες, αγράμματοι άνθρωποι  αγνοί και αγωνιστές μαλάκα.
Και αυτούς ρε ανήθικέ, ξερόλα, φασίστα θα τους κλειδώσεις;; άντε γαμήσου ρε, ναι γαμήσου.
Αν θες καλύτερη πατρίδα μαλάκα να δουλέψεις και να την κάνεις.
Έτσι γίνονται όλα, με δουλεία.
Και επειδή δεν ήταν όλοι τίμιοι από αυτήν την γενιά να σου πω για παράδειγμα ότι ο Μαρκάτος (πρώην πρύτανης ΕΜΠ) αφού κονόμησε στο ΠΑΣΟΚ τώρα είναι στους Ανεξαρτήτους Έλληνες και ο Μίκης αφού κονόμησε, τώρα ξανά επαναστάτης, τα κουνάβια βρήκαν καινούργια φωλιά και εσύ τους χειροκροτείς.

Και για να κλείσω κάπου και να σου λύσω και την απορία μαλάκα, δεν θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ (όχι για το μνημόνιο, αλλά για όσα μας οδήγησαν, είχαν γραφτεί στο block το 2007 και συνεχίζουν να ισχύουν, όχι για τον Βενιζέλο, αλλά για το όλον ΠΑΣΟΚ που όχι δεν άλλαξε αλλά χειροτέρεψε),  αλλά δεν θα ψηφίσω ούτε αριστερούς παρλαπίπες και δεξιούς  δήθεν εθνικιστές, δεν θα ψηφίσω λαϊκιστές, ΔΡΑΣΗ θα ψηφίσω, ναι ρε το “Δεξιό”  τον Μάνο, γιατί ναι τα έλεγε πάντα,  ναι δεν συμφωνώ με όλα μαζί του, αλλά μπορώ να “κουβεντιάσω ” για τις θέσεις του γιατί είναι θέσεις ξεκάθαρες και ειλικρινείς (τόσα χρόνια τις λέει ο άνθρωπος…).
Έτσι γίνεται η κουβέντα, τίμια και ειλικρινά, όχι με στρογγυλεύματα.
Θα ψήφιζα τον Κουβέλη αλλά να μην τα στρογγύλευε όλα και αυτός, ας την πέρναγε την παιδική αρρώστια τις αριστεράς, με όλους και με όλα και πάντα δίκιο ο “Λαός”, έτσι δεν θα είχε και πρόβλημα ο μπαμπάς που ο γιος ψήφισε “δεξιά”, αλλά τι να κάνουμε….
ΔΡΑΣΗ για να μπουν πέντε άνθρωποι καινούργιοι στην Βουλή, δεν θα κυβερνήσουν αύριο, στην βουλή να μπουν, για να μπορέσουμε να συζητάμε και με κάποιους σοβαρά.
ΔΡΑΣΗ λοιπόν, γιατί καλός ο Μπαμπάς και το παρελθόν, αλλά εμείς και η χώρα έχει και μέλλον…
ΔΡΑΣΗ λοιπόν, γιατί δεξιός δεν έγινα αλλά προοδευτικός παραμένω.

Υ.Γ. Ο συντάκτης δεν είναι δημόσιος υπάλληλος (αν και το προσπάθησε, αλλά όχι πολύ, και όχι με την σωστή μέθοδο).
εργάζεται (ακόμη) σαν ιδιωτικός υπάλληλος.
Όχι ότι είναι κακό (το δημόσιουπαλληλικη) απλά επείδη γίνεται θέμα στο post για το ρουσφέτι.

Advertisements

Written by κώστας (provocator)

1 Μαΐου 2012 at 12:48 πμ

όχι ΣΥΡΙΖΑ, MESI… (όχι για εμένα, για την φουκαριάρα την μάνα…)

with one comment

Κοίτα πώς είναι η πουτάνα η ζωή,

Αυτά που σε αηδιάζουν στα 25 τα αποδέχεσαι στα 35 έστω βάζοντας την δική σου διαφορετική ανάλυση ή ερμηνεία.

Στα 25 με αηδίαζε απίστευτα η φράση κλισέ : «μην ασχολείσαι ρε αγόρι μου με την πολιτική, αυτοί είναι βολεμένοι, εσείς φωνάζετε και τρέχετε και αυτοί περνάν καλά».

Με αηδίαζε η φράση γιατί εστίαζε στην έννοια του βολεμένου με τα φράγκα.

Έχω καμία δεκαριά μέρες που το σκέπτομαι, αυτοί είναι βολεμένοι, περνάν καλά, βλέπω τον Αλέκο, την Αλέκα, τον Αλέξη, είναι επαναστάτες είναι ασυμβίβαστοι είναι προστάτες των αδυνάμων, δεν ξέρω τι άλλο είναι… δεν μου έρχεται κάτι άλλο, πάντως ότι και αν είναι, είναι κάτι πολύ,

Τελικά και αυτοί βολεμένοι είναι, γυρνάν σπίτι τους κοιτιούνται στον καθρέφτη και λένε : «φτου σου αγόρι μου, σήμερα ήσουν πολύ επαναστάτης» μου θυμίζουν τους παπάδες που νομίζουν ότι είναι καλοί χριστιανοί επειδή έδιωξαν πέντε γιεχωβάδες από την γειτονία τους.

Τελικά το βόλεμα δεν είναι μόνο με τα φράγκα, είναι και το βόλεμα με τον ναρκισσισμό του επαναστάτη, είναι και το βόλεμα με τον φασισμό της μοναδικής αλήθειας….

Και αυτοί βολεμένοι είναι, με το νέο life style της αριστεράς, με το παλιό του επαναστάτη – ασκητή τύπου ΚΚΕ.

Βολεμένοι με το να τον ρόλο του αυτόκλητου προστάτη της κάθε εξέγερσης, κατά φαντασία (δικής τους) επανάστασης ή εξέγερσης, πορείας, κατάληψης κτλ.

Βολεμένοι με το στενό κοστούμι του δήθεν ασυμβίβαστου αριστερού.

Βολεμένοι δήθεν μοναδικοί υπερασπιστές κάθε πονεμένου, αδικημένου και καταφρονεμένου.

Βολεμένοι Καζαντζίδο-Ξανθόπουλοι, να κονομάνε από τον πόνο και την μιζέρια των ανθρώπων.

Μα πόσο κιτς μπορεί να είναι ένα κόμμα, με το ΚΚΕ μπορείς να εξηγήσεις ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο CULT, το γραφικό και το κιτς .

Τα πράγματα που με αηδίαζαν στα 25 τα αποδέχομαι στα 35.

Αγχώνομαι, έρχονται τα 45…

Στον Συνασπισμό – Σύριζα, μαλλιοτράβιουνται για την πρώτη θέση στον ευρωψηφοδέλτιο, ο Μπανιάς βρήκε την λύση, «μα κορίτσια να μην μαλλιοτραβάμε τα extension μας, ας βάλουμε την Κούνεβα πρώτη».

Βρήκε την λύση την επικοινωνιακή, 2 σε 1, και επαναστάτες να τραβήξουμε ψηφαλάκια  και θα σταματήσουμε και το μαλλιοτράβηγμα.

Εμετός.

Μα γιατί τον έβγαλαν Σύριζα, ας τον έβγαζαν Μέσι, έτσι θα μάζευαν περισσότερη πιτσιρικαρία, όχι που έβαλαν έναν δήθεν ωραίο, πιτσιρικά, βάζελο, παρλαπίπα για κράχτη.

Written by κώστας (provocator)

16 Φεβρουαρίου 2009 at 11:52 μμ

Παιδιαρίσματα

with one comment

Για μία ακόμη φορά η αριστερά παιδιαρίζει. Αφού μας άφησε άναυδους ο Αλ. Αλαβάνος δηλώνοντας

«Οχι σε διάλογο πάνω σε τετελεσμένα»

αναφερόμενος  στον πρώτο πραγματικά(και κακώς) tabula rasa διάλογο, στην συνέχεια μας αποτελείωσε ξεκαθαρίζοντας

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα συμμετάσχει στον διάλογο που προτείνει η κυβέρνηση μόνον εφόσον η κυβέρνηση καλύψει τρεις προϋποθέσεις: να σταματήσει τη διαδικασία δικαιόχρησης των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών με τα ξένα πανεπιστήμια, παγώσει τον νόμο-πλαίσιο αποδεχόμενη τις τροποποιητικές προτάσεις των Συγκλήτων των ΑΕΙ και αναλάβει τη δέσμευση για άμεση αύξηση των χρηματοδοτήσεων για την εκπαίδευση.

Προφανώς ο κος Αλαβάνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να ανακαλύψει τα τετελεσμένα που κρύβει ο διάλογος, αφού αυτός τα απαίτησε πρώτος!!!

Όχι ότι θα χάσει τίποτα ο διάλογος για την παιδεία από την απουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Απλά η αντιμετώπιση των σοβαρών θεμάτων εκ μέρους του δεν πληροί πλέον ούτε τα ελάχιστα standards σοβαρότητας.

Written by Christos

2 Φεβρουαρίου 2009 at 10:12 μμ

Αναρτήθηκε στις παιδεία, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ

Tagged with

Συγχαρητήρια κ. Αλαβάνε

with one comment

Συγχαρητήρια κ. Αλαβάνε,

Καταφέρατε με την αλαζονεία και την αμετροέπειά σας να μου κάνετε συμπαθή ακόμα και τον κ. Καραμανλή.

Η οργή του Πρωθυπουργού σήμερα στη Βουλή ήταν οργή όλων μας.

Written by daskalakos

30 Μαΐου 2008 at 7:31 μμ

Θέλει ΑΡΕΤΗ και τόλμην η Ελευθερία….

leave a comment »

 Οι σύντροφοι εγχώριοι αγωνιστές της ελευθερίας ανάρτησαν το εικονογραφημένο αγωνιστικό τους μήνυμα (με αφορμή την εθνική επέτειο φαντάζομαι) με στίχους του Κάλβου και φωτογραφίες πραγματικών αγωνιστών.

Μόνο που ξέχασαν να συμπεριλάβουν ΟΛΟΥΣ τους πραγματικούς αγωνιστές της ελευθερίας.

Μόνο που ξέχασαν ότι η ελευθερία εκτός από «τόλμην» θέλει πρώτα και πάνω από όλα ΑΡΕΤΗ.

freetibet.gif

Δείτε κι εδώ: Μη δημοσίευση

Written by Christos

25 Μαρτίου 2008 at 1:27 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ

Tagged with

Δεν είμαστε παιδιά του Αλαβάνου

4 Σχόλια

Άκουσα με θυμό τον κο Αλαβάνο να μιλάει εκ μέρους της γενιάς μου, εκ μέρους μου.

Όχι καπετάνιε, όχι σύντροφε. Δεν είμαι στη γενιά που εκπροσωπείς δεν είμαι στην γενιά που καπελώνεις. Μόνο σε ένα σημείο της ομιλίας σου μπορώ να συμφωνήσω, «είμαστε στην άλλη όχθη» αγαπητέ.

Η γενιά που εκφράζεις αφυπνίζεται τώρα όπως λες, η δική μου γενιά έχει αφυπνιστεί εδώ και καιρό. Βρίσκεται στους δρόμους καθημερινά, αγωνίζεται κάθε μέρα για να φέρει τις δικές της μικρές καθημερινές επαναστάσεις. Μέσα σε γραφεία, σε εργαστήρια, σε εργοστάσια, παλεύει κάθε μέρα για την παραγωγή, για την καινοτομία για την δημιουργία. Μορφώνεται στα πανεπιστήμια, όσο μπορεί, μορφώνεται στο διαδίκτυο, στη δουλειά. Δεν έχει χρόνο για ανούσιους ξεσηκωμούς. Έχει χρόνο μόνο για δημιουργία, για να φέρει τον πλούτο που θρέφει τα δικά σου παιδιά ώστε να έχουν την πολυτέλεια να αφοσιωθούν στους «αγώνες» τους. Κάποιοι από εμάς παλεύουν καθημερινά με ισχυρούς, με πολυεθνικές, τις κοιτάνε κατάματα και παλεύουν μαζί τους στα ίσια, στην αγορά, στον ανταγωνισμό. Μοχθούν για να φέρουν το νέο, το ανοιχτό, για να διώξουν από το προσκήνιο όσους πλουτίζουν χωρίς να το αξίζουν, όσους κερδίζουν επενδύοντας στο παλιό, το κλειστό, το ξεπερασμένο. Και παλεύουν εκεί, στην πραγματική αρένα, όχι στα πέριξ και στα πεζοδρόμια. Παλεύουν σώμα με σώμα απευθείας με τους δυνατούς όχι με τους εύκολους ροπαλοφόρους εκπροσώπους τους.

Η δική μου γενιά αλλάζει τον κόσμο κάθε μέρα λίγο λίγο. Και έχει απέναντι της όλη τη συντήρηση του κόσμου. Έχει απέναντί της τους κερδοσκόπους της αγοράς που στο όνομα του άμεσου και εύκολου οικονομικού ωφέλους καταπνίγουν κάθε δημιουργική και παραγωγική προσπάθεια. Έχει απέναντί της και τους κερδοσκόπους της πολιτικής που στο όνομα της γρήγορης και ματαιόδοξης ανάδειξης ευνουχίζουν κάθε προσπάθεια αλλαγής και ανακόπτουν την δική μας πορεία προς τα μπρος. Και δεν τους έχει μόνο απέναντί της. Τους ταίζει κιόλας. Πάνω στον δικό μας πλούτο, στον πλούτο που εμείς παράγουμε, κάθονται οι αλήτες της αγοράς. Στον ίδιο πλούτο κάθονται και οι φοιτητές της άγνοιας, οι εργαζόμενοι των συντηρητικών «κεκτημένων».

Η γενιά στην οποία απευθύνεσαι πρόεδρε, είναι η γενιά της μη προσπάθειας, η γενιά που αντιστέκεται στην αλλαγή με σθένος απράμιλο. Η γενιά που ονειρεύεται να φάει ότι ακριβώς έφαγε και η προηγούμενη. Η γενιά που δεν έχει ούτε τα κότσια, ούτε τις ικανότητες να ξεκινήσει τις σύγχρονες επαναστάσεις. Να αλλάξει τον κόσμο δημιουργώντας και όχι ανακόπτωντας. Να χτυπήσει το κατεστημένο ως ίσος προς ίσο, φτιάχνοντας έναν κόσμο που δεν το περιέχει.

Δεν έχει κόμπλεξ η γενιά μου. Δεν έχει προκαταλήψεις. Δεν είναι κομμάτι αυτής της χώρας. Είναι κομμάτι του κόσμου. Συμπορεύεται με το τεράστιο προοδευτικό κομμάτι της Αμερικής και της Ευρώπης. Την Αμερική και την Ευρώπη που αλλάζει τον κόσμο κάθε μέρα. Που μας παρέχει τις τεράστιες τεχνολογικές δυνατότητες για να παράγουμε καλύτερα, να δημιουργούμε γρηγορότερα, να επικοινωνούμε ή και να λαϊκίζουμε με απίστευτη αποτελεσματικότητα. Δεν αναζητούμε παντού εχθρούς, ψάχνουμε μόνο για φίλους και συντρόφους στην πορεία προς τα μπρος. Και τους ψάχνουμε παντού, από τη wall street μέχρι τις φτωχογειτονιές του Καράκας.

Η γενιά η δική μου σύντροφε θα κερδίσει το μέλλον της όσο και αν προσπαθούν τα παιδιά σου να την σταματήσουν. Θα ξεφύγει από τα 700 ευρώ παλεύοντας, δημιουργώντας, δουλεύοντας σκληρά κάθε μέρα για να πάρει αυτά που αξίζει. Θα αποκτήσει την παιδεία που αξίζει ακόμη και με κλειστά πανεπιστήμια. Δεν επαιτεί η δική μου γενιά στα πεζοδρόμια. Δεν σταματά ότι δεν μπορεί να αλλάξει. Αυτά που αξίζει θα τα κερδίσει στα πραγματικά πεδία της μάχης, με όσους μπορούν να ακολουθήσουν σε δύσκολα μονοπάτια, να χτυπηθούν με πραγματικούς εχθρούς.

Τα παιδιά τα δικά σου πρόεδρε, τα παιδιά των συνδικαλιστικών κλουβιών και των κομματικών θερμοκοιτίδων, είναι απέναντί μας. Και στους εχθρούς το μέλλοντός μας δεν κάνουμε διακρίσεις. Θα χτυπηθούμε με την ίδια ένταση και με την παλιά και με τη νέα συντήρηση. Και με την κραταιά και με την ανερχόμενη μετριοκρατία. Και με τους αδίκως έχοντες και με τους αδίκως επαιτώντες.

Η δική μου γενιά δεν χρειάζεται «μεγάλο πατερούλη». Τον χρειάζονται μόνο όσοι «αφυπνίζονται» τώρα, όσοι άργησαν να ξυπνήσουν και βλέπουν τον κόσμο ανάποδα. Όσοι τρώνε ψωμί κάνοντας τους προστάτες των αδικημένων.

Εμείς θα προχωρήσουμε σύντροφε πρόεδρε, θα πάμε μπροστά αυτή τη χώρα και τους αδικημένους της, θέλετε δεν θέλετε. Και θα δουλεύουμε κάθε μέρα για μία κοινωνία σύγχρονη και πλούσια που δεν θα έχει ανθρώπους που μένουν πίσω. Δεν θα έχει ανθρώπους που χρειάζονται νταβατζήδες. Μέχρι τότε, μέχρι να μείνετε χωρίς δουλειά, το καλό που σας θέλουμε, μην μπείτε στον δρόμο μας.

buzz it!

Written by Christos

22 Μαρτίου 2008 at 2:12 μμ

Μια ανώριμη γενιά

leave a comment »

Everything in this world, operates not on reality, but the perception of reality.

Sneakers, 1992

Τα πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο λειτουργούν όχι με βάση την πραγματικότητα, αλλά με βάση την αντίληψή μας για την πραγματικότητα.

exhausted

© Dalla* / flickr

Είμαι γεννημένος το 1974.

Στις 5 Δεκεμβρίου 1990 κάναμε κατάληψη στο Λύκειό μας. Ήμασταν μαθητές της Β’ Λυκείου. Και ήμασταν 16 χρονών. Ήταν η πρώτη μας πολιτική κίνηση.

Τα χρόνια πέρασαν. Δεν ξέρω πόσοι από εμάς είχαν από τότε πολιτικές φιλοδοξίες ή αυταπάτες μεγαλείου, αλλά ενώ όλοι τράβηξαν το δρόμο τους και πολλοί πρόκοψαν επαγγελματικά και προσωπικά, σχεδόν κανείς μας δεν αφιερώθηκε στην πολιτική.

Τα πράγματα ήρθαν έτσι ώστε να σπουδάσω στην Αθήνα. Από το δεύτερο έτος ήμουν ήδη μέλος της ΠΑΣΠ και στο τρίτο είχα καταφέρει να εκλεγώ πρόεδρος στο Δ.Σ. της σχολής μου. Σατανική σύμπτωση, τη χρονιά που έγινα πρόεδρος, ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της σχολής που οι φοιτητές κάναν κατάληψη!

Μετά από την κατάληψη του σχολείου, είχα εκλεγεί πρόεδρος στο 15μελές. Όταν ήμουν πρόεδρος στο πανεπιστήμιο, κάναμε κατάληψη στη σχολή. Υπήρχε μια όμορφη συμμετρία. Το σαράκι της πολιτικής, που είχε φωλιάσει μέσα μου στα 16 μου, ακόμα μ’ έτρωγε. Δεν υπέκυψα όμως. Αγνόησα τις σειρήνες της πολιτικής, τα βρόντηξα, και έκτοτε δεν ασχολήθηκα ξανά ποτέ μου με την πολιτική. Κρύφτηκα στη γωνία και παρέμεινα ένας ταπεινός πολιτικός αναλυτής με ισχυρή γνώμη, όπως δηλαδή και τα υπόλοιπα εννιά εκατομμύρια ψηφοφόροι!

18 χρόνια μετά, διδάσκω πλέον σε μαθητές της Β’ και Γ’ Λυκείου που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν εμείς κατεβαίναμε στους δρόμους και κάναμε καταλήψεις στα σχολεία. Ένας-δυο φίλοι μου που επιχείρησαν ν’ ακολουθήσουν πολιτική καριέρα, πλήρωσαν βαρύ τίμημα, προσωπικό και οικονομικό, και δείχνουν πρόωρα παροπλισμένοι. Η γενιά μας, αφού ενηλικιώθηκε με το ζόρι και ακόμα πασχίζει να ωριμάσει, παλεύει καθημερινά με υπαρκτά και υπαρξιακά προβλήματα, με το φάσμα της ανεργίας και με τα φαντάσματα των ματαιωμένων προσδοκιών της εφηβικής και νεανικής μας ηλικίας.

Ενώ εμείς, μολονότι 33 ετών πλέον, πασχίζουμε να μεγαλώσουμε, το πολιτικό σύστημα καταρρέει. 33 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, φαίνεται ότι, επιτέλους, κλείνει τον κύκλο του. Ο δικομματισμός πνέει τα λοίσθια. Ο κόσμος γυρεύει κάτι εναλλακτικό.

Ξάφνου, έρχεται ο μεσσίας με τη μορφή του Αλέξη Τσίπρα! Ο Τσίπρας θα σαρώσει το παραπαίον πολιτικό σύστημα και με την ορμή της νεότητάς του θ’ αλλάξει τα πράγματα!

Ποιος ήρθε;

Ποτέ δεν πίστεψα σε είδωλα. Ποτέ μου δεν παραδέχτηκα αυθεντίες. Λόγω μιας έμφυτης αλαζονείας δυσκολεύομαι να παραδεχτώ οτιδήποτε και οποιονδήποτε χωρίς αμφισβήτηση. Πόσω μάλλον έναν συνομήλικό μου! Ο Τσίπρας θ’ αλλάξει τα πράγματα; Ναι, καλά!

Αν όχι ο Τσίπρας, τότε ποιος θα τ’ αλλάξει;

Μέσα μου παραμένω παιδί. Ένας 16χρονος σε σώμα 33χρονου. Ένας 16χρονος που πιστεύει ακόμα ότι μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο. Ένας 16χρονος που πιστεύει ότι είναι αρκετά έξυπνος και δυνατός για να καταφέρει όλα όσα δεν κατάφεραν οι παλαιότεροι. Ένας 16χρονος που πιστεύει ότι έχει ακόμα χρόνο για να κυριεύσει τον κόσμο.

Ο 16χρονος όμως είναι 33 ετών. Φέτος θα κλείσει τα 34! Δεν είναι πια παιδί. Δεν μπορεί άλλο να κρύβεται. Οι παλαιότεροι τά ‘χουν κάνει σκατά και, για κακή του τύχη, δεν υπάρχει άλλος ν’ αναλάβει τα πράγματα. Θέλοντας και μη, η μοίρα, το πεπρωμένο, ο χρόνος, μας φέρνει, επιτέλους, στα πράγματα! Μια γενιά που μεγάλωσε στην αφάνεια, μια γενιά που το μόνο που είχε να περηφανευτεί ήταν οι καταλήψεις του ’90, διαπιστώνει με φόβο ότι άφησε όλο αυτόν το χρόνο να πάει χαμένος! Είμαστε έτοιμοι ν’ αναλάβουμε την ηγεσία του τόπου;

Ο Τσίπρας φαίνεται ότι είναι έτοιμος. Ο Τσίπρας φαίνεται έξυπνος. Ο Τσίπρας φαίνεται νέος. Ο Τσίπρας φαίνεται άμεσος. Ο Τσίπρας φαίνεται ωραίος. Ντύνεται απλά. Οδηγάει μοτοσυκλέτα, δεν κυκλοφορεί με μαύρες μερσεντές. Μιλάει απλά, δε χρησιμοποιεί ξύλινη γλώσσα. Είναι νέος και έχει ωραίο, γοητευτικό χαμόγελο. Φαίνεται ζεστός, άμεσος, ένας από εμάς. Αυτό χρειαζόμαστε, έναν από εμάς! Οι άλλοι είναι χρόνια στο κουρμπέτι. Η εξουσία τους έχει διαφθείρει όλους. Δε νοιάζονται πλέον για μας. Δεν έχουν τα προβλήματά μας. Δεν έχουν τις ανάγκες μας. Ο Τσίπρας είναι ένας από μας!

Είναι;

Δεν έχει σημασία. Πραγματικά! Δεν έχει καμία σημασία! Σημασία έχει ότι ο κόσμος πιστεύει ότι είναι. Σημασία έχει ότι ο κόσμος πιστεύει ότι είναι κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό, κάτι νέο. Και μέχρι να διαψευστεί, μέχρι ν’ αποδειχτεί ότι δεν κομίζει τίποτα καινούριο, ότι πίσω απ’ το νεανικό του πρόσωπο αναμασά παλιές ιδέες, φοβισμένες, φοβικές και αναχρονιστικές, ακριβώς επειδή τα πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο λειτουργούν όχι με βάση την πραγματικότητα, αλλά με βάση την αντίληψή μας για την πραγματικότητα, ο Τσίπρας είναι το καινούριο και το διαφορετικό.

Οπότε;

Θ’ αφήσουμε το αλητάκι της τάξης να κλέψει την παράσταση μόνο και μόνο επειδή οδηγάει μηχανή;

Written by daskalakos

12 Φεβρουαρίου 2008 at 5:44 μμ