Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Archive for the ‘Κόμματα’ Category

…. και ο μυλωνάς το αυλάκι

2 Σχόλια

Αν παρακολουθήσει κάποιος με στοιχειώδη προσοχή τον διάλογο (έστω και περιορισμένο) που ξεκίνησε για την Συνθήκη της Λισσαβώνας (χάρη στον κο Σημίτη για άλλη μία φορά), θα δει μια πολύ γλαφυρή απεικόνιση του βασικού επιχειρήματος κατά της διεξαγωγής δημοψηφίσματος. Ένα επιχείρημα που εκφράζεται με τον καλύτερο τρόπο από την παροιμία «καθένας τον καημό του και ο μυλωνάς το αυλάκι».

https://i2.wp.com/www.abc.net.au/reslib/200712/r211659_813572.jpg

Όλα τα επιχειρήματα υπέρ του δημοψηφίσματος απέχουν παρασάγγας από το διακύβευμα του. Το 1/3 βλέπει το δημοψήφισμα ως ένα βήμα εμπέδωσης της συμμετοχής του πολίτη στις μεγάλες αποφάσεις, το άλλο 1/3 θέλει δημοψήφισμα γιατί θεωρεί κακό να λαμβάνονται αποφάσεις από τις πολιτικές ελίτ και το τελευταίο τρίτο θέλει να γίνει δημοψήφισμα προκειμένου να αναπτυχθεί ένας ενημερωτικός διάλογος. Όλα αυτά καλά, και πλήρως συζητήσιμα. Δυστυχώς όμως, δυστυχώς για την ποιότητα της δημοκρατίας για την οποία όλοι οι παραπάνω κόπτονται, κανένα από αυτά τα σκεπτόμενα τρίτα δεν μας τίμησε ακόμη με την επί της ουσίας διαφωνία του με την ΣτΛ.
Καλό θα ήταν κάποιος να μας πει γιατί διαφωνεί με την αναβάθμιση της χάρτας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο νομικό επίπεδο της ίδιας της συνθήκης ταυτόχρονα με την υιοθέτηση της. Γιατί διαφωνεί με τους νέους θεσμούς διοίκησης που προχωρούν ένα βήμα μπροστά την πολιτική ενοποίηση? Γιατί είναι αντίθετος στις προβλέψεις για αναβαθμισμένη λειτουργία του ευρωπαϊκού και των εθνικών κοινοβουλίων ως ένα βήμα μερικής έστω άρσης της γραφειοκρατίας και του δημοκρατικού ελλείμματος της ΕΕ? Γιατί έχει αντίρρηση στο να περιληφθεί για πρώτη φορά η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής σε ένα τόσο υψηλού επιπέδου πολιτικό κείμενο?
Αν λοιπόν κάποιος διαφωνεί ας μας θέσει καταρχήν την διαφωνία του προκειμένου να δούμε αν υπάρχει αντικείμενο διαβούλευσης. Αν ελάχιστοι γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι διαφωνούν επί της ουσίας, τότε ποιος ο λόγος του δημοψηφίσματος?
Η συμμετοχή των πολιτών στις μεγάλες αποφάσεις? Όχι κύριοι. Αυτά τα λύσαμε προ καιρού. Συμμετοχή απαιτείται με σκοπό την διαβούλευση όχι την απόφαση. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ το μέλλον των παιδιών μου σε ανθρώπους που θα αποφασίσουν με τα ίδια κριτήρια που έχει ο μυλωνάς για το αυλάκι του. Όταν δε δεν υπάρχει σημαντική επί της ουσίας διαφωνία τότε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ότι καλύτερο και πρακτικότερο έχουμε.
Η διαμαρτυρία απέναντι στις αποφάσεις των ελιτ? Πάλι όχι κύριοι. Οι ελίτ που τόσο τις μόδας έχουν γίνει τελευταία στην αριστερή επιχειρηματολογία είναι κατά κύριο λόγο οι δημοκρατικά εκλεγμένες από τους λαούς ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Εκλεγμένες δε με τεράστια ποσοστά συμμετοχής συγκριτικά με τα αντίστοιχα των περίφημων δημοψηφισμάτων.
Η ευκαιρία για διάλογο και ενημέρωση? Όχι. Δεν θα τρέχουμε κάθε λίγο και λιγάκι στις κάλπες επειδή οι Έλληνες (και άλλοι Ευρωπαίοι) μόνο έτσι ξεκολλάνε από την μπάλα και διαβάζουν και κανένα blog ή καμία σοβαρή εφημερίδα.
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχουμε αποφασίσει ότι η πιο αποτελεσματική δημοκρατική λειτουργία είναι αυτή στην οποία οι πολίτες επιλέγουν αυτούς που αποφασίζουν, διαλέγονται μαζί τους και τους ελέγχουν διαρκώς και ασταμάτητα.Η δημοκρατία της άμεσης λήψης αποφάσεων είναι η πιο γοητευτική αλλά και η πιο αναποτελεσματική από όλες τις άλλες μορφές. Και αυτά επαναλαμβάνω τα έχουμε λύσει εδώ και καιρό. Το έλλειμα που όλοι έχουμε προσδιορίσει δεν αφορά την απόφαση, αφορά τον διάλογο και τον έλεγχο.
Δυστυχώς αυτή η αδυναμία ανάλυσης της δημοκρατικής συμμετοχής και των ισορροπιών της με την κοινωνική αποτελεσματικότητα, πέρασε από την αριστερά στο ΠΑΣΟΚ αυτούσια.
Και δεν είναι η μόνη. Η πρόσφατη κρίση στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται να έχει πλέον χαρακτηριστικά ιδεολογικής ρήξης. Και αυτό είναι φυσικό επακόλουθο όταν η ηγεσία του προσπαθεί να καλύψει τα ιδεολογικά της κενά κινούμενη προς τα αριστερά αδιέξοδα.
Πλέον το πολιτικό διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο και η ανοχή σε ανεύθυνες ιδεολογικές ακροβασίες ανασφάλειας και επιφανειακών εντυπώσεων δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Όταν μιλάμε για την Ευρώπη ή για την παιδεία σταματούν οι ανοησίες. Χρειάζεται σοβαρότητα στο μέγιστο βαθμό. Και αυτοί που την επιδεικνύουν θα κριθούν από την ιστορία είτε είναι μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας είτε όχι.

Advertisements

Written by Christos

18 Ιουνίου 2008 at 1:17 πμ

Συγχαρητήρια κ. Αλαβάνε

with one comment

Συγχαρητήρια κ. Αλαβάνε,

Καταφέρατε με την αλαζονεία και την αμετροέπειά σας να μου κάνετε συμπαθή ακόμα και τον κ. Καραμανλή.

Η οργή του Πρωθυπουργού σήμερα στη Βουλή ήταν οργή όλων μας.

Written by daskalakos

30 Μαΐου 2008 at 7:31 μμ

Θέλει ΑΡΕΤΗ και τόλμην η Ελευθερία….

leave a comment »

 Οι σύντροφοι εγχώριοι αγωνιστές της ελευθερίας ανάρτησαν το εικονογραφημένο αγωνιστικό τους μήνυμα (με αφορμή την εθνική επέτειο φαντάζομαι) με στίχους του Κάλβου και φωτογραφίες πραγματικών αγωνιστών.

Μόνο που ξέχασαν να συμπεριλάβουν ΟΛΟΥΣ τους πραγματικούς αγωνιστές της ελευθερίας.

Μόνο που ξέχασαν ότι η ελευθερία εκτός από «τόλμην» θέλει πρώτα και πάνω από όλα ΑΡΕΤΗ.

freetibet.gif

Δείτε κι εδώ: Μη δημοσίευση

Written by Christos

25 Μαρτίου 2008 at 1:27 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ

Tagged with

Θα με πεθάνει αυτό το παιδί, στον τάφο θα με στείλει

3 Σχόλια

Τώρα πάλι θυμήθηκα την μάνα μου…

«Θα με πεθάνει αυτό το παιδί, στον τάφο θα με στείλει»

Γιατί βρε αγόρι μου; Γιατί βρε Γιωργάρα μου; Αφού ούτε ανατροπή θα κάνεις, ούτε ανανέωση γιατί τα λες και μας καυλώνεις και μετά δεν τα κάνεις;

Αν ήσουν γκόμενα θα είχαμε πάθει προστάτη… τόσες φορές….

Τώρα δεν θες; Δεν μπορείς; Δεν ξέρω εγώ τι άλλο… σημασία δεν έχει… πάντως δεν το κάνεις, και πλέον φοβάμαι ότι δεν θα γίνει ποτέ πια.

Μπορεί να μην παραδεχθεί κανείς, όσο και αν σε αγαπάει (γιατί ρε Γιώργο οι περισσότεροι από αυτούς που σε ψηφίσαν τον Νοέμβρη το έκαναν και από αγάπη), ότι είναι η απόλυτη ξεφτίλα να μιλάς για ανανέωση και ανατροπή και να εκλεγείς (με τους γνωστούς μηχανισμούς) Παναγιωτακόπουλο και Πολυζογόπουλο στην πρώτη δεκάδα του Εθνικού Συμβουλίου; Είναι ανανέωση και ανατροπή να βάζεις πάλι τον Παναγιωτακόπουλο στο πολιτικό συμβούλιο (για να είναι ανανέωση ο Παναγιωτακόπουλος πρέπει να ζει κανείς στο Καύκασο). Εδώ να πούμε και τι ήταν ο Παναγιωτακόπουλος, ήταν ο συγκεντρωσιάρχης του Αντρέα, α !!! ήταν και σε έναν όμιλο (όμιλο Γιώργο, όμιλο που αντιπολιτεύονταν τον Σημίτη) και που η κύρια του δραστηριότητα ήταν να βγάζει μια αφίσα κάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου του Ανδρέα. Δηλαδή Γιώργο μου, Χέζε ψηλά και Αγνάντευε.

Είναι ανατροπή το να κάνεις μια πρόταση για το πολιτικό συμβούλιο και αυτήν να προέρχεται από συσχετισμούς δυνάμεων και διατήρηση ισορροπιών;

Ανατροπή είναι να μη βάλεις πρώην υπουργούς και υφυπουργούς και να βάλεις την Τόνια Αντωνίου; Επειδή θες να διατηρήσεις ισορροπίες;

Είναι ανατροπή να υπάρχουν στο περιβάλλον σου τύποι οι οποίοι περιφέρονται τα ονόματα τα τους σε κανάλια και εφημερίδες (δεν ξέρω με ποιο τρόπο…) σαν γραμματείς και δεν ξέρω εγώ τι άλλο… οι οποίοι μας έλεγαν στις εκλογές τον Σεπτέμβρη ότι θα γίνουν υπουργοί αν βγει το ΠΑΣΟΚ γιατί έχουν καλή προσωπική σχέση μαζί σου; (έχω σχετικό post εδώ και μάλιστα είναι το πρώτο : … Το βουβό κλάμα του ψηφοφόρου). Και επειδή όπως είπες και εσύ το Σεπτέμβρη, μετά τις εκλογές θα λέμε αλήθειες, στην Κοζάνη αναφέρομαι και στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, και μαγκιά του ρε Γιώργο που βγήκε πρώτος και με διαφορά και είχε τόση επιμονή (μετά την τρίτη εκλογική αναμέτρηση, 2000, 2004, 2007), αλλά εσύ είπες να λέμε την αλήθεια…

Η απόλυτη ξεφτίλα είναι…

Πού είναι ο παλιός δικός σου ο Καρτάλης, που είναι ο Μίμης, η Μαρία…

Στον Καρτάλη δε συγχωρείς ότι αποσκίρτησε στον Βενιζέλο; Έτσι θα πάμε μπροστά;

Είδα προχθές για πρώτη φορά στην βουλή τον Καρτάλη και χάρηκα μετά από πολύ καιρό.

Απόλυτη ξεφτίλα είναι, αυτό είναι

Τέρμα τα μασημένα λόγια

Ανανέωση με τους: Πολυζωγόπουλος, Παναγιωτακόπουλος, Τζουμάκας, Κατσικαρέλλης….

Δεν με πειράζει ρε Γιώργο να μείνουμε 10, 20, 40 χρονιά αντιπολίτευση, με επίγνωση για αυτό σε ψηφίσαμε.

Την μιζέρια, την γλίτσα και αυτόν τον αργό θάνατο δεν αντέχω…

Οπού και αν πάμε ρε Γιώργο θα πάμε με το κεφάλι ψηλά.

Η παράταξη που δώσαμε το ανάστημα και την ελπίδα που άξιζε σε μερίδιο του ελληνικού λαού που θεωρούνταν μιάσματα, απόκληροι.

Το 1981 μας ψήφιζαν πουτάνες και τραβεστί και ήταν περήφανοι για τον Αντρέα.

Η παράταξη που δεν προσκύνησε την δεξιά (και δεν το λέω εγώ ρε Γιώργη, ο ΠΑΜΠΛΟ το έλεγε στον επικήδειο του Αντρέα στα Νέα)

Όπου και αν πάμε θα πάμε με το κεφάλι ψηλά, σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι…

Και ξέχασα και τον Ραγκούση… γιατί τον Ραγκούση ρε πρόεδρε; δεν λέω εγώ καλή επιλογή (ίσως η μόνη) για εκπρόσωπος τύπου αλλά τώρα που καιγόμαστε… Γραμματέα; σε τι θα σε βοηθήσει σε πολιτικό ή οργανωτικό επίπεδο; Τέτοια ανασφάλεια ρε συ Γιώργη; δεν θες να βάλεις κανέναν αυτόφωτο; φοβάσαι να δημιουργήσεις το νούμερο δύο; Η στην τελική τον έβαλες να βοηθήσει παραπάνω σε επικοινωνιακό επίπεδο; είχες τόσους που γράφουν και σε πολιτικό και σε οργανωτικό και επικοινωνιακό επίπεδο και θα δύο εγώ Ανδρουλάκης και Καρτάλης….

Αν εν τέλει ήθελες πρόεδρε να κάνεις την ανατροπή να μην έκανες καμία πρόταση για κανένα όργανο.

Δεν είναι γιουσουφάκια σου το Πολιτικό Συμβούλιο και ο Γραμματέας, είναι αυτόνομα όργανα όπως και εσύ και σε ένα ανοιχτό δημοκρατικό κόμμα αφήνεις να εκλέγουν τα όργανα ανεπηρέαστα.

Εν τέλει ας τους διορίζεις, να μην εκλέγονται δήθεν για να έχεις άλλοθι και συνυπεύθυνους, να μην λες ότι σε υπονομεύουν κιόλας.

Αλλά τι τα θες, κάθομαι και σκάω και εσείς έχετε τα νέα γραφεία να κάνετε να είναι ευάερα ευήλια και οικολογικά… Εδώ ο κόσμος χάνεται και το μ……. ξυρίζεται.

Υ.Γ. σταχυολογώ άλλες δύο συμβουλές τις μάνας μου (και όχι μόνο της δικής μου φαντάζομαι)

1. Αν την άλλη Πέμπτη που θα πάω στο σχολείο για το τρίμηνο δεν έχεις καλούς βαθμούς, καλύτερα να μην σε βρω όταν γυρίσω σπίτι.

2. Κάνε την προσευχή σου να βγει ο λεκές από το χαλί

buzz it!

Written by κώστας (provocator)

25 Μαρτίου 2008 at 12:55 πμ

Το Ταξίδι

2 Σχόλια

Γεννήθηκα τον Ιούνη του 1974 λίγο πριν την Τουρκική Εισβολή και την πτώση της Χούντας. Το Σεπτέμβρη ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ.

Ο Πατέρας μου είναι ενεργό μέλος από τον Δεκέμβρη του 1974.

Εκεί λοιπόν ξεκινά το ταξίδι. Ήταν αλήθεια ένα ταξίδι με έναν τύπο περίεργο για καπετάνιο. Ήταν εξάλλου και πολλά ταξίδια στην γύρω περιοχή από την Κοζάνη που μεγάλωνα. Από το 1981 που θυμάμαι πηγαίναμε σε Θεσσαλία και Κεντρική Μακεδονία όπου έπιανε λιμάνια ο καπετάνιος και μας έλεγε ιστορίες για τα ταξίδια που θα μας πάει, και το πλήθος ταξίδευε σε χώρες άλλες, ο καπετάνιος είχε μια προτίμηση στις Σκανδιναβικές χώρες, έτσι έλεγαν οι μεγάλοι που κάπου κάπου τους έδειχνε την πυξίδα και τον χάρτη.

Sailing home

© Emmr / flickr

Να μην πολυλογώ την ιστορία την ξέρουμε όλοι, ο καπετάνιος άλλαξε και αρχίσαμε πάλι μεγάλα ταξίδια, και το πλοίο ανακαινίσαμε και προορισμό αλλάξαμε (πηγαίναμε τώρα για κεντρική Ευρώπη).

Σε όλα αυτά τα χρόνια το ΠΑΣΟΚ για εμένα την οικογένεια μου και για την χώρα ήταν ένα περίεργο ταξίδι με τα πάνω και τα κάτω του.

Ήταν και για την χώρα και τον ελληνικό λαό (με την απόφαση του οποίου έφτανε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία).

Υπήρχαν διάφορα που συνέβαιναν, δεν είναι να τα λέμε πλέον, τα έχουμε πει και ξαναπεί.

Στο δια ταύτα τώρα. Φταίει το καράβι που πάλιωσε, φταίει το πλήρωμα, φταίει ο καπετάνιος, δεν ξέρω εγώ τι φταίει…

Σημασία έχει ότι μείναμε με την βαλίτσα στο χέρι πλέον στο λιμάνι.

Όπως λέει και ο ποιητής παρακάτω :

«Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις»

To ΠΑΣΟΚ ήταν ένα δημιούργημα κυρίως της γενιάς που διεθνώς πρωταγωνίστησε. Της γενιάς του Μάη του 68, των Χίπις, κτλ, της γενιάς που στην Ελλάδα ονομάζουμε γενιά του Πολυτεχνείου.

Αυτή η γενιά έκανε το ιστορικό της χρέος και το χρέος της προς την αριστερά και την χώρα, δημιούργησε, και φυσικά όχι με το αζημίωτο για την ίδια.

Πήδηξε βέβαια και τις επόμενες γενιές κανονικά. Πήδηξε την γένια της «Αλλαγής» που λέμε στο ΠΑΣΟΚ, πήδηξε και την δίκη μου γενιά.

Μήπως ήρθε ή ώρα της γενιάς μας πριν είναι αργά.

Αν και πάντα περιμένω το πλοίο του ΠΑΣΟΚ με την βαλίτσα στο χέρι (θες από βίτσιο, θες από παιδικά όνειρα, θες από νοσταλγία για τα παλιά ταξίδια).

Στο πλοίο του Αλαβάνου δεν με ενδιαφέρει το ταξίδι, πάει πίσω σε παγωμένες χώρες, σε παλιούς προορισμός, βασικά πάει στη Χώρα του Ποτέ, (τα εξηγεί καλύτερα ο Christos στο Δεν είμαστε παιδιά του Αλαβάνου), γιατί το πλοίο του Αλαβάνου είναι, μην ξεχνιόμαστε.

Μήπως ήρθε η ώρα για το δικό μας ταξίδι, με δικό μας πλοίο και δικό μας καπετάνιο.

Και εδώ είναι όλα, δεν θα ξεχάσουμε το πλοίο που για πρώτη φόρα μπαρκάραμε (όμορφα τα λέει ο ποιητής)

Πώς βγάζουν Ναυτικό Φυλλάδιο, θυμάται κανείς στο ΠΑΣΟΚ;

Livret de Marin

buzz it!

Written by κώστας (provocator)

23 Μαρτίου 2008 at 10:39 μμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with ,

Δεν είμαστε παιδιά του Αλαβάνου

4 Σχόλια

Άκουσα με θυμό τον κο Αλαβάνο να μιλάει εκ μέρους της γενιάς μου, εκ μέρους μου.

Όχι καπετάνιε, όχι σύντροφε. Δεν είμαι στη γενιά που εκπροσωπείς δεν είμαι στην γενιά που καπελώνεις. Μόνο σε ένα σημείο της ομιλίας σου μπορώ να συμφωνήσω, «είμαστε στην άλλη όχθη» αγαπητέ.

Η γενιά που εκφράζεις αφυπνίζεται τώρα όπως λες, η δική μου γενιά έχει αφυπνιστεί εδώ και καιρό. Βρίσκεται στους δρόμους καθημερινά, αγωνίζεται κάθε μέρα για να φέρει τις δικές της μικρές καθημερινές επαναστάσεις. Μέσα σε γραφεία, σε εργαστήρια, σε εργοστάσια, παλεύει κάθε μέρα για την παραγωγή, για την καινοτομία για την δημιουργία. Μορφώνεται στα πανεπιστήμια, όσο μπορεί, μορφώνεται στο διαδίκτυο, στη δουλειά. Δεν έχει χρόνο για ανούσιους ξεσηκωμούς. Έχει χρόνο μόνο για δημιουργία, για να φέρει τον πλούτο που θρέφει τα δικά σου παιδιά ώστε να έχουν την πολυτέλεια να αφοσιωθούν στους «αγώνες» τους. Κάποιοι από εμάς παλεύουν καθημερινά με ισχυρούς, με πολυεθνικές, τις κοιτάνε κατάματα και παλεύουν μαζί τους στα ίσια, στην αγορά, στον ανταγωνισμό. Μοχθούν για να φέρουν το νέο, το ανοιχτό, για να διώξουν από το προσκήνιο όσους πλουτίζουν χωρίς να το αξίζουν, όσους κερδίζουν επενδύοντας στο παλιό, το κλειστό, το ξεπερασμένο. Και παλεύουν εκεί, στην πραγματική αρένα, όχι στα πέριξ και στα πεζοδρόμια. Παλεύουν σώμα με σώμα απευθείας με τους δυνατούς όχι με τους εύκολους ροπαλοφόρους εκπροσώπους τους.

Η δική μου γενιά αλλάζει τον κόσμο κάθε μέρα λίγο λίγο. Και έχει απέναντι της όλη τη συντήρηση του κόσμου. Έχει απέναντί της τους κερδοσκόπους της αγοράς που στο όνομα του άμεσου και εύκολου οικονομικού ωφέλους καταπνίγουν κάθε δημιουργική και παραγωγική προσπάθεια. Έχει απέναντί της και τους κερδοσκόπους της πολιτικής που στο όνομα της γρήγορης και ματαιόδοξης ανάδειξης ευνουχίζουν κάθε προσπάθεια αλλαγής και ανακόπτουν την δική μας πορεία προς τα μπρος. Και δεν τους έχει μόνο απέναντί της. Τους ταίζει κιόλας. Πάνω στον δικό μας πλούτο, στον πλούτο που εμείς παράγουμε, κάθονται οι αλήτες της αγοράς. Στον ίδιο πλούτο κάθονται και οι φοιτητές της άγνοιας, οι εργαζόμενοι των συντηρητικών «κεκτημένων».

Η γενιά στην οποία απευθύνεσαι πρόεδρε, είναι η γενιά της μη προσπάθειας, η γενιά που αντιστέκεται στην αλλαγή με σθένος απράμιλο. Η γενιά που ονειρεύεται να φάει ότι ακριβώς έφαγε και η προηγούμενη. Η γενιά που δεν έχει ούτε τα κότσια, ούτε τις ικανότητες να ξεκινήσει τις σύγχρονες επαναστάσεις. Να αλλάξει τον κόσμο δημιουργώντας και όχι ανακόπτωντας. Να χτυπήσει το κατεστημένο ως ίσος προς ίσο, φτιάχνοντας έναν κόσμο που δεν το περιέχει.

Δεν έχει κόμπλεξ η γενιά μου. Δεν έχει προκαταλήψεις. Δεν είναι κομμάτι αυτής της χώρας. Είναι κομμάτι του κόσμου. Συμπορεύεται με το τεράστιο προοδευτικό κομμάτι της Αμερικής και της Ευρώπης. Την Αμερική και την Ευρώπη που αλλάζει τον κόσμο κάθε μέρα. Που μας παρέχει τις τεράστιες τεχνολογικές δυνατότητες για να παράγουμε καλύτερα, να δημιουργούμε γρηγορότερα, να επικοινωνούμε ή και να λαϊκίζουμε με απίστευτη αποτελεσματικότητα. Δεν αναζητούμε παντού εχθρούς, ψάχνουμε μόνο για φίλους και συντρόφους στην πορεία προς τα μπρος. Και τους ψάχνουμε παντού, από τη wall street μέχρι τις φτωχογειτονιές του Καράκας.

Η γενιά η δική μου σύντροφε θα κερδίσει το μέλλον της όσο και αν προσπαθούν τα παιδιά σου να την σταματήσουν. Θα ξεφύγει από τα 700 ευρώ παλεύοντας, δημιουργώντας, δουλεύοντας σκληρά κάθε μέρα για να πάρει αυτά που αξίζει. Θα αποκτήσει την παιδεία που αξίζει ακόμη και με κλειστά πανεπιστήμια. Δεν επαιτεί η δική μου γενιά στα πεζοδρόμια. Δεν σταματά ότι δεν μπορεί να αλλάξει. Αυτά που αξίζει θα τα κερδίσει στα πραγματικά πεδία της μάχης, με όσους μπορούν να ακολουθήσουν σε δύσκολα μονοπάτια, να χτυπηθούν με πραγματικούς εχθρούς.

Τα παιδιά τα δικά σου πρόεδρε, τα παιδιά των συνδικαλιστικών κλουβιών και των κομματικών θερμοκοιτίδων, είναι απέναντί μας. Και στους εχθρούς το μέλλοντός μας δεν κάνουμε διακρίσεις. Θα χτυπηθούμε με την ίδια ένταση και με την παλιά και με τη νέα συντήρηση. Και με την κραταιά και με την ανερχόμενη μετριοκρατία. Και με τους αδίκως έχοντες και με τους αδίκως επαιτώντες.

Η δική μου γενιά δεν χρειάζεται «μεγάλο πατερούλη». Τον χρειάζονται μόνο όσοι «αφυπνίζονται» τώρα, όσοι άργησαν να ξυπνήσουν και βλέπουν τον κόσμο ανάποδα. Όσοι τρώνε ψωμί κάνοντας τους προστάτες των αδικημένων.

Εμείς θα προχωρήσουμε σύντροφε πρόεδρε, θα πάμε μπροστά αυτή τη χώρα και τους αδικημένους της, θέλετε δεν θέλετε. Και θα δουλεύουμε κάθε μέρα για μία κοινωνία σύγχρονη και πλούσια που δεν θα έχει ανθρώπους που μένουν πίσω. Δεν θα έχει ανθρώπους που χρειάζονται νταβατζήδες. Μέχρι τότε, μέχρι να μείνετε χωρίς δουλειά, το καλό που σας θέλουμε, μην μπείτε στον δρόμο μας.

buzz it!

Written by Christos

22 Μαρτίου 2008 at 2:12 μμ

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ 5: ΜΜΕ

leave a comment »

Η μεγαλύτερη συνεισφορά του συνεδρίου προς εμένα ήταν αναμφισβήτητα το πέρασμα από την θέση του τηλεθεατή στη θέση του παρατηρητή. Σε όλη τη διάρκεια του σαββατοκύριακου δεν παρακολούθησα καθόλου ειδήσεις ούτε διάβασα εφημερίδες. Η άποψη μου για το συνέδριο και το ΠΑΣΟΚ ήταν αποκλειστικά από μέσα και όχι απο Μέσα. Είναι η πρώτη φορά που πέρα από θεωρίες, ένιωσα στο πετσί μου το τι θα πει παραπληροφόρηση.

Πάντα ήμουν πολύ διστακτικός στο να ενστερνιστώ την άποψη ότι «τα ΜΜΕ δεν παίζουν το ΠΑΣΟΚ δεν παίζουν τον πρόεδρο». Πίστευα αφελώς ότι τα κανάλια και οι εφημερίδες έχουν όλη την καλή διάθεση απλώς το ΠΑΣΟΚ δεν παρήγαγε ειδήσεις δεν παρήγαγε πολιτική άξια αναφοράς. Για το δεύτερο διατηρώ ακόμη ακέραιες τις επιφυλάξεις μου. Το πρώτο όμως είναι ψέμα. Οι ομιλίες των στελεχών περιείχαν μεγάλες ποσότητες πληροφορίας άξιας να μεταδωθεί. Μία απλή αναφορά στο κείμενο του Πάγκαλου, του Ανδρουλάκη, του Μπίστη και το Παπανδρέου αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι ειπώθηκαν σημαντικά πράγματα. Ο Παπανδρέου είπε τόσο σημαντικά πράγματα που η πρόταση για Πολιτικό Συμβούλιο χωρίς υπουργούς ήταν για μένα απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Αν παρέμενα τηλεθεατής και σε αυτό το συνέδριο η πληροφορία και η ουσία που θα αποκόμιζα από τα ΜΜΕ θα ήταν ακρωτηριασμένη βάναυσα. Και η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος δεν μου προκαλεί απογοήτευση, μου προκαλεί θυμό.

«Που είναι ο Βενιζέλος?» αναρωτιόμουν συνεχώς ολόκληρο το Σάββατο. Αναρωτιόμουν που είναι το θέμα Βενιζέλου, το θέμα που απασχολεί κατά κύριο λόγο την επικαιρότητα του ΠΑΣΟΚ. Πέρα από τα κρυφά πηγαδάκια και τις γνωστές «φράξιες» ο Βενιζέλος δεν ήταν πουθενά παρών ούτε ως φυσική παρουσία ούτε ως συμβολισμός. Σαν να μην υπήρχε. Δεν φάνηκε να αφορά κανέναν. Ομολογώ ότι μέχρι την Κυριακή το βράδυ είχα ξεχάσει την ύπαρξη του. Και δεν ήμουν διακοπές, ήμουν στο συνέδριο!

Όταν όμως επέστρεψα την Κυριακή η κοινή γνώμη με επανέφερε βίαια. Έτοιμος να μοιραστώ εμπειρίες με φίλους και συγγενείς, έτοιμος να συζητήσω για τα όσα σημαντικά ακούστηκαν, έπεσα από τα σύννεφα. Άλλα ήθελα να μοιραστώ εγώ και άλλα ήθελαν να μοιραστούν οι μη παρόντες στο συνέδριο, οι πληροφορημένοι από τα ΜΜΕ. «Μισοί – μισοί οι Παπανδρεικοί με τους Βενιζελικούς ε?» ήταν το πρώτο που με ρώτησε πολύ στενός συγγενής. Χαμογέλασα απλώς. «Καλά ο Τσίπρας έχει ξεφύγει τελείως» μου αναφώνησε κολλητός φίλος με το που με είδε. Έγνεψα ένα ξερό ναι συνειδητοποιώντας ξανά μετά από πολλές ώρες ότι υπάρχει και ο Τσίπρας. Με έπιασε θλίψη. Αυτά θα έλεγα κι εγώ αν δεν είχα πάει στο Φάληρο. Σκέφτηκα να τους βάλω κάτω και να τους τα πω όλα. Με το ζόρι! Αλλά δίστασα ή βαρέθηκα. Όπως δίστασαν ή βαρέθηκαν φαντάζομαι και πολλοί άλλοι να βάλουν εμένα κάτω και να μου τα πουν. Έκλεισα κάθε συζήτηση με την «πληροφορημένη» κοινή γνώμη του περίγυρού μου μαζί με την τηλεόραση. Ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας με τους opinion leaders μία και καλή σκέφτηκα. Πρώτη φορά το είπα στον εαυτό μου τόσο ψύχραιμα….

Written by Christos

17 Μαρτίου 2008 at 10:21 πμ

Αναρτήθηκε στις Μέσα ενημέρωσης, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with