Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Archive for the ‘Προτάσεις’ Category

Το ολοήμερο σχολείο ως εργαλείο αξιολόγησης

5 Σχόλια

Τιμώντας τον νέο κύκλο διαλόγου για την Παιδεία που μόλις ξεκίνησε, ας προσθέσουμε κι εμείς μερικές γραμμές στον λευκό πίνακα.

Κατά την γνώμη μου ένας βασικός πυλώνας μίας ουσιαστικής μεταρρύθμισης είναι το ολοήμερο σχολείο σε όλες τις βαθμίδες του. Η μετατροπή του σχολείου σε έναν χώρο παροχής ολοκληρωμένων υπηρεσιών εκπαίδευσης και δημιουργικής ψυχαγωγίας των μαθητών, στον οποίο το σημερινό μοντέλο βασικής διδασκαλίας – εξέτασης – βαθμολόγησης θα ενοποιηθεί με τις λειτουργίες της μελέτης, την ενισχυτικής διδασκαλίας και της πρακτικής εξάσκησης. Θα δημιουργηθεί έτσι ένας χώρος όπου οι μαθητές θα διδάσκονται στις πρώτες βασικές ώρες και στην συνέχεια θα έχουν την δυνατότητα να μελετούν μέσα στον ίδιο χώρο μόνοι τους ή κατά ομάδες υποστηριζόμενοι από καθηγητές που θα βρίσκονται εκεί για να βοηθήσουν στην μελέτη, να εντοπίζουν και να αντιμετωπίζουν τις αδυναμίες  και να παρέχουν στους μαθητές ένα πλαίσιο δημιουργικής εξάσκησης και εφαρμογής των όσων διδάσκονται. Οι ιδέες σχετικά με τα μοντέλα του ολοήμερου σχολείου είναι πολλές και η συζήτηση για τον χαρακτήρα του μεγάλη.

Πέρα όμως από τον χαρακτήρα και την δομή του ολοήμερου σχολείου, είναι αρκετά ενδιαφέρον να προσεγγίσουμε τον θεσμό και από μία άλλη οπτική γωνία, αυτή της χρήσης του ως εργαλείο αξιολόγησης και επαγγελματικής βελτίωσης των εκπαιδευτικών.

Ένα πιθανό μοντέλο μπορεί να είναι το εξής: Οι δύο κατηγορίες εκπαιδευτικών που υπάρχουν σήμερα, οι οργανικοί οι οποίοι καλύπτουν οργανικές θέσεις και οι ωρομίσθιοι, να θεσπιστούν ως βαθμίδες, με κατώτερη την δεύτερη. Οι οργανικές θέσεις θα αφορούν την πρωινή βασική διδασκαλία και αξιολόγηση των μαθητών (Εκπαιδευτικοί Βασικής Διδασκαλίας) ενώ η δεύτερη περίοδος του ολοήμερου σχολείου, αυτή της μελέτης και της υποστήριξης, θα επανδρώνεται από τους λεγόμενους εκπαιδευτικούς υποστήριξης (Ε.Υ.) οι οποίοι θα είναι ωρομίσθιοι. Κάθε νέος εκπαιδευτικός θα εισέρχεται στο εκπαιδευτικό σύστημα πάντα μέσω της βαθμίδας υποστήριξης. Αυτό σημαίνει ότι οι επιτυχόντες των εξετάσεων του ΑΣΕΠ (και μόνο αυτοί) θα προσλαμβάνονται αρχικά ως εκπαιδευτικοί υποστήριξης με σχέση ωρομίσθιου.

Ο αριθμός των νεοεισερχόμενων Ε.Υ. μπορεί και πρέπει να είναι μεγαλύτερος από αυτόν που απαιτείται καθώς δεν θα επιβαρύνει το συνολικό κόστος αμοιβών. Μετά από μία περίοδο δοκιμαστικής συναναστροφής με τους μαθητές, οι τελευταίοι θα καλούνται να επιλέξουν τους Ε.Υ. με τους οποίους επιθυμούν να εργαστούν. Οι Ε.Υ. που θα επιλέγονται από τους περισσότερους μαθητές θα καλούνται να καλύψουν τις ώρες μελέτης και υποστήριξης αμειβόμενοι σε ωριαία βάση και μάλιστα με αμοιβές ανταγωνιστικές της αγοράς φροντιστηρίων. Οι επιλογή των Ε.Υ. θα αναθεωρείται σε μηνιαία βάση προκειμένου να δίνονται εκ νέου ευκαιρίες σε όλους τους εκπαιδευτικούς και να υπάρχουν οι απαραίτητες διορθώσεις όσον αφορά τις αξιολογήσεις εκ μέρους των μαθητών.

Οι συνολικές ώρες συμμετοχής του κάθε Ε.Υ. στο πρόγραμμα μελέτης και υποστήριξης θα αποτελούν τον βασικότερο παράγοντα αξιολόγησης τους. Όταν απαιτείται η πλήρωση κενών οργανικών θέσεων βασικής διδασκαλίας, αυτές θα πληρώνονται από Ε.Υ. με βάση καταρχήν το σύνολο των ωρών υποστήριξης στις οποίες επιλέχθηκαν να συμετάσχουν  και δευτερευόντος (κυρίως για λόγους επιλογής σχολείων) από την απόδοσή τους στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ.

Το συγκεκριμένο μοντέλο εισάγει τα εξής σημαντικά στοιχεία στο εκπαιδευτικό σύστημα:

  • περιορισμός του μισθολογικού κόστους που αποτελεί το βασικότερο εμπόδιο για την υλοποίηση του ολοήμερου σχολείου.
  • προσέλκυση μεγάλου αριθμού εκπαιδευτικών στα πρώτα στάδια του εκπαιδευτικού συστήματος χωρίς μισθολογικό κόστος με σκοπό αφενός να δοθούν ευκαιρίες σε όλους και αφετέρου να διευκολυνθεί η αφαίμαξη της παραπαιδείας από ικανούς εκπαιδευτικούς
  • παροχή ισχυρών κινήτρων επαγγελματικής αναβάθμισης και αμοιβής τα οποία θα ενισχύσουν των υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των νέων εκπαιδευτικών και θα εξασφαλίσουν ένα υψηλό επίπεδο απόδοσης στον τομέα της μελέτης και υποστήριξης στο σχολείο. Έτσι ο συγκεκριμένος τομέας θα μπορέσει να καταστεί ανταγωνιστικός απέναντι στους φορείς της παραπαιδείας καθώς θα υπερτερεί ποιοτικά.

και το σημαντικότερο,

  • η θέσπιση μίας αξιόπιστης μεθοδολογίας αξιολόγησης των νέων εκπαιδευτικών που θα βασίζεται στους κατεξοχήν αρμόδιους να κρίνουν (μαθητές και γονείς) μέσα από μία διαδικασία προσωπικής επιλογής που δεν αφήνει περιθώρια στους αξιολογούντες να κρίνουν με κριτήρια άσχετα με την απόδοση του εκπαιδευτικού.

Τέλος ένα δεύτερο επίπεδο αξιολόγησης θα πρέπει να εισαχθεί και στο επίπεδο της βασικής διδασκαλίας. Έχοντας ως δεδομένο ότι οι οργανικές θέσεις έχουν καλυφθεί από τους καλύτερους Ε.Υ. , θε πρέπει να εξασφαλιστεί ότι αυτοί οι εκπαιδευτικοί θα παραμείνουν καλοί και μετά την αναβάθμισή τους. Δυστυχώς εδώ η μέθοδος της αξιολόγησης μέσω της επιλογής δεν μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά λόγω του περιορισμένου αριθμού των κρινόμενων.  Χρειάζονται άλλες ιδέες που ελπίζουμε να ακούσουμε κατά την διάρκεια του διαλόγου.

Written by Christos

24 Ιανουαρίου 2009 at 4:14 μμ

Μίνι αφιέρωμα στην κρίση ξεκινώντας από τα αριστερά

leave a comment »

Οι οικονομικές κρίσεις ειναι πάντα η χαρά του κάθε Μαρξιστη καθηγητή. Όπως ο κος Richard Wolf καθηγητής οικονομίας στο πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης ο οποίος δίνει μία απολαυστική διάλεξη ερμηνείας της τρέχουσας οικονομικής κρίσης.

Όπως κάθε ανάλυση που βασίζεται στον Μαρξιανό τρόπο σκέψης έτσι και αυτή έχει δύο μέρη, την ολοκληρωμένη ερμηνεία της υφιστάμενης πραγματικότητας από τη μία και από την άλλη την γεμάτη ελλείψεις και ερωτηματικά πρόταση διεξόδου. Ξεκινώντας ένα μίνι αφιέρωμα στην χρηματο-οικονομική κρίση, στα επόμενα δύο (1, 2,) posts θα σταθώ σε δύο σημεία της διάλεξης Wolf που έχουν κατ’ εμέ μεγάλο ενδιαφέρον. Αλλά πρώτα παρακολουθήστε την διάλεξη μέχρι τέλους, αξίζει.

Written by Christos

19 Οκτωβρίου 2008 at 1:39 μμ

Ισότητα και παραλλαγή

leave a comment »

Η στράτευση των γυναικών αποτελεί πράγματι θέμα ταμπού. Το άρθρο της Λαμπρινής Θωμά θέτει πολύ σωστά το ζήτημα στην βάση της ισότητας.

Το ζήτημα αυτό, της πιθανής νομοθέτησης υποχρεωτικής στράτευσης των νέων στα 19 τους χρόνια, είναι ένα από τα πιο συζητημένα τελευταίων ημερών. Οι αντιδράσεις, οι προτάσεις και οι αντιπροτάσεις πολλές. Η μόνη πρόταση που δεν ακούστηκε επαρκώς, είναι η πρόταση εφαρμογής της ισονομίας που επιβάλει το Σύνταγμα. Δηλαδή, η υποχρεωτική στράτευση να συμπεριλάβει και τις γυναίκες, έτσι ώστε ο στρατός να αποτελέσει κοινή υποχρέωση και των δύο φύλων.

Η μη τοποθέτηση επί του ζητήματος των εγχώριων φεμινιστικών οργανώσεων είναι εν μέρει υποκριτική και δείχνει ότι στα δύσκολα ακόμη και αυτό το θέμα της ισότητας πέφτει θύμα των κεκτημένων και των μύθων παλαιότερων εποχών (π.χ. ο άθλιος συμψηφισμός εγκυμοσύνης-στράτευσης). Γράφει πολύ σωστά η κυρία Θωμά:

Η περίφημη άποψη ότι «η γυναίκα γίνεται μητέρα» και γι’ αυτό δεν πρέπει να στρατεύεται αφού είναι έγκυος εννέα μήνες, είναι μια μάλλον σεξιστική άποψη που αντιμετωπίζει την εγκυμοσύνη ως ένα είδος οφειλής και υποχρέωσης αντίστοιχο της στρατιωτικής θητείας.

Εκτός όμως από το ζητούμενο της ισότητας, η καθιέρωση της υποχρεωτικής θητείας για της γυναίκες είναι και εφικτή και λειτουργική. Η κάλυψη των μη «μάχιμων» θέσεων, που σε περίοδο μακρόχρονης ειρήνης είναι πάρα πολλές, από κληρωτές, μπορεί να αποτελέσει το σημαντικότερο βήμα προς μία ουσιαστική μείωση της θητείας για όλους. Θα δώσει επίσης την δυνατότητα στους άνδρες κληρωτούς να αφοσιωθούν σε μία πιο ουσιαστική και ωφέλιμη εκπαίδευση επιχειρησιακού επιπέδου, η οποία επειδή ακριβώς θα είναι συντομότερη θα μπορεί να έχει αυξημένο επίπεδο δυσκολίας. Τέλος η κατάληψη ενός μεγάλου αριθμού των λεγόμενων θέσεων γραφείου από γυναίκες και η συνακόλουθη μεταφορά του συνόλου των ανδρών σε «θέσεις μάχης» μπορεί να αποτελέσει και εργαλείο (μερικής έστω) αντιμετώπισης της μάστιγας του βύσματος.
Οι γυναίκες και οι απεριόριστες ικανότητες τους είναι απαραίτητες σε κάθε μορφή κοινωνικής και παραγωγικής διαδικασίας. Δεν βλέπω γιατί πρέπει να τις στερήσουμε από τον στρατό, έναν χώρο που έχει τεράστια ελλείμματα αποτελεσματικότητας.

Written by Christos

13 Μαΐου 2008 at 10:27 μμ

Θα με πεθάνει αυτό το παιδί, στον τάφο θα με στείλει

3 Σχόλια

Τώρα πάλι θυμήθηκα την μάνα μου…

«Θα με πεθάνει αυτό το παιδί, στον τάφο θα με στείλει»

Γιατί βρε αγόρι μου; Γιατί βρε Γιωργάρα μου; Αφού ούτε ανατροπή θα κάνεις, ούτε ανανέωση γιατί τα λες και μας καυλώνεις και μετά δεν τα κάνεις;

Αν ήσουν γκόμενα θα είχαμε πάθει προστάτη… τόσες φορές….

Τώρα δεν θες; Δεν μπορείς; Δεν ξέρω εγώ τι άλλο… σημασία δεν έχει… πάντως δεν το κάνεις, και πλέον φοβάμαι ότι δεν θα γίνει ποτέ πια.

Μπορεί να μην παραδεχθεί κανείς, όσο και αν σε αγαπάει (γιατί ρε Γιώργο οι περισσότεροι από αυτούς που σε ψηφίσαν τον Νοέμβρη το έκαναν και από αγάπη), ότι είναι η απόλυτη ξεφτίλα να μιλάς για ανανέωση και ανατροπή και να εκλεγείς (με τους γνωστούς μηχανισμούς) Παναγιωτακόπουλο και Πολυζογόπουλο στην πρώτη δεκάδα του Εθνικού Συμβουλίου; Είναι ανανέωση και ανατροπή να βάζεις πάλι τον Παναγιωτακόπουλο στο πολιτικό συμβούλιο (για να είναι ανανέωση ο Παναγιωτακόπουλος πρέπει να ζει κανείς στο Καύκασο). Εδώ να πούμε και τι ήταν ο Παναγιωτακόπουλος, ήταν ο συγκεντρωσιάρχης του Αντρέα, α !!! ήταν και σε έναν όμιλο (όμιλο Γιώργο, όμιλο που αντιπολιτεύονταν τον Σημίτη) και που η κύρια του δραστηριότητα ήταν να βγάζει μια αφίσα κάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου του Ανδρέα. Δηλαδή Γιώργο μου, Χέζε ψηλά και Αγνάντευε.

Είναι ανατροπή το να κάνεις μια πρόταση για το πολιτικό συμβούλιο και αυτήν να προέρχεται από συσχετισμούς δυνάμεων και διατήρηση ισορροπιών;

Ανατροπή είναι να μη βάλεις πρώην υπουργούς και υφυπουργούς και να βάλεις την Τόνια Αντωνίου; Επειδή θες να διατηρήσεις ισορροπίες;

Είναι ανατροπή να υπάρχουν στο περιβάλλον σου τύποι οι οποίοι περιφέρονται τα ονόματα τα τους σε κανάλια και εφημερίδες (δεν ξέρω με ποιο τρόπο…) σαν γραμματείς και δεν ξέρω εγώ τι άλλο… οι οποίοι μας έλεγαν στις εκλογές τον Σεπτέμβρη ότι θα γίνουν υπουργοί αν βγει το ΠΑΣΟΚ γιατί έχουν καλή προσωπική σχέση μαζί σου; (έχω σχετικό post εδώ και μάλιστα είναι το πρώτο : … Το βουβό κλάμα του ψηφοφόρου). Και επειδή όπως είπες και εσύ το Σεπτέμβρη, μετά τις εκλογές θα λέμε αλήθειες, στην Κοζάνη αναφέρομαι και στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, και μαγκιά του ρε Γιώργο που βγήκε πρώτος και με διαφορά και είχε τόση επιμονή (μετά την τρίτη εκλογική αναμέτρηση, 2000, 2004, 2007), αλλά εσύ είπες να λέμε την αλήθεια…

Η απόλυτη ξεφτίλα είναι…

Πού είναι ο παλιός δικός σου ο Καρτάλης, που είναι ο Μίμης, η Μαρία…

Στον Καρτάλη δε συγχωρείς ότι αποσκίρτησε στον Βενιζέλο; Έτσι θα πάμε μπροστά;

Είδα προχθές για πρώτη φορά στην βουλή τον Καρτάλη και χάρηκα μετά από πολύ καιρό.

Απόλυτη ξεφτίλα είναι, αυτό είναι

Τέρμα τα μασημένα λόγια

Ανανέωση με τους: Πολυζωγόπουλος, Παναγιωτακόπουλος, Τζουμάκας, Κατσικαρέλλης….

Δεν με πειράζει ρε Γιώργο να μείνουμε 10, 20, 40 χρονιά αντιπολίτευση, με επίγνωση για αυτό σε ψηφίσαμε.

Την μιζέρια, την γλίτσα και αυτόν τον αργό θάνατο δεν αντέχω…

Οπού και αν πάμε ρε Γιώργο θα πάμε με το κεφάλι ψηλά.

Η παράταξη που δώσαμε το ανάστημα και την ελπίδα που άξιζε σε μερίδιο του ελληνικού λαού που θεωρούνταν μιάσματα, απόκληροι.

Το 1981 μας ψήφιζαν πουτάνες και τραβεστί και ήταν περήφανοι για τον Αντρέα.

Η παράταξη που δεν προσκύνησε την δεξιά (και δεν το λέω εγώ ρε Γιώργη, ο ΠΑΜΠΛΟ το έλεγε στον επικήδειο του Αντρέα στα Νέα)

Όπου και αν πάμε θα πάμε με το κεφάλι ψηλά, σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι…

Και ξέχασα και τον Ραγκούση… γιατί τον Ραγκούση ρε πρόεδρε; δεν λέω εγώ καλή επιλογή (ίσως η μόνη) για εκπρόσωπος τύπου αλλά τώρα που καιγόμαστε… Γραμματέα; σε τι θα σε βοηθήσει σε πολιτικό ή οργανωτικό επίπεδο; Τέτοια ανασφάλεια ρε συ Γιώργη; δεν θες να βάλεις κανέναν αυτόφωτο; φοβάσαι να δημιουργήσεις το νούμερο δύο; Η στην τελική τον έβαλες να βοηθήσει παραπάνω σε επικοινωνιακό επίπεδο; είχες τόσους που γράφουν και σε πολιτικό και σε οργανωτικό και επικοινωνιακό επίπεδο και θα δύο εγώ Ανδρουλάκης και Καρτάλης….

Αν εν τέλει ήθελες πρόεδρε να κάνεις την ανατροπή να μην έκανες καμία πρόταση για κανένα όργανο.

Δεν είναι γιουσουφάκια σου το Πολιτικό Συμβούλιο και ο Γραμματέας, είναι αυτόνομα όργανα όπως και εσύ και σε ένα ανοιχτό δημοκρατικό κόμμα αφήνεις να εκλέγουν τα όργανα ανεπηρέαστα.

Εν τέλει ας τους διορίζεις, να μην εκλέγονται δήθεν για να έχεις άλλοθι και συνυπεύθυνους, να μην λες ότι σε υπονομεύουν κιόλας.

Αλλά τι τα θες, κάθομαι και σκάω και εσείς έχετε τα νέα γραφεία να κάνετε να είναι ευάερα ευήλια και οικολογικά… Εδώ ο κόσμος χάνεται και το μ……. ξυρίζεται.

Υ.Γ. σταχυολογώ άλλες δύο συμβουλές τις μάνας μου (και όχι μόνο της δικής μου φαντάζομαι)

1. Αν την άλλη Πέμπτη που θα πάω στο σχολείο για το τρίμηνο δεν έχεις καλούς βαθμούς, καλύτερα να μην σε βρω όταν γυρίσω σπίτι.

2. Κάνε την προσευχή σου να βγει ο λεκές από το χαλί

buzz it!

Written by κώστας (provocator)

25 Μαρτίου 2008 at 12:55 πμ

Δημοψήφισμα κατά του ασφαλιστικού? Οχι έτσι

4 Σχόλια

Κατατέθηκε σήμερα στη βουλή πρόταση Αλαβάνου για δημοψήφισμα.

Όχι, δεν είναι δυνατόν να θέσουμε σε δημοψήφισμα το αν μία μεταρρύθμιση θα περάσει ή όχι.

Αυτά δοκιμάστηκαν (π.χ. στην Κύπρο) και απέτυχαν. Το να θέτεις σε δημοψήφισμα την απόρριψη μίας λύσης, όσο κακή και αν είναι, δημιουργεί άσχημα προηγούμενα. Η πιθανή απόρριψη μίας κακής πρότασης και μόνο αυτής εμπεριέχει τον συνειρμό της απόρριψης κάθε μεταρρυθμιστικής προσπάθειας. Και ρωτώ το προφανές, αν τεθεί σε δημοψήφισμα η τωρινή ασφαλιστική μεταρρύθμιση ως μεμονωμένη πρόταση δεν θα πρέπει αυτομάτως να τεθούν σε δημοψήφισμα και όλες οι επόμενες μεμονωμένες προτάσεις? Και ποιο είναι το αποτέλεσμα όταν οι πολίτες καλούνται απλώς να απορρίψουν ή να εγκρίνουν μία εξορισμού αντιδημοφιλή και υψηλού πολιτικού κόστους πρόταση? Προφανώς η μόνιμη απόρριψη της και η διαιώνιση προβλημάτων που χρίζουν άμεσης αντιμετώπισης.

Ναι λοιπόν στο δημοψήφισμα, όχι όμως στο πλαίσιο ενός στείρου Ναι ή Όχι αλλά με διαδικασία επιλογής μεταξύ εναλλακτικών προτάσεων μεταρρύθμισης. Αυτό σημαίνει επανέναρξη του διαλόγου σε όλη την κοινωνία με πρωταγωνιστές τα κόμματα. Διάλογος που θα έχει ως αποτέλεσμα την κατάθεση ολοκληρωμένων εναλλακτικών προσεγγίσεων από τους μείζονες πολιτικούς φορείς και στην συνέχεια δημοψήφισμα επιλογής μεταξύ των κατατεθειμένων προτάσεων.

Σοβαρό κοινωνικό ζήτημα (που εμπίπτει στις προβλέψεις του αρθ. 44 του συντάγματος) δεν είναι το τωρινό νομοσχέδιο της κυβέρνησης αλλά η άμεση αντιμετώπιση του ασφαλιστικού. Το δημοψήφισμα λοιπόν και η προσφυγή στους πολίτες πρέπει να έχει ως στόχο όχι την άρνηση και μία ακόμη αναβολή αλλά την εξεύρεση της καλύτερης δυνατής λύσης εδώ και τώρα.

buzz it!

Written by Christos

21 Μαρτίου 2008 at 12:14 πμ

Ασφαλιστικό – Αλήθειες και προτάσεις

leave a comment »

Η ΑΡΣΗ έχει κάνει μία πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη σχετικά με τις ελληνικές συντάξεις σε σύγκριση με τις άλλες χώρες του ΟΟΣΑ. Θέτει με σαφήνεια δύο πολύ σημαντικά θέματα.

Καταρχήν τις κραυγαλέες ανισότητες:

Όλοι ξέρουμε ότι το ελληνικό σύστημα των συντάξεων είναι κατακερματισμένο σε δεκάδες ταμεία με πολύ μεγάλες ανισότητες μεταξύ διαφόρων επαγγελματικών κατηγοριών: Πρώτον, ανισότητες ως προς τη χρηματοδότηση. Εδώ έχουμε αφενός τις εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών για τους μισθωτούς, ή μόνο των ίδιων των ασφαλισμένων για όσους εργάζονται σε καθεστώς ελεύθερου επαγγελματία. Υπάρχουν διαφορές, και ενώ τα τελευταία χρόνια επιχειρήθηκαν κάποιες αλλαγές στην κατεύθυνση της εξίσωσης, στο δημόσιο τομέα εξακολουθούν να ισχύουν πολύ πιο γενναιόδωρες εργοδοτικές εισφορές. Και αφετέρου την ενίσχυση με δημόσιους πόρους, είτε απ’ ευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό, είτε με τους λεγόμενους «κοινωνικούς πόρους», τις ειδικές κρατήσεις πάνω σε διάφορες υπηρεσίες που καταβάλλουν οι αγοραστές τους υπέρ συγκεκριμένων επαγγελματικών κατηγοριών. Τα πιο γνωστά παραδείγματα επαγγελμάτων όπου η ενίσχυση της υπόλοιπης κοινωνίας προς τα ταμεία τους είναι αναλογικά, δηλαδή ανά ασφαλισμένο, πολύ μεγαλύτερη παρόσο π.χ. η κρατική επιχορήγηση στο ΙΚΑ, είναι οι μηχανικοί, οι νομικοί και οι δημοσιογράφοι. Αποτέλεσμα: λαμβάνουν πολύ υψηλότερες συντάξεις από όσο θα δικαιολογούσαν οι εισφορές που καταβάλλουν από το ατομικό τους εισόδημα.

Καμία μεταρρύθμιση που δεν αντιμετωπίζει την ύπαρξη ανισοτήτων δεν μπορεί να βασιστεί σε κοινωνική συναίνεση και αυτό είναι ένα δεδομένο που δεν φαίνεται να κατανοούν ούτε η κυβέρνηση ούτε οι συνδικαλιστικές οργανώσεις τόσο σε συντεχνιακό επίπεδο όσο και σε κεντρικό.

Aλλά προπάντων απαιτείται μια μελέτη που θα αποτυπώνει επακριβώς τί ισχύει σε κάθε περίπτωση. Διότι η αναγκαία μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος είναι και θέμα ανακατανομής πόρων. Για να μπορέσουν να τη διαπραγματευθούν με το κράτος και τους εργοδότες οι διάφορες κατηγορίες των ασφαλισμένων, αλλά και οι άνεργοι, και οι ανασφάλιστοι που επίσης πρέπει να έχουν δικαιώματα, χρειάζεται να έχουν πλήρη εικόνα της υφιστάμενης κατανομής των πόρων.

Το δεύτερο σημαντικό κομμάτι στο οποίο αναφέρεται είναι η εισφοροδιαφυγή και τα παράδοξα που την συνοδεύουν όπως το γεγονός ότι πριν αποφασίσουμε να την κυνηγήσουμε, πρέπει καταρχήν να σταματήσουμε να την ενθαρρύνουμε.

Ταυτόχρονα, και με ακόμα μεγαλύτερη έμφαση, καταγγέλλεται το απαράδεκτα χαμηλό επίπεδο της μεγάλης πλειονότητας των συντάξεων, που δεν επαρκεί για την κάλυψη των βασικών αναγκών των ηλικιωμένων. Στη δημόσια συζήτηση όμως, όπως διεξάγεται, πολύ λίγο συνδέονται αυτά τα δύο πράγματα: ότι δηλαδή για την πλειονότητα των συνταξιούχων του ΙΚΑ π.χ. οι συντάξεις είναι τόσο χαμηλές επειδή βασίζονται μόνο σε δεκαπέντε χρόνια εισφορών. Και ακόμα λιγότερο αναφέρεται το γεγονός ότι εδώ έχει ενσωματωθεί ένας μηχανισμός που ενθαρρύνει την εισφοροδιαφυγή. Επειδή οι συντάξεις που θα αντιστοιχούσαν σε δεκαπέντε χρόνια εισφορών θα ήσαν ακόμα χαμηλότερες, οι κατώτατες συντάξεις του ΙΚΑ επιχορηγούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό ώστε να φθάσουν σε ένα επίπεδο που αντιστοιχεί σε 23 χρόνια εισφορών. Αλλά έτσι, για κάθε πρόσθετη εισφορά ανάμεσα στα 15 και τα 23 χρόνια ο ασφαλισμένος δεν κερδίζει τίποτα απολύτως.

Τελειώνοντας αναφέρει πολύ σημαντικά στοιχεία από την έκθεση του ΟΟΣΑ Pensions at a Glance 2007 που αποδεικνύουν ότι:

Η σύγκριση με τις άλλες χώρες βοηθάει να καταλάβουμε ότι οι παράμετροι του ελληνικού συστήματος των συντάξεων δεν είναι δυνατό να διατηρηθούν. Το ζήτημα είναι να ανοίξουμε στη χώρα μας μια διαδικασία κοινωνικής διαπραγμάτευσης που να στηρίζεται πάνω σε όλα τα πραγματικά δεδομένα. Για να τις αλλάξουμε, αυτές τις παραμέτρους, σε μια κατεύθυνση ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η πρόταση της ΑΡΣΗ για το ασφαλιστικό έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Written by Christos

19 Μαρτίου 2008 at 12:18 πμ

Διδάγματα

with one comment

Αντιγράφω εδώ από τους g700 το καταπληκτικό άρθρο του Nick Rowley που δημοσιεύτηκε στο Policy Network στις 15/1/2008:

Ένα μόλις χρόνο πριν υπολειπόταν στα δημοσκοπήσεις των συντηρητικών αντιπάλων του κατά 5-10%. Στις 24 Νοεμβρίου όμως, το εργατικό κόμμα Αυστραλίας (ALP) κέρδισε με ευκολία τις γενικές εκλογές. Μετά τις αλλεπάλληλες ήττες του 1996, του 1998, του 2001 και του 2004, η βραδιά των εκλογών του 2007 ήταν μία από τις σπάνιες εκείνες στιγμές που αισθάνεσαι πως η αλλαγή στις διαθέσεις του εκλογικού σώματος συνδέεται με μία νέα, φρέσκια προσέγγιση στη διακυβέρνηση, που έμοιαζε πολύ με εκείνη των βρετανικών εκλογών του 1997 ή των ΗΠΑ το 1993.

© badjonni / flickr

Λες για να προσθέσει αλάτι στις πληγές των δεξιών, η εντεκάχρονη παραμονή τους στην εξουσία έληξε με τον ηγέτη και πρώην πρωθυπουργό Τζον Χάουαρντ (John Howard) να χάνει ακόμα και στην εκλογική του περιφέρεια, για πρώτη φορά από το 1974.

Ένα μόνο χρόνο πριν ανοίξουν οι κάλπες, ακόμα κι οι πιο αισιόδοξοι προοδευτικοί δεν πίστευαν πως η κυβερνητική αλλαγή ήταν πιθανή. Αν κάποιος έλεγε το Νοέμβριο του 2006 πως το Εργατικό κόμμα θα νικούσε με τέτοια διαφορά κι ο παντοδύναμος τότε πρωθυπουργός θα έχανε την έδρα του, θα τον έπαιρναν για τρελό. Κι όμως τελικά, αυτό ακριβώς συνέβη.

Ποιες ήταν λοιπόν οι δυναμικές που οδήγησαν στην ανατροπή αυτή και ποια διδάγματα μπορούν να αντλήσουν από τη νίκη των Εργατικών στην Αυστραλία άλλα προοδευτικά κόμματα και κυβερνήσεις, με τις εκλογές μάλιστα να επίκεινται στην Ισπανία και τις ΗΠΑ;

Πρώτον, η ηγεσία μετράει. Από τη στιγμή που ο Κέβιν Ραντ (Kevin Rudd) ανάλαβε την ηγεσία του κόμματος, το Δεκέμβριο του 2006, το νέο, δυναμικό και προοδευτικό πρόγραμμα του ALP εκφραζόταν από έναν νέο και ευφυή ηγέτη.

Επιπλέον, αν και ο Ραντ έχει κάποια εμπειρία διακυβέρνησης (καθώς είχε υπηρετήσει στο διπλωματικό σώμα και είχε διατελέσει υπουργός σε πολιτειακό επίπεδο) ήταν ένα πρόσωπο που δεν ταυτιζόταν με τις παλιότερες κυβερνήσεις των Εργατικών.

Αμέσως μετά την εκλογή του Ραντ στην ηγεσία του κόμματος, πολλά κομματικά στελέχη, που θεωρούσαν πως η νίκη τους στις επερχόμενες εκλογές ήταν σχεδόν αδύνατη, άρχισαν να νιώθουν, να αγγίζουν σχεδόν, την ξαφνική, απτή αίσθηση πως το Εργατικό κόμμα μπορούσε να νικήσει.

Ό,τι κι αν λένε οι δημοσκοπήσεις, αυτή η αίσθηση της εγγύτητας της νίκης είναι ζωτικής σημασίας. Στο κάτω-κάτω αν ακόμα και τα ίδια τα στελέχη ενός κόμματος δεν πιστεύουν στη νίκη τους, πώς να πείσουν το εκλογικό σώμα;

Δεύτερον, το ALP επέβαλε την ατζέντα του. Υπό την ηγεσία του, ο Ραντ και το κόμμα του επέλεξαν τους τομείς ακριβώς εκείνους, όπου όλοι θεωρούσαν πως η κυβέρνηση υστερούσε, και άρχισαν να αναπτύσσουν εκεί πολιτικές εύκολα κατανοητές και επικοινωνήσιμες.

Είτε επρόκειτο για την «εκπαιδευτική επανάσταση», τα νέα ευρυζωνικά δίκτυα ή την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, όλα τα παραπάνω είχαν ως κοινό στοιχείο πως συνέδεαν το Εργατικό κόμμα με την κατανόηση του μέλλοντος της χώρας, κι εντόπιζαν τη συζήτηση στα ζητήματα ακριβώς όπου ήταν πανθομολογούμενο πως η κυβέρνηση είχε αποτύχει.

Υπήρχε μια μεγάλη πλειοψηφία που θεωρούσε πως το αυστραλιανό εκπαιδευτικό σύστημα χρειαζόταν μεγάλες μεταρρυθμίσεις προκειμένου να ανταποκριθεί στη νέα παγκοσμιοποιημένη οικονομία· που δεν πίστευε πως μια κυβέρνηση που εθελοτυφλούσε επί τόσο καιρό στο φαινόμενο του θερμοκηπίου θα κατάφερνε ξαφνικά να οδηγήσει τη χώρα σε μείωση των εκπομπών της σε θερμοκηπικά αέρια· που αναγνώριζε τη σημασία των υψηλής ταχύτητας διαδικτυακών συνδέσεων.

Η κοινή γνώμη είχε καταλήξει από μόνη της πως η κυβέρνηση είχε παραμελήσει επί πολύ καιρό όλα αυτά τα ζητήματα, χωρίς να χρειάζεται καν να επιχειρηματολογήσει περί αυτού το ALP. Επιλέγοντας να δώσουν έμφαση στις προτάσεις του σε αυτά τα ζητήματα, οι Εργατικοί έκαναν μία υπαινικτική κριτική στα πεπραγμένα της κυβέρνησης και απέφυγαν τις συνήθειες αντιπολιτευτικές κραυγές και τα αρνητικά μηνύματα.

Τρίτον, στους τομείς πολιτικής που επέλεξε να προκρίνει, οι θέσεις του ALP ήταν σαφείς και αδιαμφισβήτητης σοβαρότητας. Υπήρχαν φορές που ο Ραντ ακουγόταν σαν ήδη εκλεγμένος πρωθυπουργός όταν ανέπτυσσε τις πολιτικές του, με τον αέρα του εμπειρογνώμονα κρατικού λειτουργού, με βαρύτητα που ούτε στα όνειρά της δεν είχε η κυβέρνηση στα ζητήματα αυτά.

Σταδιακά ο Χάουαρντ (Howard) βρέθηκε στη θέση του αμυνόμενου, που υποχρεούται να «απαντήσει» στην πολιτική ατζέντα του Ραντ και του ALP. Επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστη πειθαρχία, το Εργατικό κόμμα κατόρθωσε να επιλέξει τις προτεραιότητές του -και να τις υπερασπιστεί με πάθος και ομοψυχία, μέχρι τέλους.

Το ALP δεν επέλεξε απλά μια ατζέντα· επιπλέον έπεισε στο εκλογικό πως πίστευε όσα έλεγε και θα επιδίωκε να τα κάνει πράξη, εφόσον εκλεγόταν.

Τέταρτον, ο ίδιος ο Ραντ επέδειξε μεγάλη ευρύτητα στην ανάπτυξη της πολιτικής και της προπαγάνδας του. Στο φόρουμ για την κλιματική αλλαγή που οργάνωσε το κόμμα το Μάρτιο, συμμετείχαν ηγέτες από ολόκληρο τον κόσμο, ολόκληρο σχεδόν το σκιώδες υπουργικό συμβούλιο, και επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνταν σε τομείς που αγνοούσε η κυβέρνηση του Χάουαρντ. Ήταν ένα πολιτικό γεγονός που ξεχώρισε για την ευρύτητα και τις τεκμηριωμένες θέσεις του.

Ο γενικός γραμματέας του κόμματος Τιμ Γκάρτελ (Tim Gartrell) από τη μεριά του συνέδεσε την ηγεσία του κόμματός του με προοδευτικούς ηγέτες και ακτιβιστές από ολόκληρο τον κόσμο. Τις τελευταίες εβδομάδες πριν τις εκλογές, ο Βρετανός πρώην επιτελάρχης των Βρετανών Εργατικών ‘Αλαν Μίλμπαρν (Alan Milburn) βρέθηκε στο πλευρό του ALP και του ίδιου του Ραντ.

Τέλος, χάρη στη σιδηρά του πειθαρχία, το Εργατικό κόμμα βρέθηκε σε θέση να καθορίσει εκ νέου τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ ALP και της κυβέρνησης, με τρόπο που να το ευνοεί και να μην του επιβάλλεται απλά.

Μάταια προσπαθούσε η κυβέρνηση να χωρίσει το εκλογικό σώμα σε θέματα όπως οι μετανάστες, η φορολογία, η πορεία της οικονομίας ή η ασφάλεια: ο Ραντ απλά παραδεχόταν πως πολλά από όσα είχαν κάνει οι αντίπαλοί του στα ζητήματα αυτά ήταν πράγματι αναγκαία.

Αυτό δεν έγινε απλά για λόγους τακτικής. Ήταν επίσης το αποτέλεσμα της ωρίμανσης του κόμματος και της κατανόησης εκ μέρους του τού γεγονότος πως, ανεξαρτήτως του πόσα μέλη του σιχαίνονταν τον Χάουαρντ, η αλήθεια ήταν πως η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος εξακολουθούσε να τον εκτιμά για τα επιτεύγματα της πρωθυπουργίας του.

Η άσκηση τυφλής αντιπολίτευσης εφ’ όλης της ύλης, ίσως να ικανοποιεί τους φανατικούς οπαδούς ενός κόμματος, αλλά δεν προσθέτει και πολλά στην προσπάθειά του να επικοινωνήσει με το μέρος εκείνο του εκλογικού σώματος που ψήφισε τους αντιπάλους του στο παρελθόν.

Αντί να είναι απλά μια αποτελεσματική αντιπολίτευση, το ALP κατάφερε να γίνει αντιληπτό ως η επόμενη «εν αναμονή» κυβέρνηση της χώρας. Το κρίσιμο ήταν να περάσει το μήνυμα πως αν και ο Χάουαρντ είχε υπάρξει πράγματι ένας αποτελεσματικός πρωθυπουργός, απλά δεν ήταν πια, εν έτει 2007, ο ηγέτης που χρειαζόταν η Αυστραλία για να αντιμετωπίσει τα μελλοντικά της προβλήματα.

Φυσικά, η τύχη έπαιξε το ρόλο της. Βοηθάει να έχεις απέναντί σου μια αλαζονική κυβέρνηση, έναν πρωθυπουργό που διατυμπανίζει πως αυτή είναι η τελευταία εκλογική του προσπάθεια, μια κυβέρνηση που επιχειρεί να περάσει όπως-όπως μια βιομηχανική πολιτική υπαγορευμένη θαρρείς από μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Το να χαιρετάς συγκινημένος τα πλήθη στο πλευρό του Αμερικανού προέδρου από μία άκατο στο λιμάνι του Σίδνεϊ ίσως να μοιάζει καλή πολιτική κίνηση το επόμενο πρωί, όταν κοιτάς τα πρωτοσέλιδα,. Πιο μακροπρόθεσμα όμως ίσως να θεωρήθηκε ύβρις από ένα εκλογικό σώμα δυσαρεστημένο με τον πόλεμο στο Ιράκ ή κουρασμένο από το να θεωρείται η χώρα του ως η 51η πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερη αντίθεση αυτής της εικόνας από εκείνη του Ραντ να απευθύνεται, σε άψογα κινεζικά, στον Κινέζο πρωθυπουργό.

Αντί να προβάλουν τις δικές τους προτάσεις για το μέλλον, ο Χάουαρντ και οι «Φιλελεύθεροί» του αναγκάστηκαν από την πειθαρχημένη και ομόψυχη πορεία του Εργατικού κόμματος καθ’ όλο το 2007, να οδεύσουν στις εκλογές κραδαίνοντας τη μόνη σημαία που του απέμενε: το φόβο της αλλαγής.

Η υπαινικτικότητα και η εξυπνάδα της προεκλογικής εκστρατείας των Εργατικών του Ραντ, απέδειξε πως η συνέπεια είναι σημαντικότερη από τα λόγια. Οι προοδευτικές δυνάμεις έχουν πολλά να διδαχθούν από την Αυστραλία: όλοι οι παραπάνω παράγοντες, μαζί με την ομοψυχία και την ενεργητικότητα των Εργατικών, ήταν εκείνοι που τους επέτρεψαν να επιβληθούν πολιτικά.

Έτσι έγινε δυνατό, μετά από 11 χρόνια, να επικρατήσει η ελπίδα επί της αλαζονείας και του φόβου.

Written by daskalakos

4 Μαρτίου 2008 at 9:35 πμ