Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Posts Tagged ‘Αριστερά

Εκλεξιμότερος: το στοίχημα το παίξαμε, το έργο το έχουμε δει.

2 Σχόλια

Εκλεξιμότερος: το στοίχημα το παίξαμε το έργο το έχουμε δει.

Το 1996 ο εκσυγχρονισμός ήταν κοινωνικό αίτημα, ήταν προσταγή, ήταν και ελπίδα για εκσυγχρονισμό του κόμματος. Στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το καλοκαίρι του 1996 οι επιλογές ήταν δύο σε επίπεδο προσώπων.

Κώστας Σημίτης: εκφραστής τότε του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας, του κόμματος, τής χώρας, πλαισιώνονταν από μια νέα γένια στελεχών τότε, από μια ελπίδα για μία νέα αλλαγή, από μια νέα πνοή (κατηγορούνταν τότε σαν δεξιός από τους πολιτικούς εσωκομματικούς αντιπάλους).

Άκης Τσοχατζόπουλος : εξέφραζε τότε το ΠΑΣΟΚ που έφευγε, το παλιό ΠΑΣΟΚ, το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, χρεώνονταν όλα τα κακά του ΠΑΣΟΚ, θεωρητικά είχε όλο το μηχανισμό με το μέρος του.

Σε ένα συνέδριο που κανείς θα περίμενε να εκλεγεί αυτός που έχει τον έλεγχο των μηχανισμών, εκλέχτηκε αυτός που δεν τους είχε.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το τότε συνέδριο αφουγκράστηκε την κοινωνία, διάλεξε αυτό που λέγαμε τότε ως καταλληλότερο για πρωθυπουργό.

Στην πραγματικότητα ένα κρατικοδίαιτο ΠΑΣΟΚ (άδειαζαν οι δημόσιες υπηρεσίες στα συνέδρια του ΠΑΣΟΚ) δεν κόλλησε σε «περιττές» σκέψεις μεταξύ εκσυγχρονισμού και πατριωτισμού, σε «ξεπερασμένα» διλήμματα μεταξύ αριστεράς και δεξιάς στροφής, δεν κόλλησε στο διάκριση μεταξύ άξιου και επιτυχημένου και ανθρώπου των μηχανισμών.

Με βάση το ένστικτο της αυτοσυντήρησης όλα ήταν απλά: εκλέξιμος. Ποιος θα μας κρατήσει στην εξουσία; Τα gallup το έδειχναν ξεκάθαρα: ο Σημίτης. Αυτή την άποψη είχα και εγώ, φοιτητής τότε, εγώ δεν ψήφιζα, δεν ήμουν στο ανώτατο σοφό κομματικό κονκλάβιο που θα εξέλεγε αρχηγό, παρόλα αυτά με έβρισκε η απόφαση τους σύμφωνο και για τους δυο λόγους, και γιατί ήταν εκλέξιμος αλλά και για τους λόγους που υποθετικά τον ήθελε η κοινωνία (εκσυγχρονισμός κ.τ.λ.).

Δεν θα είχαν κανέναν ενδοιασμό να εκλέξουν τον Τσοχατζόπουλο αν αυτός πήγαινε καλύτερα στα gallup.

Και ο Σημίτης κυβέρνησε και κυβέρνησε 8 χρόνια (αυξάνοντας και την δύναμη του ΠΑΣΟΚ το 2000).

Παρέδωσε είναι αλήθεια μια χώρα ευρωπαϊκή, μια χώρα με έργα υποδομής που κανείς δεν πίστευε ότι θα γίνουν στην Ελλάδα, με χώρα με διεθνές κύρος, μία χώρα με ισχυρή οικονομία, με υψηλό ρυθμό ανάπτυξης. Είναι αλήθεια ένα μεγαλειώδες έργο.

Δεν έλυσε όμως ζητήματα κοινωνικά, δεν έλυσε το ασφαλιστικό, δεν έλυσε ζητήματα της παιδείας, δεν την αναβάθμισε (ίσως να υποβαθμίστηκε κιόλας η τριτοβάθμια), δεν έλυσε προβλήματα της υγείας, δεν έκανε τομές στην δημόσια διοίκηση. Πιστεύει κανείς ότι από το 1996 μέχρι το 2004 οι ευκαιρίες για ένα άνθρωπο χωρίς υψηλές κοινωνικές και οικονομικές καταβολές αυξήθηκαν; Εγώ πιστεύω μειώθηκαν. Η ανεργία αγνοήθηκε για να μην πω το χειρότερο ότι χρησιμοποιήθηκε (αυξανόμενη) για να βελτιωθούν οικονομικοί δείκτες. Σε όλα αυτά περιμένει κανείς να πάρει θέση μια αυτοαποκαλούμενη αριστερή κυβέρνηση.

Σαν κοινωνικές τάξεις αγνοηθήκαμε εμείς οι μικροί που στηρίζαμε παραδοσιακά ΠΑΣΟΚ. Δεν κυβερνήσαμε εμείς, αλλά και κανείς δεν κυβέρνησε για εμάς.

Σε αυτές τις δύσκολες και ύστατες στιγμές θα συνεχίζουμε να λέμε ψέματα στους εαυτούς μας; Βρεθήκαμε στο περιθώριο από μία κυβέρνηση που στηρίξαμε και από έναν πρωθυπουργό που υπερασπιστήκαμε (ακόμη και όταν δέρνονταν συνταξιούχοι). Δεν αμφιβάλει κανείς ότι ήταν καλύτερη κυβέρνηση από την παρούσα κυβέρνηση της Δεξιάς.

Ποιος όμως μας άφησε έρμαια στις διαθέσεις του Καραμανλή για το ασφαλιστικό; Ποιος του επέτρεψε να μιλά για επανίδρυση του ΕΣΥ; Ποιος του επέτρεψε να μιλά για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση; Μία ρητορική αριστερή που κρύβει έντεχνα μια ακραία δεξιά πρακτική.

Και μετά από όλα αυτά μας μιλάνε ξανά για εκλεξιμότερο;

Το στοίχημα το παίξαμε, το έργο το έχουμε δει.

Δεν καταλαβαίνουν ότι ξύνουν μια βαθιά πληγή, που χρόνια μόνοι μας (χωρίς κανέναν οίκτο από όλους αυτούς που κυβέρνησαν) προσπαθούμε αν όχι να κλείσουμε τουλάχιστον να κρύψουμε.

Ποιος θα κυβερνήσει; Με ποιους; Για ποιους; Με τι στόχο;

Κανείς δεν απαντά;

Τουλάχιστον ο Γιώργος είπε και ένα συγγνώμη, έστω και αργά, είπε ότι όποιος είναι διψασμένος για εξουσία να πάει αλλού να ξεδιψάσει.

Δεν ξεδίψασαν όλοι αυτοί (οι «εκσυγχρονιστές» που συνωστίζονται σήμερα γύρω από το Βενιζέλο) που κυβέρνησαν τόσα χρόνια;

Λοιπόν εγώ δεν φιλοδοξώ να κυβερνήσω άμεσα, θέλω κάποιον να κυβερνήσει για την γενιά μου και για την κοινωνική μου τάξη.

Υ.Γ. Βλέπω στον ALPHA τον Σαββόπουλο,

Σε αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί

και οι πόθοι τους ακολουθούνε υπόγεια διαδρομή.

Advertisements

Written by κώστας (provocator)

23 Οκτωβρίου 2007 at 11:39 μμ

Πες τα Αντώνη!

2 Σχόλια

Πες τα Αντώνη Καρκαγιάννη!

Ο κ. Αντώνης Καρακαγιάννης μου έκλεψε αυτά που από καιρό ήθελα να γράψω: «Γιατί όχι διάσπαση;» τιτλοφορείται το σημερινό του άρθρο στην Καθημερινή. Αντιγράφω εδώ την τελευταία παράγραφο:

Η «ενότητα» ήταν πλαστή και υποκριτική, με παραλυτικά φαινόμενα και κατά την επόμενη περίοδο που το ΠΑΣΟΚ ήταν στην αντιπολίτευση. Προσωπικά πιστεύω ότι η «κάθαρση του δράματος» βρίσκεται στη διάσπαση και όχι στη διατήρηση της «ενότητας» που προ πολλού έπαψε να υπάρχει. Και ελπίζω ότι αυτό θα δώσει νέα δυναμική στην πολιτική ζωή γενικότερα.

Μη με παρεξηγείτε, δεν επιθυμώ ούτε επιδιώκω τη διάσπαση του ΠΑΣΟΚ. Θέλω όμως, επιτέλους, ένα κόμμα με ξεκάθαρες πολιτικές απόψεις, με κυβερνητική πρόταση που να βασίζεται σε αυτές τις απόψεις, ένα κόμμα που να μπορώ και να θέλω να το ψηφίσω όχι με τη λογική του «το μη χείρον, βέλτιστον» αλλά επειδή πράγματι ο πολιτικός του λόγος και οι πολιτικές του θέσεις με εκφράζουν και με εμπνέουν.

Πολλοί, για παράδειγμα, βρίσκουν ελκυστικό τον Συνασπισμό. Εγώ όχι. Όχι γιατί απαραιτήτως διαφωνώ με τις απόψεις τους, όσο γιατί τις θεωρώ ουτοπικές και ανεφάρμοστες. Είναι θλιβερό νομίζω, ένα σύγχρονο αριστερό κόμμα, όπως θέλει να είναι και εν πολλοίς είναι ο Συνασπισμός, να μην έχει πρακτικές, εφαρμόσιμες απόψεις για το Ασφαλιστικό και να απορρίπτει εκ προοιμίου κάθε διάλογο και ν’ απαντάει ειρωνικά στην πρόσκληση της Κυβέρνησης ότι ο διάλογος «να γίνει στην Πανεπιστημίου, ή στην Πλατεία Συντάγματος ή στην πλατεία Αριστοτέλους».

Το ΠΑΣΟΚ σε πολλά, πάμπολλα ζητήματα, ήταν «ήξεις αφίξεις». Ένα ΠΑΣΟΚ που στο όνομα της εξουσίας και της διακυβέρνησης υπέκυπτε στο πολιτικό κόστος και θόλωνε τις θέσεις και τις απόψεις του.

Θα αντιτείνουν μερικοί, από την ίδια παράταξη πάντοτε, ότι δύο πασοκογενή κόμματα, διαφορετικά και ενδεχομένως εχθρικά δεν συναποτελούν «κόμμα εξουσίας» και δεν μπορούν να διαμορφώσουν εναλλακτική πρόταση εξουσίας, ικανή να κλονίσει την κυβέρνηση. Πράγματι, αυτή είναι η κεντρική λογική του διπολικού συστήματος, που κυριάρχησε μετά το 1974 και μέχρι τώρα. Το ένα από τα «δύο κόμματα εξουσίας» να διαδέχεται το άλλο, όχι με διαφορετική «πρόταση εξουσίας» πάντοτε. Συχνότατα με απλή πρόταση διαχείρισης (ή και νομής) της εξουσίας.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η ίδια λογική και το ίδιο σύστημα θα ισχύσει και στο μέλλον. Προσωπικά πιστεύω ότι το σύστημα αυτό εξεμέτρησε το ζην και εξάντλησε τις δυνατότητές του. Ήδη υπέστη σοβαρό κλονισμό στις περασμένες εκλογές, όπου τα δύο μεγάλα κόμματα είδαν τις δυνάμεις τους να μειώνονται και μόλις αποφύγαμε το κυβερνητικό αδιέξοδο. Μερικοί πιστεύουν ότι οι επινοήσεις ενός νέου εκλογικού νόμου θα περισώσουν ένα κουρασμένο και εξαντλημένο πολιτικό σύστημα, κατά πολλούς ήδη πεθαμένο. Ξέρετε γιατί αλλάζουμε τόσο συχνά εκλογικά συστήματα; Γιατί με το καθένα πολύ σύντομα αναιρούνται οι σκοποί για τους οποίους θεσπίστηκε.

Μια κρίση δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Οδυνηρή σίγουρα. Είναι όμως, οι ωδίνες του τοκετού, απ’ το κάτι νέο και διαφορετικό που θα γεννηθεί απ’ αυτή την κρίση, ή είναι οι ωδίνες του θανάτου, καθώς ένα παρηκμασμένο πολιτικό μόρφωμα κλυδωνίζεται από τους τελευταίους του σπασμούς πριν ξεψυχήσει;

Θα επανέλθω πιο τεκμηριωμένα και πιο συγκροτημένα. Ελπίζω…

Written by daskalakos

4 Οκτωβρίου 2007 at 8:17 μμ