Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Posts Tagged ‘Ασφαλιστικό

Δημοψήφισμα κατά του ασφαλιστικού? Οχι έτσι

4 Σχόλια

Κατατέθηκε σήμερα στη βουλή πρόταση Αλαβάνου για δημοψήφισμα.

Όχι, δεν είναι δυνατόν να θέσουμε σε δημοψήφισμα το αν μία μεταρρύθμιση θα περάσει ή όχι.

Αυτά δοκιμάστηκαν (π.χ. στην Κύπρο) και απέτυχαν. Το να θέτεις σε δημοψήφισμα την απόρριψη μίας λύσης, όσο κακή και αν είναι, δημιουργεί άσχημα προηγούμενα. Η πιθανή απόρριψη μίας κακής πρότασης και μόνο αυτής εμπεριέχει τον συνειρμό της απόρριψης κάθε μεταρρυθμιστικής προσπάθειας. Και ρωτώ το προφανές, αν τεθεί σε δημοψήφισμα η τωρινή ασφαλιστική μεταρρύθμιση ως μεμονωμένη πρόταση δεν θα πρέπει αυτομάτως να τεθούν σε δημοψήφισμα και όλες οι επόμενες μεμονωμένες προτάσεις? Και ποιο είναι το αποτέλεσμα όταν οι πολίτες καλούνται απλώς να απορρίψουν ή να εγκρίνουν μία εξορισμού αντιδημοφιλή και υψηλού πολιτικού κόστους πρόταση? Προφανώς η μόνιμη απόρριψη της και η διαιώνιση προβλημάτων που χρίζουν άμεσης αντιμετώπισης.

Ναι λοιπόν στο δημοψήφισμα, όχι όμως στο πλαίσιο ενός στείρου Ναι ή Όχι αλλά με διαδικασία επιλογής μεταξύ εναλλακτικών προτάσεων μεταρρύθμισης. Αυτό σημαίνει επανέναρξη του διαλόγου σε όλη την κοινωνία με πρωταγωνιστές τα κόμματα. Διάλογος που θα έχει ως αποτέλεσμα την κατάθεση ολοκληρωμένων εναλλακτικών προσεγγίσεων από τους μείζονες πολιτικούς φορείς και στην συνέχεια δημοψήφισμα επιλογής μεταξύ των κατατεθειμένων προτάσεων.

Σοβαρό κοινωνικό ζήτημα (που εμπίπτει στις προβλέψεις του αρθ. 44 του συντάγματος) δεν είναι το τωρινό νομοσχέδιο της κυβέρνησης αλλά η άμεση αντιμετώπιση του ασφαλιστικού. Το δημοψήφισμα λοιπόν και η προσφυγή στους πολίτες πρέπει να έχει ως στόχο όχι την άρνηση και μία ακόμη αναβολή αλλά την εξεύρεση της καλύτερης δυνατής λύσης εδώ και τώρα.

buzz it!

Advertisements

Written by Christos

21 Μαρτίου 2008 at 12:14 πμ

Ασφαλιστικό – Αλήθειες και προτάσεις

leave a comment »

Η ΑΡΣΗ έχει κάνει μία πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη σχετικά με τις ελληνικές συντάξεις σε σύγκριση με τις άλλες χώρες του ΟΟΣΑ. Θέτει με σαφήνεια δύο πολύ σημαντικά θέματα.

Καταρχήν τις κραυγαλέες ανισότητες:

Όλοι ξέρουμε ότι το ελληνικό σύστημα των συντάξεων είναι κατακερματισμένο σε δεκάδες ταμεία με πολύ μεγάλες ανισότητες μεταξύ διαφόρων επαγγελματικών κατηγοριών: Πρώτον, ανισότητες ως προς τη χρηματοδότηση. Εδώ έχουμε αφενός τις εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών για τους μισθωτούς, ή μόνο των ίδιων των ασφαλισμένων για όσους εργάζονται σε καθεστώς ελεύθερου επαγγελματία. Υπάρχουν διαφορές, και ενώ τα τελευταία χρόνια επιχειρήθηκαν κάποιες αλλαγές στην κατεύθυνση της εξίσωσης, στο δημόσιο τομέα εξακολουθούν να ισχύουν πολύ πιο γενναιόδωρες εργοδοτικές εισφορές. Και αφετέρου την ενίσχυση με δημόσιους πόρους, είτε απ’ ευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό, είτε με τους λεγόμενους «κοινωνικούς πόρους», τις ειδικές κρατήσεις πάνω σε διάφορες υπηρεσίες που καταβάλλουν οι αγοραστές τους υπέρ συγκεκριμένων επαγγελματικών κατηγοριών. Τα πιο γνωστά παραδείγματα επαγγελμάτων όπου η ενίσχυση της υπόλοιπης κοινωνίας προς τα ταμεία τους είναι αναλογικά, δηλαδή ανά ασφαλισμένο, πολύ μεγαλύτερη παρόσο π.χ. η κρατική επιχορήγηση στο ΙΚΑ, είναι οι μηχανικοί, οι νομικοί και οι δημοσιογράφοι. Αποτέλεσμα: λαμβάνουν πολύ υψηλότερες συντάξεις από όσο θα δικαιολογούσαν οι εισφορές που καταβάλλουν από το ατομικό τους εισόδημα.

Καμία μεταρρύθμιση που δεν αντιμετωπίζει την ύπαρξη ανισοτήτων δεν μπορεί να βασιστεί σε κοινωνική συναίνεση και αυτό είναι ένα δεδομένο που δεν φαίνεται να κατανοούν ούτε η κυβέρνηση ούτε οι συνδικαλιστικές οργανώσεις τόσο σε συντεχνιακό επίπεδο όσο και σε κεντρικό.

Aλλά προπάντων απαιτείται μια μελέτη που θα αποτυπώνει επακριβώς τί ισχύει σε κάθε περίπτωση. Διότι η αναγκαία μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος είναι και θέμα ανακατανομής πόρων. Για να μπορέσουν να τη διαπραγματευθούν με το κράτος και τους εργοδότες οι διάφορες κατηγορίες των ασφαλισμένων, αλλά και οι άνεργοι, και οι ανασφάλιστοι που επίσης πρέπει να έχουν δικαιώματα, χρειάζεται να έχουν πλήρη εικόνα της υφιστάμενης κατανομής των πόρων.

Το δεύτερο σημαντικό κομμάτι στο οποίο αναφέρεται είναι η εισφοροδιαφυγή και τα παράδοξα που την συνοδεύουν όπως το γεγονός ότι πριν αποφασίσουμε να την κυνηγήσουμε, πρέπει καταρχήν να σταματήσουμε να την ενθαρρύνουμε.

Ταυτόχρονα, και με ακόμα μεγαλύτερη έμφαση, καταγγέλλεται το απαράδεκτα χαμηλό επίπεδο της μεγάλης πλειονότητας των συντάξεων, που δεν επαρκεί για την κάλυψη των βασικών αναγκών των ηλικιωμένων. Στη δημόσια συζήτηση όμως, όπως διεξάγεται, πολύ λίγο συνδέονται αυτά τα δύο πράγματα: ότι δηλαδή για την πλειονότητα των συνταξιούχων του ΙΚΑ π.χ. οι συντάξεις είναι τόσο χαμηλές επειδή βασίζονται μόνο σε δεκαπέντε χρόνια εισφορών. Και ακόμα λιγότερο αναφέρεται το γεγονός ότι εδώ έχει ενσωματωθεί ένας μηχανισμός που ενθαρρύνει την εισφοροδιαφυγή. Επειδή οι συντάξεις που θα αντιστοιχούσαν σε δεκαπέντε χρόνια εισφορών θα ήσαν ακόμα χαμηλότερες, οι κατώτατες συντάξεις του ΙΚΑ επιχορηγούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό ώστε να φθάσουν σε ένα επίπεδο που αντιστοιχεί σε 23 χρόνια εισφορών. Αλλά έτσι, για κάθε πρόσθετη εισφορά ανάμεσα στα 15 και τα 23 χρόνια ο ασφαλισμένος δεν κερδίζει τίποτα απολύτως.

Τελειώνοντας αναφέρει πολύ σημαντικά στοιχεία από την έκθεση του ΟΟΣΑ Pensions at a Glance 2007 που αποδεικνύουν ότι:

Η σύγκριση με τις άλλες χώρες βοηθάει να καταλάβουμε ότι οι παράμετροι του ελληνικού συστήματος των συντάξεων δεν είναι δυνατό να διατηρηθούν. Το ζήτημα είναι να ανοίξουμε στη χώρα μας μια διαδικασία κοινωνικής διαπραγμάτευσης που να στηρίζεται πάνω σε όλα τα πραγματικά δεδομένα. Για να τις αλλάξουμε, αυτές τις παραμέτρους, σε μια κατεύθυνση ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η πρόταση της ΑΡΣΗ για το ασφαλιστικό έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Written by Christos

19 Μαρτίου 2008 at 12:18 πμ