Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Posts Tagged ‘Διάσπαση

Πες τα Αντώνη!

2 Σχόλια

Πες τα Αντώνη Καρκαγιάννη!

Ο κ. Αντώνης Καρακαγιάννης μου έκλεψε αυτά που από καιρό ήθελα να γράψω: «Γιατί όχι διάσπαση;» τιτλοφορείται το σημερινό του άρθρο στην Καθημερινή. Αντιγράφω εδώ την τελευταία παράγραφο:

Η «ενότητα» ήταν πλαστή και υποκριτική, με παραλυτικά φαινόμενα και κατά την επόμενη περίοδο που το ΠΑΣΟΚ ήταν στην αντιπολίτευση. Προσωπικά πιστεύω ότι η «κάθαρση του δράματος» βρίσκεται στη διάσπαση και όχι στη διατήρηση της «ενότητας» που προ πολλού έπαψε να υπάρχει. Και ελπίζω ότι αυτό θα δώσει νέα δυναμική στην πολιτική ζωή γενικότερα.

Μη με παρεξηγείτε, δεν επιθυμώ ούτε επιδιώκω τη διάσπαση του ΠΑΣΟΚ. Θέλω όμως, επιτέλους, ένα κόμμα με ξεκάθαρες πολιτικές απόψεις, με κυβερνητική πρόταση που να βασίζεται σε αυτές τις απόψεις, ένα κόμμα που να μπορώ και να θέλω να το ψηφίσω όχι με τη λογική του «το μη χείρον, βέλτιστον» αλλά επειδή πράγματι ο πολιτικός του λόγος και οι πολιτικές του θέσεις με εκφράζουν και με εμπνέουν.

Πολλοί, για παράδειγμα, βρίσκουν ελκυστικό τον Συνασπισμό. Εγώ όχι. Όχι γιατί απαραιτήτως διαφωνώ με τις απόψεις τους, όσο γιατί τις θεωρώ ουτοπικές και ανεφάρμοστες. Είναι θλιβερό νομίζω, ένα σύγχρονο αριστερό κόμμα, όπως θέλει να είναι και εν πολλοίς είναι ο Συνασπισμός, να μην έχει πρακτικές, εφαρμόσιμες απόψεις για το Ασφαλιστικό και να απορρίπτει εκ προοιμίου κάθε διάλογο και ν’ απαντάει ειρωνικά στην πρόσκληση της Κυβέρνησης ότι ο διάλογος «να γίνει στην Πανεπιστημίου, ή στην Πλατεία Συντάγματος ή στην πλατεία Αριστοτέλους».

Το ΠΑΣΟΚ σε πολλά, πάμπολλα ζητήματα, ήταν «ήξεις αφίξεις». Ένα ΠΑΣΟΚ που στο όνομα της εξουσίας και της διακυβέρνησης υπέκυπτε στο πολιτικό κόστος και θόλωνε τις θέσεις και τις απόψεις του.

Θα αντιτείνουν μερικοί, από την ίδια παράταξη πάντοτε, ότι δύο πασοκογενή κόμματα, διαφορετικά και ενδεχομένως εχθρικά δεν συναποτελούν «κόμμα εξουσίας» και δεν μπορούν να διαμορφώσουν εναλλακτική πρόταση εξουσίας, ικανή να κλονίσει την κυβέρνηση. Πράγματι, αυτή είναι η κεντρική λογική του διπολικού συστήματος, που κυριάρχησε μετά το 1974 και μέχρι τώρα. Το ένα από τα «δύο κόμματα εξουσίας» να διαδέχεται το άλλο, όχι με διαφορετική «πρόταση εξουσίας» πάντοτε. Συχνότατα με απλή πρόταση διαχείρισης (ή και νομής) της εξουσίας.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η ίδια λογική και το ίδιο σύστημα θα ισχύσει και στο μέλλον. Προσωπικά πιστεύω ότι το σύστημα αυτό εξεμέτρησε το ζην και εξάντλησε τις δυνατότητές του. Ήδη υπέστη σοβαρό κλονισμό στις περασμένες εκλογές, όπου τα δύο μεγάλα κόμματα είδαν τις δυνάμεις τους να μειώνονται και μόλις αποφύγαμε το κυβερνητικό αδιέξοδο. Μερικοί πιστεύουν ότι οι επινοήσεις ενός νέου εκλογικού νόμου θα περισώσουν ένα κουρασμένο και εξαντλημένο πολιτικό σύστημα, κατά πολλούς ήδη πεθαμένο. Ξέρετε γιατί αλλάζουμε τόσο συχνά εκλογικά συστήματα; Γιατί με το καθένα πολύ σύντομα αναιρούνται οι σκοποί για τους οποίους θεσπίστηκε.

Μια κρίση δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Οδυνηρή σίγουρα. Είναι όμως, οι ωδίνες του τοκετού, απ’ το κάτι νέο και διαφορετικό που θα γεννηθεί απ’ αυτή την κρίση, ή είναι οι ωδίνες του θανάτου, καθώς ένα παρηκμασμένο πολιτικό μόρφωμα κλυδωνίζεται από τους τελευταίους του σπασμούς πριν ξεψυχήσει;

Θα επανέλθω πιο τεκμηριωμένα και πιο συγκροτημένα. Ελπίζω…

Advertisements

Written by daskalakos

4 Οκτωβρίου 2007 at 8:17 μμ