Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Posts Tagged ‘Διαδοχή

Δημαγωγία, όχι Δημοκρατία

11 Σχόλια

Ο ύστατος σεβασμός στη Δημοκρατία είναι ν’ αμφισβητείς το αποτέλεσμα και να προσπαθείς ν’ απαξιώσεις τη διαδικασία! Από χθες, πάρα πολλοί, γράφουν και προσπαθούν με τα γραφόμενά τους ν’ απαξιώσουν και την πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα διαδικασία της 11ης Νοεμβρίου, και το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας.

Ας ξεκινήσουμε με τον αγαπητό σε όλους μας κ. Πρετεντέρη:

Το βέβαιο είναι ότι ήδη από χθες το σκηνικό και το ακροατήριο άλλαξαν. Απέναντι στον Παπανδρέου δεν βρίσκεται πλέον ο Βενιζέλος αλλά η ελληνική κοινωνία – αυτή που τον καταψήφισε και το 2004 και το 2007. Ακροατήριό του δεν είναι μόνο οι οπαδοί του ΠαΣοΚ και ακόμη λιγότερο οι πεντακόσιες χιλιάδες εξ αυτών που τον προτίμησαν, αλλά τα έντεκα εκατομμύρια Ελλήνων τα οποία ως τώρα δεν τον έχουν τιμήσει με την εμπιστοσύνη τους.

Η έμφαση δική μου

Μέσα σε μία φράση κατάφερε ν’ απαξιώσει μια διαδικασία που, στους χαλεπούς για την πολιτική καιρούς που ζούμε, κατάφερε να κινητοποιήσει 740.000 πολίτες! Θέλει ταλέντο να το καταφέρεις αυτό τόσο λακωνικά!

Έτσι, για την πλάκα της υπόθεσης, απλώς να σχολιάσω ότι δεν είναι έντεκα εκατομμύρια Ελλήνων των οποίων διεκδικεί την ψήφο το ΠΑΣΟΚ και κατά συνέπεια αναζητεί την εμπιστοσύνη τους ο Γιώργος Παπανδρέου.

  • Κατ’ αρχάς δεν ψηφίζουν 11 εκατομμύρια, ψηφίζουν γύρω στα 9.
  • Δεύτερον, στη Δημοκρατία, ως γνωστόν μέχρι πρότινος, κερδίζει αυτός που θα πείσει τους περισσότερους, όχι όλους.
  • Κανένα κόμμα, ποτέ, δεν έπεισε το σύνολο του πληθυσμού της χώρας!
  • Δεδομένου ότι οι κυβερνήσεις βγαίνουν με ποσοστά από 42% μέχρι 48%, αφαιρώντας πάντα την αποχή, τα άκυρα και τα λευκά, μιλάμε για περίπου 3 εκατομμύρια ψηφοφόρους.
  • Δεδομένου επίσης, ότι το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές πήρε μόλις 267.769 ψήφους λιγότερες από τη Νέα Δημοκρατία, καταλαβαίνουμε αμέσως ότι, για να κυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ, σε πρώτη φάση, αρκεί να πείσει περισσότερους ψηφοφόρους απ’ ότι πείθει η Νέα Δημοκρατία.
  • Και πάλι ο στόχος είναι τα 3 εκατομμύρια ψηφοφόρων.

Επειδή όμως, το άλμα απ’ τις 740.000 μέχρι τα 3.000.000 είναι πολύ μικρό, ακούγεται πολύ πιο ωραίο να πεις ότι ο Γιώργος πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των έντεκα εκατομμυρίων Ελλήνων!

Σε παρόμοιο μήκος κύματος, και ο Στάθης της Ελευθεροτυπίας:

Όμως αυτό που φαίνεται δημοκρατικό -κατευθείαν σχέση του αρχηγού με τον λαό (του)- μπορεί και να μην είναι – δεν είναι.

Ήδη, απ’ όταν για πρώτη φορά ο κ. Γιώργος Παπανδρέου εμβάπτιζε στη λαϊκή νομιμοποίηση το δαχτυλίδι της διαδοχής που του έδωσε ο κ. Σημίτης, πολλοί έβλεπαν το σπέρμα μιας σχέσης που ταιριάζει περισσότερο σε λαϊκό δημαγωγό, παρά σε αρχηγό θεσμικού κόμματος.

Ένα από τα πιο αρχαία κόλπα των τυράννων είναι να παρακάμπτουν οποιοδήποτε σχήμα μπορεί να παράξει πολιτική, διεκδικώντας μια μεσσιανική σχέση με τον λαό τους, του οποίου εμφανίζονται πρόμαχοι, προστάτες κι εντολοδόχοι.

Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου έφερε τα πράγματα για δεύτερη φορά σε αυτό το επίπεδο – εχρίσθη ηγεμών. Ήδη, και οι δικοί του, και οι εχθροί του, μιλούν με μια γλώσσα που δείχνει να αποδέχονται ότι ο Γιώργος θα επανδρώσει τα όργανα του κόμματος, ότι ο Γιώργος θα τα συνθέσει, ότι ο Γιώργος θα αποτυπώσει δίκαια τους συσχετισμούς κι άλλα τέτοια εξόχως αριστερά…

Τα όργανα των κομμάτων (Κεντρικές Επιτροπές, Συνέδρια, Οργανώσεις Βάσης και άλλα) υπάρχουν για να παράγουν πολιτική, να εκλέγουν και να ελέγχουν την ηγεσία του κόμματος, να αποτυπώνουν συσχετισμούς (κατά τη λαϊκή θέληση που επιλέγει τους φορείς των πολιτικών προτάσεων μέσα σε κάθε κόμμα), να απολογούνται στον λαό, να είναι σε επικοινωνία μαζί του.

Όλα αυτά ο Γιωργάκης τα αντικατέστησε (με τη δεύτερη φορά να καθιερώνει την πρώτη) με την ενός ανδρός αρχή, με τη σχέση αρχηγού – λαού, μια σχέση πολιτικώς πρωτόγονη και, τέλος πάντων, εν σχέσει με τη δημοκρατία, παρεκβατική. Το ΠΑΣΟΚ έχει μακράν ιστορία σε κάτι τέτοια, ήδη το στίγμα του γεννήτορά του φαίνεται τώρα αξεπέραστο, υποβαθμίζοντας αυτό το κόμμα σε μοναρχικού τύπου μόρφωμα – αυτό που κοινώς λέμε «οικογένεια», «δυναστεία» και τα υπόλοιπα. Άκρως δεξιά κατάσταση.

Και όλ’ αυτά αφού μας αναφέρει, έτσι για να παίξει κι αυτός λίγο με το θυμικό μας, μερικά άλλα νούμερα σε αντιδιαστολή με τις 740.000 πολιτών που συμμετείχαν στη διαδικασία, και σε αντιδιαστολή με το 58% του Γιωργάκη. Μας θυμίζει ότι

  • Το 24,6% των νέων είναι άνεργοι
  • Το 86% των συντάξεων είναι κάτω από 1.000 €
  • Το 21% των Ελλήνων είναι φτωχοί
  • Το 50% των Ελλήνων είναι χρεωμένοι
  • Το 5,4% των Ελλήνων ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας

Και γι’ αυτό φαντάζομαι φταίνε οι 740.000 πολίτες που συμμετείχαν σε μια ανοιχτή διαδικασία, άκρως δημοκρατική, για να εκλέξουν άμεσα τον αρχηγό του κόμματός τους, προσδοκώντας ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα συμμετέχουν περισσότερο στα πράγματα και στο μέλλον, και ότι οι παραπάνω αριθμοί θα γίνουν κάποια στιγμή παρελθόν.

Πρώτ’ απ’ όλα να θυμίσω εγώ με τη σειρά μου δύο αριθμούς: 583.767 και 361.215.

  • 583.767 ήταν οι ψήφοι που πήρε το ΚΚΕ στις προηγούμενες εκλογές.
  • 361.215 ήταν οι ψήφοι που πήρε ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. στις προηγούμενες εκλογές.

Με άλλα λόγια, μια διαδικασία εκλογής αρχηγού, κινητοποίησε σχεδόν τον ίδιο αριθμό πολιτών που προτίμησαν τα «αυθεντικά» αριστερά κόμματα της Ελληνικής πολιτικής σκηνής. Έτσι, για να έχουμε ένα μέτρο της απήχησης των απόψεών μας.

Από κει και πέρα, καταλαβαίνω το φόβο και του κ. Πρετεντέρη και του Στάθη. Αυτή η κινητοποίηση, αυτή η διαδικασία τάραξε τα στάσιμα νερά του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Λογικός και αναμενόμενος ο φόβος τους. Όπως γράφει και Πάσχος Μανδραβέλης,

Αν θυμηθούμε το σκηνικό του πολέμου που είχαν στήσει τα κανάλια τις 50 ημέρες που προηγήθηκαν της προχθεσινής διαδικασίας, τους κινδύνους που επεσήμαιναν οι ιεροφάντες της πολιτικής, πρέπει να καταλήξουμε αβίαστα σε ένα συμπέρασμα: το μιντιακό σκηνικό γίνεται πολύ πιο συντηρητικό από τις πολιτικές δυνάμεις. Κάθε φορά που κάτι καινούργιο πάει να γίνει, η πλειονότητα των ΜΜΕ προσπαθεί να το φέρει στα μέτρα των κλισέ από τα οποία τρέφεται.

Ο εκλεκτός του κ. Πετεντέρη απέτυχε, οπότε τόσο το χειρότερο για το ΠΑΣΟΚ και το Λαό. Όταν δε, αυτή η δημοκρατική διαδικασία προκαλεί τριγμούς και στα υπόλοιπα κόμματα (δεν είναι τυχαίο που την επομένη κιόλας η ΝΔ βγήκε να πει ότι εκείνοι έχουν κατακτήσει τις «δημοκρατικές» διαδικασίες εδώ και χρόνια), όταν υπερασπίζεσαι τις απόψεις ενός πέρα για πέρα αντιδημοκρατικού κόμματος, όπως το ΚΚΕ, δεν σου μένει παρά μία επιλογή: Να απαξιώσεις τη διαδικασία και να παρουσιάσεις 740.000 πολίτες ως κάτι ανάλογο του ρωμαϊκού όχλου που πανηγύριζε το Θρίαμβο του Αυτοκράτορα.

Εκεί φτάσαμε κ. Στάθη. Να υπερασπίζεσαι τα όργανα ενός κόμματος που έχει σταματήσει να παράγει πολιτική εδώ και πολύ καιρό. Ορισμένες φορές χρειάζεται ένα σοκ. Ορισμένες φορές είναι απαραίτητη μια δημιουργική καταστροφή. Οι πολίτες αυτής της χώρας, με την ψήφο τους στις 16 Σεπτεμβρίου και με τη συμμετοχή τους στις 11 Νοεμβρίου, δίνουν στο ΠΑΣΟΚ την ευκαιρία, την τελευταία ευκαιρία, ν’ αλλάξει. Είναι τουλάχιστον θλιβερό να υποτιμούμε τόσο πολύ τη νοημοσύνη τους και να τους μειώνουμε στο χαμηλό επίπεδο του ρωμαϊκού όχλου…

Η τελευταία προσπάθεια απαξίωσης της διαδικασίας της 11ης Νοεμβρίου, έρχεται χάρη στο buzz, από ένα blog: 9+1 θέσεις κατά της άμεσης εκλογής αρχηγού.

  1. Είναι αποπροσανατολιστική.
  2. Τα κριτήρια επιλογής των ψηφοφόρων είναι εξ ίσου ασαφή και απολιτικά.
  3. Οι ψηφοφόροι του κόμματος είναι σώμα ακατάλληλο για την εκλογή Προέδρου.
  4. Είναι διασπαστική.
  5. Είναι αποσυσπειρωτική.
  6. Είναι απωθητική.
  7. Υπονομεύει το κόμμα, τον Πρόεδρο και τελικά ψαλιδίζει τις πιθανότητες εκλογικής επιτυχίας.
  8. Η εκλογή Προέδρου, εκτρέπεται σε ανάδειξη Αυτοκράτορα.
  9. Η διαδικασία επιδέχεται αμφισβήτησης.
  10. Η άμεση εκλογή δεν ενισχύει τη δημοκρατία.

Εκτός του ότι αυτοί, αν διαβάσετε το κείμενο ολόκληρο, δεν είναι 10 διαφορετικοί λόγοι, αλλά στην ουσία ένας, που δεν είναι καν λόγος, είναι θέση, άποψη, όχι επιχείρημα, πάρτε αυτούς τους 10 «λόγους» και εφαρμόστε την ίδια λογική στην εκλογή βουλευτών, στην εκλογή κυβέρνησης, ή, εκεί που γίνεται, π.χ. ΗΠΑ ή Γαλλία, στην άμεση εκλογή Προέδρου. Αλλάξτε λίγο την προοπτική σας, και θα αντιληφθείτε την ένδεια, αλλά και το φόβο που χαρακτηρίζει αυτή τη συλλογιστική. Αρκεί να πω μόνο, ότι ως αντιπρόταση χρησιμοποιείται η… εκλογή Καραμανλή στη Νέα Δημοκρατία!

Αλήθεια, φαντάζεστε τι αλλαγές θα έφερνε στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας ένας δημοκρατικός άνεμος, μια δημοκρατική πνοή, η δυνατότητα να συμμετέχουν οι ψηφοφόροι τους άμεσα, χωρίς την παρέμβαση των κομματικών μηχανισμών, χωρίς τη διαμεσολάβηση της κομματικής αριστοκρατίας;

Μα τι λέμε τώρα; Μιλάμε για το κόμμα που πιστεύει ότι έχει αποστολή να κυβερνάει την Ελλάδα. Μιλάμε για τους πολιτικούς που πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα ελέω Θεού να ορίζουν τις τύχες της χώρας. Είναι δυνατόν ποτέ να επιτρέψουν στο λαουτζίκο να αποφασίσει αυτός για το συμφέρον του; Σιγά μη ξέρει ο λαουτζίκος καλύτερα το συμφέρον του απ’ την αριστοκρατία του κόμματος. Η πολλή Δημοκρατία βλάπτει!

Είναι προφανές ότι πολλοί, πάρα πολλοί έχουν φοβηθεί απ’ αυτό που έγινε στις 11 Νοεμβρίου…

Written by daskalakos

14 Νοεμβρίου 2007 at 8:40 πμ

Τα παραμύθια που τελείωσαν

leave a comment »

Ήταν μια πολύ καλή ημέρα χθες. Ακόμα και αν είχα μεγάλες διαφωνίες με τον Παπανδρέου, πιστεύω ότι άξιζε την ψήφο μου μόνο και μόνο γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω στην χθεσινή, ιστορική κατά τη γνώμη μου διαδικασία. Δεν είναι λίγο το γεγονός ότι σε όλη την Ευρώπη είμαστε μόλις η δεύτερη περίπτωση μελών κόμματος που αποφασίζουμε άμεσα για ένα διακύβευμα που μέχρι χθες κρινόταν κατά αποκλειστικότητα μέσα σε κλειστές συνεδριάσεις και με διαδικασίες αμφίβολης δημοκρατικής ποιότητας. Είτε μας αρέσει το αποτέλεσμα είτε όχι, είτε είμαστε πικραμένοι είτε χαρούμενοι, πρέπει κάποια στιγμή με ψυχραιμία να παραδεχτούμε το αυτονόητο. Η εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ από την βάση είναι ότι καλύτερο έχει συμβεί στο κομματικό σύστημα τα τελευταία 25 χρόνια. Και υπεύθυνος για αυτό είναι αποκλειστικά ο Γιώργος.

Χθες τελείωσαν πολλά.

Τελείωσε το παραμύθι περί των ικανοτήτων του Παπανδρέου. Η πολιτική του απόδοση στην διάρκεια των εσωκομματικών διαδικασιών ήταν εξαιρετική. Με ζηλευτή στρατηγική, εξουδετέρωσε και προσπέρασε σαν σταματημένο έναν από τους, ομολογουμένως, ικανότερους ανθρώπους της χώρας. Τι ορίζει λοιπόν την προσωπική ικανότητα αν όχι η σύγκριση με τους καλύτερους? Ο Παπανδρέου συγκρότησε μία ευρεία πλειοψηφία, όχι από τύχη, αλλά με το σπαθί του. Σχεδίασε και ακολούθησε πιστά όλα τα βήματα που η πολιτική επιστήμη διδάσκει ότι απαιτούνται για την εξασφάλιση ενός μεγάλου κοινωνικού ρεύματος. Δεν συμφωνώ με όλα, αλλά αναγνωρίζω ότι αποτελούν στοιχεία αποτελεσματικής ηγεσίας.

Τελείωσε το παραμύθι περί των ικανοτήτων το Βενιζέλου. Ακόμη περισσότερο το παραμύθι των ικανοτήτων γενικώς. Σε αυτή τη χώρα είχαμε ανέκαθεν στρεβλή και περιορισμένη αντίληψη για την «ικανότητα». Λαμβάναμε υπόψιν στοιχεία που αποτελούν ενδείξεις αλλά όχι αποδείξεις ικανότητας. Ο κος Βενιζέλος μας έδειξε γλαφυρά ότι η ικανότητα μόνο από ένα στοιχείο μπορεί να προκύψει. Την αποτελεσματικότητα. Και η πολιτική αποτελεσματικότητα του αποδείχθηκε λίγη. Λανθασμένες επιλογές, κακή πολιτική στρατηγική, ανούσιο και αδύναμο κεντρικό μήνυμα. Από ότι φαίνεται, η πολιτική η κοινωνία και η ηγεσία δεν είναι ούτε έδρα της Νομικής ούτε τηλεοπτικό πάνελ, στα οποία ο Βενιζέλος διέπρεψε. Απαιτούν προσωπικότητες πολιτικά ολοκληρωμένες.

Τελείωσε τέλος το παραμύθι ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ένα συνονθύλευμα καρεκλοκένταυρων ανθρώπων που επιζητούν την εξουσία και μόνο αυτή. Ναι υπάρχουν τέτοιοι, πολλοί και έκαναν κουμάντο για πολύ καιρό. Δεν είναι όμως αυτοί το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είναι για πρώτη φορά στην ιστορία του τα 830000 μέλη και φίλοι που ψήφισαν. Και επέλεξαν , προς έκπληξη όλων να συγκρουστούν μετωπικά με μία εμμονή που στοίχειωνε για χρόνια τον χώρο τους. Την εμμονή της εξουσίας

Written by Christos

13 Νοεμβρίου 2007 at 1:40 πμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with ,

Ο Γιώργος έμαθε;

26 Σχόλια

Παπανδρου

Το σκέφτομαι εδώ και μέρες, τη Δεύτερα πήγα στον Κωνσταντή, την Τετάρτη στον Γιώργο.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, τη Δευτέρα 17 Σεπτέμβρη, πόσο ξεγύμνωσαν τον Γιώργο όλοι, είχε μείνει με το Πετσάλνικο (που δεν θα έλεγα ότι εκτιμώ) και με τον πατριώτη μου Καστανίδη (που εκτιμώ αφάνταστα), του χρέωναν τα πάντα, είχε ευθύνες τεράστιες, αλλά δεν ήταν μόνο αυτός που έφταιγε, του χρέωναν το ότι δεν έκανε ανανέωση στο κόμμα άνθρωποι που είναι στο ΠΑΣΟΚ από το 1974 καρφωμένοι σε καρέκλες, μέχρι και η Τόνια Αντωνίου μίλησε για καρέκλες (αυτήν που είχε καρέκλα από τα 15), του καταλόγισε ευθύνες και ο Άκης για το κακό ΠΑΣΟΚ, ο Άκης δηλαδή τι ήταν; Το καλό ΠΑΣΟΚ;

Έμεινε μόνος και γυμνός απέναντι σε όλα τα τέρατα του ΠΑΣΟΚ, έμεινε απέναντι στο κάθε παρλαπίπα της «ανατροπής» να δείχνει την «μπάρα» του Βενιζέλού στο 77% στις δημοσκοπήσεις. Πολλές «αλεπούδες» και «σουπιές» το έπαιζαν σκεπτόμενοι σοφά, περίμεναν να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός και να διαπραγματευτούνε.

Ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, την Τετάρτη στην κοινοβουλευτική ομάδα, αρνήθηκαν να του δώσουν κάτι τελείως συμβολικό, την στήριξη τους, την οποία τους ζήτησε μετά από 10 μέρες υπονόμευση, του αμφισβητούσαν ακόμη και ότι μπορεί να μιλήσει στις προγραμματικές δηλώσεις, έλεγαν ότι πρέπει να είναι ο Νέος Πρόεδρος εκεί.

Διέδιδαν ακόμη και ότι θα παραιτηθεί από την διεκδίκηση.

Ο «αήττητος» Σημίτης μιλούσε για οδυνηρή ήττα.

Μου έδινε την εντύπωση ότι θα τον εκτελέσουν (πολιτικά) με συνοπτικές διαδικασίες σαν τον Ιώνα Δραγούμη.

Είχε μείνει με εμάς μόνο, με ένα 15% – 20% στις δημοσκοπήσεις και τον παρλαπίπα της «ανατροπής» να ρώτα μα πώς και δεν έχει 0% αφού έχασε.

Σήμερα και αφού ο κουρνιαχτός καταλάγιασε, και αφού εμείς που στηρίζουμε τον Γιώργο γίναμε πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία, σήμερα, 50 μέρες μετά, με δεδομένες τις δημοσκοπήσεις και με μηδενικό ρίσκο, στην εθνική συνδιάσκεψη περνούν θέση και οι «σουπιές».

Η πατριώτισσα μου η Αννούλα η Διαμαντοπούλου, μετά από 50 ήμερες νηστεία με νερό και παξιμάδι, και αφού ξεράθηκε το πολιτικό της έντερο από την νηστεία, και αφού βασανιστικέ πολύ για την ήττα του ΠΑΣΟΚ, είδε το όραμα, είπε Γιώργο. Οι Φαρισαίοι μακιγιάρονταν για να το παίζουν ταλαιπωρημένοι από την νηστεία, και αυτοτραυματίζονταν για να λένε ότι πάλευαν με τον Βελζεβούλ, έχουμε ακόμη να δούμε πολλά.

Δεν είναι μόνο η Άννα που για ακόμη μια φόρα τάσσεται με τον νικητή εκ’ του ασφαλούς, είναι όμως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα πολλών στο ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα στην εθνική συνδιάσκεψη όλοι οι πρωτοκλασάτοι προσπαθούν να καβαλλήσουν και να καπηλευτούν το δικό μας ρεύμα, αυτό που στις 17 Σεπτέμβρη μετρούσε 15%.

Γιατί τον Γιώργο τον βγάζουμε αυτήν την φορά εμείς:

Που δεν μασήσαμε την μαλακία του εκλέξιμου και του καταλληλότερου,

Που δεν υποκύψαμε στην Ήττα,

Που στις 17 Σεπτέμβρη δεν μας εμπόδισαν τα gallup να έχουμε όραμα,

Που δεν πάψαμε να πιστεύουμε ότι ο Γιώργος έχει όραμα,

Που θελήσαμε να του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία να το υλοποιήσει,

Που δεν συμβιβαστήκαμε με την εξουσία,

Που δεν έχουμε καρέκλες,

Που δεν κυβερνήσαμε και δεν θα κυβερνήσουμε ποτέ, ακόμη και αν το πασοκ πάρει την εξουσία,

Που απλά θέλουμε να κυβερνήσει κάποιος για εμάς, για την κοινωνική μας τάξη και για την γενιά μας,

Που κοιτάγαμε πάντα από την βιτρίνα και που δεν μας άφηναν και δεν τολμούσαμε να αγγίξουμε,

Που ποτέ δεν είχαμε δύναμη να φωνάξουμε ή και όταν φωνάζαμε κανείς δεν μας άκουγε,

Εμείς οι αδύναμοι, εμείς οι ανώνυμοι,

Πίστευα και πιστεύω ότι θα ήταν μια νίκη, μια «εκδίκηση της γυφτιάς» απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο του πασοκ.

Η ιστορία θα δείξει, αν το κατάλαβε ο Γιώργος, αν έμαθε από της 17σεπτέμβρη, αν ξέρει ποιοι τον στήριξαν πραγματικά.

Λίγο πριν γράψω αυτές τις σκέψεις, έβλεπα στον Alpha στην Μηχανή του Χρόνου ένα αφιέρωμα για τους Δωσίλογους στην περίοδο της Κατοχής.

Οι Γερμανοί εκπαραθύρωναν (κυριολεκτικά) πολλούς από τους συνεργάτες τους πριν αποχωρήσουν φοβούμενοι ότι θα τους προδώσουν μετά την αποχώρηση τους συμφωνά με την προσφιλή τους συνήθεια να προδίδουν.

Όσοι από τους Δωσίλογους επέζησαν και ήταν πολλοί, στα επόμενα χρόνια τους είδαμε τιμητές και αυτούς που έκαναν αντίσταση τους είδαμε στα ξερονήσια.

Ο Γιώργος μίλησε για διαγραφές σε νοοτροπίες και πρακτικές μετά της 12 Νοέμβρη, η ποιο απεχθής νοοτροπία και πρακτική είναι αυτή που βλέπουμε σήμερα μπροστά μας, αυτούς που ακολουθούν τον άνεμο.

Αν ο Γιώργος έμαθε, τους πρώτους που πρέπει να εκπαραθυρώσει πολιτικά είναι τους καιροσκόπους που σήμερα δήθεν τον στηρίζουν.

Ο Βενιζέλος, ο Κουκουλόπουλος, ο Λοβέρδος, κ.α., τη Δευτέρα 17 Σεπτέμβρη μίλησαν και είπαν για μια νέα υποψηφιότητα, μας σόκαραν, τους κατηγόρησα και κατηγορηθήκαν για οργανωμένο σχέδιο, για δημιουργία φράξιας, για προσπάθεια υφαρπαγής της ψήφου μας και της κομματικής εξουσίας μέσα στον κουρνιαχτό της ήττας.

Μπορεί κανείς να πει για αυτούς ότι μίλησαν με ρεαλισμό, με κυνισμό, με παρρησία, έδειξαν ποιος ήταν ο στόχος τους με πολύ ωμό τρόπο και για αυτό μάλλον χάνουν, είχαν τουλάχιστον το πολίτικο θάρρος να δείξουν τους στόχους και τις προθέσεις τους.

Αυτοί που έχουν το θάρρος της άποψης τους έχουν θέση στο ΠΑΣΟΚ.

Αυτοί που δεν έχουν θέση στο ΠΑΣΟΚ που επαγγέλλεται ο Γιώργος είναι οι «σουπιές» οι καιροσκόποι , οι αριβίστες.

Για να δούμε λοιπόν, έμαθε ο Γιώργος; όσα λέει τα εννοεί; και πρωτίστως θα τα κάνει πράξη;

Written by κώστας (provocator)

4 Νοεμβρίου 2007 at 6:29 μμ

Χάσμα γενεών

with one comment

Generation Gap

© Joi / flickr

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλων μας οι πατεράδες, προτιμούν Βενιζέλο, και όλοι τους οι υιοί, προτιμούμε Παπανδρέου.

Έχει να κάνει με το πόσο ρομαντικοί ή κυνικοί είμαστε; Έχει να κάνει με το πόσο ριζοσπαστικοί ή συντηρητικοί είμαστε; Έχει να κάνει με τα βιώματα και την πείρα του καθενός μας; Είναι μια φροϋδική ανάγκη να ξεφύγουμε απ’ τη σκιά του πατέρα και να πορευτούμε ανεξάρτητοι προς την αυτοπραγμάτωση;

Ειλικρινά δεν ξέρω και μου κάνει εντύπωση.

Δεν πιστεύω ότι ο πατέρας μου είναι πιο κυνικός από εμένα. Το αντίθετο μάλιστα. Έχει αντιλήψεις για την πολιτική που τις βρίσκω ώρες-ώρες πολύ ρομαντικές. Είναι όμως, ένας άνθρωπος μετρημένος. Τα μυαλά του ποτέ δεν πήραν αέρα, πατούσε πάντα σταθερά στη γη. Γι’ αυτόν τα πράγματα είναι απλά, χειροπιαστά. Γι’ αυτό και πολλές φορές τα βλέπει άσπρο-μαύρο.

Στο μυαλό του πατέρα μου είναι αδιανόητο ο κόσμος να ψηφίζει αυτόν τον Καραμανλή, αυτή τη Νέα Δημοκρατία. Προτιμά να πιστέψει θεωρίες συνωμοσίας παρά να δεχτεί ότι ο κόσμος δε συμπαθεί πλέον το ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορεί μια τόσο ανίκανη και άθλια κυβέρνηση να παραμένει κυβέρνηση. Ό,τι κι αν έχει κάνει το ΠΑΣΟΚ, είναι πάλι καλύτερο! Κι όσο πιο γρήγορα έρθει στην εξουσία, τόσο το καλύτερο για όλους μας. Αν λοιπόν, ο Βενιζέλος μπορεί να φέρει το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, αμέσως, εδώ και τώρα, τότε ναι, αυτόν υποστηρίζουμε. Καλός ο Γιωργάκης, αλλά λίγος…

Πράγματι, αυτή η κυβέρνηση είναι άθλια. Συμφωνώ, και το έχω γράψει επανειλημμένως ότι δεν άξιζε δεύτερη ευκαιρία. Ειδικά μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου, η Νέα Διακυβέρνηση έπρεπε να αποτελεί παρελθόν. Ο Ελληνικός Λαός όμως, με αποστόμωσε, και μένα και τον πατέρα μου. Με τρόπο εντυπωσιακό!

Εκεί είναι η αντίρρησή μου. Εκεί είναι η ένστασή μου. Εκεί είναι η διαφοροποίησή μου.

Δεν ξέρω αν το ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον Ευάγγελο Βενιζέλο μπορεί να κερδίσει τις εκλογές κόντρα σ’ αυτή τη Νέα Δημοκρατία, όπως έδειξε μια εξόχως αντιφατική δημοσκόπηση που είχε δημοσιεύσει το Έθνος. Πιστεύω όμως, ότι με αρχηγό τον Ευάγγελο Βενιζέλο δε θ’ αλλάξει τίποτα, ούτε στο ΠΑΣΟΚ, ούτε πολύ περισσότερο στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Η κυβέρνηση εξάλλου, κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει το ΠΑΣΟΚ να πάρει τις επόμενες εκλογές. Οι παλινωδίες της δεν έχουν τελειωμό, ενώ στα δύσκολα φαίνεται να κάνει για ακόμη μια φορά πίσω…

Για τον πατέρα μου, η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού είναι ψιλά γράμματα, θεωρίες και αερολογίες. Ο τόπος χρειάζεται μια ισχυρή κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που θα νοιάζεται και λίγο τον λαουτζίκο, μια κυβέρνηση που θα είναι διατεθειμένη να προσπαθήσει να λύσει τα προβλήματα. Για τον πατέρα μου, η Νέα Διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι μια σκέτη αποτυχία, και όσο πιο γρήγορα φύγει, τόσο το καλύτερο.

Φοβάμαι όμως, ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Φοβάμαι ότι η απέχθεια του κόσμου για το ΠΑΣΟΚ είναι πλέον πολύ βαθιά. Αν οι Έλληνες έδωσαν την ψήφο τους στη Νέα Δημοκρατία και στον Κώστα Καραμανλή μετά από τη φοβερή καταστροφή του Αυγούστου, δε βλέπω γιατί να μη την ξαναδώσουν στο άμεσο μέλλον. Αν και η θεωρία του ώριμου φρούτου έχει ήδη αρχίσει να δουλεύει εις βάρος τους, φοβάμαι ότι έχουν ακόμα περιθώρια. Εκτός κι αν…

Εκτός κι αν το ΠΑΣΟΚ απελευθερωθεί απ’ τα δεσμά του παρελθόντος, αρθρώσει λόγο σύγχρονο, ριζοσπαστικό και ουσιαστικό. Εκτός κι αν τα λόγια τα μεγάλα περί ανοιχτού κόμματος γίνουν επιτέλους πραγματικότητα και μπορέσουμε όλοι να συμμετάσχουμε, είτε ως μέλη του ΠΑΣΟΚ, είτε ως απλοί φίλοι, των οποίων όμως, η γνώμη μετράει κι ακούγεται.

Μπορεί ν’ απέτυχε την πρώτη φορά, αλλά, αφού η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, ελπίζω ότι αυτή τη φορά ο Γιώργος Παπανδρέου όντως θα τ’ αλλάξει όλα. Μπορεί να πλανώμαι πλάνην οικτρά. Μπορεί να αποτύχει παταγωδώς. Πάλι. Αλλά ειλικρινά απ’ τον Βενιζέλο δεν περιμένω τίποτα. Απ’ τον Γιωργάκη κάτι έχω να ελπίζω.

Όλ’ αυτά βέβαια, δεν απαντούν το αρχικό ερώτημα.

Γιατί ο πατέρας μου θα ψηφίσει Βενιζέλο κι εγώ Παπανδρέου;

Written by daskalakos

30 Οκτωβρίου 2007 at 1:20 πμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with , ,

gallup GPO

leave a comment »

Σύμφωνα με την έρευνα της GPO είμαι γυναίκα, 60άρα, απόφοιτη πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και κατοικώ κάπου στα βόρειο Αιγαίο.

Βλ�ποντας με την καρδιά

Photo Copyright © by Θετίδιο

Επίσης αυτό που άκουσα – είδα και δεν πίστευα στα αυτιά και στα μάτια μου είναι ότι το 25% των ψηφοφόρων (του ΠΑΣΟΚ) που δεν θέλουν να ψηφίσουν (στις εσωκομματικές εκλογές του πασοκ) ΑΝ ψήφιζαν ΘΑ ψήφιζαν Βενιζέλο.

Τόσα χρόνια εκλογές και gallοp δεν έχω δει να ενδιαφέρει κανέναν τι θα ψήφιζε η αποχή, ενδιαφέρον εύρημα πραγματικά.

Στην όλη ανωνυμία του internet θέλω να δηλώσω δημόσια ότι: είμαι άντρας, 33 χρονών, απόφοιτος Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, με καταγωγή από την Δυτική Μακεδονία και μένω στην Δυτική Θεσσαλονίκη.

Επίσης θα ήθελα να δηλώσω ότι θα πάω να ψηφίσω στις 11 Νοέμβρη στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ γιατί πιστεύω ότι έχω άποψη για το ΠΑΣΟΚ και γιατί έχω όχι μόνο δικαίωμα να την εκφράσω αλλά και υποχρέωση.

Λοιπόν για να κόψουμε τις πίπες του κάθε παρλαπίπα της «Ανατροπής», στις 11 Νοέμβρη ο νέος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ (όποιος και αν είναι αυτός) θα εκλεγεί από όσους θα διαθέσουν το κυριακάτικο πρωινό τους πιστεύοντας ότι έχουν υποχρέωση – δικαίωμα και αισθάνονται την ανάγκη να πάρουν θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Δυστυχώς ή ευτυχώς σε όλα τα αντιπροσωπευτικά συστήματα και όλες τις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, τα αποτελέσματα βγαίνουν με τους ψηφίσαντες και όχι με την αποχή.

Απλά και δημοκρατικά.

Υ.Γ. : Για τον καταλληλότερο, εκλεξιμότερο και δεν ξέρω τι άλλο…

Οι πολίτες ψηφίζουν με τα ίδια κριτήρια πάντα, με βάση την υπόθεση ότι το εκλογικό σώμα δεν έχει μαζική σχιζοφρένια.

Εφόσον οι πολίτες δεν είναι ψυχασθενείς, με τα ίδια κριτήρια που ψήφισαν το 1996 ψήφισαν και το 2000, 2004, 2007 στις εθνικές εκλογές, με τα ίδια θα ψηφίσουν και στις 11 Νοέμβρη και στις ερχόμενες εθνικές εκλογές. Αν θέλουμε να τους πείσουμε ότι τα κριτήρια πρέπει να είναι άλλα, είναι ένα άλλο θέμα πραγματικά ενδιαφέρον. Θέλουμε ;

Written by κώστας (provocator)

23 Οκτωβρίου 2007 at 12:34 πμ

Αγάπες και λουλούδια

3 Σχόλια

Έχω ακούσει πολλά για τους λόγους που με οδηγούν σε πολιτικές επιλογές από αυτούς που διαφωνούν με αυτές. Άλλες φορές είμαι ανώριμος πολίτης, ή μη αρκούντως πολιτικοποιημένος, άλλες φορές έχω προσωπικές ανασφάλειες, απωθημένα ιδιοτέλεια κτλ. Ομολογώ όμως ότι πρώτη φορά ακούω ότι η πολιτική μου τοποθέτηση σχετικά με την επιλογή ηγέτη οφείλεται σε ….. συναισθηματικούς λόγους. Πολλοί από τους υποστηρικτές του κου Βενιζέλου χθες εμμέσως πλην σαφώς με κατηγόρησαν (το πρώτο πρόσωπο είναι συμβολικό προφανώς) ότι αντιμετωπίζω τις διαδικασίες εκλογής στο ΠΑΣΟΚ περίπου ως σαπουνόπερα. Ότι βλέπω τον Παπανδρέου σαν τον Κούρκουλο και τον Βενιζέλο σαν τον Αρτέμη Μάτσα. Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν ότι για να υποτιμήσεις την νοημοσύνη κάποιου δεν χρειάζεται να τον χαρακτηρίσεις ευθέως ανόητο, αρκεί να του προσάψεις μη πολιτικά κριτήρια στις πολιτικές του επιλογές. Και δεν χρειάζεται βέβαια να αναφέρω ότι απαιτείται αρκετή δόση ανοησίας για να υποτιμήσεις την νοημοσύνη μίας διαγραφόμενης πλειοψηφίας.

Μα αλήθεια, γιατί οι πολίτες που πλέον προτιμούν τον Παπανδρέου μετατράπηκαν ξαφνικά σε αισθηματίες? Όταν πριν έναν μήνα οι ίδιοι πολίτες δήλωναν την προτίμηση τους στον κο Βενιζέλο ήταν πιο αντικειμενικοί? Δεν το έκαναν με βάση το συναίσθημα και την πολιτική φόρτιση της στιγμής? Αυτά είναι αστεία πράγματα.

Ωστόσο πρέπει να παραδεχτώ ότι υπάρχει μία δικαιολογία για όσους διαδίδουν αυτά τα πράγματα. Τους βασανίζει ένα παράδοξο ερώτημα: Πως είναι δυνατόν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ να θεωρούν τον Βενιζέλο καταλληλότερο πρωθυπουργό αλλά παρόλα αυτά να επιλέγουν τον Παπανδρέου για πρόεδρό τους? Και είναι μία λογική απορία για όποιον δεν έχει την δυνατότητα να βγει λίγο έξω από το σκηνικό και να δει αυτό που λένε οι φίλοι μας Αμερικανοί «the big picture».

Αν το δεις ψύχραιμα το θέμα, η απάντηση είναι μάλλον εύκολη. Οι περισσότεροι, κι εγώ μέσα σε αυτούς, θεωρούν πράγματι τον Βενιζέλο «ικανότερο» να γίνει πρωθυπουργός, και να νικήσει τον Καραμανλή. Στις παρούσες συνθήκες και με το τρέχον πολιτικό σύστημα, πράγματι «καταλληλότεροι» είναι ηγέτες του τύπου Βενιζέλου. Ας μην ξεχνάμε ότι ο απόλυτος κυρίαρχος της «καταλληλότητας» σήμερα είναι ο Καραμανλής. Θεωρώ λοιπόν και τους δύο «καταλληλότερους» να διαχειριστούν το παρούσα πολιτική πραγματικότητα. Και σέβομαι όσους τους επιλέγουν, δεν πιστεύω ότι το κάνουν για συναισθηματικούς ή άλλους περίεργους λόγους.

Όμως διαφωνώ μαζί τους. Διαφωνώ με την πολιτική πραγματικότητα που εκφράζουν. Διαφωνώ με το τωρινό πολιτικό σύστημα. Θέλω έναν ηγέτη που να είναι ακατάλληλος για πρωθυπουργός σε ένα ακατάλληλο πολιτικό σύστημα. Έναν ηγέτη ωστόσο που θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις εκείνες που θα εξασφαλίσουν ότι στην Ελλάδα του αύριο ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Βενιζέλος θα θεωρούνται καταλληλότεροι. Και αυτή είναι η κατάλληλη Ελλάδα για να ζω.

Για ένα μεγάλο κομμάτι των πολιτών, το να επιβληθεί το ΠΑΣΟΚ στο παραδοσιακό πολιτικό παιγνίδι (κάτι που θα του εξασφαλίσει ο Βενιζέλος) δεν είναι το ζητούμενο. Απαιτούν να αλλάξει το ίδιο το παιγνίδι.

Ο Βενιζέλος είναι ο καλύτερος παίκτης ενός παιγνιδιού που δεν θέλουμε να παίξουμε άλλο.

Ο Παπανδρέου από την άλλη είναι από τους χειρότερους παίκτες σε αυτό το παιγνίδι. Για αυτό και είναι ο μόνος στον οποίο μπορούμε να εμπιστευτούμε την αλλαγή του.

Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με συναισθηματισμούς, αγάπες και λουλούδια…

Written by Christos

16 Οκτωβρίου 2007 at 9:40 μμ

…η πάπισσα Ιωάννα και η εκλεξιμότητα…

with one comment

Όταν εκλέγεται νέος Πάπας πάνε λοιπόν κάποιοι καρδινάλιοι και του πιάνουν τα «καλαμπαλίκια» για να δουν αν είναι άντρας… λες και αυτό θα το κάνει καλό παπά – με αυτά ασχολείται το κονκλάβιο.

Αυτό μου θυμίζει η όλη συζήτηση γύρω από την θεωρία του «εκλέξιμου»: Τα «καλαμπαλίκια» του πολιτικού είναι η «εκλεξιμότητα». Εκεί έχουμε φτάσει στο ΠΑΣΟΚ:

Τι λογοτεχνικός – ποιητικός (και βάλε) οίστρος είναι αυτός που με έχει πιάσει; με έχω εντυπωσιάσει… Όταν μεγαλώσω θα γίνω Πολύδωρας…

Written by κώστας (provocator)

11 Οκτωβρίου 2007 at 10:38 μμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with