Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Posts Tagged ‘ΜΜΕ

Δημαγωγία, όχι Δημοκρατία

11 Σχόλια

Ο ύστατος σεβασμός στη Δημοκρατία είναι ν’ αμφισβητείς το αποτέλεσμα και να προσπαθείς ν’ απαξιώσεις τη διαδικασία! Από χθες, πάρα πολλοί, γράφουν και προσπαθούν με τα γραφόμενά τους ν’ απαξιώσουν και την πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα διαδικασία της 11ης Νοεμβρίου, και το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας.

Ας ξεκινήσουμε με τον αγαπητό σε όλους μας κ. Πρετεντέρη:

Το βέβαιο είναι ότι ήδη από χθες το σκηνικό και το ακροατήριο άλλαξαν. Απέναντι στον Παπανδρέου δεν βρίσκεται πλέον ο Βενιζέλος αλλά η ελληνική κοινωνία – αυτή που τον καταψήφισε και το 2004 και το 2007. Ακροατήριό του δεν είναι μόνο οι οπαδοί του ΠαΣοΚ και ακόμη λιγότερο οι πεντακόσιες χιλιάδες εξ αυτών που τον προτίμησαν, αλλά τα έντεκα εκατομμύρια Ελλήνων τα οποία ως τώρα δεν τον έχουν τιμήσει με την εμπιστοσύνη τους.

Η έμφαση δική μου

Μέσα σε μία φράση κατάφερε ν’ απαξιώσει μια διαδικασία που, στους χαλεπούς για την πολιτική καιρούς που ζούμε, κατάφερε να κινητοποιήσει 740.000 πολίτες! Θέλει ταλέντο να το καταφέρεις αυτό τόσο λακωνικά!

Έτσι, για την πλάκα της υπόθεσης, απλώς να σχολιάσω ότι δεν είναι έντεκα εκατομμύρια Ελλήνων των οποίων διεκδικεί την ψήφο το ΠΑΣΟΚ και κατά συνέπεια αναζητεί την εμπιστοσύνη τους ο Γιώργος Παπανδρέου.

  • Κατ’ αρχάς δεν ψηφίζουν 11 εκατομμύρια, ψηφίζουν γύρω στα 9.
  • Δεύτερον, στη Δημοκρατία, ως γνωστόν μέχρι πρότινος, κερδίζει αυτός που θα πείσει τους περισσότερους, όχι όλους.
  • Κανένα κόμμα, ποτέ, δεν έπεισε το σύνολο του πληθυσμού της χώρας!
  • Δεδομένου ότι οι κυβερνήσεις βγαίνουν με ποσοστά από 42% μέχρι 48%, αφαιρώντας πάντα την αποχή, τα άκυρα και τα λευκά, μιλάμε για περίπου 3 εκατομμύρια ψηφοφόρους.
  • Δεδομένου επίσης, ότι το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές πήρε μόλις 267.769 ψήφους λιγότερες από τη Νέα Δημοκρατία, καταλαβαίνουμε αμέσως ότι, για να κυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ, σε πρώτη φάση, αρκεί να πείσει περισσότερους ψηφοφόρους απ’ ότι πείθει η Νέα Δημοκρατία.
  • Και πάλι ο στόχος είναι τα 3 εκατομμύρια ψηφοφόρων.

Επειδή όμως, το άλμα απ’ τις 740.000 μέχρι τα 3.000.000 είναι πολύ μικρό, ακούγεται πολύ πιο ωραίο να πεις ότι ο Γιώργος πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των έντεκα εκατομμυρίων Ελλήνων!

Σε παρόμοιο μήκος κύματος, και ο Στάθης της Ελευθεροτυπίας:

Όμως αυτό που φαίνεται δημοκρατικό -κατευθείαν σχέση του αρχηγού με τον λαό (του)- μπορεί και να μην είναι – δεν είναι.

Ήδη, απ’ όταν για πρώτη φορά ο κ. Γιώργος Παπανδρέου εμβάπτιζε στη λαϊκή νομιμοποίηση το δαχτυλίδι της διαδοχής που του έδωσε ο κ. Σημίτης, πολλοί έβλεπαν το σπέρμα μιας σχέσης που ταιριάζει περισσότερο σε λαϊκό δημαγωγό, παρά σε αρχηγό θεσμικού κόμματος.

Ένα από τα πιο αρχαία κόλπα των τυράννων είναι να παρακάμπτουν οποιοδήποτε σχήμα μπορεί να παράξει πολιτική, διεκδικώντας μια μεσσιανική σχέση με τον λαό τους, του οποίου εμφανίζονται πρόμαχοι, προστάτες κι εντολοδόχοι.

Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου έφερε τα πράγματα για δεύτερη φορά σε αυτό το επίπεδο – εχρίσθη ηγεμών. Ήδη, και οι δικοί του, και οι εχθροί του, μιλούν με μια γλώσσα που δείχνει να αποδέχονται ότι ο Γιώργος θα επανδρώσει τα όργανα του κόμματος, ότι ο Γιώργος θα τα συνθέσει, ότι ο Γιώργος θα αποτυπώσει δίκαια τους συσχετισμούς κι άλλα τέτοια εξόχως αριστερά…

Τα όργανα των κομμάτων (Κεντρικές Επιτροπές, Συνέδρια, Οργανώσεις Βάσης και άλλα) υπάρχουν για να παράγουν πολιτική, να εκλέγουν και να ελέγχουν την ηγεσία του κόμματος, να αποτυπώνουν συσχετισμούς (κατά τη λαϊκή θέληση που επιλέγει τους φορείς των πολιτικών προτάσεων μέσα σε κάθε κόμμα), να απολογούνται στον λαό, να είναι σε επικοινωνία μαζί του.

Όλα αυτά ο Γιωργάκης τα αντικατέστησε (με τη δεύτερη φορά να καθιερώνει την πρώτη) με την ενός ανδρός αρχή, με τη σχέση αρχηγού – λαού, μια σχέση πολιτικώς πρωτόγονη και, τέλος πάντων, εν σχέσει με τη δημοκρατία, παρεκβατική. Το ΠΑΣΟΚ έχει μακράν ιστορία σε κάτι τέτοια, ήδη το στίγμα του γεννήτορά του φαίνεται τώρα αξεπέραστο, υποβαθμίζοντας αυτό το κόμμα σε μοναρχικού τύπου μόρφωμα – αυτό που κοινώς λέμε «οικογένεια», «δυναστεία» και τα υπόλοιπα. Άκρως δεξιά κατάσταση.

Και όλ’ αυτά αφού μας αναφέρει, έτσι για να παίξει κι αυτός λίγο με το θυμικό μας, μερικά άλλα νούμερα σε αντιδιαστολή με τις 740.000 πολιτών που συμμετείχαν στη διαδικασία, και σε αντιδιαστολή με το 58% του Γιωργάκη. Μας θυμίζει ότι

  • Το 24,6% των νέων είναι άνεργοι
  • Το 86% των συντάξεων είναι κάτω από 1.000 €
  • Το 21% των Ελλήνων είναι φτωχοί
  • Το 50% των Ελλήνων είναι χρεωμένοι
  • Το 5,4% των Ελλήνων ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας

Και γι’ αυτό φαντάζομαι φταίνε οι 740.000 πολίτες που συμμετείχαν σε μια ανοιχτή διαδικασία, άκρως δημοκρατική, για να εκλέξουν άμεσα τον αρχηγό του κόμματός τους, προσδοκώντας ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα συμμετέχουν περισσότερο στα πράγματα και στο μέλλον, και ότι οι παραπάνω αριθμοί θα γίνουν κάποια στιγμή παρελθόν.

Πρώτ’ απ’ όλα να θυμίσω εγώ με τη σειρά μου δύο αριθμούς: 583.767 και 361.215.

  • 583.767 ήταν οι ψήφοι που πήρε το ΚΚΕ στις προηγούμενες εκλογές.
  • 361.215 ήταν οι ψήφοι που πήρε ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. στις προηγούμενες εκλογές.

Με άλλα λόγια, μια διαδικασία εκλογής αρχηγού, κινητοποίησε σχεδόν τον ίδιο αριθμό πολιτών που προτίμησαν τα «αυθεντικά» αριστερά κόμματα της Ελληνικής πολιτικής σκηνής. Έτσι, για να έχουμε ένα μέτρο της απήχησης των απόψεών μας.

Από κει και πέρα, καταλαβαίνω το φόβο και του κ. Πρετεντέρη και του Στάθη. Αυτή η κινητοποίηση, αυτή η διαδικασία τάραξε τα στάσιμα νερά του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Λογικός και αναμενόμενος ο φόβος τους. Όπως γράφει και Πάσχος Μανδραβέλης,

Αν θυμηθούμε το σκηνικό του πολέμου που είχαν στήσει τα κανάλια τις 50 ημέρες που προηγήθηκαν της προχθεσινής διαδικασίας, τους κινδύνους που επεσήμαιναν οι ιεροφάντες της πολιτικής, πρέπει να καταλήξουμε αβίαστα σε ένα συμπέρασμα: το μιντιακό σκηνικό γίνεται πολύ πιο συντηρητικό από τις πολιτικές δυνάμεις. Κάθε φορά που κάτι καινούργιο πάει να γίνει, η πλειονότητα των ΜΜΕ προσπαθεί να το φέρει στα μέτρα των κλισέ από τα οποία τρέφεται.

Ο εκλεκτός του κ. Πετεντέρη απέτυχε, οπότε τόσο το χειρότερο για το ΠΑΣΟΚ και το Λαό. Όταν δε, αυτή η δημοκρατική διαδικασία προκαλεί τριγμούς και στα υπόλοιπα κόμματα (δεν είναι τυχαίο που την επομένη κιόλας η ΝΔ βγήκε να πει ότι εκείνοι έχουν κατακτήσει τις «δημοκρατικές» διαδικασίες εδώ και χρόνια), όταν υπερασπίζεσαι τις απόψεις ενός πέρα για πέρα αντιδημοκρατικού κόμματος, όπως το ΚΚΕ, δεν σου μένει παρά μία επιλογή: Να απαξιώσεις τη διαδικασία και να παρουσιάσεις 740.000 πολίτες ως κάτι ανάλογο του ρωμαϊκού όχλου που πανηγύριζε το Θρίαμβο του Αυτοκράτορα.

Εκεί φτάσαμε κ. Στάθη. Να υπερασπίζεσαι τα όργανα ενός κόμματος που έχει σταματήσει να παράγει πολιτική εδώ και πολύ καιρό. Ορισμένες φορές χρειάζεται ένα σοκ. Ορισμένες φορές είναι απαραίτητη μια δημιουργική καταστροφή. Οι πολίτες αυτής της χώρας, με την ψήφο τους στις 16 Σεπτεμβρίου και με τη συμμετοχή τους στις 11 Νοεμβρίου, δίνουν στο ΠΑΣΟΚ την ευκαιρία, την τελευταία ευκαιρία, ν’ αλλάξει. Είναι τουλάχιστον θλιβερό να υποτιμούμε τόσο πολύ τη νοημοσύνη τους και να τους μειώνουμε στο χαμηλό επίπεδο του ρωμαϊκού όχλου…

Η τελευταία προσπάθεια απαξίωσης της διαδικασίας της 11ης Νοεμβρίου, έρχεται χάρη στο buzz, από ένα blog: 9+1 θέσεις κατά της άμεσης εκλογής αρχηγού.

  1. Είναι αποπροσανατολιστική.
  2. Τα κριτήρια επιλογής των ψηφοφόρων είναι εξ ίσου ασαφή και απολιτικά.
  3. Οι ψηφοφόροι του κόμματος είναι σώμα ακατάλληλο για την εκλογή Προέδρου.
  4. Είναι διασπαστική.
  5. Είναι αποσυσπειρωτική.
  6. Είναι απωθητική.
  7. Υπονομεύει το κόμμα, τον Πρόεδρο και τελικά ψαλιδίζει τις πιθανότητες εκλογικής επιτυχίας.
  8. Η εκλογή Προέδρου, εκτρέπεται σε ανάδειξη Αυτοκράτορα.
  9. Η διαδικασία επιδέχεται αμφισβήτησης.
  10. Η άμεση εκλογή δεν ενισχύει τη δημοκρατία.

Εκτός του ότι αυτοί, αν διαβάσετε το κείμενο ολόκληρο, δεν είναι 10 διαφορετικοί λόγοι, αλλά στην ουσία ένας, που δεν είναι καν λόγος, είναι θέση, άποψη, όχι επιχείρημα, πάρτε αυτούς τους 10 «λόγους» και εφαρμόστε την ίδια λογική στην εκλογή βουλευτών, στην εκλογή κυβέρνησης, ή, εκεί που γίνεται, π.χ. ΗΠΑ ή Γαλλία, στην άμεση εκλογή Προέδρου. Αλλάξτε λίγο την προοπτική σας, και θα αντιληφθείτε την ένδεια, αλλά και το φόβο που χαρακτηρίζει αυτή τη συλλογιστική. Αρκεί να πω μόνο, ότι ως αντιπρόταση χρησιμοποιείται η… εκλογή Καραμανλή στη Νέα Δημοκρατία!

Αλήθεια, φαντάζεστε τι αλλαγές θα έφερνε στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας ένας δημοκρατικός άνεμος, μια δημοκρατική πνοή, η δυνατότητα να συμμετέχουν οι ψηφοφόροι τους άμεσα, χωρίς την παρέμβαση των κομματικών μηχανισμών, χωρίς τη διαμεσολάβηση της κομματικής αριστοκρατίας;

Μα τι λέμε τώρα; Μιλάμε για το κόμμα που πιστεύει ότι έχει αποστολή να κυβερνάει την Ελλάδα. Μιλάμε για τους πολιτικούς που πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα ελέω Θεού να ορίζουν τις τύχες της χώρας. Είναι δυνατόν ποτέ να επιτρέψουν στο λαουτζίκο να αποφασίσει αυτός για το συμφέρον του; Σιγά μη ξέρει ο λαουτζίκος καλύτερα το συμφέρον του απ’ την αριστοκρατία του κόμματος. Η πολλή Δημοκρατία βλάπτει!

Είναι προφανές ότι πολλοί, πάρα πολλοί έχουν φοβηθεί απ’ αυτό που έγινε στις 11 Νοεμβρίου…

Written by daskalakos

14 Νοεμβρίου 2007 at 8:40 πμ

Οι υπονομευτές της συμμετοχικότητας

3 Σχόλια

Photo Copyright © by Madame Li

Στο ΠΑΣΟΚ, όπως και στα υπόλοιπα κόμματα έχουν γίνει πολλές διαδικασίες αλλαγής ηγεσίας. Ωστόσο, η τρέχουσα διαδικασία φαίνεται να έχει παρεκτραπεί σε σχέση με τις υπόλοιπες. Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που διαφοροποιεί την τωρινή εσωκομματική κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ σε σχέση με τις παλαιότερες? Έχουν άραγε γίνει πιο κάφροι τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ? Δεν νομίζω. Όποιος συμμετείχε έστω και στοιχειωδώς σε παρόμοιες διαδικασίες, είτε εντός κομμάτων, είτε μέσα σε συνδικαλιστικές οργανώσεις, είτε μέσα σε ιδιωτικές επιχειρήσεις θα γνωρίζει πολύ καλά ότι τέτοιες συμπεριφορές είναι τόσο κοινές που με ελάχιστο ρίσκο μπορούν να χαρακτηριστούν σχεδόν φυσιολογικές.

Τι άλλαξε λοιπόν? Μα προφανώς η αύξηση της συμμετοχικότητας. Ε και? Θα αναρωτηθούν κάποιοι. Η μεγαλύτερη συμμετοχικότητα, οδηγεί ένα κόμμα σε αυτή την «κατάσταση»? Τα διεθνή παραδείγματα δεν οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα.

Αυτό που μπορεί να υποθέσει κάποιος συνεπώς είναι ότι οι συμμετοχικές διαδικασίες δεν μπορούν για κάποιο λόγο να λειτουργήσουν σωστά στην χώρα μας. Για κάποιο λόγο η συμμετοχική λειτουργία στην Ελλάδα αστοχεί. Για να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα λοιπόν θα πρέπει ίσως να αναζητήσουμε αναφορές σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις αστοχίας.

Όλες οικονομικές θεωρίες των αγορών συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι βασικός παράγοντας αστοχίας μίας αγοράς είναι η ασύμμετρη πληροφόρηση, η μη ισορροπημένη διασπορά της πληροφορίας μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών.

Στη φυσική, ο Heisenberg, απέδειξε ότι υπάρχουν όρια στην πληροφορία που μπορούμε να έχουμε από την φύση, τα οποία οφείλονται στο γεγονός ότι τα όργανα που χρησιμοποιούμε στις μετρήσεις επηρεάζουν σε πολλές περιπτώσεις το μετρούμενο μέγεθος. Η ορθή αντίληψη μας λοιπόν για μία φυσική κατάσταση αστοχεί επειδή τα μέσα που χρησιμοποιούμε για να συλλέξουμε πληροφορία για ένα γεγονός επιδρούν στο ίδιο το γεγονός μεταβάλλοντας το.

Πως κολλάνε όλα αυτά με την συμμετοχική διαδικασία του ΠΑΣΟΚ? Είναι πιο απλό από ότι φαίνεται. Όταν μία λογική και φυσική (πολύ περισσότερο μία κοινωνική) διαδικασία που γενικώς λειτουργεί ικανοποιητικά αστοχεί, τότε κατά πάσα πιθανότητα η αστοχία της οφείλεται σε δυσλειτουργία των μέσων που χρησιμοποιούνται για την πληροφόρηση των εμπλεκομένων.
Και αυτή η υπόθεση νομίζω δεν απαιτεί μεγάλες δόσεις προσπάθειας για να αποδειχθεί στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ. Ο Πάγκαλος και οι δηλώσεις του, οι συμπάθειες και οι έντονες προσωπικές αντιπάθειες, το μίσος, οι προσωπικές αντιπαραθέσεις και τα πολιτικά «προηγούμενα» υπήρχαν ανέκαθεν και σε κάθε εσωκομματική διαδικασία του ΠΑΣΟΚ και όλων των κομμάτων. Δεν χρειαζόταν όμως στο παρελθόν να βγουν παραέξω γιατί κανένας άλλος δεν εμπλεκόταν εκτός από τα ίδια τα στελέχη και τον κομματικό μηχανισμό. Δεν υπήρχε ανάγκη για ευρύτερη πληροφόρηση. Από τη στιγμή όμως που στις διαδικασίες άρχισε να συμμετέχει η βάση τα πράγματα άλλαξαν. Η πληροφόρηση και η ποιότητα της έγινε βασικό συστατικό της διαδικασίας.

Αφού λοιπόν αυτό που άλλαξε είναι η αύξηση της ανάγκης για πληροφόρηση, είναι λογικό να σκεφτεί κανείς ότι ο αδύναμος κρίκος της όλης ιστορίας είναι οι διαχειριστές της πληροφόρησης δηλαδή τα ΜΜΕ.

Νομίζω πως είναι προφανές πλέον σε όλους ότι η πληροφόρηση που παρέχεται από τα ΜΜΕ έχει τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

  • είναι ασύμμετρη, υπερτονίζοντας τις προσωπικές αψιμαχίες και τις προκλητικές δηλώσεις σε βάρος των πολιτικών θέσεων και παρουσιάζοντας φτιαγμένα δεδομένα μετρήσεων της κοινής γνώμης…
  • επηρεάζει άμεσα το γεγονός που παρατηρεί, συντασσόμενη απροκάλυπτα και με παντελή έλλειψη αντικειμενικότητας, με το μέρος του ενός ή του άλλου υποψηφίου και (πάλι) παρουσιάζοντας φτιαγμένα δεδομένα μετρήσεων της κοινής γνώμης…

Συνεπώς, από την πλευρά της οικονομικής θεωρίας αλλά και από την πλευρά της φυσικής, μία τέτοια πληροφόρηση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αστοχία. Το ίδιο προφανώς συμβαίνει και από την πλευρά της πολιτικής.

Αν σκεφτούμε λογικά, η κατάσταση που παρατηρούμε στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι μία κατάσταση ντροπής ούτε φανερώνει παρακμή όπως πολλά στελέχη του ισχυρίζονται μυξοκλαίγοντας . Είναι μία κατάσταση που όλοι ζούμε καθημερινά από την πιο μικρή οικογένεια έως τον μεγαλύτερο διεθνή οργανισμό. Τα στελέχη το ΠΑΣΟΚ είναι άνθρωποι και ανθρώπινα συμπεριφέρονται. Τα ΜΜΕ είναι αυτά που στην ουσία ανάγουν την ανθρώπινη παρόρμηση σε θεσμική ή κομματική δυσλειτουργία. Δεν είναι το ΠΑΣΟΚ που πάει κατά διαβόλου αλλά η προσπάθεια ενίσχυσης της συμμετοχικότητας.

Και πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε. Καμία προσπάθεια συμμετοχικής δημοκρατίας δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει σε αυτόν τον τόπο, όσο υπάρχουν τόσο ανεπαρκείς θεσμοί και εργαλεία πληροφόρησης. Αυτό άλλωστε δεν είναι καινούριο συμπέρασμα. Προκύπτει κάθε φορά που πραγματοποιείται η ύστατη συμμετοχική διαδικασία, οι εκλογές. Η άθλια προεκλογική πραγματικότητα αποτελεί ατράνταχτη απόδειξη για το πως η κακή ποιότητα πληροφόρησης συμπαρασύρει και την ποιότητα της συμμετοχικής διαδικασίας.

Τα ΜΜΕ με την σημερινή τους μορφή, αποτελούν εμπόδιο προς την ενίσχυση της συμμετοχικότητας. Είναι εχθροί της κοινωνίας των πολιτών, και για να είμαστε ειλικρινείς δεν περιμέναμε και κάτι άλλο. Αυτό το εμπόδιο είναι το πρώτο που πρέπει να αντιμετωπιστεί στην πορεία προς μια πολιτική πιο κοντά στον πολίτη.

Οι τρόποι και τα όπλα που θα χρησιμοποιηθούν είναι αντικείμενο συζήτησης, αν και το διαδίκτυο μάλλον έδειξε τον δρόμο. Τρέμω όταν σκέφτομαι το που θα βρισκόταν οι δημοσκοπήσεις αυτή την στιγμή αν ως μοναδική πηγή πληροφόρησης είχαμε την τηλεόραση και τις εφημερίδες. Χωρίς να παινεύουμε το σπίτι μας, είναι πλέον φανερός ο ρόλος που έπαιξε το διαδίκτυο στην ανάκαμψη του Παπανδρέου. Και αυτό θα γίνει περισσότερο φανερό όταν κοπάσει η μπόρα. Ωστόσο, το πάνω χέρι το έχουν ακόμα τα παραδοσιακά ΜΜΕ και έτσι φτάσαμε στο σημείο της πλήρους απαξίωσης μίας κατά τα άλλα φυσιολογικής διαδικασίας.

Βέβαια τα ανόητα επιχειρήματα του τύπου, «δεν τα λέμε εμείς τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ τα λένε» ή «οι δημοσιογράφοι φταίνε που στο ΠΑΣΟΚ σκοτώνονται μεταξύ τους?» δεν θα λείψουν. Πλέον όμως καταλαβαίνουμε κάτι παραπάνω. Διαβάζουμε και αλλού. Μαθαίνουμε και άλλα. Και ξέρουμε από πρώτο χέρι ότι στο ΠΑΣΟΚ τα «Ντουτσε» και «Φύρερ» είναι οι μαλακίτσες που λέγονται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις. Ξέρουμε ότι εκτός από τις μαλακίτσες λέγονται και γράφονται πολύ-πολύ περισσότερα σημαντικά και επί της ουσίας πράγματα στο ΠΑΣΟΚ. Ξέρουμε τέλος, ποιος είναι ο μοναδικός τρόπος να χαρακτηρίσεις αυτούς που ανάμεσα στα σημαντικά και τις μαλακίτσες διαλέγουν να κάνουν πρώτη είδηση τις δεύτερες.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά ο βασικός πυλώνας της δημοκρατίας (τα ΜΜΕ) αποτελούν πλέον τροχοπέδη στην εξέλιξη της. Και όταν ένας πυλώνας ψηλώνει τόσο πολύ που καταντάει να γίνεται εμπόδιο, δεν το κρατάς με νύχια και με δόντια από φόβο μην καταρρεύσει το σύστημα. Απλώς τον αντικαθιστάς άμεσα.

Written by Christos

25 Οκτωβρίου 2007 at 12:28 πμ

Διαφορετικές αναγνώσεις

leave a comment »

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον πώς διαβάζουν τη χθεσινή ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου οι εφημερίδες ένθεν κακείθεν του πολιτικού φάσματος.

Για παράδειγμα ο Γιάννης Πρετεντέρης στο σημερινό του άρθρο στο Βήμα, ειρωνεύεται μόνο και λοιδορεί (ως συνήθως δηλαδή). Φτάνει μέχρι του σημείου ν’ αναφερθεί απαξιωτικά και στον Μίμη Ανδρουλάκη! Αντίθετα στην Καθημερινή βλέπουν τι ενθουσίασε τον Μίμη.

Επισημαίνω εδώ ένα απόσπασμα από την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου, που τράβηξε και την προσοχή των συντακτών της Καθημερινής:

Με ένα ΠΑΣΟΚ, που είχε αφομοιωθεί από τον κυβερνητισμό και είχε ταυτιστεί με τον κρατισμό.

Αυτό ακριβώς θίγει ένα πολύ καλό βιβλίο, «Η Εμπλοκή των Μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα». Ειδικότερα, αυτήν ακριβώς την αφομοίωση του ΠΑΣΟΚ από την Κυβέρνηση επί Σημίτη, επισημαίνει στο δοκίμιό του «Η άνοδος και η πτώση του κρατικού κομματισμού» ο Αλέξανδρος Καζαμίας.

Written by daskalakos

27 Σεπτεμβρίου 2007 at 9:10 πμ