Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Posts Tagged ‘ΠΑΣΟΚ

Θα με πεθάνει αυτό το παιδί, στον τάφο θα με στείλει

3 Σχόλια

Τώρα πάλι θυμήθηκα την μάνα μου…

«Θα με πεθάνει αυτό το παιδί, στον τάφο θα με στείλει»

Γιατί βρε αγόρι μου; Γιατί βρε Γιωργάρα μου; Αφού ούτε ανατροπή θα κάνεις, ούτε ανανέωση γιατί τα λες και μας καυλώνεις και μετά δεν τα κάνεις;

Αν ήσουν γκόμενα θα είχαμε πάθει προστάτη… τόσες φορές….

Τώρα δεν θες; Δεν μπορείς; Δεν ξέρω εγώ τι άλλο… σημασία δεν έχει… πάντως δεν το κάνεις, και πλέον φοβάμαι ότι δεν θα γίνει ποτέ πια.

Μπορεί να μην παραδεχθεί κανείς, όσο και αν σε αγαπάει (γιατί ρε Γιώργο οι περισσότεροι από αυτούς που σε ψηφίσαν τον Νοέμβρη το έκαναν και από αγάπη), ότι είναι η απόλυτη ξεφτίλα να μιλάς για ανανέωση και ανατροπή και να εκλεγείς (με τους γνωστούς μηχανισμούς) Παναγιωτακόπουλο και Πολυζογόπουλο στην πρώτη δεκάδα του Εθνικού Συμβουλίου; Είναι ανανέωση και ανατροπή να βάζεις πάλι τον Παναγιωτακόπουλο στο πολιτικό συμβούλιο (για να είναι ανανέωση ο Παναγιωτακόπουλος πρέπει να ζει κανείς στο Καύκασο). Εδώ να πούμε και τι ήταν ο Παναγιωτακόπουλος, ήταν ο συγκεντρωσιάρχης του Αντρέα, α !!! ήταν και σε έναν όμιλο (όμιλο Γιώργο, όμιλο που αντιπολιτεύονταν τον Σημίτη) και που η κύρια του δραστηριότητα ήταν να βγάζει μια αφίσα κάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου του Ανδρέα. Δηλαδή Γιώργο μου, Χέζε ψηλά και Αγνάντευε.

Είναι ανατροπή το να κάνεις μια πρόταση για το πολιτικό συμβούλιο και αυτήν να προέρχεται από συσχετισμούς δυνάμεων και διατήρηση ισορροπιών;

Ανατροπή είναι να μη βάλεις πρώην υπουργούς και υφυπουργούς και να βάλεις την Τόνια Αντωνίου; Επειδή θες να διατηρήσεις ισορροπίες;

Είναι ανατροπή να υπάρχουν στο περιβάλλον σου τύποι οι οποίοι περιφέρονται τα ονόματα τα τους σε κανάλια και εφημερίδες (δεν ξέρω με ποιο τρόπο…) σαν γραμματείς και δεν ξέρω εγώ τι άλλο… οι οποίοι μας έλεγαν στις εκλογές τον Σεπτέμβρη ότι θα γίνουν υπουργοί αν βγει το ΠΑΣΟΚ γιατί έχουν καλή προσωπική σχέση μαζί σου; (έχω σχετικό post εδώ και μάλιστα είναι το πρώτο : … Το βουβό κλάμα του ψηφοφόρου). Και επειδή όπως είπες και εσύ το Σεπτέμβρη, μετά τις εκλογές θα λέμε αλήθειες, στην Κοζάνη αναφέρομαι και στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, και μαγκιά του ρε Γιώργο που βγήκε πρώτος και με διαφορά και είχε τόση επιμονή (μετά την τρίτη εκλογική αναμέτρηση, 2000, 2004, 2007), αλλά εσύ είπες να λέμε την αλήθεια…

Η απόλυτη ξεφτίλα είναι…

Πού είναι ο παλιός δικός σου ο Καρτάλης, που είναι ο Μίμης, η Μαρία…

Στον Καρτάλη δε συγχωρείς ότι αποσκίρτησε στον Βενιζέλο; Έτσι θα πάμε μπροστά;

Είδα προχθές για πρώτη φορά στην βουλή τον Καρτάλη και χάρηκα μετά από πολύ καιρό.

Απόλυτη ξεφτίλα είναι, αυτό είναι

Τέρμα τα μασημένα λόγια

Ανανέωση με τους: Πολυζωγόπουλος, Παναγιωτακόπουλος, Τζουμάκας, Κατσικαρέλλης….

Δεν με πειράζει ρε Γιώργο να μείνουμε 10, 20, 40 χρονιά αντιπολίτευση, με επίγνωση για αυτό σε ψηφίσαμε.

Την μιζέρια, την γλίτσα και αυτόν τον αργό θάνατο δεν αντέχω…

Οπού και αν πάμε ρε Γιώργο θα πάμε με το κεφάλι ψηλά.

Η παράταξη που δώσαμε το ανάστημα και την ελπίδα που άξιζε σε μερίδιο του ελληνικού λαού που θεωρούνταν μιάσματα, απόκληροι.

Το 1981 μας ψήφιζαν πουτάνες και τραβεστί και ήταν περήφανοι για τον Αντρέα.

Η παράταξη που δεν προσκύνησε την δεξιά (και δεν το λέω εγώ ρε Γιώργη, ο ΠΑΜΠΛΟ το έλεγε στον επικήδειο του Αντρέα στα Νέα)

Όπου και αν πάμε θα πάμε με το κεφάλι ψηλά, σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι…

Και ξέχασα και τον Ραγκούση… γιατί τον Ραγκούση ρε πρόεδρε; δεν λέω εγώ καλή επιλογή (ίσως η μόνη) για εκπρόσωπος τύπου αλλά τώρα που καιγόμαστε… Γραμματέα; σε τι θα σε βοηθήσει σε πολιτικό ή οργανωτικό επίπεδο; Τέτοια ανασφάλεια ρε συ Γιώργη; δεν θες να βάλεις κανέναν αυτόφωτο; φοβάσαι να δημιουργήσεις το νούμερο δύο; Η στην τελική τον έβαλες να βοηθήσει παραπάνω σε επικοινωνιακό επίπεδο; είχες τόσους που γράφουν και σε πολιτικό και σε οργανωτικό και επικοινωνιακό επίπεδο και θα δύο εγώ Ανδρουλάκης και Καρτάλης….

Αν εν τέλει ήθελες πρόεδρε να κάνεις την ανατροπή να μην έκανες καμία πρόταση για κανένα όργανο.

Δεν είναι γιουσουφάκια σου το Πολιτικό Συμβούλιο και ο Γραμματέας, είναι αυτόνομα όργανα όπως και εσύ και σε ένα ανοιχτό δημοκρατικό κόμμα αφήνεις να εκλέγουν τα όργανα ανεπηρέαστα.

Εν τέλει ας τους διορίζεις, να μην εκλέγονται δήθεν για να έχεις άλλοθι και συνυπεύθυνους, να μην λες ότι σε υπονομεύουν κιόλας.

Αλλά τι τα θες, κάθομαι και σκάω και εσείς έχετε τα νέα γραφεία να κάνετε να είναι ευάερα ευήλια και οικολογικά… Εδώ ο κόσμος χάνεται και το μ……. ξυρίζεται.

Υ.Γ. σταχυολογώ άλλες δύο συμβουλές τις μάνας μου (και όχι μόνο της δικής μου φαντάζομαι)

1. Αν την άλλη Πέμπτη που θα πάω στο σχολείο για το τρίμηνο δεν έχεις καλούς βαθμούς, καλύτερα να μην σε βρω όταν γυρίσω σπίτι.

2. Κάνε την προσευχή σου να βγει ο λεκές από το χαλί

buzz it!

Written by κώστας (provocator)

25 Μαρτίου 2008 at 12:55 πμ

Το Ταξίδι

2 Σχόλια

Γεννήθηκα τον Ιούνη του 1974 λίγο πριν την Τουρκική Εισβολή και την πτώση της Χούντας. Το Σεπτέμβρη ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ.

Ο Πατέρας μου είναι ενεργό μέλος από τον Δεκέμβρη του 1974.

Εκεί λοιπόν ξεκινά το ταξίδι. Ήταν αλήθεια ένα ταξίδι με έναν τύπο περίεργο για καπετάνιο. Ήταν εξάλλου και πολλά ταξίδια στην γύρω περιοχή από την Κοζάνη που μεγάλωνα. Από το 1981 που θυμάμαι πηγαίναμε σε Θεσσαλία και Κεντρική Μακεδονία όπου έπιανε λιμάνια ο καπετάνιος και μας έλεγε ιστορίες για τα ταξίδια που θα μας πάει, και το πλήθος ταξίδευε σε χώρες άλλες, ο καπετάνιος είχε μια προτίμηση στις Σκανδιναβικές χώρες, έτσι έλεγαν οι μεγάλοι που κάπου κάπου τους έδειχνε την πυξίδα και τον χάρτη.

Sailing home

© Emmr / flickr

Να μην πολυλογώ την ιστορία την ξέρουμε όλοι, ο καπετάνιος άλλαξε και αρχίσαμε πάλι μεγάλα ταξίδια, και το πλοίο ανακαινίσαμε και προορισμό αλλάξαμε (πηγαίναμε τώρα για κεντρική Ευρώπη).

Σε όλα αυτά τα χρόνια το ΠΑΣΟΚ για εμένα την οικογένεια μου και για την χώρα ήταν ένα περίεργο ταξίδι με τα πάνω και τα κάτω του.

Ήταν και για την χώρα και τον ελληνικό λαό (με την απόφαση του οποίου έφτανε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία).

Υπήρχαν διάφορα που συνέβαιναν, δεν είναι να τα λέμε πλέον, τα έχουμε πει και ξαναπεί.

Στο δια ταύτα τώρα. Φταίει το καράβι που πάλιωσε, φταίει το πλήρωμα, φταίει ο καπετάνιος, δεν ξέρω εγώ τι φταίει…

Σημασία έχει ότι μείναμε με την βαλίτσα στο χέρι πλέον στο λιμάνι.

Όπως λέει και ο ποιητής παρακάτω :

«Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις»

To ΠΑΣΟΚ ήταν ένα δημιούργημα κυρίως της γενιάς που διεθνώς πρωταγωνίστησε. Της γενιάς του Μάη του 68, των Χίπις, κτλ, της γενιάς που στην Ελλάδα ονομάζουμε γενιά του Πολυτεχνείου.

Αυτή η γενιά έκανε το ιστορικό της χρέος και το χρέος της προς την αριστερά και την χώρα, δημιούργησε, και φυσικά όχι με το αζημίωτο για την ίδια.

Πήδηξε βέβαια και τις επόμενες γενιές κανονικά. Πήδηξε την γένια της «Αλλαγής» που λέμε στο ΠΑΣΟΚ, πήδηξε και την δίκη μου γενιά.

Μήπως ήρθε ή ώρα της γενιάς μας πριν είναι αργά.

Αν και πάντα περιμένω το πλοίο του ΠΑΣΟΚ με την βαλίτσα στο χέρι (θες από βίτσιο, θες από παιδικά όνειρα, θες από νοσταλγία για τα παλιά ταξίδια).

Στο πλοίο του Αλαβάνου δεν με ενδιαφέρει το ταξίδι, πάει πίσω σε παγωμένες χώρες, σε παλιούς προορισμός, βασικά πάει στη Χώρα του Ποτέ, (τα εξηγεί καλύτερα ο Christos στο Δεν είμαστε παιδιά του Αλαβάνου), γιατί το πλοίο του Αλαβάνου είναι, μην ξεχνιόμαστε.

Μήπως ήρθε η ώρα για το δικό μας ταξίδι, με δικό μας πλοίο και δικό μας καπετάνιο.

Και εδώ είναι όλα, δεν θα ξεχάσουμε το πλοίο που για πρώτη φόρα μπαρκάραμε (όμορφα τα λέει ο ποιητής)

Πώς βγάζουν Ναυτικό Φυλλάδιο, θυμάται κανείς στο ΠΑΣΟΚ;

Livret de Marin

buzz it!

Written by κώστας (provocator)

23 Μαρτίου 2008 at 10:39 μμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with ,

Keep Walking

leave a comment »

Δυο τρεις κουβέντες.

Στις 11 Νοέμβρη ο ΓΑΠ εκλέχθηκε αρχηγός ανεξάρτητα από το άμεσο αποτέλεσμα που θεωρητικά μπορούσε να επιτύχει. Αυτό που λέγαμε πολλοί από τους υποστηρικτές του (και μέσα από αυτό το blog) ήταν ότι εμπιστευόμαστε τον ΓΑΠ ανεξάρτητα από το εκλογικά αποτελέσματα. Εκείνο ήταν και το μόνο λογικό συμπέρασμα που μπορούσε κανείς να βγάλει από τα Gallup εκείνης της περιόδου, που ενώ οι ψηφοφόροι πίστευαν ότι ο Βενιζέλος θα κέρδιζε ενδεχομένως τις εκλογές, οι ίδιοι επέλεγαν Παπανδρέου.

Με αυτό το βασικό δίλημμα φτάσαμε στην 11 Νοέμβρη και επιλέξαμε τον ΓΑΠ.

Γιατί λοιπόν τέτοιος πανικός με βάση τα τελευταία Gallup;

Είναι αλήθεια επίσης ότι δώσαμε μια νέα εκλογή στον ΓΑΠ με βάση την εικόνα τις περιόδου Σεπτέμβριος – Νοέμβριος 2007.

Είναι επίσης αλήθεια ότι αυτή η εικόνα άλλαξε και πάλι στις 12/11/2007.

Ο ΓΑΠ κατηγορήθηκε για την κατά μέτωπο επίθεση στα ΜΜΕ, μα δεν επιτέθηκε, αλλά αμύνθηκε στα ΜΜΕ, που τον καλούσαν με πρώτο, το πρώτο πρωτοσέλιδο του Βήματος στις 18/09/2007 «Παραιτηθείτε κύριε Πρόεδρε».

Τα ΜΜΕ δεν τα είχαμε και σε άλλες δύσκολες περιόδους και όμως προχωρήσαμε, όπως επίσης σε άλλες περιόδους τα είχαμε μαζί μας (και αυτό το πληρώνουμε) και παρόλα αυτά χάσαμε.

Την χλεύη και τον σαδισμό την αντιμετωπίσαμε ξανά.

Αυτό που ίσως δεν αντιμετωπίσαμε ξανά είναι την χαμένη μας αυτοεκτίμηση.

Το αυτoμαστίγωμα και η μαζοχιστική αυτοκριτική μας ίσως σταματήσουν όταν πρόσωπα που έχουν τους δικούς τους αρνητικούς συνειρμούς βγουν από το κάδρο.

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι ο Γιώργος και με δική του ευθύνη (αλλά όχι τη κύρια) έχει αποδομηθεί τόσο που ίσως τα πράγματα πλέον να είναι μη αναστρέψιμα.

Σε πείσμα των σημείων των καιρών, θα περιμένω να δω ξανά αύριο (και όχι μόνο αύριο) τον Γιώργο της περιόδου Σεπτεμβρίου – Νοεμβρίου 2007 και θα συνεχίζω να περπατώ μαζί του.

Keep Walking λοιπόν μέχρι το τέλος, μέχρι τον στόχο.

Keep Walking

Written by κώστας (provocator)

12 Μαρτίου 2008 at 9:04 μμ

Το χειμώνα ετούτο, άμα τον πηδήξουμε, για άλλα δέκα χρόνια καθαρίσαμε

with one comment

Πολλές φορές σε αυτό εδώ το blog ένοιωσα την ανάγκη να προσυπογράψω τα κείμενα των άλλων δύο, θα το κάνω για ακόμη μία φόρα σήμερα: Κάντε μας τη χάρη…

©  h-e-d / flickr

Επέλεξα τον Γιώργο στις τελευταίες εκλογές προέδρου. Ο ΓΑΠ θα κριθεί από τις επιλογές του αυτήν την χρονική περίοδο, αυτός κέρδισε και αυτός θα κριθεί. Θα κριθεί από το άμεσο αποτέλεσμα, όχι από το αν θα κερδίσει η όχι τις εκλογές, αλλά από το αν θα μπορέσει να δημιουργήσει ένα νέο ΠΑΣΟΚ. Αυτό υποσχέθηκε. Για αυτό πήρε μια δεύτερη ευκαιρία. Μια δεύτερη ευκαιρία για να παρουσιάσει κάτι νέο. Για κάτι νέο που δεν κατορθώσαμε να δώσουμε και να δούμε στο ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια. Δεν πήρε μια λευκή επιταγή. Θα κριθεί λοιπόν από τις επιλογές του άμεσα, διότι προσωπικά δεν είμαι «Μαθουσάλας», δεν με ενδιαφέρει πως θα τον χαρακτηρίσει ο ιστορικός του μέλλοντος, με ενδιαφέρει να δω την ζωή μου να αλλάζει, την κοινωνία να γίνεται πιο δίκαιη και οι ευκαιρίες να είναι περισσότερες για όλους. Αυτό ήταν που κάναμε με τον Γιώργο και αυτό ζητάμε να κάνει και αυτός.

Τις τελευταίες μέρες έχουμε δει ένα περίεργο σίριαλ διάσπασης το οποίο δείχνει να απομακρύνεται. Ένα σίριαλ που ξεκίνησε με το ενδεχόμενο ίδρυσης ομίλου από την πλευρά Βενιζέλου. Ο ΓΑΠ πρόβαλε την επιθυμία του να μην δημιουργηθεί ο όμιλος του Βενιζέλου. Κατά εμένα μια παράλογη και αναίτια επιθυμία. Δεν είχε τίποτα να φοβηθεί. Δείχνει ανασφάλεια η το χειρότερο δείχνει την εμμονή να βρεθεί το πρόσχημα που θα οδηγήσει κάποιους εκτός ΠΑΣΟΚ, και αυτό είναι το χειρότερο. Ο Βενιζέλος σε μια κίνηση ανέλπιστη έκανε πίσω. Έκανε πίσω ίσως γιατί δεν του βγήκαν τα κουκιά, αλλά το αποτέλεσμα μετράει, Έκανε πίσω.

Επειδή όμως πολλά ακούσαμε για την διάσπαση ας διατυπώσω και εγώ κάποιες σκέψεις.

  • Στις εκλογές προέδρου όπως αυτές του ΠΑΣΟΚ ένας εκλέγεται πρόεδρος και μόνος αυτός αποκτά θεσμική θέση στο κόμμα, ο «χαμένος» δυστυχώς η ευτυχώς μπορεί να παραμένει κορυφαίο στέλεχος αλλά δεν γίνεται ούτε τυπικά ούτε άτυπα αντιπρόεδρος, γραμματέας ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο.
  • Στο ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει αυτήν την στιγμή σαφής διαχωρισμός ανάμεσα σε ιδεολογικά ρεύματα και σίγουρα η εκλογή του Νοέμβρη δεν έγινε με αυτό το κριτήριο. Είναι χαρακτηριστικό ότι εδώ και δύο μήνες ακούμε για το «Ρεύμα Βενιζέλου» το οποίο μέχρι και σήμερα παραμένει ανώνυμο, παραμένει ανώνυμο για αυτόν ακριβώς τον λόγο, διότι σε αυτό το ρεύμα θεωρητικά ανήκει ο Παπαντωνίου και ο Κουλούρης, ο μόνος χαρακτηρισμός για ένα τέτοιο ρεύμα είναι «Ρεύμα Πριονωτό Εναλλασσόμενο».
  • Δυστυχώς σε αυτές τις εκλογές που είδαμε, τα στρατόπεδα επανδρώθηκαν και με προσωπικές συμπάθειες – αντιπάθειες, και με καιροσκοπισμούς, και με προσωπικές φιλοδοξίες. Αυτό ίσως αναδεικνύει και μια ιδεολογική σύγχυση και ανεπάρκεια στο ΠΑΣΟΚ. Ίσως το μόνο ενδιαφέρον πολιτικό ζήτημα που τέθηκε (και αυτό έγινε από τον ΓΑΠ) ήταν η απαλλαγή από τον κυβερνητισμό και ίσως αυτό να ήταν αυτό που κέρδισε. Είναι άλλο βέβαια η απαλλαγή από τον κυβερνητισμό και άλλο η αποποίηση από το ότι είσαι ένας μεγάλος πολιτικός παράγοντας της χώρας που στόχο έχει να διαμορφώσει την πορεία της χώρας.

Δεν μπορώ να καταλάβω με βάση όλα αυτά τι Όμιλος είναι αυτός που θα ιδρύσει το «Ρεύμα Βενιζέλου». Όπως όμως δεν μπορώ να καταλάβω και την εμμονή της πλευράς του προέδρου να μην ιδρυθεί. Αν νοιώθουν τόση ανασφάλεια μετά από μια πανηγυρική νίκη και ανατροπή του Νοέμβρη μάλλον είναι πρόβλημα ανεπάρκειας. Εν τέλει, αν είναι ο ΓΑΠ μετά από 4 χρόνια να διαμορφώσει το αρχηγικό του προφίλ διαγράφοντας το Βενιζέλο τότε μάλλον υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Επίσης το θεωρώ αδιανόητο, πολιτικά ανήθικο και πολιτικό παράδοξο να αισθάνεται απειλή ο νικητής από τον χαμένο και να τον διαγράφει.

Η πλευρά Βενιζέλου όλο αυτό το χρονικό διάστημα αγνοήθηκε και είναι μια αλήθεια αυτό, αλήθεια η οποία δεν τιμά την πλευρά του προέδρου, είναι όμως αυτός λόγος να αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ; Μάλλον έχουν υπερεκτιμήσει τον εαυτό τους, μάλλον είναι από τους καλομαθημένους στο ΠΑΣΟΚ και μάλλον έχει ο ίδιος μικρή πορεία στο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ στα34 χρόνια της πορείας του έχει αγνοήσει και αποκλείσει πρόσωπα, κοινωνικές ομάδες μεγαλύτερου πολιτικού βάρους και ολόκληρες και πραγματικές πολιτικές του τάσεις. Αν κάθε φόρα διασπώνταν ή αυτοί αποχωρούσαν τώρα το ΠΑΣΟΚ θα ήταν μια Λέσχη Φίλων του Ανδρέα και θα ήταν πρόεδρος ο Κατσιφάρας.

Αυτές οι γραμμές θα δημοσιοποιηθούν σε blog και θέλω να σημειώσω το εξής. Μέσα στον μήνα που πέρασε ξεκίνησε μια ιστορία με τις συναντήσεις των bloggers του ΠΑΣΟΚ, ο Christos πήγε στην Αθήνα και είχα σκοπό να πάω και εγώ στην Θεσσαλονίκη το περασμένο Σάββατο. Δεν μπόρεσα όμως να πάω, και Σάββατο βράδυ επιστρέφοντας πήρα την Κυριακάτικη. Εκεί διάβασα ότι έγιναν συναντήσεις των bloggers του ΓΑΠ. Πρώτον, πουθενά δεν αναφέρονταν στις προσκλήσεις για bloggers του ΓΑΠ, αλλά για bloggers του ΠΑΣΟΚ. Αν αυτό δεν είναι πολιτικό καπέλωμα, τότε τι είναι; Δεύτερο παράδοξο είναι ότι κάποιές διάνοιες αποφάσισαν θέλοντας να προσφέρουν υπηρεσίες στο ΓΑΠ να τον υποβιβάσουν από δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο σε ομαδάρχη και κομματάρχη τρίτης κατηγορίας (με την όλη ιστορία των προσωπικών του bloggers).
Κλείνοντας (γιατί όλοι πρέπει κάποτε να ολοκληρώνουμε…)

Μία διάσπαση που θα προέρχονταν από ιδεολογικές διαφορές θα είχε τα αρνητικά της αλλά θα είχε και το ενδιαφέρον της. Μια διάσπαση που προέρχεται από ανασφάλειες, προσωπικές φιλοδοξίες και εγωισμούς το μόνο που θα προσφέρει είναι δύο κόμματα, ένα μεγάλο ΣΥΡΙΖΑ και ένα ΔΗΚΚΙ τα οποία θα ξεφτίσουν με την πάροδο του χρόνου και θα ξεκατινιάζονται μεταξύ τους για να μπορέσουν να βρουν διαχωριστικές γραμμές.

Και επειδή διάφοροι νομίζουν ότι βλέπουν οράματα για το τέλος του δικομματισμού (σε αυτούς θα επανέρθουμε), εγώ αυτό που βλέπω είναι ο δικομματισμός να παραμένει αλλά με δεσπόζον κόμμα. Αν αυτός είναι ο στόχος τους να μας το πουν και εμάς, για να πάψουμε να τους βλέπουμε με την γνωστή συμπάθεια Αυτά για ένα κόμμα που λέγεται ότι είναι το μεγαλύτερο ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ της Ευρώπης. Αυτήν την τύχη του επιφυλάσσουν τελικά κάποιοι εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ.

Written by κώστας (provocator)

30 Ιανουαρίου 2008 at 11:01 μμ

Κάντε μας τη χάρη…

leave a comment »

Την ώρα που δημοσιογράφοι ταλαντευόμενοι μεταξύ ηλιθιότητας και αλητείας καταρρακώνουν την κοινωνική μας αξιοπρέπεια. Την ώρα που η κυβέρνηση διαψεύδει ακόμη και αυτούς που πίστεψαν ότι η οικολογική καταστροφή του καλοκαιριού ήταν ότι χειρότερο μπορούσαμε να δούμε από αυτή. Την ώρα που παρουσιάζονται επιτέλους οι πιο ενδιαφέρουσες πολιτικές θέσεις που είδαμε την τελευταία δεκαετία. Την ώρα που θα άρχιζε επιτέλους ο αναμενόμενος διάλογος.

© Shuck / flickr

Αυτή την ώρα διάλεξαν ο πρόεδρος και ο wannabe πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ για να παίξουν της κουμπάρες.

Ας τελειώσει αυτό το παραμύθι εδώ και τώρα. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να προβεί σε νέες πολιτικές ανοησίες.

Ας σοβαρευτούμε επιτέλους:

Ένα σοβαρό ανοιχτό στα μέλη του κόμμα υποστηρίζει (δεν επιτρέπει απλώς) την αυτό οργάνωση, την δημιουργία πολιτικών πρωτοβουλιών, ομίλων ιδεών, ΜΚΕ και λοιπών συμμετοχικών και συλλογικών διαδικασιών από ΟΛΟΥΣ, ανεξάρτητα από τις ηγετικές τους βλέψεις, την ικανότητα τους ή την πολιτική ανασφάλεια που δημιουργούν στην ηγετική ομάδα. Οι ίσες ευκαιρίες συμμετοχής και αυτο οργάνωσης είναι δικαίωμα όλων των μελών, από το τελευταίο μέχρι και το ΔΕΥΤΕΡΟ από την κορυφή.

Από την άλλη, ένας σοβαρός ηττημένος δελφίνος θα πρέπει να έχει την αξιοπρέπεια να συνεχίσει τον αγώνα του με επι της ουσίας κινήσεις που θα τον φέρνουν πιο κοντά σε αυτούς που τον αρνήθηκαν. Οι αποδεδειγμένα καινού περιεχομένου πρωτοβουλίες ίδρυσης ομίλων που δρουν σαν βιτρίνες για κάθε απεγνωσμένη προσπάθεια ανάκτησης του κομματικού μηχανισμού, θίγουν ανεπανόρθωτα το κύρος και του εμπνευστή τους αλλά και των διακοσμητικών απόστρατων ακαδημαϊκών (με καθυστερημένες πολιτικές ευαισθησίες) που συνήθως τις πλαισιώνουν στα πρώτα και μοναδικά βήματα τους.

Το ζητάμε σαν χάρη, οι δύο κορυφαίοι σύντροφοί μας να σοβαρευτούν και να προστατεύσουν την πολιτική αξιοπιστία του κόμματος με κάθε προσωπικό κόστος.

Αν δεν μας κάνουν την χάρη, τότε δεν μένει άλλη λύση από την διάσπαση σε κόμματα μικρά και αδύναμα να αλλάξουν την πορεία του τόπου. Αν αποδείξουν ότι μόνο τέτοια κόμματα είναι ικανοί να διοικούν, τέτοια κόμματα ας έχουν.

Written by Christos

26 Ιανουαρίου 2008 at 11:50 μμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with , ,

Δημαγωγία, όχι Δημοκρατία

11 Σχόλια

Ο ύστατος σεβασμός στη Δημοκρατία είναι ν’ αμφισβητείς το αποτέλεσμα και να προσπαθείς ν’ απαξιώσεις τη διαδικασία! Από χθες, πάρα πολλοί, γράφουν και προσπαθούν με τα γραφόμενά τους ν’ απαξιώσουν και την πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα διαδικασία της 11ης Νοεμβρίου, και το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας.

Ας ξεκινήσουμε με τον αγαπητό σε όλους μας κ. Πρετεντέρη:

Το βέβαιο είναι ότι ήδη από χθες το σκηνικό και το ακροατήριο άλλαξαν. Απέναντι στον Παπανδρέου δεν βρίσκεται πλέον ο Βενιζέλος αλλά η ελληνική κοινωνία – αυτή που τον καταψήφισε και το 2004 και το 2007. Ακροατήριό του δεν είναι μόνο οι οπαδοί του ΠαΣοΚ και ακόμη λιγότερο οι πεντακόσιες χιλιάδες εξ αυτών που τον προτίμησαν, αλλά τα έντεκα εκατομμύρια Ελλήνων τα οποία ως τώρα δεν τον έχουν τιμήσει με την εμπιστοσύνη τους.

Η έμφαση δική μου

Μέσα σε μία φράση κατάφερε ν’ απαξιώσει μια διαδικασία που, στους χαλεπούς για την πολιτική καιρούς που ζούμε, κατάφερε να κινητοποιήσει 740.000 πολίτες! Θέλει ταλέντο να το καταφέρεις αυτό τόσο λακωνικά!

Έτσι, για την πλάκα της υπόθεσης, απλώς να σχολιάσω ότι δεν είναι έντεκα εκατομμύρια Ελλήνων των οποίων διεκδικεί την ψήφο το ΠΑΣΟΚ και κατά συνέπεια αναζητεί την εμπιστοσύνη τους ο Γιώργος Παπανδρέου.

  • Κατ’ αρχάς δεν ψηφίζουν 11 εκατομμύρια, ψηφίζουν γύρω στα 9.
  • Δεύτερον, στη Δημοκρατία, ως γνωστόν μέχρι πρότινος, κερδίζει αυτός που θα πείσει τους περισσότερους, όχι όλους.
  • Κανένα κόμμα, ποτέ, δεν έπεισε το σύνολο του πληθυσμού της χώρας!
  • Δεδομένου ότι οι κυβερνήσεις βγαίνουν με ποσοστά από 42% μέχρι 48%, αφαιρώντας πάντα την αποχή, τα άκυρα και τα λευκά, μιλάμε για περίπου 3 εκατομμύρια ψηφοφόρους.
  • Δεδομένου επίσης, ότι το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές πήρε μόλις 267.769 ψήφους λιγότερες από τη Νέα Δημοκρατία, καταλαβαίνουμε αμέσως ότι, για να κυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ, σε πρώτη φάση, αρκεί να πείσει περισσότερους ψηφοφόρους απ’ ότι πείθει η Νέα Δημοκρατία.
  • Και πάλι ο στόχος είναι τα 3 εκατομμύρια ψηφοφόρων.

Επειδή όμως, το άλμα απ’ τις 740.000 μέχρι τα 3.000.000 είναι πολύ μικρό, ακούγεται πολύ πιο ωραίο να πεις ότι ο Γιώργος πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των έντεκα εκατομμυρίων Ελλήνων!

Σε παρόμοιο μήκος κύματος, και ο Στάθης της Ελευθεροτυπίας:

Όμως αυτό που φαίνεται δημοκρατικό -κατευθείαν σχέση του αρχηγού με τον λαό (του)- μπορεί και να μην είναι – δεν είναι.

Ήδη, απ’ όταν για πρώτη φορά ο κ. Γιώργος Παπανδρέου εμβάπτιζε στη λαϊκή νομιμοποίηση το δαχτυλίδι της διαδοχής που του έδωσε ο κ. Σημίτης, πολλοί έβλεπαν το σπέρμα μιας σχέσης που ταιριάζει περισσότερο σε λαϊκό δημαγωγό, παρά σε αρχηγό θεσμικού κόμματος.

Ένα από τα πιο αρχαία κόλπα των τυράννων είναι να παρακάμπτουν οποιοδήποτε σχήμα μπορεί να παράξει πολιτική, διεκδικώντας μια μεσσιανική σχέση με τον λαό τους, του οποίου εμφανίζονται πρόμαχοι, προστάτες κι εντολοδόχοι.

Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου έφερε τα πράγματα για δεύτερη φορά σε αυτό το επίπεδο – εχρίσθη ηγεμών. Ήδη, και οι δικοί του, και οι εχθροί του, μιλούν με μια γλώσσα που δείχνει να αποδέχονται ότι ο Γιώργος θα επανδρώσει τα όργανα του κόμματος, ότι ο Γιώργος θα τα συνθέσει, ότι ο Γιώργος θα αποτυπώσει δίκαια τους συσχετισμούς κι άλλα τέτοια εξόχως αριστερά…

Τα όργανα των κομμάτων (Κεντρικές Επιτροπές, Συνέδρια, Οργανώσεις Βάσης και άλλα) υπάρχουν για να παράγουν πολιτική, να εκλέγουν και να ελέγχουν την ηγεσία του κόμματος, να αποτυπώνουν συσχετισμούς (κατά τη λαϊκή θέληση που επιλέγει τους φορείς των πολιτικών προτάσεων μέσα σε κάθε κόμμα), να απολογούνται στον λαό, να είναι σε επικοινωνία μαζί του.

Όλα αυτά ο Γιωργάκης τα αντικατέστησε (με τη δεύτερη φορά να καθιερώνει την πρώτη) με την ενός ανδρός αρχή, με τη σχέση αρχηγού – λαού, μια σχέση πολιτικώς πρωτόγονη και, τέλος πάντων, εν σχέσει με τη δημοκρατία, παρεκβατική. Το ΠΑΣΟΚ έχει μακράν ιστορία σε κάτι τέτοια, ήδη το στίγμα του γεννήτορά του φαίνεται τώρα αξεπέραστο, υποβαθμίζοντας αυτό το κόμμα σε μοναρχικού τύπου μόρφωμα – αυτό που κοινώς λέμε «οικογένεια», «δυναστεία» και τα υπόλοιπα. Άκρως δεξιά κατάσταση.

Και όλ’ αυτά αφού μας αναφέρει, έτσι για να παίξει κι αυτός λίγο με το θυμικό μας, μερικά άλλα νούμερα σε αντιδιαστολή με τις 740.000 πολιτών που συμμετείχαν στη διαδικασία, και σε αντιδιαστολή με το 58% του Γιωργάκη. Μας θυμίζει ότι

  • Το 24,6% των νέων είναι άνεργοι
  • Το 86% των συντάξεων είναι κάτω από 1.000 €
  • Το 21% των Ελλήνων είναι φτωχοί
  • Το 50% των Ελλήνων είναι χρεωμένοι
  • Το 5,4% των Ελλήνων ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας

Και γι’ αυτό φαντάζομαι φταίνε οι 740.000 πολίτες που συμμετείχαν σε μια ανοιχτή διαδικασία, άκρως δημοκρατική, για να εκλέξουν άμεσα τον αρχηγό του κόμματός τους, προσδοκώντας ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα συμμετέχουν περισσότερο στα πράγματα και στο μέλλον, και ότι οι παραπάνω αριθμοί θα γίνουν κάποια στιγμή παρελθόν.

Πρώτ’ απ’ όλα να θυμίσω εγώ με τη σειρά μου δύο αριθμούς: 583.767 και 361.215.

  • 583.767 ήταν οι ψήφοι που πήρε το ΚΚΕ στις προηγούμενες εκλογές.
  • 361.215 ήταν οι ψήφοι που πήρε ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. στις προηγούμενες εκλογές.

Με άλλα λόγια, μια διαδικασία εκλογής αρχηγού, κινητοποίησε σχεδόν τον ίδιο αριθμό πολιτών που προτίμησαν τα «αυθεντικά» αριστερά κόμματα της Ελληνικής πολιτικής σκηνής. Έτσι, για να έχουμε ένα μέτρο της απήχησης των απόψεών μας.

Από κει και πέρα, καταλαβαίνω το φόβο και του κ. Πρετεντέρη και του Στάθη. Αυτή η κινητοποίηση, αυτή η διαδικασία τάραξε τα στάσιμα νερά του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Λογικός και αναμενόμενος ο φόβος τους. Όπως γράφει και Πάσχος Μανδραβέλης,

Αν θυμηθούμε το σκηνικό του πολέμου που είχαν στήσει τα κανάλια τις 50 ημέρες που προηγήθηκαν της προχθεσινής διαδικασίας, τους κινδύνους που επεσήμαιναν οι ιεροφάντες της πολιτικής, πρέπει να καταλήξουμε αβίαστα σε ένα συμπέρασμα: το μιντιακό σκηνικό γίνεται πολύ πιο συντηρητικό από τις πολιτικές δυνάμεις. Κάθε φορά που κάτι καινούργιο πάει να γίνει, η πλειονότητα των ΜΜΕ προσπαθεί να το φέρει στα μέτρα των κλισέ από τα οποία τρέφεται.

Ο εκλεκτός του κ. Πετεντέρη απέτυχε, οπότε τόσο το χειρότερο για το ΠΑΣΟΚ και το Λαό. Όταν δε, αυτή η δημοκρατική διαδικασία προκαλεί τριγμούς και στα υπόλοιπα κόμματα (δεν είναι τυχαίο που την επομένη κιόλας η ΝΔ βγήκε να πει ότι εκείνοι έχουν κατακτήσει τις «δημοκρατικές» διαδικασίες εδώ και χρόνια), όταν υπερασπίζεσαι τις απόψεις ενός πέρα για πέρα αντιδημοκρατικού κόμματος, όπως το ΚΚΕ, δεν σου μένει παρά μία επιλογή: Να απαξιώσεις τη διαδικασία και να παρουσιάσεις 740.000 πολίτες ως κάτι ανάλογο του ρωμαϊκού όχλου που πανηγύριζε το Θρίαμβο του Αυτοκράτορα.

Εκεί φτάσαμε κ. Στάθη. Να υπερασπίζεσαι τα όργανα ενός κόμματος που έχει σταματήσει να παράγει πολιτική εδώ και πολύ καιρό. Ορισμένες φορές χρειάζεται ένα σοκ. Ορισμένες φορές είναι απαραίτητη μια δημιουργική καταστροφή. Οι πολίτες αυτής της χώρας, με την ψήφο τους στις 16 Σεπτεμβρίου και με τη συμμετοχή τους στις 11 Νοεμβρίου, δίνουν στο ΠΑΣΟΚ την ευκαιρία, την τελευταία ευκαιρία, ν’ αλλάξει. Είναι τουλάχιστον θλιβερό να υποτιμούμε τόσο πολύ τη νοημοσύνη τους και να τους μειώνουμε στο χαμηλό επίπεδο του ρωμαϊκού όχλου…

Η τελευταία προσπάθεια απαξίωσης της διαδικασίας της 11ης Νοεμβρίου, έρχεται χάρη στο buzz, από ένα blog: 9+1 θέσεις κατά της άμεσης εκλογής αρχηγού.

  1. Είναι αποπροσανατολιστική.
  2. Τα κριτήρια επιλογής των ψηφοφόρων είναι εξ ίσου ασαφή και απολιτικά.
  3. Οι ψηφοφόροι του κόμματος είναι σώμα ακατάλληλο για την εκλογή Προέδρου.
  4. Είναι διασπαστική.
  5. Είναι αποσυσπειρωτική.
  6. Είναι απωθητική.
  7. Υπονομεύει το κόμμα, τον Πρόεδρο και τελικά ψαλιδίζει τις πιθανότητες εκλογικής επιτυχίας.
  8. Η εκλογή Προέδρου, εκτρέπεται σε ανάδειξη Αυτοκράτορα.
  9. Η διαδικασία επιδέχεται αμφισβήτησης.
  10. Η άμεση εκλογή δεν ενισχύει τη δημοκρατία.

Εκτός του ότι αυτοί, αν διαβάσετε το κείμενο ολόκληρο, δεν είναι 10 διαφορετικοί λόγοι, αλλά στην ουσία ένας, που δεν είναι καν λόγος, είναι θέση, άποψη, όχι επιχείρημα, πάρτε αυτούς τους 10 «λόγους» και εφαρμόστε την ίδια λογική στην εκλογή βουλευτών, στην εκλογή κυβέρνησης, ή, εκεί που γίνεται, π.χ. ΗΠΑ ή Γαλλία, στην άμεση εκλογή Προέδρου. Αλλάξτε λίγο την προοπτική σας, και θα αντιληφθείτε την ένδεια, αλλά και το φόβο που χαρακτηρίζει αυτή τη συλλογιστική. Αρκεί να πω μόνο, ότι ως αντιπρόταση χρησιμοποιείται η… εκλογή Καραμανλή στη Νέα Δημοκρατία!

Αλήθεια, φαντάζεστε τι αλλαγές θα έφερνε στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας ένας δημοκρατικός άνεμος, μια δημοκρατική πνοή, η δυνατότητα να συμμετέχουν οι ψηφοφόροι τους άμεσα, χωρίς την παρέμβαση των κομματικών μηχανισμών, χωρίς τη διαμεσολάβηση της κομματικής αριστοκρατίας;

Μα τι λέμε τώρα; Μιλάμε για το κόμμα που πιστεύει ότι έχει αποστολή να κυβερνάει την Ελλάδα. Μιλάμε για τους πολιτικούς που πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα ελέω Θεού να ορίζουν τις τύχες της χώρας. Είναι δυνατόν ποτέ να επιτρέψουν στο λαουτζίκο να αποφασίσει αυτός για το συμφέρον του; Σιγά μη ξέρει ο λαουτζίκος καλύτερα το συμφέρον του απ’ την αριστοκρατία του κόμματος. Η πολλή Δημοκρατία βλάπτει!

Είναι προφανές ότι πολλοί, πάρα πολλοί έχουν φοβηθεί απ’ αυτό που έγινε στις 11 Νοεμβρίου…

Written by daskalakos

14 Νοεμβρίου 2007 at 8:40 πμ

Τα παραμύθια που τελείωσαν

leave a comment »

Ήταν μια πολύ καλή ημέρα χθες. Ακόμα και αν είχα μεγάλες διαφωνίες με τον Παπανδρέου, πιστεύω ότι άξιζε την ψήφο μου μόνο και μόνο γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω στην χθεσινή, ιστορική κατά τη γνώμη μου διαδικασία. Δεν είναι λίγο το γεγονός ότι σε όλη την Ευρώπη είμαστε μόλις η δεύτερη περίπτωση μελών κόμματος που αποφασίζουμε άμεσα για ένα διακύβευμα που μέχρι χθες κρινόταν κατά αποκλειστικότητα μέσα σε κλειστές συνεδριάσεις και με διαδικασίες αμφίβολης δημοκρατικής ποιότητας. Είτε μας αρέσει το αποτέλεσμα είτε όχι, είτε είμαστε πικραμένοι είτε χαρούμενοι, πρέπει κάποια στιγμή με ψυχραιμία να παραδεχτούμε το αυτονόητο. Η εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ από την βάση είναι ότι καλύτερο έχει συμβεί στο κομματικό σύστημα τα τελευταία 25 χρόνια. Και υπεύθυνος για αυτό είναι αποκλειστικά ο Γιώργος.

Χθες τελείωσαν πολλά.

Τελείωσε το παραμύθι περί των ικανοτήτων του Παπανδρέου. Η πολιτική του απόδοση στην διάρκεια των εσωκομματικών διαδικασιών ήταν εξαιρετική. Με ζηλευτή στρατηγική, εξουδετέρωσε και προσπέρασε σαν σταματημένο έναν από τους, ομολογουμένως, ικανότερους ανθρώπους της χώρας. Τι ορίζει λοιπόν την προσωπική ικανότητα αν όχι η σύγκριση με τους καλύτερους? Ο Παπανδρέου συγκρότησε μία ευρεία πλειοψηφία, όχι από τύχη, αλλά με το σπαθί του. Σχεδίασε και ακολούθησε πιστά όλα τα βήματα που η πολιτική επιστήμη διδάσκει ότι απαιτούνται για την εξασφάλιση ενός μεγάλου κοινωνικού ρεύματος. Δεν συμφωνώ με όλα, αλλά αναγνωρίζω ότι αποτελούν στοιχεία αποτελεσματικής ηγεσίας.

Τελείωσε το παραμύθι περί των ικανοτήτων το Βενιζέλου. Ακόμη περισσότερο το παραμύθι των ικανοτήτων γενικώς. Σε αυτή τη χώρα είχαμε ανέκαθεν στρεβλή και περιορισμένη αντίληψη για την «ικανότητα». Λαμβάναμε υπόψιν στοιχεία που αποτελούν ενδείξεις αλλά όχι αποδείξεις ικανότητας. Ο κος Βενιζέλος μας έδειξε γλαφυρά ότι η ικανότητα μόνο από ένα στοιχείο μπορεί να προκύψει. Την αποτελεσματικότητα. Και η πολιτική αποτελεσματικότητα του αποδείχθηκε λίγη. Λανθασμένες επιλογές, κακή πολιτική στρατηγική, ανούσιο και αδύναμο κεντρικό μήνυμα. Από ότι φαίνεται, η πολιτική η κοινωνία και η ηγεσία δεν είναι ούτε έδρα της Νομικής ούτε τηλεοπτικό πάνελ, στα οποία ο Βενιζέλος διέπρεψε. Απαιτούν προσωπικότητες πολιτικά ολοκληρωμένες.

Τελείωσε τέλος το παραμύθι ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ένα συνονθύλευμα καρεκλοκένταυρων ανθρώπων που επιζητούν την εξουσία και μόνο αυτή. Ναι υπάρχουν τέτοιοι, πολλοί και έκαναν κουμάντο για πολύ καιρό. Δεν είναι όμως αυτοί το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είναι για πρώτη φορά στην ιστορία του τα 830000 μέλη και φίλοι που ψήφισαν. Και επέλεξαν , προς έκπληξη όλων να συγκρουστούν μετωπικά με μία εμμονή που στοίχειωνε για χρόνια τον χώρο τους. Την εμμονή της εξουσίας

Written by Christos

13 Νοεμβρίου 2007 at 1:40 πμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with ,

Ο Γιώργος έμαθε;

26 Σχόλια

Παπανδρου

Το σκέφτομαι εδώ και μέρες, τη Δεύτερα πήγα στον Κωνσταντή, την Τετάρτη στον Γιώργο.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, τη Δευτέρα 17 Σεπτέμβρη, πόσο ξεγύμνωσαν τον Γιώργο όλοι, είχε μείνει με το Πετσάλνικο (που δεν θα έλεγα ότι εκτιμώ) και με τον πατριώτη μου Καστανίδη (που εκτιμώ αφάνταστα), του χρέωναν τα πάντα, είχε ευθύνες τεράστιες, αλλά δεν ήταν μόνο αυτός που έφταιγε, του χρέωναν το ότι δεν έκανε ανανέωση στο κόμμα άνθρωποι που είναι στο ΠΑΣΟΚ από το 1974 καρφωμένοι σε καρέκλες, μέχρι και η Τόνια Αντωνίου μίλησε για καρέκλες (αυτήν που είχε καρέκλα από τα 15), του καταλόγισε ευθύνες και ο Άκης για το κακό ΠΑΣΟΚ, ο Άκης δηλαδή τι ήταν; Το καλό ΠΑΣΟΚ;

Έμεινε μόνος και γυμνός απέναντι σε όλα τα τέρατα του ΠΑΣΟΚ, έμεινε απέναντι στο κάθε παρλαπίπα της «ανατροπής» να δείχνει την «μπάρα» του Βενιζέλού στο 77% στις δημοσκοπήσεις. Πολλές «αλεπούδες» και «σουπιές» το έπαιζαν σκεπτόμενοι σοφά, περίμεναν να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός και να διαπραγματευτούνε.

Ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, την Τετάρτη στην κοινοβουλευτική ομάδα, αρνήθηκαν να του δώσουν κάτι τελείως συμβολικό, την στήριξη τους, την οποία τους ζήτησε μετά από 10 μέρες υπονόμευση, του αμφισβητούσαν ακόμη και ότι μπορεί να μιλήσει στις προγραμματικές δηλώσεις, έλεγαν ότι πρέπει να είναι ο Νέος Πρόεδρος εκεί.

Διέδιδαν ακόμη και ότι θα παραιτηθεί από την διεκδίκηση.

Ο «αήττητος» Σημίτης μιλούσε για οδυνηρή ήττα.

Μου έδινε την εντύπωση ότι θα τον εκτελέσουν (πολιτικά) με συνοπτικές διαδικασίες σαν τον Ιώνα Δραγούμη.

Είχε μείνει με εμάς μόνο, με ένα 15% – 20% στις δημοσκοπήσεις και τον παρλαπίπα της «ανατροπής» να ρώτα μα πώς και δεν έχει 0% αφού έχασε.

Σήμερα και αφού ο κουρνιαχτός καταλάγιασε, και αφού εμείς που στηρίζουμε τον Γιώργο γίναμε πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία, σήμερα, 50 μέρες μετά, με δεδομένες τις δημοσκοπήσεις και με μηδενικό ρίσκο, στην εθνική συνδιάσκεψη περνούν θέση και οι «σουπιές».

Η πατριώτισσα μου η Αννούλα η Διαμαντοπούλου, μετά από 50 ήμερες νηστεία με νερό και παξιμάδι, και αφού ξεράθηκε το πολιτικό της έντερο από την νηστεία, και αφού βασανιστικέ πολύ για την ήττα του ΠΑΣΟΚ, είδε το όραμα, είπε Γιώργο. Οι Φαρισαίοι μακιγιάρονταν για να το παίζουν ταλαιπωρημένοι από την νηστεία, και αυτοτραυματίζονταν για να λένε ότι πάλευαν με τον Βελζεβούλ, έχουμε ακόμη να δούμε πολλά.

Δεν είναι μόνο η Άννα που για ακόμη μια φόρα τάσσεται με τον νικητή εκ’ του ασφαλούς, είναι όμως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα πολλών στο ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα στην εθνική συνδιάσκεψη όλοι οι πρωτοκλασάτοι προσπαθούν να καβαλλήσουν και να καπηλευτούν το δικό μας ρεύμα, αυτό που στις 17 Σεπτέμβρη μετρούσε 15%.

Γιατί τον Γιώργο τον βγάζουμε αυτήν την φορά εμείς:

Που δεν μασήσαμε την μαλακία του εκλέξιμου και του καταλληλότερου,

Που δεν υποκύψαμε στην Ήττα,

Που στις 17 Σεπτέμβρη δεν μας εμπόδισαν τα gallup να έχουμε όραμα,

Που δεν πάψαμε να πιστεύουμε ότι ο Γιώργος έχει όραμα,

Που θελήσαμε να του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία να το υλοποιήσει,

Που δεν συμβιβαστήκαμε με την εξουσία,

Που δεν έχουμε καρέκλες,

Που δεν κυβερνήσαμε και δεν θα κυβερνήσουμε ποτέ, ακόμη και αν το πασοκ πάρει την εξουσία,

Που απλά θέλουμε να κυβερνήσει κάποιος για εμάς, για την κοινωνική μας τάξη και για την γενιά μας,

Που κοιτάγαμε πάντα από την βιτρίνα και που δεν μας άφηναν και δεν τολμούσαμε να αγγίξουμε,

Που ποτέ δεν είχαμε δύναμη να φωνάξουμε ή και όταν φωνάζαμε κανείς δεν μας άκουγε,

Εμείς οι αδύναμοι, εμείς οι ανώνυμοι,

Πίστευα και πιστεύω ότι θα ήταν μια νίκη, μια «εκδίκηση της γυφτιάς» απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο του πασοκ.

Η ιστορία θα δείξει, αν το κατάλαβε ο Γιώργος, αν έμαθε από της 17σεπτέμβρη, αν ξέρει ποιοι τον στήριξαν πραγματικά.

Λίγο πριν γράψω αυτές τις σκέψεις, έβλεπα στον Alpha στην Μηχανή του Χρόνου ένα αφιέρωμα για τους Δωσίλογους στην περίοδο της Κατοχής.

Οι Γερμανοί εκπαραθύρωναν (κυριολεκτικά) πολλούς από τους συνεργάτες τους πριν αποχωρήσουν φοβούμενοι ότι θα τους προδώσουν μετά την αποχώρηση τους συμφωνά με την προσφιλή τους συνήθεια να προδίδουν.

Όσοι από τους Δωσίλογους επέζησαν και ήταν πολλοί, στα επόμενα χρόνια τους είδαμε τιμητές και αυτούς που έκαναν αντίσταση τους είδαμε στα ξερονήσια.

Ο Γιώργος μίλησε για διαγραφές σε νοοτροπίες και πρακτικές μετά της 12 Νοέμβρη, η ποιο απεχθής νοοτροπία και πρακτική είναι αυτή που βλέπουμε σήμερα μπροστά μας, αυτούς που ακολουθούν τον άνεμο.

Αν ο Γιώργος έμαθε, τους πρώτους που πρέπει να εκπαραθυρώσει πολιτικά είναι τους καιροσκόπους που σήμερα δήθεν τον στηρίζουν.

Ο Βενιζέλος, ο Κουκουλόπουλος, ο Λοβέρδος, κ.α., τη Δευτέρα 17 Σεπτέμβρη μίλησαν και είπαν για μια νέα υποψηφιότητα, μας σόκαραν, τους κατηγόρησα και κατηγορηθήκαν για οργανωμένο σχέδιο, για δημιουργία φράξιας, για προσπάθεια υφαρπαγής της ψήφου μας και της κομματικής εξουσίας μέσα στον κουρνιαχτό της ήττας.

Μπορεί κανείς να πει για αυτούς ότι μίλησαν με ρεαλισμό, με κυνισμό, με παρρησία, έδειξαν ποιος ήταν ο στόχος τους με πολύ ωμό τρόπο και για αυτό μάλλον χάνουν, είχαν τουλάχιστον το πολίτικο θάρρος να δείξουν τους στόχους και τις προθέσεις τους.

Αυτοί που έχουν το θάρρος της άποψης τους έχουν θέση στο ΠΑΣΟΚ.

Αυτοί που δεν έχουν θέση στο ΠΑΣΟΚ που επαγγέλλεται ο Γιώργος είναι οι «σουπιές» οι καιροσκόποι , οι αριβίστες.

Για να δούμε λοιπόν, έμαθε ο Γιώργος; όσα λέει τα εννοεί; και πρωτίστως θα τα κάνει πράξη;

Written by κώστας (provocator)

4 Νοεμβρίου 2007 at 6:29 μμ

Χάσμα γενεών

with one comment

Generation Gap

© Joi / flickr

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλων μας οι πατεράδες, προτιμούν Βενιζέλο, και όλοι τους οι υιοί, προτιμούμε Παπανδρέου.

Έχει να κάνει με το πόσο ρομαντικοί ή κυνικοί είμαστε; Έχει να κάνει με το πόσο ριζοσπαστικοί ή συντηρητικοί είμαστε; Έχει να κάνει με τα βιώματα και την πείρα του καθενός μας; Είναι μια φροϋδική ανάγκη να ξεφύγουμε απ’ τη σκιά του πατέρα και να πορευτούμε ανεξάρτητοι προς την αυτοπραγμάτωση;

Ειλικρινά δεν ξέρω και μου κάνει εντύπωση.

Δεν πιστεύω ότι ο πατέρας μου είναι πιο κυνικός από εμένα. Το αντίθετο μάλιστα. Έχει αντιλήψεις για την πολιτική που τις βρίσκω ώρες-ώρες πολύ ρομαντικές. Είναι όμως, ένας άνθρωπος μετρημένος. Τα μυαλά του ποτέ δεν πήραν αέρα, πατούσε πάντα σταθερά στη γη. Γι’ αυτόν τα πράγματα είναι απλά, χειροπιαστά. Γι’ αυτό και πολλές φορές τα βλέπει άσπρο-μαύρο.

Στο μυαλό του πατέρα μου είναι αδιανόητο ο κόσμος να ψηφίζει αυτόν τον Καραμανλή, αυτή τη Νέα Δημοκρατία. Προτιμά να πιστέψει θεωρίες συνωμοσίας παρά να δεχτεί ότι ο κόσμος δε συμπαθεί πλέον το ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορεί μια τόσο ανίκανη και άθλια κυβέρνηση να παραμένει κυβέρνηση. Ό,τι κι αν έχει κάνει το ΠΑΣΟΚ, είναι πάλι καλύτερο! Κι όσο πιο γρήγορα έρθει στην εξουσία, τόσο το καλύτερο για όλους μας. Αν λοιπόν, ο Βενιζέλος μπορεί να φέρει το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, αμέσως, εδώ και τώρα, τότε ναι, αυτόν υποστηρίζουμε. Καλός ο Γιωργάκης, αλλά λίγος…

Πράγματι, αυτή η κυβέρνηση είναι άθλια. Συμφωνώ, και το έχω γράψει επανειλημμένως ότι δεν άξιζε δεύτερη ευκαιρία. Ειδικά μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου, η Νέα Διακυβέρνηση έπρεπε να αποτελεί παρελθόν. Ο Ελληνικός Λαός όμως, με αποστόμωσε, και μένα και τον πατέρα μου. Με τρόπο εντυπωσιακό!

Εκεί είναι η αντίρρησή μου. Εκεί είναι η ένστασή μου. Εκεί είναι η διαφοροποίησή μου.

Δεν ξέρω αν το ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον Ευάγγελο Βενιζέλο μπορεί να κερδίσει τις εκλογές κόντρα σ’ αυτή τη Νέα Δημοκρατία, όπως έδειξε μια εξόχως αντιφατική δημοσκόπηση που είχε δημοσιεύσει το Έθνος. Πιστεύω όμως, ότι με αρχηγό τον Ευάγγελο Βενιζέλο δε θ’ αλλάξει τίποτα, ούτε στο ΠΑΣΟΚ, ούτε πολύ περισσότερο στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Η κυβέρνηση εξάλλου, κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει το ΠΑΣΟΚ να πάρει τις επόμενες εκλογές. Οι παλινωδίες της δεν έχουν τελειωμό, ενώ στα δύσκολα φαίνεται να κάνει για ακόμη μια φορά πίσω…

Για τον πατέρα μου, η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού είναι ψιλά γράμματα, θεωρίες και αερολογίες. Ο τόπος χρειάζεται μια ισχυρή κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που θα νοιάζεται και λίγο τον λαουτζίκο, μια κυβέρνηση που θα είναι διατεθειμένη να προσπαθήσει να λύσει τα προβλήματα. Για τον πατέρα μου, η Νέα Διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι μια σκέτη αποτυχία, και όσο πιο γρήγορα φύγει, τόσο το καλύτερο.

Φοβάμαι όμως, ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Φοβάμαι ότι η απέχθεια του κόσμου για το ΠΑΣΟΚ είναι πλέον πολύ βαθιά. Αν οι Έλληνες έδωσαν την ψήφο τους στη Νέα Δημοκρατία και στον Κώστα Καραμανλή μετά από τη φοβερή καταστροφή του Αυγούστου, δε βλέπω γιατί να μη την ξαναδώσουν στο άμεσο μέλλον. Αν και η θεωρία του ώριμου φρούτου έχει ήδη αρχίσει να δουλεύει εις βάρος τους, φοβάμαι ότι έχουν ακόμα περιθώρια. Εκτός κι αν…

Εκτός κι αν το ΠΑΣΟΚ απελευθερωθεί απ’ τα δεσμά του παρελθόντος, αρθρώσει λόγο σύγχρονο, ριζοσπαστικό και ουσιαστικό. Εκτός κι αν τα λόγια τα μεγάλα περί ανοιχτού κόμματος γίνουν επιτέλους πραγματικότητα και μπορέσουμε όλοι να συμμετάσχουμε, είτε ως μέλη του ΠΑΣΟΚ, είτε ως απλοί φίλοι, των οποίων όμως, η γνώμη μετράει κι ακούγεται.

Μπορεί ν’ απέτυχε την πρώτη φορά, αλλά, αφού η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, ελπίζω ότι αυτή τη φορά ο Γιώργος Παπανδρέου όντως θα τ’ αλλάξει όλα. Μπορεί να πλανώμαι πλάνην οικτρά. Μπορεί να αποτύχει παταγωδώς. Πάλι. Αλλά ειλικρινά απ’ τον Βενιζέλο δεν περιμένω τίποτα. Απ’ τον Γιωργάκη κάτι έχω να ελπίζω.

Όλ’ αυτά βέβαια, δεν απαντούν το αρχικό ερώτημα.

Γιατί ο πατέρας μου θα ψηφίσει Βενιζέλο κι εγώ Παπανδρέου;

Written by daskalakos

30 Οκτωβρίου 2007 at 1:20 πμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with , ,

Οι υπονομευτές της συμμετοχικότητας

3 Σχόλια

Photo Copyright © by Madame Li

Στο ΠΑΣΟΚ, όπως και στα υπόλοιπα κόμματα έχουν γίνει πολλές διαδικασίες αλλαγής ηγεσίας. Ωστόσο, η τρέχουσα διαδικασία φαίνεται να έχει παρεκτραπεί σε σχέση με τις υπόλοιπες. Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που διαφοροποιεί την τωρινή εσωκομματική κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ σε σχέση με τις παλαιότερες? Έχουν άραγε γίνει πιο κάφροι τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ? Δεν νομίζω. Όποιος συμμετείχε έστω και στοιχειωδώς σε παρόμοιες διαδικασίες, είτε εντός κομμάτων, είτε μέσα σε συνδικαλιστικές οργανώσεις, είτε μέσα σε ιδιωτικές επιχειρήσεις θα γνωρίζει πολύ καλά ότι τέτοιες συμπεριφορές είναι τόσο κοινές που με ελάχιστο ρίσκο μπορούν να χαρακτηριστούν σχεδόν φυσιολογικές.

Τι άλλαξε λοιπόν? Μα προφανώς η αύξηση της συμμετοχικότητας. Ε και? Θα αναρωτηθούν κάποιοι. Η μεγαλύτερη συμμετοχικότητα, οδηγεί ένα κόμμα σε αυτή την «κατάσταση»? Τα διεθνή παραδείγματα δεν οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα.

Αυτό που μπορεί να υποθέσει κάποιος συνεπώς είναι ότι οι συμμετοχικές διαδικασίες δεν μπορούν για κάποιο λόγο να λειτουργήσουν σωστά στην χώρα μας. Για κάποιο λόγο η συμμετοχική λειτουργία στην Ελλάδα αστοχεί. Για να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα λοιπόν θα πρέπει ίσως να αναζητήσουμε αναφορές σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις αστοχίας.

Όλες οικονομικές θεωρίες των αγορών συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι βασικός παράγοντας αστοχίας μίας αγοράς είναι η ασύμμετρη πληροφόρηση, η μη ισορροπημένη διασπορά της πληροφορίας μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών.

Στη φυσική, ο Heisenberg, απέδειξε ότι υπάρχουν όρια στην πληροφορία που μπορούμε να έχουμε από την φύση, τα οποία οφείλονται στο γεγονός ότι τα όργανα που χρησιμοποιούμε στις μετρήσεις επηρεάζουν σε πολλές περιπτώσεις το μετρούμενο μέγεθος. Η ορθή αντίληψη μας λοιπόν για μία φυσική κατάσταση αστοχεί επειδή τα μέσα που χρησιμοποιούμε για να συλλέξουμε πληροφορία για ένα γεγονός επιδρούν στο ίδιο το γεγονός μεταβάλλοντας το.

Πως κολλάνε όλα αυτά με την συμμετοχική διαδικασία του ΠΑΣΟΚ? Είναι πιο απλό από ότι φαίνεται. Όταν μία λογική και φυσική (πολύ περισσότερο μία κοινωνική) διαδικασία που γενικώς λειτουργεί ικανοποιητικά αστοχεί, τότε κατά πάσα πιθανότητα η αστοχία της οφείλεται σε δυσλειτουργία των μέσων που χρησιμοποιούνται για την πληροφόρηση των εμπλεκομένων.
Και αυτή η υπόθεση νομίζω δεν απαιτεί μεγάλες δόσεις προσπάθειας για να αποδειχθεί στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ. Ο Πάγκαλος και οι δηλώσεις του, οι συμπάθειες και οι έντονες προσωπικές αντιπάθειες, το μίσος, οι προσωπικές αντιπαραθέσεις και τα πολιτικά «προηγούμενα» υπήρχαν ανέκαθεν και σε κάθε εσωκομματική διαδικασία του ΠΑΣΟΚ και όλων των κομμάτων. Δεν χρειαζόταν όμως στο παρελθόν να βγουν παραέξω γιατί κανένας άλλος δεν εμπλεκόταν εκτός από τα ίδια τα στελέχη και τον κομματικό μηχανισμό. Δεν υπήρχε ανάγκη για ευρύτερη πληροφόρηση. Από τη στιγμή όμως που στις διαδικασίες άρχισε να συμμετέχει η βάση τα πράγματα άλλαξαν. Η πληροφόρηση και η ποιότητα της έγινε βασικό συστατικό της διαδικασίας.

Αφού λοιπόν αυτό που άλλαξε είναι η αύξηση της ανάγκης για πληροφόρηση, είναι λογικό να σκεφτεί κανείς ότι ο αδύναμος κρίκος της όλης ιστορίας είναι οι διαχειριστές της πληροφόρησης δηλαδή τα ΜΜΕ.

Νομίζω πως είναι προφανές πλέον σε όλους ότι η πληροφόρηση που παρέχεται από τα ΜΜΕ έχει τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

  • είναι ασύμμετρη, υπερτονίζοντας τις προσωπικές αψιμαχίες και τις προκλητικές δηλώσεις σε βάρος των πολιτικών θέσεων και παρουσιάζοντας φτιαγμένα δεδομένα μετρήσεων της κοινής γνώμης…
  • επηρεάζει άμεσα το γεγονός που παρατηρεί, συντασσόμενη απροκάλυπτα και με παντελή έλλειψη αντικειμενικότητας, με το μέρος του ενός ή του άλλου υποψηφίου και (πάλι) παρουσιάζοντας φτιαγμένα δεδομένα μετρήσεων της κοινής γνώμης…

Συνεπώς, από την πλευρά της οικονομικής θεωρίας αλλά και από την πλευρά της φυσικής, μία τέτοια πληροφόρηση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αστοχία. Το ίδιο προφανώς συμβαίνει και από την πλευρά της πολιτικής.

Αν σκεφτούμε λογικά, η κατάσταση που παρατηρούμε στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι μία κατάσταση ντροπής ούτε φανερώνει παρακμή όπως πολλά στελέχη του ισχυρίζονται μυξοκλαίγοντας . Είναι μία κατάσταση που όλοι ζούμε καθημερινά από την πιο μικρή οικογένεια έως τον μεγαλύτερο διεθνή οργανισμό. Τα στελέχη το ΠΑΣΟΚ είναι άνθρωποι και ανθρώπινα συμπεριφέρονται. Τα ΜΜΕ είναι αυτά που στην ουσία ανάγουν την ανθρώπινη παρόρμηση σε θεσμική ή κομματική δυσλειτουργία. Δεν είναι το ΠΑΣΟΚ που πάει κατά διαβόλου αλλά η προσπάθεια ενίσχυσης της συμμετοχικότητας.

Και πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε. Καμία προσπάθεια συμμετοχικής δημοκρατίας δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει σε αυτόν τον τόπο, όσο υπάρχουν τόσο ανεπαρκείς θεσμοί και εργαλεία πληροφόρησης. Αυτό άλλωστε δεν είναι καινούριο συμπέρασμα. Προκύπτει κάθε φορά που πραγματοποιείται η ύστατη συμμετοχική διαδικασία, οι εκλογές. Η άθλια προεκλογική πραγματικότητα αποτελεί ατράνταχτη απόδειξη για το πως η κακή ποιότητα πληροφόρησης συμπαρασύρει και την ποιότητα της συμμετοχικής διαδικασίας.

Τα ΜΜΕ με την σημερινή τους μορφή, αποτελούν εμπόδιο προς την ενίσχυση της συμμετοχικότητας. Είναι εχθροί της κοινωνίας των πολιτών, και για να είμαστε ειλικρινείς δεν περιμέναμε και κάτι άλλο. Αυτό το εμπόδιο είναι το πρώτο που πρέπει να αντιμετωπιστεί στην πορεία προς μια πολιτική πιο κοντά στον πολίτη.

Οι τρόποι και τα όπλα που θα χρησιμοποιηθούν είναι αντικείμενο συζήτησης, αν και το διαδίκτυο μάλλον έδειξε τον δρόμο. Τρέμω όταν σκέφτομαι το που θα βρισκόταν οι δημοσκοπήσεις αυτή την στιγμή αν ως μοναδική πηγή πληροφόρησης είχαμε την τηλεόραση και τις εφημερίδες. Χωρίς να παινεύουμε το σπίτι μας, είναι πλέον φανερός ο ρόλος που έπαιξε το διαδίκτυο στην ανάκαμψη του Παπανδρέου. Και αυτό θα γίνει περισσότερο φανερό όταν κοπάσει η μπόρα. Ωστόσο, το πάνω χέρι το έχουν ακόμα τα παραδοσιακά ΜΜΕ και έτσι φτάσαμε στο σημείο της πλήρους απαξίωσης μίας κατά τα άλλα φυσιολογικής διαδικασίας.

Βέβαια τα ανόητα επιχειρήματα του τύπου, «δεν τα λέμε εμείς τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ τα λένε» ή «οι δημοσιογράφοι φταίνε που στο ΠΑΣΟΚ σκοτώνονται μεταξύ τους?» δεν θα λείψουν. Πλέον όμως καταλαβαίνουμε κάτι παραπάνω. Διαβάζουμε και αλλού. Μαθαίνουμε και άλλα. Και ξέρουμε από πρώτο χέρι ότι στο ΠΑΣΟΚ τα «Ντουτσε» και «Φύρερ» είναι οι μαλακίτσες που λέγονται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις. Ξέρουμε ότι εκτός από τις μαλακίτσες λέγονται και γράφονται πολύ-πολύ περισσότερα σημαντικά και επί της ουσίας πράγματα στο ΠΑΣΟΚ. Ξέρουμε τέλος, ποιος είναι ο μοναδικός τρόπος να χαρακτηρίσεις αυτούς που ανάμεσα στα σημαντικά και τις μαλακίτσες διαλέγουν να κάνουν πρώτη είδηση τις δεύτερες.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά ο βασικός πυλώνας της δημοκρατίας (τα ΜΜΕ) αποτελούν πλέον τροχοπέδη στην εξέλιξη της. Και όταν ένας πυλώνας ψηλώνει τόσο πολύ που καταντάει να γίνεται εμπόδιο, δεν το κρατάς με νύχια και με δόντια από φόβο μην καταρρεύσει το σύστημα. Απλώς τον αντικαθιστάς άμεσα.

Written by Christos

25 Οκτωβρίου 2007 at 12:28 πμ