Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Posts Tagged ‘Παπανδρέου

Η Ψιλικατζιάδα και μία λάθος «συγνώμη»

15 Σχόλια

“σε μια δημοκρατία κανείς, ανεξάρτητα από το πόσο ισχυρός ή αδύναμος είναι, δεν μπορεί να έχει το δικαίωμα να μην προσβάλλεται…”
Ρόναλντ Ντουόρκιν
από το βιβλίο του Τάσου Παππά
“Ποια Αριστερά Ποια Δεξιά;”

Παρακολουθώ εδώ και 2-3 μέρες το πρωτοφανές ξεκατίνιασμα της ελληνικής blogόσφαιρας για το θέμα της Ψιλικατζούς στην Καβάλα (για περιγραφή της ιστορίας δείτε εδώ και εδώ). Είχα αποφασίσει να μην υποκύψω στον πειρασμό να σχολιάσω το οτιδήποτε για αυτό το «συνταρακτικό» γεγονός που «σημάδεψε» τον Ελληνικό δημόσιο χώρο και για το οποίο έχουν ξοδευτεί πολλά πολλά Megabytes κειμένου από όλες τις πλευρές. Αποφάσισα να συμμετέχω κι εγώ σε αυτό το καρναβάλι (την ώρα που όλοι μας θα έπρεπε να ασχολούμαστε με άλλα) όχι γιατί κατάλαβα ξαφνικά την σημασία που έχει για τον τόπο μία ηλίθια τοποθέτηση σε μία εκδήλωση από μία κοπέλα που αυτοπροσδιορίζεται ως πράσινη ή μορφωμένη αλλά γιατί ως μέλος ενός κόμματος ζητάω εξηγήσεις για την δημόσια συγνώμη που αυτό απηύθυνε προς μία πολίτη ισότιμη με τους υπόλοιπους.

Γιατί ο πρόεδρος ενός κόμματος του ελληνικού κοινοβουλίου αισθάνεται την ανάγκη απολογηθεί σε έναν πολίτη απλά και μόνο επειδή ο δεύτερος προσβλήθηκε από ανθρώπους που κατά δήλωσή τους εκπροσωπούν το πρώτο? Από που και ως πού ένα κόμμα ζητάει συγνώμη επειδή ένα μέλος του εξέφρασε ελεύθερα και δημόσια την άποψη του, όσο ξεφτιλισμένη και αν ήταν αυτή, σε μία εκδήλωση αφιερωμένη κατεξοχήν στην ελευθερία του λόγου? Το ΠΑΣΟΚ ζήτησε συγγνώμη για τι ακριβώς? Για τις απόψεις των μελών του? Αυτό είναι πρωτοφανές! Αν κάθε φορά που εκφράζουμε την κρίση μας για κάποιον (επαναλαμβάνω, όσο ξεφτίλα και να είναι αυτή η κρίση) το κόμμα μας έσπευδε να ζητήσει συγγνώμη από τον θιγόμενο καταλαβαίνουμε όλοι ότι άλλη δουλειά δεν θα προλάβαινε να κάνει. Και τέλος, και ίσως το σημαντικότερο, γιατί το ΠΑΣΟΚ ζητάει επισήμως συγνώμη ΜΟΝΟ από την Ψιλικατζού και όχι από όλους όσους έχουν θιγεί από μέλη του?

Ο οποιοσδήποτε εκτίθεται στον δημόσιο χώρο και διάλογο θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να δεχτεί και ανίερες επιθέσεις. Έτσι είναι η δημοκρατία μας. Δεν χρειάζεται ο οποιοσδήποτε θιγόμενος ούτε τον οίκτο ούτε την συγνώμη ενός πολιτικού φορέα.

Και ρωτώ, κάθε φοιτητής ή συνδικαλιστής που ακούει μπινελίκια σε γενικές συνελεύσεις από εκπροσώπους κομματικών παρατάξεων είναι αποδέκτης συγνώμης από τα οικεία κόμματα? Ζήτησε ποτέ άλλοτε το ΠΑΣΟΚ συγνώμη για οποιαδήποτε αξιολογική κρίση μέλους του προς άλλους? Πρόκειται να το ξανακάνει? Θα ζητήσει ποτέ το ΠΑΣΟΚ συγνώμη για κάποιον που θα αποκαλέσει εμένα αμόρφωτο? Όχι.

Από την Κωνσταντίνα όμως ζήτησε. Και ζήτησε γιατί η Κωνσταντίνα έχει κοινό και γιατί επέλεξε άστοχα να ζητήσει από το κοινό της να αποδοκιμάσει την προσβολή που της έγινε. Έχει την δύναμη η Κωνσταντίνα να «απαιτεί» συγνώμη και αυτό το ΠΑΣΟΚ το ξέρει. Ο φόβος του καλού ονόματος στην blogoσφαιρα ανάγκασε το ΠΑΣΟΚ να αντιμετωπίσει την Κωνσταντίνα με πιο προνομιακό τρόπο από ότι άλλους πολίτες.

Μου είναι αδιανόητο το να αφιερώνουμε εν έτι 2008 τόσες σελίδες στο να υπερασπιζόμαστε το προφανές δικαίωμα μίας «αμόρφωτης» να εκφράζεται. Την ίδια στιγμή με θλίβει το γεγονός ότι η δημοφιλία κάποιου στον δημόσιο χώρο τον καθιστά περισσότερο ευαίσθητο στην προσβολή και κατά συνέπεια περισσότερο άξιο συγνώμης σε σχέση με τους υπόλοιπους πους δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους.

Δεν μπορεί ένα ξεκατίνιασμα να αναγορεύεται σε μείζον blogoθέμα επειδή η θιγόμενη τυχαίνει να είναι δημοφιλής. Και τέλος δεν μπορεί ένας σοβαρός πολιτικός θεσμός να ζητάει δημόσια συγνώμη για το ασήμαντο τσίρκο που παίχτηκε στην Καβάλα όταν δεν έχει ζητήσει συγνώμη για άλλα πολύ σοβαρότερα θέματα…

Advertisements

Written by Christos

28 Μαρτίου 2008 at 8:29 μμ

Κάντε μας τη χάρη…

leave a comment »

Την ώρα που δημοσιογράφοι ταλαντευόμενοι μεταξύ ηλιθιότητας και αλητείας καταρρακώνουν την κοινωνική μας αξιοπρέπεια. Την ώρα που η κυβέρνηση διαψεύδει ακόμη και αυτούς που πίστεψαν ότι η οικολογική καταστροφή του καλοκαιριού ήταν ότι χειρότερο μπορούσαμε να δούμε από αυτή. Την ώρα που παρουσιάζονται επιτέλους οι πιο ενδιαφέρουσες πολιτικές θέσεις που είδαμε την τελευταία δεκαετία. Την ώρα που θα άρχιζε επιτέλους ο αναμενόμενος διάλογος.

© Shuck / flickr

Αυτή την ώρα διάλεξαν ο πρόεδρος και ο wannabe πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ για να παίξουν της κουμπάρες.

Ας τελειώσει αυτό το παραμύθι εδώ και τώρα. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να προβεί σε νέες πολιτικές ανοησίες.

Ας σοβαρευτούμε επιτέλους:

Ένα σοβαρό ανοιχτό στα μέλη του κόμμα υποστηρίζει (δεν επιτρέπει απλώς) την αυτό οργάνωση, την δημιουργία πολιτικών πρωτοβουλιών, ομίλων ιδεών, ΜΚΕ και λοιπών συμμετοχικών και συλλογικών διαδικασιών από ΟΛΟΥΣ, ανεξάρτητα από τις ηγετικές τους βλέψεις, την ικανότητα τους ή την πολιτική ανασφάλεια που δημιουργούν στην ηγετική ομάδα. Οι ίσες ευκαιρίες συμμετοχής και αυτο οργάνωσης είναι δικαίωμα όλων των μελών, από το τελευταίο μέχρι και το ΔΕΥΤΕΡΟ από την κορυφή.

Από την άλλη, ένας σοβαρός ηττημένος δελφίνος θα πρέπει να έχει την αξιοπρέπεια να συνεχίσει τον αγώνα του με επι της ουσίας κινήσεις που θα τον φέρνουν πιο κοντά σε αυτούς που τον αρνήθηκαν. Οι αποδεδειγμένα καινού περιεχομένου πρωτοβουλίες ίδρυσης ομίλων που δρουν σαν βιτρίνες για κάθε απεγνωσμένη προσπάθεια ανάκτησης του κομματικού μηχανισμού, θίγουν ανεπανόρθωτα το κύρος και του εμπνευστή τους αλλά και των διακοσμητικών απόστρατων ακαδημαϊκών (με καθυστερημένες πολιτικές ευαισθησίες) που συνήθως τις πλαισιώνουν στα πρώτα και μοναδικά βήματα τους.

Το ζητάμε σαν χάρη, οι δύο κορυφαίοι σύντροφοί μας να σοβαρευτούν και να προστατεύσουν την πολιτική αξιοπιστία του κόμματος με κάθε προσωπικό κόστος.

Αν δεν μας κάνουν την χάρη, τότε δεν μένει άλλη λύση από την διάσπαση σε κόμματα μικρά και αδύναμα να αλλάξουν την πορεία του τόπου. Αν αποδείξουν ότι μόνο τέτοια κόμματα είναι ικανοί να διοικούν, τέτοια κόμματα ας έχουν.

Written by Christos

26 Ιανουαρίου 2008 at 11:50 μμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with , ,

Αγάπες και λουλούδια

3 Σχόλια

Έχω ακούσει πολλά για τους λόγους που με οδηγούν σε πολιτικές επιλογές από αυτούς που διαφωνούν με αυτές. Άλλες φορές είμαι ανώριμος πολίτης, ή μη αρκούντως πολιτικοποιημένος, άλλες φορές έχω προσωπικές ανασφάλειες, απωθημένα ιδιοτέλεια κτλ. Ομολογώ όμως ότι πρώτη φορά ακούω ότι η πολιτική μου τοποθέτηση σχετικά με την επιλογή ηγέτη οφείλεται σε ….. συναισθηματικούς λόγους. Πολλοί από τους υποστηρικτές του κου Βενιζέλου χθες εμμέσως πλην σαφώς με κατηγόρησαν (το πρώτο πρόσωπο είναι συμβολικό προφανώς) ότι αντιμετωπίζω τις διαδικασίες εκλογής στο ΠΑΣΟΚ περίπου ως σαπουνόπερα. Ότι βλέπω τον Παπανδρέου σαν τον Κούρκουλο και τον Βενιζέλο σαν τον Αρτέμη Μάτσα. Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν ότι για να υποτιμήσεις την νοημοσύνη κάποιου δεν χρειάζεται να τον χαρακτηρίσεις ευθέως ανόητο, αρκεί να του προσάψεις μη πολιτικά κριτήρια στις πολιτικές του επιλογές. Και δεν χρειάζεται βέβαια να αναφέρω ότι απαιτείται αρκετή δόση ανοησίας για να υποτιμήσεις την νοημοσύνη μίας διαγραφόμενης πλειοψηφίας.

Μα αλήθεια, γιατί οι πολίτες που πλέον προτιμούν τον Παπανδρέου μετατράπηκαν ξαφνικά σε αισθηματίες? Όταν πριν έναν μήνα οι ίδιοι πολίτες δήλωναν την προτίμηση τους στον κο Βενιζέλο ήταν πιο αντικειμενικοί? Δεν το έκαναν με βάση το συναίσθημα και την πολιτική φόρτιση της στιγμής? Αυτά είναι αστεία πράγματα.

Ωστόσο πρέπει να παραδεχτώ ότι υπάρχει μία δικαιολογία για όσους διαδίδουν αυτά τα πράγματα. Τους βασανίζει ένα παράδοξο ερώτημα: Πως είναι δυνατόν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ να θεωρούν τον Βενιζέλο καταλληλότερο πρωθυπουργό αλλά παρόλα αυτά να επιλέγουν τον Παπανδρέου για πρόεδρό τους? Και είναι μία λογική απορία για όποιον δεν έχει την δυνατότητα να βγει λίγο έξω από το σκηνικό και να δει αυτό που λένε οι φίλοι μας Αμερικανοί «the big picture».

Αν το δεις ψύχραιμα το θέμα, η απάντηση είναι μάλλον εύκολη. Οι περισσότεροι, κι εγώ μέσα σε αυτούς, θεωρούν πράγματι τον Βενιζέλο «ικανότερο» να γίνει πρωθυπουργός, και να νικήσει τον Καραμανλή. Στις παρούσες συνθήκες και με το τρέχον πολιτικό σύστημα, πράγματι «καταλληλότεροι» είναι ηγέτες του τύπου Βενιζέλου. Ας μην ξεχνάμε ότι ο απόλυτος κυρίαρχος της «καταλληλότητας» σήμερα είναι ο Καραμανλής. Θεωρώ λοιπόν και τους δύο «καταλληλότερους» να διαχειριστούν το παρούσα πολιτική πραγματικότητα. Και σέβομαι όσους τους επιλέγουν, δεν πιστεύω ότι το κάνουν για συναισθηματικούς ή άλλους περίεργους λόγους.

Όμως διαφωνώ μαζί τους. Διαφωνώ με την πολιτική πραγματικότητα που εκφράζουν. Διαφωνώ με το τωρινό πολιτικό σύστημα. Θέλω έναν ηγέτη που να είναι ακατάλληλος για πρωθυπουργός σε ένα ακατάλληλο πολιτικό σύστημα. Έναν ηγέτη ωστόσο που θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις εκείνες που θα εξασφαλίσουν ότι στην Ελλάδα του αύριο ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Βενιζέλος θα θεωρούνται καταλληλότεροι. Και αυτή είναι η κατάλληλη Ελλάδα για να ζω.

Για ένα μεγάλο κομμάτι των πολιτών, το να επιβληθεί το ΠΑΣΟΚ στο παραδοσιακό πολιτικό παιγνίδι (κάτι που θα του εξασφαλίσει ο Βενιζέλος) δεν είναι το ζητούμενο. Απαιτούν να αλλάξει το ίδιο το παιγνίδι.

Ο Βενιζέλος είναι ο καλύτερος παίκτης ενός παιγνιδιού που δεν θέλουμε να παίξουμε άλλο.

Ο Παπανδρέου από την άλλη είναι από τους χειρότερους παίκτες σε αυτό το παιγνίδι. Για αυτό και είναι ο μόνος στον οποίο μπορούμε να εμπιστευτούμε την αλλαγή του.

Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με συναισθηματισμούς, αγάπες και λουλούδια…

Written by Christos

16 Οκτωβρίου 2007 at 9:40 μμ

Η μεταβαλόμενη ανθρωπογεωγραφία του ΠΑΣΟΚ.

5 Σχόλια

Η μεταστροφή των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ (με τα πιο πρόσφατα ευρήματα των δημοσκοπήσεων να δίνουν 50% στον Παπανδρέου) νομίζω πως χρειάζεται μία ερμηνεία. Ποιοι είναι αυτοί που άλλαξαν γνώμη μέσα σε έναν μήνα?

Σίγουρα δεν είναι το λεγόμενο παλαιό ΠΑΣΟΚ και οι υποστηρικτές του, ούτε οι ακραιφνώς παπανδρεϊκοί. Αυτό το κομμάτι των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ ήταν από την αρχή με τον Γιώργο. Είναι αυτό το σταθερό 15-20% που παραμένει (με κομμουνιστική ευλάβεια) προσκολλημένο στον Ανδρέα και στο ΠΑΣΟΚ του ’80.

Δεν είναι επίσης οι φανατικοί του Γιώργου και του πολιτικού του στυλ. Άνθρωποι των ΜΚΕ, άνθρωποι του διαδικτύου, πολίτες και απόψεις που βγήκαν από την αφάνεια χάρη στον Παπανδρέου. Και αυτοί ήταν μαζί του από την αρχή.

Ποιοι είναι λοιπόν? Κατά τη γνώμη μου ένα μεγάλο κομμάτι αποτελείται από ανθρώπους που μάλλον κρίνουν με κριτήρια προσώπου. Aπό πολίτες που αρχικά συντάχθηκαν με τον Βενιζέλο επηρεασμένοι από την ήττα αλλά στην συνέχεια απογοητεύτηκαν από την συμπεριφορά του. Είναι πολίτες που το βράδυ των εκλογών έβλεπαν έναν Παπανδρέου καταποντισμένο και έχασαν την εμπιστοσύνη τους σε αυτόν. Θεώρησαν ότι ο Βενιζέλος είναι η άμεση λύση, η άμεση αλλαγή, η προοπτική της νίκης. Στη συνέχεια όμως τα προσωπικά λάθη του Βενιζέλου τους απογοήτευσαν ακόμη περισσότερο και το ηγετικό του προφίλ έπαψε να τους εντυπωσιάζει. Ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς κινήθηκε προς τον Παπανδρέου, πολλοί όμως εξακολουθούν να είναι αυτοί που παραμένουν ακόμα «Βενιζελικοί».

Ένα άλλο κομμάτι αποτελείται από όσους ακολουθούν τις επιλογές των κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί αρχικά, όταν δεν υπήρξε καμία αντίδραση από κανέναν, κινήθηκαν προς την πλευρά Βενιζέλου. Στην συνέχεια και καθώς στελέχη όπως ο Πάγκαλος, ο Ανδρουλάκης και προσφάτως ο Λαλιώτης κινήθηκαν προς τον Γιώργο, επηρέασαν και αρκετό κόσμο να κινηθεί στην ίδια κατεύθυνση.

Τέλος το πιο κρίσιμο κομμάτι βρίσκεται παραδόξως στον χώρο των εκσυγχρονιστών, των πρώην Σημιτικών πολιτών και μελών. Αυτό το κομμάτι (που κατά την γνώμη μου θα κρίνει την διαδικασία καθώς είναι μάλλον το πιο δυναμικό) βρέθηκε αρχικά σε σύγχυση. Πίστευε ότι ο Γιώργος αποτελεί την ελπίδα για να τεθεί ξανά σε λειτουργία το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα. Μετά την ήττα, τα πράγματα έγιναν πολύπλοκα. Η άμεση σύγκρουση του Γιώργου με τον Σημιτή έδωσε την εικόνα της ρήξης του πρώτου με το εκσυγχρονιστικό μπλοκ η οποία μούδιασε πολλούς. Στη συνέχεια όμως και αφότου άρχισαν να γίνονται σαφείς οι ευθύνες και του Σημίτη για την ρήξη τα πράγματα άλλαξαν. Πλέον σε αυτήν την κατηγορία υπάρχουν δύο μέρη:

  • Οι παλαιοεκσυγχρονιστές, που τους ενδιαφέρει μόνο ή άμεση επάνοδος στην εξουσία, το απυρόβλητο της 8ετίας Σημίτη και η εξαφάνιση Παπανδρέου ώστε να ανακτήσουν τα απολεσθέντα.
  • Οι νεοεκσυγχρονιστές, που ενδιαφέρονται για μία νέα δομική αλλαγή στο κόμμα. Που επιθυμούν την ανανέωση, την βελτίωση, την αναγέννηση των αρχών του εκσυγχρονισμού και την εκ νέου εφαρμογή τους στην κεντρική πολιτική σκηνή. Οι προοδευτικοί πολίτες που δεν βλέπουν τον εκσυγχρονισμό ως σημαία αλλά ως πολιτική σκέψη συνεχούς αλλαγής και καινοτομίας. Που επιθυμούν να καταστεί επιτέλους δυνατός ο συνδυασμός του δυναμισμού μίας εκσυγχρονιστικής διακυβέρνησης με μία ανανεωμένη και επικαιροποιημένη αριστερή στρατηγική. Και αυτό δεν μπορούν να το εμπιστευθούν σε έναν Βενιζέλο που εδώ και πάρα πολύ καιρό δεν έχει πει τίποτα το καινοτόμο.

Οι πρώτοι εξακολουθούν να ακολουθούν τον κύριο Βενιζέλο και θα τον ακολουθούν μέχρι τέλους.

Οι δεύτεροι κινούνται σιγά-σιγά προς τον Παπανδρέου παρέχοντας του ουσιαστικά το τωρινό του προβάδισμα. Πολλοί θα προτιμούσαν έναν άλλο υποψήφιο (ο Χρυσοχοϊδης θα είχε μεγάλη αποδοχή σε αυτή την ομάδα πολιτών), αλλά στις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί αυτή τη στιγμή, η επιλογή Παπανδρέου αποτελεί μονόδρομο.

Αυτό όμως που κυριολεκτικά μου προκαλεί ανατριχίλα είναι ότι αν επικρατούσε η άποψη Βενιζέλου και πηγαίναμε σε εκλογή εξπρές, θα είχαμε εκλέξει με 60%, έναν πρόεδρο που όπως αποδείχτηκε μέσα σε έναν μήνα έχασε σχεδόν τους μισούς υποστηρικτές του. Και αυτό είναι μία πολιτική πραγματικότητα που δείχνει έλλειψη βαθιάς δημοκρατικής συνείδησης για όσους υποστήριξαν άμεσες διαδικασίες εκλογής χωρίς διάλογο και με περιορισμένη έκθεση των υποψηφίων στις πολιτικές «δοκιμασίες».

Written by Christos

13 Οκτωβρίου 2007 at 5:57 μμ

Με τον Γιώργο ή με τους Βαρόνους;

14 Σχόλια

Βλέπω τους μεγαλοσχήμονες του ΠΑΣΟΚ να έχουν παραταχθεί στο στρατόπεδο του Βενιζέλου και να ζητούν την κεφαλή του Γιώργου επί πίνακι.

Μάλιστα δεν έχουν το στοιχειώδες θάρρος να ομολογήσουν ότι πρόκειται απλά και μόνο για την εξουσία, θέλουν να το ντύσουν και με το κατάλληλο ιδεολόγημα της ανατροπής και της αλλαγής πλεύσης πορείας κτλ. Αναφέρει ο Πάρις Κουκουλόπουλος στα Νέα (02/10/2007) :

Το ζήτημα είναι μείζον και δεν μπορεί να απαντηθεί παρά μόνο με την κορυφαία των αλλαγών, που είναι η αλλαγή ηγεσίας. Το μήνυμα μάς το έστειλαν 1.000.000 πολίτες το 2004 και εμείς το αγνοήσαμε Το 2007 μάς το έστειλαν πολλοί περισσότεροι. Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού!

Αυτό το ιδεολόγημα δεν έχει μόνο στόχο να απόκρυψη ότι μόνος στόχος είναι η κατάληψη της εξουσίας στο κόμμα, ο κύριος ρόλος αυτού του ιδεολογήματος είναι οι μεγαλοσχήμονες του ΠΑΣΟΚ να σώσουν το τομάρι τους, αυτό τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο

Θέλουν πολύ απλά να καρατομήσουν τον Γιώργο και όλοι μαζί να το παίζουν μετά άσπιλες και άμωμες παρθένες. Θελουν για ακόμη μια φορά να ξεγελάσουν τους πολίτες με μια δήθεν αλλαγή για να σώσουν το τομάρι τους. Καράβι αυτήν την φορά η ματαιοδοξία και η εξουσιομανία του Βενιζέλου.

Το αίτημα για αλλαγή είναι καθολικό, κάθετο και οριζόντιο, μη βγάζετε την ουρά σας από έξω, σε εσάς και κυρίως σε εσάς αναφέρονταν το σύνθημα «Γιώργο Άλλαξέ τα ΟΛΑ», όταν έλεγαν στον Γιώργο να τ’ αλλάξει όλα. Το λάθος είναι ότι δεν το έκανε.

Τα στρατόπεδα δεν έχουν στηθεί τυχαία.

Από την μια πλευρά είναι ο Γιώργος και από την άλλη τα μεγαλοστελέχη με τον Βενιζέλο.

Εδώ προκύπτει ένα βασικό ερώτημα, αν κερδίσει ο Γιώργος δεν χάνει μόνο ο Βενιζέλος, χάνουν στην συντριπτική τους πλειοψηφία όλα τα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Άρα ποιο θα είναι το μήνυμα που θα σταλεί στις εσωκομματικές εκλογές σύμφωνα με τον συλλογισμό του συντρόφου Πάρι στην περίπτωση νίκης του Γιώργου;

Το σχέδιο μου φαίνεται καλό, τα φορτώνουμε όλα στο Γιώργο (σαν να μην κυβέρνησαν ποτέ αυτοί, σαν να μη κυβέρνησε ποτέ ο Σημίτης) και εμείς το παίζουμε παρθένες… Να που όμως δεν φαίνεται να κάθεται… Παραυποτίμησαν την νοημοσύνη μας, υπερεκτίμησαν την δίκη τους, υπερφίαλοι, αλαζόνες, καιροσκόποι.

Θα έχει ενδιαφέρον αν ο Βενιζέλος χάσει τις εσωκομματικές εκλογές, οι σημερινοί εσωκομματικοί του σύμμαχοι θα του απευθύνουν τις ίδιες κατηγορίες με αυτές που τώρα απευθύνουν στον Γιώργο;

Επειδή εγώ θέλω να είναι δίκαιος με τους ανθρώπους:

ΥΓ1: Μεγάλη φυσιογνωμία ο Πάρις (τον θαύμαζα και τον θαυμάζω) με προσφορά, με παρελθόν, παρόν και μέλλον, και αυτό δεν το λέω εγώ, το λέει η 5η πανηγυρική εκλογή του στον Δήμο Κοζάνης, το λέει η όλη πορεία του, το ότι είναι από τα πολύ λίγα στελέχη της περιφέρειας, που από την περιφέρεια διεκδικούν και αποσπούν ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Με απογοήτευσε με την τελευταία του στάση, όχι γιατί στήριξε Βενιζέλο, άλλα για τον τρόπο με τον οποίο τον στηρίζει, με ριζική αποδόμηση του Γιώργου: σε λίγο θα εξομοιώσει τον Γιώργο με τη Νανοπούλου (για τους «παροικούντες» την Κοζάνη.)

ΥΓ2: Στην Κοζάνη έχω δει στις τελευταίες εκλογές να πολιτεύεται άνθρωπος που ο ίδιος διατείνονταν ότι είναι από τους κοντινούς ανθρώπους του Γιώργου. Είμαι 33 χρονών, βλέπω και παρακολουθώ πολλά χρόνια εκλογές, δεν έχω δει άνθρωπο να πολιτεύεται με ποιο γλιτσιάρικο τρόπο. Έχω μάθει όμως στην πολιτική να μην κάνω αναγωγή από το μερικό στο γενικό.

Όσο για το μήνυμα στο οποίο αναφέρεται ο Πάρις, ας μην βιάζεται να το προκαταλάβει, στις 11 Νοέμβρη θα το στείλουμε όλοι εμείς που θα συμμετάσχουμε στην διαδικασία εκλογής προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Εκεί το δίλημμα για εμένα είναι:

Με τον Γιώργο ή με τους Βαρόνους;

Written by κώστας (provocator)

3 Οκτωβρίου 2007 at 12:15 πμ