Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Posts Tagged ‘Πολιτική

Το χειμώνα ετούτο, άμα τον πηδήξουμε, για άλλα δέκα χρόνια καθαρίσαμε

with one comment

Πολλές φορές σε αυτό εδώ το blog ένοιωσα την ανάγκη να προσυπογράψω τα κείμενα των άλλων δύο, θα το κάνω για ακόμη μία φόρα σήμερα: Κάντε μας τη χάρη…

©  h-e-d / flickr

Επέλεξα τον Γιώργο στις τελευταίες εκλογές προέδρου. Ο ΓΑΠ θα κριθεί από τις επιλογές του αυτήν την χρονική περίοδο, αυτός κέρδισε και αυτός θα κριθεί. Θα κριθεί από το άμεσο αποτέλεσμα, όχι από το αν θα κερδίσει η όχι τις εκλογές, αλλά από το αν θα μπορέσει να δημιουργήσει ένα νέο ΠΑΣΟΚ. Αυτό υποσχέθηκε. Για αυτό πήρε μια δεύτερη ευκαιρία. Μια δεύτερη ευκαιρία για να παρουσιάσει κάτι νέο. Για κάτι νέο που δεν κατορθώσαμε να δώσουμε και να δούμε στο ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια. Δεν πήρε μια λευκή επιταγή. Θα κριθεί λοιπόν από τις επιλογές του άμεσα, διότι προσωπικά δεν είμαι «Μαθουσάλας», δεν με ενδιαφέρει πως θα τον χαρακτηρίσει ο ιστορικός του μέλλοντος, με ενδιαφέρει να δω την ζωή μου να αλλάζει, την κοινωνία να γίνεται πιο δίκαιη και οι ευκαιρίες να είναι περισσότερες για όλους. Αυτό ήταν που κάναμε με τον Γιώργο και αυτό ζητάμε να κάνει και αυτός.

Τις τελευταίες μέρες έχουμε δει ένα περίεργο σίριαλ διάσπασης το οποίο δείχνει να απομακρύνεται. Ένα σίριαλ που ξεκίνησε με το ενδεχόμενο ίδρυσης ομίλου από την πλευρά Βενιζέλου. Ο ΓΑΠ πρόβαλε την επιθυμία του να μην δημιουργηθεί ο όμιλος του Βενιζέλου. Κατά εμένα μια παράλογη και αναίτια επιθυμία. Δεν είχε τίποτα να φοβηθεί. Δείχνει ανασφάλεια η το χειρότερο δείχνει την εμμονή να βρεθεί το πρόσχημα που θα οδηγήσει κάποιους εκτός ΠΑΣΟΚ, και αυτό είναι το χειρότερο. Ο Βενιζέλος σε μια κίνηση ανέλπιστη έκανε πίσω. Έκανε πίσω ίσως γιατί δεν του βγήκαν τα κουκιά, αλλά το αποτέλεσμα μετράει, Έκανε πίσω.

Επειδή όμως πολλά ακούσαμε για την διάσπαση ας διατυπώσω και εγώ κάποιες σκέψεις.

  • Στις εκλογές προέδρου όπως αυτές του ΠΑΣΟΚ ένας εκλέγεται πρόεδρος και μόνος αυτός αποκτά θεσμική θέση στο κόμμα, ο «χαμένος» δυστυχώς η ευτυχώς μπορεί να παραμένει κορυφαίο στέλεχος αλλά δεν γίνεται ούτε τυπικά ούτε άτυπα αντιπρόεδρος, γραμματέας ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο.
  • Στο ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει αυτήν την στιγμή σαφής διαχωρισμός ανάμεσα σε ιδεολογικά ρεύματα και σίγουρα η εκλογή του Νοέμβρη δεν έγινε με αυτό το κριτήριο. Είναι χαρακτηριστικό ότι εδώ και δύο μήνες ακούμε για το «Ρεύμα Βενιζέλου» το οποίο μέχρι και σήμερα παραμένει ανώνυμο, παραμένει ανώνυμο για αυτόν ακριβώς τον λόγο, διότι σε αυτό το ρεύμα θεωρητικά ανήκει ο Παπαντωνίου και ο Κουλούρης, ο μόνος χαρακτηρισμός για ένα τέτοιο ρεύμα είναι «Ρεύμα Πριονωτό Εναλλασσόμενο».
  • Δυστυχώς σε αυτές τις εκλογές που είδαμε, τα στρατόπεδα επανδρώθηκαν και με προσωπικές συμπάθειες – αντιπάθειες, και με καιροσκοπισμούς, και με προσωπικές φιλοδοξίες. Αυτό ίσως αναδεικνύει και μια ιδεολογική σύγχυση και ανεπάρκεια στο ΠΑΣΟΚ. Ίσως το μόνο ενδιαφέρον πολιτικό ζήτημα που τέθηκε (και αυτό έγινε από τον ΓΑΠ) ήταν η απαλλαγή από τον κυβερνητισμό και ίσως αυτό να ήταν αυτό που κέρδισε. Είναι άλλο βέβαια η απαλλαγή από τον κυβερνητισμό και άλλο η αποποίηση από το ότι είσαι ένας μεγάλος πολιτικός παράγοντας της χώρας που στόχο έχει να διαμορφώσει την πορεία της χώρας.

Δεν μπορώ να καταλάβω με βάση όλα αυτά τι Όμιλος είναι αυτός που θα ιδρύσει το «Ρεύμα Βενιζέλου». Όπως όμως δεν μπορώ να καταλάβω και την εμμονή της πλευράς του προέδρου να μην ιδρυθεί. Αν νοιώθουν τόση ανασφάλεια μετά από μια πανηγυρική νίκη και ανατροπή του Νοέμβρη μάλλον είναι πρόβλημα ανεπάρκειας. Εν τέλει, αν είναι ο ΓΑΠ μετά από 4 χρόνια να διαμορφώσει το αρχηγικό του προφίλ διαγράφοντας το Βενιζέλο τότε μάλλον υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Επίσης το θεωρώ αδιανόητο, πολιτικά ανήθικο και πολιτικό παράδοξο να αισθάνεται απειλή ο νικητής από τον χαμένο και να τον διαγράφει.

Η πλευρά Βενιζέλου όλο αυτό το χρονικό διάστημα αγνοήθηκε και είναι μια αλήθεια αυτό, αλήθεια η οποία δεν τιμά την πλευρά του προέδρου, είναι όμως αυτός λόγος να αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ; Μάλλον έχουν υπερεκτιμήσει τον εαυτό τους, μάλλον είναι από τους καλομαθημένους στο ΠΑΣΟΚ και μάλλον έχει ο ίδιος μικρή πορεία στο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ στα34 χρόνια της πορείας του έχει αγνοήσει και αποκλείσει πρόσωπα, κοινωνικές ομάδες μεγαλύτερου πολιτικού βάρους και ολόκληρες και πραγματικές πολιτικές του τάσεις. Αν κάθε φόρα διασπώνταν ή αυτοί αποχωρούσαν τώρα το ΠΑΣΟΚ θα ήταν μια Λέσχη Φίλων του Ανδρέα και θα ήταν πρόεδρος ο Κατσιφάρας.

Αυτές οι γραμμές θα δημοσιοποιηθούν σε blog και θέλω να σημειώσω το εξής. Μέσα στον μήνα που πέρασε ξεκίνησε μια ιστορία με τις συναντήσεις των bloggers του ΠΑΣΟΚ, ο Christos πήγε στην Αθήνα και είχα σκοπό να πάω και εγώ στην Θεσσαλονίκη το περασμένο Σάββατο. Δεν μπόρεσα όμως να πάω, και Σάββατο βράδυ επιστρέφοντας πήρα την Κυριακάτικη. Εκεί διάβασα ότι έγιναν συναντήσεις των bloggers του ΓΑΠ. Πρώτον, πουθενά δεν αναφέρονταν στις προσκλήσεις για bloggers του ΓΑΠ, αλλά για bloggers του ΠΑΣΟΚ. Αν αυτό δεν είναι πολιτικό καπέλωμα, τότε τι είναι; Δεύτερο παράδοξο είναι ότι κάποιές διάνοιες αποφάσισαν θέλοντας να προσφέρουν υπηρεσίες στο ΓΑΠ να τον υποβιβάσουν από δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο σε ομαδάρχη και κομματάρχη τρίτης κατηγορίας (με την όλη ιστορία των προσωπικών του bloggers).
Κλείνοντας (γιατί όλοι πρέπει κάποτε να ολοκληρώνουμε…)

Μία διάσπαση που θα προέρχονταν από ιδεολογικές διαφορές θα είχε τα αρνητικά της αλλά θα είχε και το ενδιαφέρον της. Μια διάσπαση που προέρχεται από ανασφάλειες, προσωπικές φιλοδοξίες και εγωισμούς το μόνο που θα προσφέρει είναι δύο κόμματα, ένα μεγάλο ΣΥΡΙΖΑ και ένα ΔΗΚΚΙ τα οποία θα ξεφτίσουν με την πάροδο του χρόνου και θα ξεκατινιάζονται μεταξύ τους για να μπορέσουν να βρουν διαχωριστικές γραμμές.

Και επειδή διάφοροι νομίζουν ότι βλέπουν οράματα για το τέλος του δικομματισμού (σε αυτούς θα επανέρθουμε), εγώ αυτό που βλέπω είναι ο δικομματισμός να παραμένει αλλά με δεσπόζον κόμμα. Αν αυτός είναι ο στόχος τους να μας το πουν και εμάς, για να πάψουμε να τους βλέπουμε με την γνωστή συμπάθεια Αυτά για ένα κόμμα που λέγεται ότι είναι το μεγαλύτερο ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ της Ευρώπης. Αυτήν την τύχη του επιφυλάσσουν τελικά κάποιοι εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ.

Advertisements

Written by κώστας (provocator)

30 Ιανουαρίου 2008 at 11:01 μμ

Ποιος είναι ο ορισμός της σοσιαλδημοκρατίας σήμερα;

leave a comment »

Πώς ορίζεται η Σοσιαλδημοκρατία σήμερα; Όταν λέμε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι σοσιαλιστικό κόμμα τι εννοούμε; Δυστυχώς αυτές οι έννοιες δεν είναι καθόλου ξεκάθαρες. Καθένας έχει κι έναν διαφορετικό ορισμό να δώσει. Καθένας ερμηνεύει διαφορετικά τα πράγματα. Γι’ αυτό και όλη αυτή η συζήτηση περί αριστερής ή δεξιάς στροφής του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να ξαναγίνει πλειοψηφικό ρεύμα.

George Papandreou

© philippe grangeaud / solfé communications

Για να διευκολύνουμε τη συζήτηση, παραθέτω τον ορισμό που έδωσε ο Μίμης Ανδρουλάκης στην εκπομπή «Ο Επισκέπτης της Παρασκευής» την Παρασκευή 12 Οκτωβρίου:

Σοσιαλισμός δε σημαίνει τη μηχανική της αντικατάστασης ενός συστήματος από ένα άλλο, αυτό δεν παίζεται σήμερα στην ημερήσια διάταξη πουθενά στον κόσμο, δηλαδή, δεν είναι ο σοσιαλισμός με την έννοια της ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος, της δημιουργίας εκ του μηδενός ενός άλλου συστήματος. Σήμερα σοσιαλιστικό είναι ένα κίνημα το οποίο μεταβάλλει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων προς μια κατάσταση μεγαλύτερων ευκαιριών, δυνατοτήτων και τελικών αποτελεσμάτων για τους οικονομικά αδυνάτους. Εκεί κρίνεται το στοίχημα. Εκεί επιβεβαιώνεται αν πράγματι είσαι ή δεν είσαι, δηλαδή, μια κίνηση μέσα στο υπάρχον σύστημα προς το παρόν. Στην ημερήσια διάταξη της ανθρωπότητας δεν τίθεται η αντικατάσταση ενός συστήματος από ένα άλλο. Είναι το πρόβλημα βαθύτερων αλλαγών μέσα στο υπάρχον σύστημα.

Και προς το τέλος της εκπομπής έδωσε κι ένα πιο συγκεκριμένο παράδειγμα:

Μια αριστερή κυβέρνηση επιβεβαιώνεται σ’ αυτό που είπα στην αρχή, τι είναι σοσιαλσιμός σήμερα: είναι η κίνηση που μεταβάλλει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων στο δόγμα γνώση, ασφάλιση, δουλειά σ’ αυτούς που μπορούν, ισχυρή κοινωνική αλληλεγγύη και αξιοπρεπής διαβίωση σ’ αυτούς που πράγματι δεν μπορούν. Όχι να μοιράζω λεφτά δεξιά κι αριστερά, τζάμπα λεφτά.

Με άλλα λόγια: Δεν προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε τον καπιταλισμό, δεν προσπαθούμε να αναιρέσουμε την ελεύθερη αγορά, αντιθέτως προσπαθούμε να βάλουμε ένα μέτρο, κάποια όρια, ώστε να υπάρχουν οι ίδιες δυνατότητες για όλους, ώστε να υπάρχει μια δεύτερη ευκαιρία γι’ αυτούς που δεν τα κατάφεραν (ό,τι κι αν σημαίνει «δεν τα κατάφεραν»), ώστε να προστατεύονται αυτοί που δεν μπορούν.

Με άλλα λόγια:

Οι πολιτικές του «τρίτου δρόμου» κρίνονται αλλού θετικότερα κι αλλού αρνητικότερα, αλλά η κοινή ετυμηγορία είναι πως το εγχείρημα άγγιξε τα όριά του, ξεπεράστηκε. Πως η σοσιαλδημοκρατία πρέπει να επανεφεύρει πρόγραμμα και στόχους, να μετατοπίσει το στίγμα της, να επανασυνδεθεί με το ξεχασμένο, θεμελιώδες αίτημα της ισότητας.

Παύλος Τσίμας, Τα Νέα, Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2007

Written by daskalakos

21 Οκτωβρίου 2007 at 9:47 πμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική

Tagged with ,

Πες τα Νίκο

leave a comment »

Τον Νίκο Παπανδρέου δεν τον συμπαθώ. Δεν πιστεύω ότι έχει πολλά να δώσει σε επίπεδο πολιτικών απόψεων. Στην τελευταία του συνέντευξη όμως είπε δύο πράγματα που χτύπησαν κάποιο ευαίσθητο σημείο μου.

  1. Ότι το δαχτυλίδι του Σημίτη ήταν θόλο και
  2. ότι αν ο Σημίτης δεν εγκατέλειπε το πλοίο, το 38% του 2007 θα ήταν άνοδος και όχι πτώση σε σχέση με το 2004.

Φοβάμαι ότι έχει δίκιο και στα δύο.

Τον Σημίτη δεν τον συμπαθώ. Σχεδόν τον αγαπάω. Τον θεωρώ ανεπιφύλακτα τον καλύτερο πρωθυπουργό που είχε η χώρα μετά την μεταπολίτευση. Όμως ο μοναδικός αρχηγός κεντροαριστερής παράταξης που δεν βρέθηκε (δεν τόλμησε να βρεθεί) ποτέ στην αντιπολίτευση θα πρέπει να είναι πολύ πιο προσεκτικός όταν κάνει κριτική για αντιπολιτευτικές τακτικές.

Written by Christos

5 Οκτωβρίου 2007 at 12:52 πμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with , ,

Ο γάμος και τα πουρνάρια του ΠΑΣΟΚ

with one comment

Ο προβληματισμός και τα σενάρια διάσπασης και δημιουργικής καταστροφής που αναφέρει ο daskalakos στριφογυρίζουν και στο δικό μου μυαλό τις τελευταίες μέρες. Η κρίση στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται να αποκτά πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από όσο αρχικά φαινόταν. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση το ίδιο και οι φίλοι και τα μέλη του. Ο περιβόητος διάλογος είναι πλέον φανερό ότι δεν πρόκειται να γίνει. Ας είμαστε ρεαλιστές, κανένας στο ΠΑΣΟΚ δεν θέλει ένα νέο κόμμα, κανένας δεν θέλει καινοτόμες ιδέες και ρίσκο. Δεν γίνεται πολιτική αντιπαράθεση. Γίνεται πόλεμος ομάδων που συγκροτήθηκαν σχεδόν τυχαία και των οποίων τα μέλη επέλεξαν στρατόπεδο με κατεξοχήν κριτήρια προσωπικής πολιτικής επιβίωσης. Και εδώ είναι το πρώτο και σημαντικό εμπόδιο της πράσινης εσωκομματικής διαδικασίας. Οι υποψήφιοι υποστηρίζονται από ομάδες με τις οποίες έχουν ελάχιστες ιδεολογικές συγγένειες.

Η ψυχαναλυτική προσέγγιση του Ανδρουλάκη έχει τεράστιες δόσεις αλήθειας, περιγράφοντας μία εικόνα μάλλον εφιαλτική. Γράφει:

Είναι σαν να έχει συσσωρευθεί επί πολλά χρόνια μεγάλη ένταση και αντιπάθεια και στήνεται ένας καυγάς δύο ομάδων συμμαθητών με σχεδόν τυχαία σύνθεση για να ‘πλακωθούν’ και να εκτονωθεί αυτή η ένταση. Είναι ο ‘ναρκισσισμός των μικρών διαφορών’, κατά τον Φρόυντ, η ‘αντιπάθεια των συγγενών’ και το ‘σύνδρομο της αδελφοκτονίας’ που χτυπά τις ‘αδελφικές κοινότητες’ όταν πια το είδωλο του πατέρα είναι μακρινό.

Έτσι είναι. Όπως και να το δει κανείς δεν είναι δυνατόν ο ΓΑΠ της ανοιχτής κοινωνίας να έχει ανάγκη την στήριξη Τσοβόλα, ούτε είναι λογικό ο Βενιζέλος να αναγορεύεται στον νέο σημαιοφόρο του εκσυγχρονισμού. Δεν υπάρχει καμία πολιτική, ούτε καν πολιτικοφανής βάση στις εσωτερικές διεργασίες του κινήματος. Αυτό άλλωστε αποδείχτηκε περίτρανα από την πλατφόρμα Βενιζέλου. Την χειρότερη πολιτική πλατφόρμα που έχει γραφτεί τα τελευταία χρόνια.

Δυστυχώς, οι «παρατάξεις» του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ περισσότερες αυτή τη φορά. Υπάρχει μία πολυχρωμία τάσεων που βασίζεται περισσότερο σε προσωπικά απωθημένα παρά σε επί της ουσίας θέματα. Και αυτή η πολυχρωμία καθιστά την εσωκομματική τράπουλα ακόμη πιο ανακατεμένη και θολή.

Δεν είμαι σίγουρος πλέον αν θέλω να ψηφίσω το ΓΑΠ. Από ότι φαίνεται διαχειρίζεται τις εσωκομματικές εκλογικές διαδικασίες με τις ίδιες άθλιες μεθόδους που τον οδήγησαν στην καταστροφή στις 16/9. Δεν μπορεί να σχηματίσει επιτελείο. Δεν μπορεί να αρθρώσει πολιτικά ισχυρό λόγο. Αρκείται στα λίγα και σίγουρα. Θα πάει με τους παλαιοπασόκους μέχρι τέλους, κι ας απέχει από την λογική και την φιλοσοφία τους έτη φωτός. Φοβάται ότι πλέον αυτούς έχει μόνο. Και ίσως να έχει δίκιο.

Άλλα μία τραγική κατάσταση και ένα αδιέξοδο έχουν πάντα δύο φάσεις. Η μία είναι όταν μπαίνεις και η άλλη όταν δεν μπορείς να βγεις. Την δεύτερη την εκφράζει ο Βενιζέλος. Δεν είναι η λύση και αυτό είμαι σίγουρος ότι το υποψιάζονται ακόμα και οι υποστηρικτές του. Δεν είναι δυνατόν ο ευφυέστερος των πολιτικών να κινείται με τόσο αφελή τρόπο και να καταθέτει τόσο προφανείς και ανόητες πολιτικές απόψεις. Δεν είναι ικανός! Είναι ταλαντούχος αλλά όχι αποτελεσματικός. Η πολιτικές του δυνατότητες είναι εκνευριστικά μονόπλευρες.

Δυστυχώς ο μύθος του στελεχιακού δυναμικού υψηλού επιπέδου τον οποίο καλλιέργησε και διαφήμισε το ΠΑΣΟΚ αρχίζει να καταρρέει. Η πολιτική απόδοση των κορυφαίων στελεχών κρίνεται ανεπαρκής. Οι επιδιώξεις τους είναι τόσο κοντόφθαλμες που δεν μπορούν καν να το κρύψουν. Η αναγέννηση του κόμματος, η παραγωγή ή έστω υιοθέτηση καινοτόμων ιδεών, η νέα ριζοσπαστική πολιτική παρουσία που για την βάση του ΠΑΣΟΚ αποτελούν τον Γάμο, φαίνεται ότι για τα υψηλόβαθμα στελέχη του ΠΑΣΟΚ αποτελούν απλώς πουρνάρια.

Written by Christos

5 Οκτωβρίου 2007 at 12:28 πμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with ,

Πες τα Αντώνη!

2 Σχόλια

Πες τα Αντώνη Καρκαγιάννη!

Ο κ. Αντώνης Καρακαγιάννης μου έκλεψε αυτά που από καιρό ήθελα να γράψω: «Γιατί όχι διάσπαση;» τιτλοφορείται το σημερινό του άρθρο στην Καθημερινή. Αντιγράφω εδώ την τελευταία παράγραφο:

Η «ενότητα» ήταν πλαστή και υποκριτική, με παραλυτικά φαινόμενα και κατά την επόμενη περίοδο που το ΠΑΣΟΚ ήταν στην αντιπολίτευση. Προσωπικά πιστεύω ότι η «κάθαρση του δράματος» βρίσκεται στη διάσπαση και όχι στη διατήρηση της «ενότητας» που προ πολλού έπαψε να υπάρχει. Και ελπίζω ότι αυτό θα δώσει νέα δυναμική στην πολιτική ζωή γενικότερα.

Μη με παρεξηγείτε, δεν επιθυμώ ούτε επιδιώκω τη διάσπαση του ΠΑΣΟΚ. Θέλω όμως, επιτέλους, ένα κόμμα με ξεκάθαρες πολιτικές απόψεις, με κυβερνητική πρόταση που να βασίζεται σε αυτές τις απόψεις, ένα κόμμα που να μπορώ και να θέλω να το ψηφίσω όχι με τη λογική του «το μη χείρον, βέλτιστον» αλλά επειδή πράγματι ο πολιτικός του λόγος και οι πολιτικές του θέσεις με εκφράζουν και με εμπνέουν.

Πολλοί, για παράδειγμα, βρίσκουν ελκυστικό τον Συνασπισμό. Εγώ όχι. Όχι γιατί απαραιτήτως διαφωνώ με τις απόψεις τους, όσο γιατί τις θεωρώ ουτοπικές και ανεφάρμοστες. Είναι θλιβερό νομίζω, ένα σύγχρονο αριστερό κόμμα, όπως θέλει να είναι και εν πολλοίς είναι ο Συνασπισμός, να μην έχει πρακτικές, εφαρμόσιμες απόψεις για το Ασφαλιστικό και να απορρίπτει εκ προοιμίου κάθε διάλογο και ν’ απαντάει ειρωνικά στην πρόσκληση της Κυβέρνησης ότι ο διάλογος «να γίνει στην Πανεπιστημίου, ή στην Πλατεία Συντάγματος ή στην πλατεία Αριστοτέλους».

Το ΠΑΣΟΚ σε πολλά, πάμπολλα ζητήματα, ήταν «ήξεις αφίξεις». Ένα ΠΑΣΟΚ που στο όνομα της εξουσίας και της διακυβέρνησης υπέκυπτε στο πολιτικό κόστος και θόλωνε τις θέσεις και τις απόψεις του.

Θα αντιτείνουν μερικοί, από την ίδια παράταξη πάντοτε, ότι δύο πασοκογενή κόμματα, διαφορετικά και ενδεχομένως εχθρικά δεν συναποτελούν «κόμμα εξουσίας» και δεν μπορούν να διαμορφώσουν εναλλακτική πρόταση εξουσίας, ικανή να κλονίσει την κυβέρνηση. Πράγματι, αυτή είναι η κεντρική λογική του διπολικού συστήματος, που κυριάρχησε μετά το 1974 και μέχρι τώρα. Το ένα από τα «δύο κόμματα εξουσίας» να διαδέχεται το άλλο, όχι με διαφορετική «πρόταση εξουσίας» πάντοτε. Συχνότατα με απλή πρόταση διαχείρισης (ή και νομής) της εξουσίας.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η ίδια λογική και το ίδιο σύστημα θα ισχύσει και στο μέλλον. Προσωπικά πιστεύω ότι το σύστημα αυτό εξεμέτρησε το ζην και εξάντλησε τις δυνατότητές του. Ήδη υπέστη σοβαρό κλονισμό στις περασμένες εκλογές, όπου τα δύο μεγάλα κόμματα είδαν τις δυνάμεις τους να μειώνονται και μόλις αποφύγαμε το κυβερνητικό αδιέξοδο. Μερικοί πιστεύουν ότι οι επινοήσεις ενός νέου εκλογικού νόμου θα περισώσουν ένα κουρασμένο και εξαντλημένο πολιτικό σύστημα, κατά πολλούς ήδη πεθαμένο. Ξέρετε γιατί αλλάζουμε τόσο συχνά εκλογικά συστήματα; Γιατί με το καθένα πολύ σύντομα αναιρούνται οι σκοποί για τους οποίους θεσπίστηκε.

Μια κρίση δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Οδυνηρή σίγουρα. Είναι όμως, οι ωδίνες του τοκετού, απ’ το κάτι νέο και διαφορετικό που θα γεννηθεί απ’ αυτή την κρίση, ή είναι οι ωδίνες του θανάτου, καθώς ένα παρηκμασμένο πολιτικό μόρφωμα κλυδωνίζεται από τους τελευταίους του σπασμούς πριν ξεψυχήσει;

Θα επανέλθω πιο τεκμηριωμένα και πιο συγκροτημένα. Ελπίζω…

Written by daskalakos

4 Οκτωβρίου 2007 at 8:17 μμ

Αερολογίες

with one comment

Πριν πολλά, πολλά χρόνια είχε τύχει να παραστώ ως «κοινό» σε μια εκπομπή της Τρέμη, όταν ήταν ακόμη στον Ant1. Καλεσμένοι ο Ευάγγελος Βενιζέλος και η Ντόρα Μπακογιάννη. Ο Βενιζέλος είναι τεράστιος, αλλά έχοντας σφίξει το χέρι του Θόδωρου Πάγκαλου, δε μου έκανε καμιά ιδιαίτερη εντύπωση! 😉 Αντίθετα είχα σοκαριστεί στη θέα της Ντόρας Μπακογιάννη: είχε σταθεί στο κατώφλι της πόρτας του κυλικείου όπου περιμέναμε εμείς το «κοινό» και το κεφάλι της έφτανε μέχρι το κούφωμα της πόρτας! Πανύψηλη!!!

Γενικά θεωρούμαι έξυπνος άνθρωπος. Είχα προσπαθήσει να παρακολουθήσω τη συζήτησή τους, αλλά μάταια. Μιλούσαν, μιλούσαν, μιλούσαν και στην ουσία δεν έλεγαν τίποτα! Στα διαλείμματα για διαφημίσεις όλοι πάσχιζαν να τραβήξουν μια τζούρα, ενώ ο Ευάγγελος και η Ντόρα «παραπονούνταν» γιατί κάνανε διακοπή για διαφημίσεις τη στιγμή που είχαν ανεβάσει τους τόνους και φέρνανε νούμερα και ακροαματικότητα!

Γιατί τα θυμήθηκα όλ’ αυτά τώρα; Γιατί διάβασα τις είκοσι θέσεις για το ΠΑΣΟΚ και τη Χώρα του Βενιζέλου, όπως αυτές δημοσιεύονται στο blog του. Κοντά δυο χιλιάδες λέξεις (1981 τις έβγαλε το Word για την ακρίβεια) ατελείωτης αερολογίας! Ναι, αερολογίας! Το προφανέστερο του προφανούς! ΟΛΟΙ θα μπορούσαν να προσυπογράψουν αυτό το κείμενο. ΟΛΟΙ! Κι ο Καραμανλής, κι ο Καρατζαφέρης, κι ο Αλαβάνος ακόμα κι η Αλέκα. ΟΛΟΙ! Αλλάξτε λίγο τα ονόματα, κι έχετε ένα υπέροχο κατεβατό, ένα ατελείωτο ευχολόγιο, που ταιριάζει στον καθένα…

Το μόνο που σχόλιο που θα μπορούσαμε να κάνουμε γι’ αυτό το κείμενο είναι…

Νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν!

Ελπίζω ο Γιώργος να τολμήσει και να παρουσιάσει πραγματικά ριζοσπαστικές θέσεις. Η αλήθεια είναι πάντως, ότι ουσιαστικός διάλογος δε γίνεται. Κανένας δε συζητά για τα αίτια της παρακμής και πτώσης του ΠΑΣΟΚ. Κανένας δε συζητάει τα αίτια της ήττας. Κανένας δε συζητάει ποιες πρέπει να είναι οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ για το μέλλον.

Ο Christos είχε θέσει πολύ πιο ουσιαστικά προβλήματα στο προηγούμενο site μας. Αντιγράφω:

  • Αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών.
  • Αποτελεσματική φορολογική πολιτική με χρήση της τεχνολογίας.
  • Άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
  • Διακριτός διαχωρισμός εκπαιδευτικών συνιστωσών.
  • Διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους.
  • Κατάργηση της στρατιωτικής θητείας.
  • Κοινωνική «δίωξη» της κερδοσκοπίας.
  • Φορολόγηση επιχειρήσεων με βάση την ποιότητα των επενδύσεων τους.

Διαβάσατε τίποτα για τα παραπάνω στο ευχολόγιο του Βενιζέλου;

Μπορούμε να προσθέσουμε κι άλλα ζητήματα σ’ αυτή τη λίστα. Εξάλλου, τα προβλήματα δεν είναι αριστερά ή δεξιά. Οι λύσεις που προτείνουμε είναι αριστερές ή δεξιές.

Μέχρι τις 11/11/2007 απομένουν ακριβώς 40 ημέρες. Επιτέλους, ας σταματήσουν οι προσωπικές επιθέσεις, τα συντροφικά μαχαιρώματα, τα βουνά λάσπης, ας σταματήσουμε λίγο ν’ ασχολούμαστε με τα πρόσωπα αυτά καθ’ αυτά, κι ας συζητήσουμε για την Πολιτική, ας συζητήσουμε για τις θέσεις των προσώπων για όλα τα παραπάνω προβλήματα κι ακόμα περισσότερα.

Written by daskalakos

2 Οκτωβρίου 2007 at 1:40 μμ

Απάντηση Βενιζέλου

with one comment

Ο κος Βενιζέλος απάντησε στο blog του στο ερώτημα πολλών σε σχέση με την αντίδραση του στο Ζάπειο την ημέρα των εκλογών. Γράφει:

Για τα περί «υπονόμευσης» τι να πώ; Μας βλέπει πολύς κόσμος, κόσμος που ενδιαφέρεται για το ΠΑΣΟΚ, κάποιοι που επιχαίρουν γιατί είναι πολιτικοί αντίπαλοι, αλλά και πάρα πολλοί ενδιάμεσοι άνθρωποι που θα μπορέσουν να έρθουν μαζί μας και θα ήθελαν ίσως να είναι μαζί μας.

και συνεχίζει φανερώνοντας ακόμη μία φορά το πως αντιλαμβάνεται τον ρόλο και τα προσόντα που θα πρέπει να έχει ο μελλοντικός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Υπάρχει μια αξιολόγηση της κοινής γνώμης, ποια στελέχη είναι αυτά που δίνουν τη μάχη, ποια στελέχη θέλει να βλέπει ο κόσμος στη Βουλή, στα Μέσα Ενημέρωσης γιατί νιώθει σιγουριά, ποια στελέχη δίνουν τον αγώνα σε σχέση με τον κ. Καραμανλή… Εγώ θέλω να πιστεύω ότι έκανα τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορούσα.

Τα συμπεράσματα δικά σας. Αρκεί να λάβετε υπόψη σας σοβαρά το ποιόν θέλετε να βλέπετε στην Βουλή και στην τηλεόραση για να νιώθετε ασφαλείς. Α, και το ποιος δίνει τον αγώνα απέναντι στον Καραμανλή…..

Written by Christos

30 Σεπτεμβρίου 2007 at 10:49 μμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with ,