Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Posts Tagged ‘Πολιτική

Οι «στασιμιστές» και οι «δυναμιστές»

leave a comment »

Εδώ και καιρό είχα στο μυαλό μου να γράψω για την νέα πολιτική γεωγραφία που παρατηρείται και στην χώρα μας, τις δύο διακριτές πολιτικές τάσεις και τον οριζόντιο διαχωρισμό των κομμάτων σε αυτές. Όπως γίνεται συνήθως (το μεγαλείο του διαδικτύου) διάβασα επιτέλους κείμενα που πολύ εύστοχα θέτουν το θέμα. Ένα πολύ καλό άρθρο του Μανδραβέλη που αναφέρεται σε ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της Virginia Postrel βάζει τις βάσεις προβληματισμού σχετικά με το νέο τοπίο.

Οι «στασιμιστές» και οι «δυναμιστές» της Postrel κάνουν καθημερινά την εμφάνιση τους στην ελληνική πολιτική σκηνή. Από το πρώτο ψηφοδέλτιο επικρατείας του Παπανδρέου με Μάνο-Ανδριανόπουλο μέχρι την υπόθεση του βιβλίου της ιστορίας, ο νέος διαχωρισμός της ελληνικής κοινωνίας καταγράφεται συνεχώς και ολοένα και εντονότερα.

Το πολύ ενδιαφέρον σημείο είναι η ανίχνευση του οριζόντιου διαχωρισμού μέσα στα κόμματα. Πως να το κάνουμε, δεν βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο ο Στυλιανίδης και η Γιαννάκου, ο Γιακουμάτος και Μάνος, ο Χρυσοχοίδης και ο Τσοχατζόπουλος, ο Λαφαζάνης και ο Παπαγιαννάκης. Τα μόνα κόμματα που φαίνεται να είναι αρραγή και χωρίς κανενός είδους διαχωρισμό είναι το ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ.

Το ζήτημα λοιπόν είναι πότε και πως αυτός ο διαχωρισμός θα οδηγήσει σε ένα νέο σκηνικό όπου νέες συμμαχίες θα σχηματοποιηθούν και νέοι πολιτικοί οργανισμοί θα δημιουργηθούν προκειμένου να στεγάσουν αυτές τις νέες συμμαχίες.

Η εσωκομματική κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ αναπόφευκτα θα πρέπει να εξεταστεί και από αυτό το πρίσμα. Ποιος από τους υποψηφίους είναι «στασιμιστής» και ποιος «δυναμιστής»? Με ποιον αρχηγό και με ποια στελέχη θα τοποθετηθεί το ΠΑΣΟΚ στο νέο πολιτικό τοπίο? Σε κάθε περίπτωση η ανανέωση του ΠΑΣΟΚ (καθώς και όλου του πολιτικού σκηνικού) περνάει απαραίτητα από αυτή την κρίσιμη επιλογή. Η ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί. Στο σύγχρονο τοπίο δεν έχει μέλλον ένα κόμμα που διατηρεί στο εσωτερικό του τόσο έντονους οριζόντιους διαχωρισμούς. Το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα πρωτοπορίας πρέπει να κάνει αυτή την επιλογή πρώτο ώστε να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων όταν η ίδια η κοινωνία θέσει de-facto την νέα πολιτική τοπολογία. Και αυτή η επιλογή πρέπει να γίνει με κάθε κόστος. Είτε αυτό λέγεται διάσπαση, είτε μείωση της πολυσυλλεκτικότητας είτε αποχή από την εξουσία. Η επιλογή του αρχηγού πρέπει να γίνει με αυτό και μόνο αυτό το κριτήριο.

Advertisements

Written by Christos

30 Σεπτεμβρίου 2007 at 10:47 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική

Tagged with

Ένα δάκρυ για τη Μαριέττα

leave a comment »

Σε μία κυβέρνηση που απαρτίζονταν απο διάφορα νούμερα (Πολύδωρας, Ανδεουλάκος, Γιακουμάτος, Ρεγκούζας και η λίστα δεν έχει τέλος) αυτήν που αποδοκιμάστηκε στις εκλογές ήταν η Μαριέττα; Εγώ την Μαριέττα πάντα την ξεχώριζα μέσα στην ΝΔ και θα συνεχίζω να την ξεχωρίζω. Μπήκαν λοιπόν Πολύδωρας και Γιακουμάτος στη βουλή και δεν μπήκε η Μαριέττα.

Αλέκο… δεν πιστεύω να πανηγύρισες με την λογική ότι δεν εκλέχτηκε για την «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση», για το βιβλίο της ιστορίας δεν εκλέχθηκε και αυτό είναι μια μεγάλη ήττα για ένα σύγχρονο δυτικό κράτος για μια σύγχρονη προοδευτική κοινωνία (δεν μπαίνω στην κουβέντα υπέρ η κατά του βιβλίου). Είναι ήττα γιατί τα βιβλία της ιστορίας τα γράφουν οι επιστήμονες της ιστορίας και όχι ο Ψωμί-Αδης, ο Αδωνίς, ο Παρασκευαϊδης και ο κάθε παπάς, παπαδιά και Παπαθεμελής.

Ένα δάκρυ επίσης για τον σύντροφο ΆΚΗ που στην Θεσσαλονίκη των καλών χριστιανών, οι πολίτες των έστειλαν σπίτι του… έστω και με 27 χρόνια καθυστέρηση (για να μην ξεχνιόμαστε έβγαινε από 27 χρόνια βουλευτής).

Ένα δάκρυ λοιπόν για την Μαριέττα…

Ένα δάκρυ για τον Άκη…

Αλλά ένα δάκρυ και την πολιτική ηγεμονία της ακροδεξιάς και του κάθε απίστευτου Άδωνη-Ψωμιάδο-Παρασκευαϊδη.
Εκεί που μας οδήγησαν οι απίστευτοι της αριστεράς και της κεντροαριστεράς και μάλιστα με την δίκη μας ψήφο και ανοχή.

ΥΓ. Στις Σταλίνες δεν αναφέρομαι. Δεν με ενδιαφέρουν και δεν τους ενδιαφέρω θέλω να ελπίζω.

Written by κώστας (provocator)

25 Σεπτεμβρίου 2007 at 10:17 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική

Tagged with

Ποιο ΠΑΣΟΚ θέλω;

leave a comment »

Καταιγισμός δημοσκοπήσεων χθες!

Με ηλίθια, βλακώδη και προφανή ερωτήματα. Σε δουλειά να βρισκόμαστε. Και συζήτηση επί της ουσίας, καμιά!

Η μόνη ερώτηση που μ’ ενδιαφέρει είναι ποιο ΠΑΣΟΚ θέλω εγώ. Η απάντηση που εγώ δίνω, είναι το ΠΑΣΟΚ που οραματίζεται ο Μίμης Ανδρουλάκης, το ΠΑΣΟΚ που υιοθετεί τις απόψεις του Μίμη Ανδρουλάκη, το ΠΑΣΟΚ που θα προσπαθήσει να εξειδικεύσει και να πραγματοποιήσει τις ιδέες του Μίμη Ανδρουλάκη.

Τόσο απλά…

Written by daskalakos

25 Σεπτεμβρίου 2007 at 11:59 πμ

Ο Ίων Δραγούμης δεν κέρδισε ποτέ, δολοφονήθηκε βίαια

leave a comment »

Ο Ιών Δραγούμης δεν κέρδισε ποτέ, δολοφονήθηκε βίαια, είχε όμως την τύχη να έχει ένα μεγάλο πολιτικό αντίπαλο αντάξιο της ιστορικής στιγμής, τον Ελευθέριο Βενιζέλο.Είναι αλήθεια ότι δεν μπορώ να ερμηνεύσω όχι την νίκη του Καραμανλή, ή την ήττα του πασοκ, την ήττα του πασοκ την περίμενα, αυτό που δεν περίμενα είναι αυτήν την μεγάλη διαφορά.

Μια ήττα της τάξης του 1% θα έδινε σε κάποιον την εντύπωση ότι το μοντέλο του πασοκ ναι με ενδιέφερε αλλά ήθελε δουλεία ακόμη, ήθελε κάποιος περισσότερα δείγματα γραφής, εντέλει θα έλεγε κανείς απλά «φίλε καλά τα λες… βελτιώσου και εδώ είμαι εγώ να σε εμπιστευτώ σε 4 χρονιά». Λοιπόν το αποτέλεσμα μάλλον δείχνει ότι το μοντέλο δεν ενδιαφέρει ή και αν ακόμη και αν δεν προβλήθηκε καλά κανείς δεν θέλει να το ακούσει.

Ποιο ήταν κατά εμέ αυτό το μοντέλο, το οποίο και ψήφισα και υπερασπίστηκα σε αυτές τις εκλογές με δύο τρία άπλα παραδείγματα:

  • Ο Γιώργος Παπανδρέου αναλαμβάνει ένα ΠΑΣΟΚ πριν από μια προδιαγεγραμμένη εκλογική ήττα, χωρίς να φοβάται πραγματικά την ήττα.
  • Υφίσταται μια μεγάλη ήττα ΠΑΣΟΚ στο 2004.
  • Την άνοιξη 2004 με απίστευτο πολιτικό θάρρος (αυτοκτονικό θα μπορούσε να πει κανείς) υπερασπίζεται το ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ, υπερασπίζεται επίσης και την εξωτερική πολιτική που έχει χαράξει με την κυβέρνηση Σημίτη. Θα μπορούσε όλα αυτά να τα κάνει γαργάρα όπως όλα τα κόμματα στην Ελλάδα πλην ΚΚΕ (είπε όχι, όπως συνηθίζει σε όλα). Αυτό φυσικά όχι απλά δεν εκτιμήθηκε (όχι να εκτιμηθεί το ΝΑΙ σαν πολιτική άποψη αλλά να εκτιμηθεί το ότι ήταν από τις μοναδικές φορές στην μεταπολίτευση που ένας πολιτικός αρχηγός και μάλιστα της αντιπολίτευσης είπε τόσο ξεκάθαρα την πολιτική του άποψη και ας γνώριζε ότι έρχεται σε σύγκρουση με την διαμορφωμένη κοινή γνώμη ) αλλά λοιδορήθηκε με πρώτο και καλύτερο το κ. Καραμανλή μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Κύπρο. Έναν κ. Καραμανλή ο οποίος προτίμησε τότε να μην πει τίποτα (όπως μας έχει συνηθίσει εδώ και 4 χρόνια σαν πρωθυπουργός), ούτε καν μπήκε στην διαδικασία να μας εξηγήσει τι ακριβώς έκανε στην Λουκέρνη κλεισμένος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου.
  • Στην αναθεώρηση του άρθρου 16 ανεξάρτητα αν κανείς ήταν υπέρ ή κατά επέδειξε όλο αυτό το πολιτικό θάρρος και είπε να πάμε για αναθεώρηση. Ο πρωθυπουργός των «μεταρρυθμίσεων», όπως ο ίδιος αποκαλείται, δεν τον ενδιέφερε η μεταρρύθμιση (αν τον ενδιέφερε θα έκανε και μια τέσσερα χρόνια), τον ενδιέφερε να κάνει μικροκομματικό παιχνίδι και να ασχοληθεί με το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ θέλοντας να κερδίσει τις εντυπώσεις, τις κέρδισε, αλλά η χώρα έχασε την ευκαιρία για μεταρρύθμιση. Το ίσως παράξενο ήταν να ότι και πάλι το πολιτικό κόστος επωμίστηκε ο Γιώργος.
  • Ο Γιώργος προσπάθησε να φέρει στο προσκήνιο την πολιτική σε σχέση με την μικροπολιτική και παραπολιτική, ίσως όσο ποτέ στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης.

Ήταν ένα στοίχημα που ίσως το έχασε, δεν ξέρω αν το έχασε όμως ποιος;

Το ΠΑΣΟΚ κατά την άποψη μου είχε αυτήν την υποχρέωση προς την χώρα και τους πολίτες μετά από μια πορεία 33 χρόνων και πολλών εξ αυτών σαν κυβερνητική παράταξη. Είμαι περήφανος για αυτήν την 3ετη πορεία του ΠΑΣΟΚ.
Στην πολιτική η άποψη μου είναι ότι δεν εκφράζουμε μόνο την κοινωνία αλλά την καθοδηγούμε κιόλας σε έναν στόχο.
Αυτό ήταν και είναι ένα στοίχημα.

Μάλλον η επιλογή δεν επιδοκιμάστηκε αλλά λοιδορήθηκε…

Συνεχίζουμε

Σύντομα συνέχεια…

ΥΓ1. Ο Ιών Δραγούμης δεν κέρδισε ποτέ.Ο πατέρας του ήταν δικαστικός και μετέπειτα Πρωθυπουργός της Επανάστασης στο Γουδί, Στέφανος Δραγούμης. Επίσης διετέλεσε και διοικητής της Κρήτης.
ΥΓ2. Το ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗ; ΔΙΠΛΩΜΑΤΗΣ

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%8A%CF%89%CE%BD_%CE%94%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B7%CF%82

Written by κώστας (provocator)

25 Σεπτεμβρίου 2007 at 1:34 πμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική

Tagged with

Με ποιόν είμαι τελικά?

leave a comment »

Κάθε μέρα τα πράγματα γίνονται όλο και πιο περίεργα στο ΠΑΣΟΚ. Αυτή τη στιγμή έχουν δηλώσει τη στήριξη τους στον Βενιζέλο άνθρωποι που όχι απλώς εκτιμώ αλλά είναι και σημεία αναφοράς μου. Καθηγητές, στελέχη του ΠΑΣΟΚ, άνθρωποι που για πολύ καιρό κινούνται παράλληλα με τον δικό μου τρόπο σκέψης με την δική μου αντίληψη για την πολιτική και την κοινωνία. Υπό άλλες συνθήκες θα είχα πειστεί εδώ και πολλές ώρες ότι πράγματι ο Βενιζέλος είναι η λύση, η προοπτική. Για πρώτη φορά όμως μου είναι τόσο δύσκολο να συστρατευθώ με όσους θεωρώ συμμάχους. Και αυτό είναι μία αλλαγή που δεν περίμενα να προκύψει από τις τελευταίες εκλογές. Αναρωτιέμαι λοιπόν, γιατί αποκλίνω από όλους αυτούς. Τι ή ποιος άλλαξε?

Η πρώτη (και μεταξύ μας πιο πιθανή) ερμηνεία είναι ότι άλλαξα εγώ. Ότι η ήττα με επηρέασε και με φανάτισε. Με προσκόλλησε στον αρχηγό. Ή, για μία ακόμη φορά, η ανάλυση μου είναι ελλιπής. Αυτό θα φανεί σε λίγες μέρες που όλα θα καταλαγιάσουν και θα σκεφτώ πιο ψύχραιμα, οπότε πλέον πιθανόν ο Βενιζέλος θα αρχίσει να ακούγεται στα αφτιά μου ως η καλύτερη λύση.

Η δεύτερη ερμηνεία όμως, αν και μάλλον απίθανη, μου δημιουργεί ανατριχίλα. Φαντάζεσαι, αναρωτιέμαι, να μην άλλαξε κανένας? Φαντάζεσαι απλώς να ήρθε στο φως μια αντικειμενική διαφορά που υπήρχε πάντα ανάμεσα σε εμένα και σε όλα τα πρόσωπα που αποτελούν πολιτικές μου αναφορές? Μία διαφορά που πάντα με τρόμαζε και που με λίγα λόγια λέει ότι εγώ δεν έχω κανένα προσωπικό συμφέρον από μία κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, καμία ανάγκη από τον έναν πρόεδρο ή τον άλλο, και κυρίως κανένα ψυχαναγκασμό νίκης. Με ενδιαφέρει μόνο η προοπτική της δικής μου ζωής. Και δεν την ανταλλάσσω με τίποτα. Αυτό είναι το μόνο που έχω να περιμένω από έναν πρόεδρο αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ένα καλύτερο μέλλον, ακόμη και αν είναι μακρινό. Και αυτή είναι η μόνη αλλά σημαντική διαφορά με όλους όσους έσπευσαν να στηρίξουν τον Βενιζέλο.

Θα πρέπει όμως να γνωρίζουν ότι αν εγώ κάνω λάθος και ο Βενιζέλος αποδειχτεί ηγέτης πνοής όλα θα είναι καλά για όλους.

Αν όμως κάνουν λάθος εκείνοι (από αμέλεια η δόλο) αυτό θα αποτελέσει casus belli για πάρα πολλούς ενεργούς πολίτες. Και φοβάμαι ότι η ανάδειξη Βενιζέλου θα αποτελέσει σε μία τέτοια περίπτωση το κύκνειο πολιτικό τους άσμα.

Written by Christos

24 Σεπτεμβρίου 2007 at 11:44 μμ

Αναρτήθηκε στις Πολιτική

Tagged with