Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Posts Tagged ‘Συνέδριο

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ 5: ΜΜΕ

leave a comment »

Η μεγαλύτερη συνεισφορά του συνεδρίου προς εμένα ήταν αναμφισβήτητα το πέρασμα από την θέση του τηλεθεατή στη θέση του παρατηρητή. Σε όλη τη διάρκεια του σαββατοκύριακου δεν παρακολούθησα καθόλου ειδήσεις ούτε διάβασα εφημερίδες. Η άποψη μου για το συνέδριο και το ΠΑΣΟΚ ήταν αποκλειστικά από μέσα και όχι απο Μέσα. Είναι η πρώτη φορά που πέρα από θεωρίες, ένιωσα στο πετσί μου το τι θα πει παραπληροφόρηση.

Πάντα ήμουν πολύ διστακτικός στο να ενστερνιστώ την άποψη ότι «τα ΜΜΕ δεν παίζουν το ΠΑΣΟΚ δεν παίζουν τον πρόεδρο». Πίστευα αφελώς ότι τα κανάλια και οι εφημερίδες έχουν όλη την καλή διάθεση απλώς το ΠΑΣΟΚ δεν παρήγαγε ειδήσεις δεν παρήγαγε πολιτική άξια αναφοράς. Για το δεύτερο διατηρώ ακόμη ακέραιες τις επιφυλάξεις μου. Το πρώτο όμως είναι ψέμα. Οι ομιλίες των στελεχών περιείχαν μεγάλες ποσότητες πληροφορίας άξιας να μεταδωθεί. Μία απλή αναφορά στο κείμενο του Πάγκαλου, του Ανδρουλάκη, του Μπίστη και το Παπανδρέου αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι ειπώθηκαν σημαντικά πράγματα. Ο Παπανδρέου είπε τόσο σημαντικά πράγματα που η πρόταση για Πολιτικό Συμβούλιο χωρίς υπουργούς ήταν για μένα απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Αν παρέμενα τηλεθεατής και σε αυτό το συνέδριο η πληροφορία και η ουσία που θα αποκόμιζα από τα ΜΜΕ θα ήταν ακρωτηριασμένη βάναυσα. Και η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος δεν μου προκαλεί απογοήτευση, μου προκαλεί θυμό.

«Που είναι ο Βενιζέλος?» αναρωτιόμουν συνεχώς ολόκληρο το Σάββατο. Αναρωτιόμουν που είναι το θέμα Βενιζέλου, το θέμα που απασχολεί κατά κύριο λόγο την επικαιρότητα του ΠΑΣΟΚ. Πέρα από τα κρυφά πηγαδάκια και τις γνωστές «φράξιες» ο Βενιζέλος δεν ήταν πουθενά παρών ούτε ως φυσική παρουσία ούτε ως συμβολισμός. Σαν να μην υπήρχε. Δεν φάνηκε να αφορά κανέναν. Ομολογώ ότι μέχρι την Κυριακή το βράδυ είχα ξεχάσει την ύπαρξη του. Και δεν ήμουν διακοπές, ήμουν στο συνέδριο!

Όταν όμως επέστρεψα την Κυριακή η κοινή γνώμη με επανέφερε βίαια. Έτοιμος να μοιραστώ εμπειρίες με φίλους και συγγενείς, έτοιμος να συζητήσω για τα όσα σημαντικά ακούστηκαν, έπεσα από τα σύννεφα. Άλλα ήθελα να μοιραστώ εγώ και άλλα ήθελαν να μοιραστούν οι μη παρόντες στο συνέδριο, οι πληροφορημένοι από τα ΜΜΕ. «Μισοί – μισοί οι Παπανδρεικοί με τους Βενιζελικούς ε?» ήταν το πρώτο που με ρώτησε πολύ στενός συγγενής. Χαμογέλασα απλώς. «Καλά ο Τσίπρας έχει ξεφύγει τελείως» μου αναφώνησε κολλητός φίλος με το που με είδε. Έγνεψα ένα ξερό ναι συνειδητοποιώντας ξανά μετά από πολλές ώρες ότι υπάρχει και ο Τσίπρας. Με έπιασε θλίψη. Αυτά θα έλεγα κι εγώ αν δεν είχα πάει στο Φάληρο. Σκέφτηκα να τους βάλω κάτω και να τους τα πω όλα. Με το ζόρι! Αλλά δίστασα ή βαρέθηκα. Όπως δίστασαν ή βαρέθηκαν φαντάζομαι και πολλοί άλλοι να βάλουν εμένα κάτω και να μου τα πουν. Έκλεισα κάθε συζήτηση με την «πληροφορημένη» κοινή γνώμη του περίγυρού μου μαζί με την τηλεόραση. Ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας με τους opinion leaders μία και καλή σκέφτηκα. Πρώτη φορά το είπα στον εαυτό μου τόσο ψύχραιμα….

Written by Christos

17 Μαρτίου 2008 at 10:21 πμ

Αναρτήθηκε στις Μέσα ενημέρωσης, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ 4: Ο Μίμης και ο πρόεδρος

leave a comment »

Εδώ και τέσσερα χρόνια το ΠΑΣΟΚ αλλάζει την διάθεση μου κάθε 5 ώρες. Το ίδιο συνέβη και το Σάββατο. Κουρασμένος και απογοητευμένος από αυτό που (μάταια το ξέρω) περίμενα ως συνέδριο επανίδρυσης και που κατέληξε άλλο ένα μαζικό συνονθύλευμα ανθρώπων μπερδεμένων, έπιασα μία θέση στην εξέδρα για να παρακολουθήσω live ομιλίες πρωτοκλασάτων και το grand finale. Με είχε κουράσει τόσο πολύ η ΠΑΣΟΚικη κοινοτοπία που παρά τον πρώιμο ενθουσιασμό μου με την πρωινή ομιλία Πάγκαλου δεν περίμενα κάτι περισσότερο από απλές έως απλώς ενδιαφέρουσες ομιλίες. Για αρκετή ώρα δεν διαψεύστηκα, ούτε για το πρώτο (Κακλαμάνης, Βάσω, Παπαιωάννου, Διαμαντοπούλου)  ούτε για το δεύτερο (Μπίστης). Και περίμενα απλώς την ομιλία Παπανδρέου και το γηπεδικό κλείσιμο. Και τότε ήρθε η διάψευση. Το προεδρείο, σαν να αναφωνούσε ένα ιδιότυπο «the show must go on», κάλεσε στο βήμα τον Μίμη Ανδρουλάκη. Ε λοιπόν ναι. Το άλλο ΠΑΣΟΚ πήρε επιτέλους τον λόγο. Η ομιλία του Μίμη ήταν ο ορισμός αυτού που πολλοί περιμένουμε εδώ και καιρό. Ψυχή, γοητεία, ενθουσιασμός, κουράγιο, ελπίδα. Όλα τόσο επικοινωνιακά και ταυτόχρονα τόσο αναγκαία. Ένα ολόκληρο κόμμα ξεκίνησε έκπληκτο να παρακολουθεί το alter ego του με απορία και κατέληξε να το χειροκροτεί με έναν παραληρηματικό ενθουσιασμό. Δεν είπε κάτι σπουδαίο ο Μίμης. Το είπε όμως με σπουδαίο τρόπο. Η μάλλον με τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Το πιο σημαντικό ωστόσο ήταν ότι αυτό έγινε από τον Μίμη, αποδυκνείοντας επιτέλους ότι το άλλο ΠΑΣΟΚ δεν έχει μόνο μυαλό, έχει και φωνή. Δεν έχει να δώσει μόνο ιδέες αλλά και ψυχή. Η ηγεσία του άλλου ΠΑΣΟΚ επιτέλους απέδειξε ότι μπορεί να γίνει η ηγεσία του όλου ΠΑΣΟΚ. Για αυτό και μόνο πείστηκα ότι το συνέδριο τελικά είχε λόγο ύπαρξης.

Και μετά ήρθε ο πρόεδρος, για την ακρίβεια ήρθαν και άλλοι που απλώς ανέκοψαν τον ενθουσιασμό που γέννησε ο Μίμης. Αλλά μετά ΗΡΘΕ ο πρόεδρος. Και σαν να το χρωστούσε στο άλλο ΠΑΣΟΚ που ξεσήκωσε λίγο πριν κύματα ενθουσιασμού, σαν να μην ήθελε να του το χαλάσει, τα κατάφερε. Έκανε μια πραγματική, την πρώτη πραγματική ομιλία ηγέτη. Ξεκάθαρη, σαφής, με ψυχή, συναίσθημα, ουσία, ελπίδα. Το ξέρω ότι ακούγομαι σαν αυτά τα ενθουσιασμένα παιδάκια της πράσινης θύρας 7 που βρισκόταν πίσω από το πόντιουμ, αλλά παραδόξως δεν με νοιάζει. Έχω υποστηρίξει πολλές φορές τον Παπανδρέου χωρίς να το αξίζει. Όσον αφορά όμως την ομιλία του, την παρουσία του εκεί στο φινάλε, δεν έχω κανέναν ενδοιασμό και κανέναν φόβο να φανώ γραφικός υποστηρικτής. Ήταν άψογος, ήταν αυτός ακριβώς που έπρεπε, ούτε παραπάνω ούτε παρακάτω. Στο τέλος της ομιλίας του το άλλο ΠΑΣΟΚ δεν είχε μόνο άξια στελέχη, είχε πλέον και αρχηγό.

Written by Christos

17 Μαρτίου 2008 at 1:13 πμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ

Tagged with

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ 3: Η βάση

leave a comment »

Άκουγα πολλά για τα συνέδρια του ΠΑΣΟΚ (αυτή την φράση μάλλον θα την επαναλάβω πολλές φορές), αλλά ποτέ δεν φανταζόμουν το πόσο γλαφυρά εικονογραφείται η κατάσταση του ΠΑΣΟΚ σε αυτήν την διαδικασία. Η περίφημη «βάση» που τόσα και τόσα λόγια έχουν ξοδευτεί για χάρη της ήταν εκεί μπροστά μου και η παρουσία της ήταν ανάγλυφη και σαφής. Σύνεδροι ΠΑΣΟΚοι όπως ακριβώς θα τους ζωγράφιζε ο κάθε πολίτης εκτός του ΠΑΣΟΚ αν κάποιος του το ζητούσε. Και όλα αυτά αφορούν απλά τη «φυσιογνωμολογία» της υπόθεσης. Η ουσία όμως, η ουσία της βάσης, η ουσία του ΠΑΣΟΚ και της κατάστασης του, βρισκόταν στα πηγαδάκια. Το ήξερα, αλλά η πραγματικότητα πάντα σε ξεπερνάει.

Μετά από ένα εργαστήριο και αρκετές διερευνητικές βόλτες και ομιλίες βρεθήκαμε με τον Provocator για φαγητό σε ένα από τα μαγαζιά του γειτονικού εμπορικού κέντρου. Εκεί κάτσαμε δίπλα σε μία παρέα συνέδρων, αρκετά κοντά ώστε να ακούω την συζήτηση τους, την ζύμωση τους. Θλίψη. Επί μισή περίπου ώρα συζητούσαν κοινότυπα και τεμπέλικα για την κατάσταση της τοπικής τους οργάνωσης. Ήμουν έτοιμος να τους αγνοήσω όταν ξαφνικά έκατσε μαζί τους ο υποψήφιος. Και τότε η «ζύμωση», η μικρή εκείνη διαδικασία της βάσης πήρε άλλον περιεχόμενο και ενδιαφέρον. Όλη η παρέα ζωντάνεψε, το θέμα έγινε επιτέλους ενδιαφέρον, η πολιτική απέκτησε νόημα. Ποιο? Μα προφανώς το πως ο υποψήφιος θα μετατραπεί σε μέλος του Εθνικού συμβουλίου. Ξαφνικά όλη η αγωνία για το μέλλον ενός κόμματος, ενός τόπου, ήρθε στις «κανονικές» τις διαστάσεις. Πόσοι ψήφοι χρειάζονται, ποιοι είναι δυνάμει ψηφοφόροι, που θα βρεθούν, πως θα πειστούν, ποια είναι τα τηλεφωνά τους και που βρίσκονται αυτή τη στιγμή. Η αγωνία της βάσης για το μέλλον του κόμματος σε όλο το μεγαλείο της.

Αυτοί οι άνθρωποι ήταν μεταξύ 35 και 40 και αυτό με πόνεσε πιο πολύ από όλα. Ήταν νέοι άνθρωποι από την επαρχία, που ταξίδεψαν τόσα χιλιόμετρα για να έρθουν εως το TAE KWON DO για να κάνουν τί? Να εκλεγούν ή να έχουν την χαρά να εκλέξουν έναν δικό τους στο Εθνικό Συμβούλιο.

Καταλαβαίνω το γιατί ένας νέος άνθρωπος του ΠΑΣΟΚ θέλει να εκλεγεί στο καθοδηγητικό όργανο. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί αυτό φαίνεται να είναι το μόνο που θέλει. Τόση ανάγκη για έναν ρόλο? Είναι δυνατόν η ανάγκη υπέρβασης της μετριότητας ενός νέου ανθρώπου να είναι μεγαλύτερη από την αγωνία του για το μέλλον? Κι όμως είναι.

Θλίβομαι και μόνο στην υποψία ότι αυτή είναι η εκπροσώπηση της βάσης του ΠΑΣΟΚ στο συνέδριο. Ότι αυτή είναι η βάση του ΠΑΣΟΚ. Όχι η παλιά. Η νέα βάση του ΠΑΣΟΚ. Αν πράγματι είναι, έστω και κατά μία μικρή πλειοψηφία, τότε ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Ούτε νέα πολιτική, ούτε αποτελεσματική ηγεσία, ούτε νέες ιδέες, ούτε σύμπνοια. Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία, τίποτα δεν σώζει ένα τέτοιο κόμμα. It’s the people, stupid.

Written by Christos

16 Μαρτίου 2008 at 11:22 μμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ

Tagged with

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ 2: Τα εργαστήρια

leave a comment »

Το συνέδριο προσπάθησε να δώσει την αίσθηση της επιμόρφωσης. Τα εργαστήρια φάνηκαν να έχουν σχετική επιτυχία, όχι εκ του αποτελέσματος, αυτό δεν το ανέμενε κανείς, αλλά έδωσε μία διαφορετική γεύση. Η πρώτη μου επαφή με συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ήταν με τα εργαστήρια και αυτό μετρίασε λίγο το δυσάρεστο σοκ της συνέχειας. Τα συμπεράσματα της κας Κατσέλη βέβαια ήταν μάλλον απογοητευτικά, αλλά ας το παραδεχτούμε, το μόνο που άξιζε από πλευράς διαδικασίας σε αυτό το συνέδριο ήταν τα εργαστήρια. Και μόνο τα γεμάτα απορία βλέμματα των παλαιο-συνέδρων που περιφέρονταν από αίθουσα σε αίθουσα προσπαθώντας να καταλάβουν τι στο διάολο είχε οργανωθεί εκεί αρκούσαν για να νομιμοποιήσουν το καινοτόμο του εγχειρήματος.  Στο επίπεδο του φαίνεσθαι μόνο, αλλά για την ώρα αρκεί…..

Written by Christos

16 Μαρτίου 2008 at 10:45 μμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ

Tagged with

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ 1

2 Σχόλια

Είμαστε από το πρωί στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Παρακολουθήσαμε ένα ενδιαφέρον εργαστήριο για το διαδίκτυο και την πολιτική όπου μέσα στα πολλά και μέτρια ακούστηκαν και πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις. Η παρουσία του Aravosis ενέπνευσε αν μη τι άλλο.

Ακούω την ομιλία Πάγκαλου και για μία ακόμη φορά συνειδητοποιώ πόσο Παγκαλιστής είμαι. Θα επανέλθω στην ομιλία του και ιδιαίτερα στις αναφορές του στην Αριστερά μόλις βρω γραπτά την ομιλία του.

Τεχνικά τα πράγματα φαίνονται αρκετά καλά αν και οι συνδέσεις είναι λίγο αργές. Ελπίζω να βρώ χρόνο να κάνω συχνά live posts.

Written by Christos

15 Μαρτίου 2008 at 1:39 μμ

Αναρτήθηκε στις ΠΑΣΟΚ

Tagged with

Keep Walking

leave a comment »

Δυο τρεις κουβέντες.

Στις 11 Νοέμβρη ο ΓΑΠ εκλέχθηκε αρχηγός ανεξάρτητα από το άμεσο αποτέλεσμα που θεωρητικά μπορούσε να επιτύχει. Αυτό που λέγαμε πολλοί από τους υποστηρικτές του (και μέσα από αυτό το blog) ήταν ότι εμπιστευόμαστε τον ΓΑΠ ανεξάρτητα από το εκλογικά αποτελέσματα. Εκείνο ήταν και το μόνο λογικό συμπέρασμα που μπορούσε κανείς να βγάλει από τα Gallup εκείνης της περιόδου, που ενώ οι ψηφοφόροι πίστευαν ότι ο Βενιζέλος θα κέρδιζε ενδεχομένως τις εκλογές, οι ίδιοι επέλεγαν Παπανδρέου.

Με αυτό το βασικό δίλημμα φτάσαμε στην 11 Νοέμβρη και επιλέξαμε τον ΓΑΠ.

Γιατί λοιπόν τέτοιος πανικός με βάση τα τελευταία Gallup;

Είναι αλήθεια επίσης ότι δώσαμε μια νέα εκλογή στον ΓΑΠ με βάση την εικόνα τις περιόδου Σεπτέμβριος – Νοέμβριος 2007.

Είναι επίσης αλήθεια ότι αυτή η εικόνα άλλαξε και πάλι στις 12/11/2007.

Ο ΓΑΠ κατηγορήθηκε για την κατά μέτωπο επίθεση στα ΜΜΕ, μα δεν επιτέθηκε, αλλά αμύνθηκε στα ΜΜΕ, που τον καλούσαν με πρώτο, το πρώτο πρωτοσέλιδο του Βήματος στις 18/09/2007 «Παραιτηθείτε κύριε Πρόεδρε».

Τα ΜΜΕ δεν τα είχαμε και σε άλλες δύσκολες περιόδους και όμως προχωρήσαμε, όπως επίσης σε άλλες περιόδους τα είχαμε μαζί μας (και αυτό το πληρώνουμε) και παρόλα αυτά χάσαμε.

Την χλεύη και τον σαδισμό την αντιμετωπίσαμε ξανά.

Αυτό που ίσως δεν αντιμετωπίσαμε ξανά είναι την χαμένη μας αυτοεκτίμηση.

Το αυτoμαστίγωμα και η μαζοχιστική αυτοκριτική μας ίσως σταματήσουν όταν πρόσωπα που έχουν τους δικούς τους αρνητικούς συνειρμούς βγουν από το κάδρο.

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι ο Γιώργος και με δική του ευθύνη (αλλά όχι τη κύρια) έχει αποδομηθεί τόσο που ίσως τα πράγματα πλέον να είναι μη αναστρέψιμα.

Σε πείσμα των σημείων των καιρών, θα περιμένω να δω ξανά αύριο (και όχι μόνο αύριο) τον Γιώργο της περιόδου Σεπτεμβρίου – Νοεμβρίου 2007 και θα συνεχίζω να περπατώ μαζί του.

Keep Walking λοιπόν μέχρι το τέλος, μέχρι τον στόχο.

Keep Walking

Written by κώστας (provocator)

12 Μαρτίου 2008 at 9:04 μμ

Παράπονα…

2 Σχόλια

Πλησιάζει το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Γίνονται πολλά στο εσωτερικό του και τίποτα. Ένα συνονθύλευμα δράσεων, μια γενικόλογη (αν και άκρως ενδιαφέρουσα) πλατφόρμα θέσεων, ένας οργανωτισμός χωρίς σαφείς στόχους, ένας ανοργάνωτος και χαοτικός διάλογος με τελείως αμφίβολα αποτελέσματα. Και όλα αυτά δεν συμβαίνουν για πρώτη φορά. Διαβάζω, ενημερώνομαι, ξαναδιαβάζω, ψάχνω, αλλά ακόμη δεν έχω απαντήσει στο ερώτημα που με βασανίζει εδώ και κοντά 4 χρόνια. Που πάμε?

No Recess Today III

© BamaWester / flickr

Δεν μου αρέσει να κάθομαι στον καναπέ μου και να γράφω ανησυχίες και κριτικές. Προσπαθώ να το αποφύγω. Δεν μπορώ όμως. Ξοδεύω ανθρωποώρες παρακολουθώντας άσκοπα ένα κόμμα να ξοδεύει σπάταλα τις δικές του ανθρωποώρες σε πειράματα πολιτικής οργανωσιακής θεωρίας.

Δεν με νοιάζουν οι δημοσκοπήσεις ούτε η αριθμητική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Με νοιάζουν οι στόχοι. Στόχοι και αποτέλεσματα. Διάλογος γίνεται παντού, στις οργανώσεις, στο διαδίκτυο στην Χ. Τρικούπη. Ομάδες εργασίας, εκατοντάδες links που τελειώνουν σε pasok.gr. Και τι έχουμε?

Που είναι οι αιχμηρές θέσεις? Χρειαζόμαστε αιχμηρές θέσεις. Απόψεις που να κινητοποιούν. Και διαδικασίες που θα οδηγούν σε αποτέλεσμα.

Έχω βαρεθεί να ακούω για το κόμμα που θέλουμε, για τις μορφές συμμετοχής, για την δύναμη του πολίτη κτλ κτλ. Δεν είναι αυτό που μας λείπει. Και αν είναι θα το βρούμε στον δρόμο. Καταρχήν πρέπει να τεθεί η ατζέντα. Σαφής ατζέντα με συγκεκριμένα θέματα αντιπαράθεσης και πολιτικού κόστους. Πρέπει να τεθεί χρονοδιάγραμμα για μία νέα δυναμική και πολιτική πρόταση.

Πέσαμε στη λούμπα. Παραφράσαμε την απαίτηση της κοινωνίας για αλλαγή του κόμματος. Όταν ένας πολιτικός οργανισμός βρίσκεται σε κρίση δεν αφοσιώνεσαι στην οργάνωση. Αφοσιώνεσαι στην ιδεολογική του αναγέννηση. Το ΤΙ έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από το ΠΩΣ.

Να τεθούν σαφείς ερωτήσεις από το κόμμα. Να ακούσουμε σαφείς προτάσεις. Να τις συζητήσουμε. Να αποφασίσουμε και να τις υποστηρίξουμε μέχρι τέλους. Να αντιπαρατεθούμε με ιδεολογικούς αντιπάλους, εσωτερικούς και εξωτερικούς. Η ποσότητα της αντιπαράθεσης είναι το πιο ασφαλές μέγεθος για να μετρήσουμε την απόδοση ενός κόμματος στο επίπεδο της παραγωγής ιδεών και προτάσεων. Και αυτές οι μετρήσεις είναι πιο αποκαρδιωτικές από τις άλλες των δημοσκόπων.

Δεν είναι playground το ΠΑΣΟΚ σύντροφοι. Μη μας παρέχετε μόνο τα μέσα να συμμετάσχουμε. Δώστε μας και τον λόγο να το κάνουμε….

Written by Christos

12 Φεβρουαρίου 2008 at 2:04 πμ

Αναρτήθηκε στις Διάλογος, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική

Tagged with