Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Posts Tagged ‘Τσίπρας

Μια ανώριμη γενιά

leave a comment »

Everything in this world, operates not on reality, but the perception of reality.

Sneakers, 1992

Τα πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο λειτουργούν όχι με βάση την πραγματικότητα, αλλά με βάση την αντίληψή μας για την πραγματικότητα.

exhausted

© Dalla* / flickr

Είμαι γεννημένος το 1974.

Στις 5 Δεκεμβρίου 1990 κάναμε κατάληψη στο Λύκειό μας. Ήμασταν μαθητές της Β’ Λυκείου. Και ήμασταν 16 χρονών. Ήταν η πρώτη μας πολιτική κίνηση.

Τα χρόνια πέρασαν. Δεν ξέρω πόσοι από εμάς είχαν από τότε πολιτικές φιλοδοξίες ή αυταπάτες μεγαλείου, αλλά ενώ όλοι τράβηξαν το δρόμο τους και πολλοί πρόκοψαν επαγγελματικά και προσωπικά, σχεδόν κανείς μας δεν αφιερώθηκε στην πολιτική.

Τα πράγματα ήρθαν έτσι ώστε να σπουδάσω στην Αθήνα. Από το δεύτερο έτος ήμουν ήδη μέλος της ΠΑΣΠ και στο τρίτο είχα καταφέρει να εκλεγώ πρόεδρος στο Δ.Σ. της σχολής μου. Σατανική σύμπτωση, τη χρονιά που έγινα πρόεδρος, ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της σχολής που οι φοιτητές κάναν κατάληψη!

Μετά από την κατάληψη του σχολείου, είχα εκλεγεί πρόεδρος στο 15μελές. Όταν ήμουν πρόεδρος στο πανεπιστήμιο, κάναμε κατάληψη στη σχολή. Υπήρχε μια όμορφη συμμετρία. Το σαράκι της πολιτικής, που είχε φωλιάσει μέσα μου στα 16 μου, ακόμα μ’ έτρωγε. Δεν υπέκυψα όμως. Αγνόησα τις σειρήνες της πολιτικής, τα βρόντηξα, και έκτοτε δεν ασχολήθηκα ξανά ποτέ μου με την πολιτική. Κρύφτηκα στη γωνία και παρέμεινα ένας ταπεινός πολιτικός αναλυτής με ισχυρή γνώμη, όπως δηλαδή και τα υπόλοιπα εννιά εκατομμύρια ψηφοφόροι!

18 χρόνια μετά, διδάσκω πλέον σε μαθητές της Β’ και Γ’ Λυκείου που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν εμείς κατεβαίναμε στους δρόμους και κάναμε καταλήψεις στα σχολεία. Ένας-δυο φίλοι μου που επιχείρησαν ν’ ακολουθήσουν πολιτική καριέρα, πλήρωσαν βαρύ τίμημα, προσωπικό και οικονομικό, και δείχνουν πρόωρα παροπλισμένοι. Η γενιά μας, αφού ενηλικιώθηκε με το ζόρι και ακόμα πασχίζει να ωριμάσει, παλεύει καθημερινά με υπαρκτά και υπαρξιακά προβλήματα, με το φάσμα της ανεργίας και με τα φαντάσματα των ματαιωμένων προσδοκιών της εφηβικής και νεανικής μας ηλικίας.

Ενώ εμείς, μολονότι 33 ετών πλέον, πασχίζουμε να μεγαλώσουμε, το πολιτικό σύστημα καταρρέει. 33 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, φαίνεται ότι, επιτέλους, κλείνει τον κύκλο του. Ο δικομματισμός πνέει τα λοίσθια. Ο κόσμος γυρεύει κάτι εναλλακτικό.

Ξάφνου, έρχεται ο μεσσίας με τη μορφή του Αλέξη Τσίπρα! Ο Τσίπρας θα σαρώσει το παραπαίον πολιτικό σύστημα και με την ορμή της νεότητάς του θ’ αλλάξει τα πράγματα!

Ποιος ήρθε;

Ποτέ δεν πίστεψα σε είδωλα. Ποτέ μου δεν παραδέχτηκα αυθεντίες. Λόγω μιας έμφυτης αλαζονείας δυσκολεύομαι να παραδεχτώ οτιδήποτε και οποιονδήποτε χωρίς αμφισβήτηση. Πόσω μάλλον έναν συνομήλικό μου! Ο Τσίπρας θ’ αλλάξει τα πράγματα; Ναι, καλά!

Αν όχι ο Τσίπρας, τότε ποιος θα τ’ αλλάξει;

Μέσα μου παραμένω παιδί. Ένας 16χρονος σε σώμα 33χρονου. Ένας 16χρονος που πιστεύει ακόμα ότι μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο. Ένας 16χρονος που πιστεύει ότι είναι αρκετά έξυπνος και δυνατός για να καταφέρει όλα όσα δεν κατάφεραν οι παλαιότεροι. Ένας 16χρονος που πιστεύει ότι έχει ακόμα χρόνο για να κυριεύσει τον κόσμο.

Ο 16χρονος όμως είναι 33 ετών. Φέτος θα κλείσει τα 34! Δεν είναι πια παιδί. Δεν μπορεί άλλο να κρύβεται. Οι παλαιότεροι τά ‘χουν κάνει σκατά και, για κακή του τύχη, δεν υπάρχει άλλος ν’ αναλάβει τα πράγματα. Θέλοντας και μη, η μοίρα, το πεπρωμένο, ο χρόνος, μας φέρνει, επιτέλους, στα πράγματα! Μια γενιά που μεγάλωσε στην αφάνεια, μια γενιά που το μόνο που είχε να περηφανευτεί ήταν οι καταλήψεις του ’90, διαπιστώνει με φόβο ότι άφησε όλο αυτόν το χρόνο να πάει χαμένος! Είμαστε έτοιμοι ν’ αναλάβουμε την ηγεσία του τόπου;

Ο Τσίπρας φαίνεται ότι είναι έτοιμος. Ο Τσίπρας φαίνεται έξυπνος. Ο Τσίπρας φαίνεται νέος. Ο Τσίπρας φαίνεται άμεσος. Ο Τσίπρας φαίνεται ωραίος. Ντύνεται απλά. Οδηγάει μοτοσυκλέτα, δεν κυκλοφορεί με μαύρες μερσεντές. Μιλάει απλά, δε χρησιμοποιεί ξύλινη γλώσσα. Είναι νέος και έχει ωραίο, γοητευτικό χαμόγελο. Φαίνεται ζεστός, άμεσος, ένας από εμάς. Αυτό χρειαζόμαστε, έναν από εμάς! Οι άλλοι είναι χρόνια στο κουρμπέτι. Η εξουσία τους έχει διαφθείρει όλους. Δε νοιάζονται πλέον για μας. Δεν έχουν τα προβλήματά μας. Δεν έχουν τις ανάγκες μας. Ο Τσίπρας είναι ένας από μας!

Είναι;

Δεν έχει σημασία. Πραγματικά! Δεν έχει καμία σημασία! Σημασία έχει ότι ο κόσμος πιστεύει ότι είναι. Σημασία έχει ότι ο κόσμος πιστεύει ότι είναι κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό, κάτι νέο. Και μέχρι να διαψευστεί, μέχρι ν’ αποδειχτεί ότι δεν κομίζει τίποτα καινούριο, ότι πίσω απ’ το νεανικό του πρόσωπο αναμασά παλιές ιδέες, φοβισμένες, φοβικές και αναχρονιστικές, ακριβώς επειδή τα πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο λειτουργούν όχι με βάση την πραγματικότητα, αλλά με βάση την αντίληψή μας για την πραγματικότητα, ο Τσίπρας είναι το καινούριο και το διαφορετικό.

Οπότε;

Θ’ αφήσουμε το αλητάκι της τάξης να κλέψει την παράσταση μόνο και μόνο επειδή οδηγάει μηχανή;

Advertisements

Written by daskalakos

12 Φεβρουαρίου 2008 at 5:44 μμ

Alexis !!!

3 Σχόλια

Alexis !!!

Εγώ το Alexis τον γνώρισα από τις οθόνες των τηλεοράσεων.
Λοιπόν είναι μερικές φορές που κάποιους ανθρώπους δεν τους συμπαθείς από την πρώτη ματιά και δεν μπορείς να εξηγήσεις τον λόγο, στην αρχή τουλάχιστον .
Ένας λόγος ήταν ότι η όλη ιστορία με την υποψηφιότητα του Παπαγιαννάκη, με εκνεύρισε η λογική ότι στον δήμο Αθηναίων δεν κατέβασαν τον Παπαγιαννάκη με την λογική ότι θα ήταν μια εύκολη υποψηφιότητα προς το ΠΑΣΟΚ για συνεργασία. Αυτό βέβαια ήταν ανεπίσημο, το επίσημο ήταν ακόμη πιο τερατώδες : “η υποψηφιότητα Παπαγιαννάκη αλλοιώνει την πολιτική φυσιογνωμία του ΣΥΝ” και όλα αυτά για τις θέσεις του Μ. Παπαγιαννάκη για το Ευρωσύνταγμα.

Όλα αυτά ήρθαν συνέβησαν σε ένα κόμμα της ανανεωτικής αριστεράς ή των νέοκομμουνιστών;

Σε αυτό το κόμμα ήρθε να διαφυλάξει την ιδεολογική και πολιτική καθαρότητα τότε ο Alexis.

Παράλληλα με τις ιδεολογικές καθαρότητες, μαθαίναμε ότι ο Alexis υπήρξε και αγωνιστής της Γένοβα…
Αλλά επίσης παράλληλα μαθαίναμε ότι ο Alexis οδηγούσε και μηχανή μεγάλου κυβισμού και ήταν και φανατικός “Βάζελος”.
Επίσης η φάτσα του Alexis έγραφε και πολύ καλά στην κάμερα.
Σκέφτηκα πολλές φορές ότι έχουμε μάθει τα στελέχη της αριστεράς να είναι άσχημα, κακοντυμένα, και τέλος πάντων η Παπαρήγα κατέστρεψε την εικόνα της αριστεράς στην Ελλάδα, και ότι τώρα που βρέθηκε ένας άνθρωπός που γράφει στις κάμερες μας ξενίζει.
Τελικά όμως σε μια συζήτηση ο Christos είπε την μαγική ατάκα: “ΔΑΠίτης της αριστεράς”.
Άκουσα την Παπαρήγα να λέει “η επανάσταση δεν έγινε για τα μάτια του Λένιν”, για τον ΤΣΕ; Θα έλεγε το ίδιο; Και στην τελική η Παπαρήγα ταυτίζεται με τον Λένιν;
Τελικά τι είναι αυτό το φαινόμενο Alexis;
Τελικά είναι 2 σε 1 και όμορφος (χωράει πολύ κουβέντα…) και επαναστάτης (αυτό και αν χωράει πολύ κουβέντα…) κάτι να πούμε σαν : “ Alexis, ο δικός μας ΤΣΕ”.
Εδώ είναι που ο λαός λέει: “Εκεί που κρέμαγαν οι Καπεταναίοι τα Άρματα, κρεμάει ο Γύφτος το Νταούλι”
Σε όλα τα άλλα που γράφει ο Christos θα συμφωνήσω, το timing της πολιτικής δείχνει να το έχει πιάσει μόνο ο Αλαβάνος… αυτό είναι μια αλήθεια, για να δούμε λοιπόν που θα καταλήξει και σε όφελος ποιου; Γιατί αν είναι να καταλήξει στο να επιβεβαιωθεί η μικρομέγαλη ματαιοδοξία του ΣΥΝ… μάλλον κάποιο λάθος υπάρχει…

Για την ιστορία συνέντευξη Παπαγιαννάκη

Κ.Ε. 16/10/2005

ΑΥΓΗ 06/11/2005

Written by κώστας (provocator)

12 Φεβρουαρίου 2008 at 1:32 πμ

Αναρτήθηκε στις Κόμματα, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ

Tagged with

Νέος πρόεδρος, καλά μαντάτα

leave a comment »

Τον Αλέξη Τσίπρα δεν τον έμαθα με την υποψηφιότητα του για τον Δήμο της Αθήνας. Τον έχω παρακολουθήσει εκ του σύνεγγυς σε μαζώξεις των φίλιων στον Συνασπισμό παρατάξεων στην ΕΦΕΕ και στο πρώτο και τελευταίο συνέδριο της νεολαίας του ΣΥΝ που συμμετείχα. Δεν άλλαξε πολύ από τότε. Επικοινωνιακά ικανότατος, με έμφυτα ηγετικά χαρακτηριστικά αλλά με μία επίμονη πολιτική ανωριμότητα. Σε όποιον τον παρακολουθούσε έμενα αξέχαστη η ψυχραιμία του, η ανοσία του στις προσωπικές επιθέσεις και η αυθόρμητη αυτοπεποίθηση του. Το μόνο που δεν έμενε αξέχαστο ήταν και είναι οι απόψεις του.

tsipras16yo.jpg

Ο Αλέξης Τσίπρας 16 ετών

Δεν έπαψε ποτέ (μετά από 10 περίπου χρόνια) να μου θυμίζει πρόεδρο 15-μελούς λυκείου που μετατράπηκε σε δαπίτη της Αριστεράς και αμέσως μετά σε ηγετικό στέλεχος του κόμματος που τον ανέθρεψε πολιτικά. Είχε την ίδια πορεία με πολλές δεκάδες πολιτικών τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ (τα ονόματα είναι πάρα πολλά για να τα αναφέρω).

Δεν έχει κάτι καινούριο να πει. Η καινοτόμες ιδέες ποτέ δεν ήταν το φόρτε του. Τόσο όμως αυτός όσο και ο Αλαβάνος έκαναν ένα βήμα μεγάλης σημασίας και μεγάλου ρίσκου. Άλλαξαν την πολιτική σκηνοθεσία. Ίσως όχι επι της ουσίας, σίγουρα όμως με υψηλό συμβολικό περιεχόμενο. Η προώθηση ενός νέου ανθρώπου (με μεγάλο δυναμικό δημοφιλίας) απευθείας στο προσκήνιο της ηγεσίας ενός κόμματος της αριστεράς διαφέρει κατά κόρον από την παραδοσιακή μέθοδο σταδιακής προσαρμογής των νέων πολιτικών στην πραγματικότητα της εξουσία, που ακολουθήθηκε από τα δύο μεγάλα κόμματα.

Ναι, ο Τσίπρας δεν έχει κάτι νέο να μας πει. Ναι, είναι παιδί κομματικού σωλήνα με ισχυρό μέντορα. Ωστόσο, δεν βολεύτηκε σε μία σταδιακή και χωρίς ρίσκα πολιτική καριέρα. Πήρε την μπάλα και βγήκε να παίξει με τους μεγάλους. Βγήκε πρώτος από μία γενιά φοβισμένη, μία γενιά με την συνεχή ανασφάλεια της πολιτικής περιθωριοποίησης και έδειξε ότι τα στεγανά περιορίζονται πλέον δραστικά.

Ο Τσίπρας είναι χρήσιμος για το ΠΑΣΟΚ και τους δικούς του νέους. Αποτελεί σημαντικό προηγούμενο ανεξαρτήτως της ενδεχόμενης επιτυχίας ή αποτυχίας του. Ο Παπανδρέου μπορεί πλέον να προωθήσει μία νέα γενιά στελεχών με το απλούστατο επιχείρημα ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Πρέπει να «χρησιμοποιηθεί» ο Τσίπρας από το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι εχθρός του, τουλάχιστον δεν είναι δύσκολος εχθρός του. Δεν έχει και δεν θα αποκτήσει ποτέ πολιτικό περιεχόμενο υψηλής ποιότητας.Μπορεί όμως να δώσει περισσότερη ώθηση στα (πρώιμα ακόμη) ανανεωτικά εγχειρήματα του ΠΑΣΟΚ.

Ας σταματήσουν λοιπόν οι ανόητες επιθέσεις Παγκαλικού τύπου που απλώς μετατρέπουν τον νέο πρόεδρο του ΣΥΝ από «εργαλείο» ανανέωσης σε «μεγαλειώδη» εχθρό. Και, ειρήσθω εν παρόδω, ας σταματήσουμε επιτέλους να μετράμε το μέγεθος της «αριστεροσύνης» μας. Ακούγεται κοινότυπο αλλά από ότι φαίνεται πρέπει να το επαναλαμβάνουμε ξανά και ξανά. Μεταξύ του αριστερότερου και του χρησιμότερου η επιλογή είναι πάντα προφανής.

Written by Christos

11 Φεβρουαρίου 2008 at 10:04 μμ

Αναρτήθηκε στις Κόμματα, ΠΑΣΟΚ, Πολιτική, ΣΥΡΙΖΑ

Tagged with