Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Posts Tagged ‘ανανέωση

Μηχανισμοί ανανέωσης II

3 Σχόλια

10
Photo Copyright © by fallsroad

Δε μελέτησα καλά το μάθημά μου. Απορώ με τον εαυτό μου, απορώ και με τις εφημερίδες που στηρίζουν τη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη».

Στο προηγούμενο post είχα αναφερθεί στις προτάσεις Βενιζέλου για την οργανωτική ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ. Τις είχα παρουσιάσει ως μία πρώτη απάντηση στο ερώτημα πώς θα ανανεωθεί το ΠΑΣΟΚ. Ευτυχώς για όλους μας, και δυστυχώς για μένα που δεν τις διάβασα στην ώρα τους, ο νυν, και ελπίζω και αυριανός, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, είχε κάνει αυτές τις προτάσεις ήδη από την πρώτη του ομιλία στο Εθνικό Συμβούλιο στις 6 Οκτωβρίου.

Ο Γιώργος Παπανδρέου αναφέρει στο κλείσιμο της ομιλίας του:

Με την ίδια αποφασιστικότητα, που σας λέω ότι πρέπει να πάμε σε αλλαγές, χωρίς να διστάζουμε πουθενά, σας καλώ επίσης να υπερασπιστούμε τις μεγάλες και ριζοσπαστικές τομές, που όλοι μαζί κάναμε και που δεν ρέπει να απεμπολήσουμε.

  • Το ανοιχτό κόμμα, με τη δυνατότητα συμμετοχής σε όλες τις διαδικασίες για κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη, ακόμα και αν δεν είναι μέλος ή φίλος του ΠΑΣΟΚ.
  • Την αποκέντρωση μέσα στο ΠΑΣΟΚ, με τη δημιουργία ισχυρών περιφερειακών οργανώσεων.
  • Την εισαγωγή θεσμών άμεσης δημοκρατίας, με κορυφαίο παράδειγμα την άμεση εκλογή του Προέδρου, αλλά και των κομματικών δημοψηφισμάτων.
  • Την καθιέρωση σε όλα τα όργανα ποσοστού εκπροσώπησης κάθε φύλου 40% τουλάχιστον και σε όλα τα μονοπρόσωπα όργανα θέσης αναπληρωτή που είναι πάντα αντίθετου φύλου.
  • Την κατοχύρωση σε κάθε εκλογή οργάνου ανανέωσης τουλάχιστον 20% των μελών και την απαγόρευση εκλογής στο ίδιο αξίωμα για περισσότερο από τρεις θητείες.
  • Την καθιέρωση αυστηρών ασυμβιβάστων και ρυθμίσεων πόθεν έσχες για όλες τις θέσεις ευθύνης μέσα στο κόμμα.

(Φίλε provocator και οι δύο υποψήφιοι για την προεδρία θέλουν να χρησιμοποιήσουν τις θητείες ως μηχανισμό ανανέωσης…)

Σε κάποιο άλλο σημείο της ομιλίας του, είχε πει:

Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι, από ‘δω και μπρος, θα κουβεντιάζουμε συλλογικά τα κριτήρια ανάδειξης των στελεχών μας, αλλά και θα εμπεδώσουμε ένα σύστημα αξιολόγησης και ανάδειξης νέων στελεχών, κάτι που λείπει, όχι μόνο από το ΠΑΣΟΚ, αλλά από τον τόπο μας, κάτι που μόνο εμβρυακά ξεκίνησε επί των ημερών μου. Και βέβαια, πρέπει να συνεχιστεί η ανανέωση. Μόνο όμως πάνω σε ένα τέτοιο σύστημα αξιολόγησης. Αξιολόγησης, που μπορεί να οικοδομήσει πραγματικά τη νέα συλλογικότητά μας.

(Υποθέτω ότι με τη φράση «κάτι που μόνο εμβρυακά ξεκίνησε επί των ημερών μου» ο Γιώργος Παπανδρέου αναφέρεται στη Διαβουλευτική Δημοσκόπηση για τις δημοτικές εκλογές στον Δήμο Αμαρουσίου)

Οι προτάσεις του Γιώργου Παπανδρέου μου φαίνονται πολύ πιο συγκροτημένες απ’ αυτές του Ευάγγελου Βενιζέλου. Φαίνεται ότι τις έχει επεξεργαστεί στο μυαλό του και ότι ήθελε από καιρό να τις εφαρμόσει. Αντίθετα οι προτάσεις Βενιζέλου μου φαίνονται γράφτηκαν στο γόνατο, πρόχειρα, μόνο και μόνο για να αντιπροτείνει κάτι απέναντι στον Παπανδρέου.

Κι όμως, όλοι, ακόμα κι εγώ, έγραψαν για τις προτάσεις Βενιζέλου και κανείς για τις προτάσεις Παπανδρέου.

Μα καλά, κανείς δεν παρακολούθησε ολόκληρη την ομιλία του;

Υ.Γ. Περισσότερα για τη Διαβουλευτική Δημοσκόπηση (Deliberative Polling) υπάρχουν εδώ κι εδώ. Περισσότερα για τη διαδικασία στο Μαρούσι, υπάρχουν εδώ.

Υ.Υ.Γ. Αλήθεια, provocator, αν γινόταν αυτή η διαδικασία και στα δικά μας μέρη, υπήρχε περίπτωση να κατεβεί υποψήφιος αυτός που τελικά πήρε το χρίσμα;

Advertisements

Written by daskalakos

21 Οκτωβρίου 2007 at 11:38 πμ

Μηχανισμοί ανανέωσης

3 Σχόλια

works

Photo Copyright © by fallsroad

Πώς ανανεώνεις κάτι ξοφλημένο, πεθαμένο, παρωχημένο;

Και οι δύο υποψήφιοι υπόσχονται την ανανέωση του ΠΑΣΟΚ, το άνοιγμά του στον κόσμο και την κοινωνία.

Δυσκολεύομαι να δω πώς ακριβώς θα γίνει αυτό. Οι δημοσιογράφοι, με το κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον τους για τα πράγματα, πίσω απ’ τη λέξη ανανέωση βλέπουν διαγραφές στελεχών. Σε σχετική ερώτηση που απεύθυναν στο Μίμη Ανδρουλάκη, ο Μίμης απάντησε πολύ σωστά ότι η ανανέωση δεν θα γίνει με διαγραφές και προγραφές αλλά με κατάλληλους μηχανισμούς που θα επιφέρουν την ανανέωση.

Προχθές, ο Ευάγγελος Βενιζέλος πρότεινε μεταξύ άλλων τα στελέχη του κόμματος στα διάφορα όργανα να υπηρετούν με θητεία: κάθε στέλεχος θα δικαιούται το πολύ τρεις θητείες εκ των οποίων μόνο δύο συνεχόμενες.

Μ’ άρεσε αυτή η πρόταση. Ανέκαθεν είχα μια αλλεργία προς ισόβιους προέδρους, πρωθυπουργούς και αρχηγούς. Βάσει του ρητού ουδείς αναντικατάστατος, με γοητεύει η ιδέα της αναγκαστικής αποχώρησης από την εξουσία. Αν οι Αμερικανοί μπορούν να κυβερνούν τον κόσμο αλλάζοντας υποχρεωτικά τον πρόεδρό τους μετά από δύο τετραετίες, δε βλέπω το λόγο γιατί εμείς να περιμένουμε τη σωτηρία από ισόβιους μεσσίες. Μακάρι να υπήρχε σχετική πρόβλεψη και στο Σύνταγμα της Ελλάδος, όχι μόνο για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που ούτως ή άλλως είναι διακοσμητικός, αλλά και για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό που έχει συγκεντρώσει όλη την εξουσία στα χέρια του…

Μακάρι να υιοθετηθεί αυτή η πρόταση, ανεξαρτήτως του ποιος θα κερδίσει τις εσωκομματικές εκλογές της 11ης Νοεμβρίου.

Φυσικά η πρόταση δεν είναι χωρίς προβλήματα. Κυριότερο όλων ίσως, το ενδεχόμενο διαρχίας, να είναι δηλαδή άλλος πρόεδρος του κόμματος και άλλος πρωθυπουργός (αν και όταν ξανακυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ…).

Αυτή η πρόταση είναι ένας πιθανός μηχανισμός ανανέωσης του κόμματος. Δεν αρκεί όμως. Έστω ότι παρέρχονται οι δύο θητείες, και όλα τα στελέχη που θα εκλεγούν απ’ το προσεχές συνέδριο αναγκάζονται να παραιτηθούν. Ποιος θα τους διαδεχθεί; Με άλλα λόγια, πώς πείθεις κάποιον αμέτοχο έως τώρα, να τολμήσει να μπει στην κομματική διαδικασία;

Χρειάζονται επιπλέον μηχανισμοί ανανέωσης και είναι χρέος μας, αν κανείς από τους δύο υποψηφίους δεν τους προτείνει, να τους επινοήσουμε και να τους προτείνουμε εμείς.

Επειδή κι εγώ, αλλά πολύ περισσότερο ο provocator, έχω πικρή εμπειρία απ’ την προσπάθεια συμμετοχής στο κόμμα, απ’ την προσπάθεια ανανέωσης και ανασύστασης των τοπικών οργανώσεων και πολύ, μα πάρα πολύ πικρή εμπειρία απ’ τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν για την ανάδειξη των υποψηφίων για τις Δημοτικές Εκλογές, οι μηχανισμοί ανανέωσης είναι κάτι στο οποίο θα πρέπει να επιμείνουμε.

Και πάλι ορμώμενος από προσωπικές εμπειρίες, θα προτείνω για αρχή δύο άμεσα και δραστικά μέτρα:

  1. Κατάργηση και διάλυση της ΠΑΣΠ και της κομματικής νεολαίας.
  2. Ρήξη με τα συνδικάτα

Αυτή όμως, είναι μια ιστορία που θα πούμε μια άλλη φορά…

Written by daskalakos

17 Οκτωβρίου 2007 at 7:59 μμ

Πες τα Αντώνη!

2 Σχόλια

Πες τα Αντώνη Καρκαγιάννη!

Ο κ. Αντώνης Καρακαγιάννης μου έκλεψε αυτά που από καιρό ήθελα να γράψω: «Γιατί όχι διάσπαση;» τιτλοφορείται το σημερινό του άρθρο στην Καθημερινή. Αντιγράφω εδώ την τελευταία παράγραφο:

Η «ενότητα» ήταν πλαστή και υποκριτική, με παραλυτικά φαινόμενα και κατά την επόμενη περίοδο που το ΠΑΣΟΚ ήταν στην αντιπολίτευση. Προσωπικά πιστεύω ότι η «κάθαρση του δράματος» βρίσκεται στη διάσπαση και όχι στη διατήρηση της «ενότητας» που προ πολλού έπαψε να υπάρχει. Και ελπίζω ότι αυτό θα δώσει νέα δυναμική στην πολιτική ζωή γενικότερα.

Μη με παρεξηγείτε, δεν επιθυμώ ούτε επιδιώκω τη διάσπαση του ΠΑΣΟΚ. Θέλω όμως, επιτέλους, ένα κόμμα με ξεκάθαρες πολιτικές απόψεις, με κυβερνητική πρόταση που να βασίζεται σε αυτές τις απόψεις, ένα κόμμα που να μπορώ και να θέλω να το ψηφίσω όχι με τη λογική του «το μη χείρον, βέλτιστον» αλλά επειδή πράγματι ο πολιτικός του λόγος και οι πολιτικές του θέσεις με εκφράζουν και με εμπνέουν.

Πολλοί, για παράδειγμα, βρίσκουν ελκυστικό τον Συνασπισμό. Εγώ όχι. Όχι γιατί απαραιτήτως διαφωνώ με τις απόψεις τους, όσο γιατί τις θεωρώ ουτοπικές και ανεφάρμοστες. Είναι θλιβερό νομίζω, ένα σύγχρονο αριστερό κόμμα, όπως θέλει να είναι και εν πολλοίς είναι ο Συνασπισμός, να μην έχει πρακτικές, εφαρμόσιμες απόψεις για το Ασφαλιστικό και να απορρίπτει εκ προοιμίου κάθε διάλογο και ν’ απαντάει ειρωνικά στην πρόσκληση της Κυβέρνησης ότι ο διάλογος «να γίνει στην Πανεπιστημίου, ή στην Πλατεία Συντάγματος ή στην πλατεία Αριστοτέλους».

Το ΠΑΣΟΚ σε πολλά, πάμπολλα ζητήματα, ήταν «ήξεις αφίξεις». Ένα ΠΑΣΟΚ που στο όνομα της εξουσίας και της διακυβέρνησης υπέκυπτε στο πολιτικό κόστος και θόλωνε τις θέσεις και τις απόψεις του.

Θα αντιτείνουν μερικοί, από την ίδια παράταξη πάντοτε, ότι δύο πασοκογενή κόμματα, διαφορετικά και ενδεχομένως εχθρικά δεν συναποτελούν «κόμμα εξουσίας» και δεν μπορούν να διαμορφώσουν εναλλακτική πρόταση εξουσίας, ικανή να κλονίσει την κυβέρνηση. Πράγματι, αυτή είναι η κεντρική λογική του διπολικού συστήματος, που κυριάρχησε μετά το 1974 και μέχρι τώρα. Το ένα από τα «δύο κόμματα εξουσίας» να διαδέχεται το άλλο, όχι με διαφορετική «πρόταση εξουσίας» πάντοτε. Συχνότατα με απλή πρόταση διαχείρισης (ή και νομής) της εξουσίας.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η ίδια λογική και το ίδιο σύστημα θα ισχύσει και στο μέλλον. Προσωπικά πιστεύω ότι το σύστημα αυτό εξεμέτρησε το ζην και εξάντλησε τις δυνατότητές του. Ήδη υπέστη σοβαρό κλονισμό στις περασμένες εκλογές, όπου τα δύο μεγάλα κόμματα είδαν τις δυνάμεις τους να μειώνονται και μόλις αποφύγαμε το κυβερνητικό αδιέξοδο. Μερικοί πιστεύουν ότι οι επινοήσεις ενός νέου εκλογικού νόμου θα περισώσουν ένα κουρασμένο και εξαντλημένο πολιτικό σύστημα, κατά πολλούς ήδη πεθαμένο. Ξέρετε γιατί αλλάζουμε τόσο συχνά εκλογικά συστήματα; Γιατί με το καθένα πολύ σύντομα αναιρούνται οι σκοποί για τους οποίους θεσπίστηκε.

Μια κρίση δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Οδυνηρή σίγουρα. Είναι όμως, οι ωδίνες του τοκετού, απ’ το κάτι νέο και διαφορετικό που θα γεννηθεί απ’ αυτή την κρίση, ή είναι οι ωδίνες του θανάτου, καθώς ένα παρηκμασμένο πολιτικό μόρφωμα κλυδωνίζεται από τους τελευταίους του σπασμούς πριν ξεψυχήσει;

Θα επανέλθω πιο τεκμηριωμένα και πιο συγκροτημένα. Ελπίζω…

Written by daskalakos

4 Οκτωβρίου 2007 at 8:17 μμ