Δελφινοι

πάλι παραιτήθηκε ο Αλαβάνος?

Posts Tagged ‘εκσυγχρονιστές

Η μεταβαλόμενη ανθρωπογεωγραφία του ΠΑΣΟΚ.

5 Σχόλια

Η μεταστροφή των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ (με τα πιο πρόσφατα ευρήματα των δημοσκοπήσεων να δίνουν 50% στον Παπανδρέου) νομίζω πως χρειάζεται μία ερμηνεία. Ποιοι είναι αυτοί που άλλαξαν γνώμη μέσα σε έναν μήνα?

Σίγουρα δεν είναι το λεγόμενο παλαιό ΠΑΣΟΚ και οι υποστηρικτές του, ούτε οι ακραιφνώς παπανδρεϊκοί. Αυτό το κομμάτι των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ ήταν από την αρχή με τον Γιώργο. Είναι αυτό το σταθερό 15-20% που παραμένει (με κομμουνιστική ευλάβεια) προσκολλημένο στον Ανδρέα και στο ΠΑΣΟΚ του ’80.

Δεν είναι επίσης οι φανατικοί του Γιώργου και του πολιτικού του στυλ. Άνθρωποι των ΜΚΕ, άνθρωποι του διαδικτύου, πολίτες και απόψεις που βγήκαν από την αφάνεια χάρη στον Παπανδρέου. Και αυτοί ήταν μαζί του από την αρχή.

Ποιοι είναι λοιπόν? Κατά τη γνώμη μου ένα μεγάλο κομμάτι αποτελείται από ανθρώπους που μάλλον κρίνουν με κριτήρια προσώπου. Aπό πολίτες που αρχικά συντάχθηκαν με τον Βενιζέλο επηρεασμένοι από την ήττα αλλά στην συνέχεια απογοητεύτηκαν από την συμπεριφορά του. Είναι πολίτες που το βράδυ των εκλογών έβλεπαν έναν Παπανδρέου καταποντισμένο και έχασαν την εμπιστοσύνη τους σε αυτόν. Θεώρησαν ότι ο Βενιζέλος είναι η άμεση λύση, η άμεση αλλαγή, η προοπτική της νίκης. Στη συνέχεια όμως τα προσωπικά λάθη του Βενιζέλου τους απογοήτευσαν ακόμη περισσότερο και το ηγετικό του προφίλ έπαψε να τους εντυπωσιάζει. Ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς κινήθηκε προς τον Παπανδρέου, πολλοί όμως εξακολουθούν να είναι αυτοί που παραμένουν ακόμα «Βενιζελικοί».

Ένα άλλο κομμάτι αποτελείται από όσους ακολουθούν τις επιλογές των κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί αρχικά, όταν δεν υπήρξε καμία αντίδραση από κανέναν, κινήθηκαν προς την πλευρά Βενιζέλου. Στην συνέχεια και καθώς στελέχη όπως ο Πάγκαλος, ο Ανδρουλάκης και προσφάτως ο Λαλιώτης κινήθηκαν προς τον Γιώργο, επηρέασαν και αρκετό κόσμο να κινηθεί στην ίδια κατεύθυνση.

Τέλος το πιο κρίσιμο κομμάτι βρίσκεται παραδόξως στον χώρο των εκσυγχρονιστών, των πρώην Σημιτικών πολιτών και μελών. Αυτό το κομμάτι (που κατά την γνώμη μου θα κρίνει την διαδικασία καθώς είναι μάλλον το πιο δυναμικό) βρέθηκε αρχικά σε σύγχυση. Πίστευε ότι ο Γιώργος αποτελεί την ελπίδα για να τεθεί ξανά σε λειτουργία το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα. Μετά την ήττα, τα πράγματα έγιναν πολύπλοκα. Η άμεση σύγκρουση του Γιώργου με τον Σημιτή έδωσε την εικόνα της ρήξης του πρώτου με το εκσυγχρονιστικό μπλοκ η οποία μούδιασε πολλούς. Στη συνέχεια όμως και αφότου άρχισαν να γίνονται σαφείς οι ευθύνες και του Σημίτη για την ρήξη τα πράγματα άλλαξαν. Πλέον σε αυτήν την κατηγορία υπάρχουν δύο μέρη:

  • Οι παλαιοεκσυγχρονιστές, που τους ενδιαφέρει μόνο ή άμεση επάνοδος στην εξουσία, το απυρόβλητο της 8ετίας Σημίτη και η εξαφάνιση Παπανδρέου ώστε να ανακτήσουν τα απολεσθέντα.
  • Οι νεοεκσυγχρονιστές, που ενδιαφέρονται για μία νέα δομική αλλαγή στο κόμμα. Που επιθυμούν την ανανέωση, την βελτίωση, την αναγέννηση των αρχών του εκσυγχρονισμού και την εκ νέου εφαρμογή τους στην κεντρική πολιτική σκηνή. Οι προοδευτικοί πολίτες που δεν βλέπουν τον εκσυγχρονισμό ως σημαία αλλά ως πολιτική σκέψη συνεχούς αλλαγής και καινοτομίας. Που επιθυμούν να καταστεί επιτέλους δυνατός ο συνδυασμός του δυναμισμού μίας εκσυγχρονιστικής διακυβέρνησης με μία ανανεωμένη και επικαιροποιημένη αριστερή στρατηγική. Και αυτό δεν μπορούν να το εμπιστευθούν σε έναν Βενιζέλο που εδώ και πάρα πολύ καιρό δεν έχει πει τίποτα το καινοτόμο.

Οι πρώτοι εξακολουθούν να ακολουθούν τον κύριο Βενιζέλο και θα τον ακολουθούν μέχρι τέλους.

Οι δεύτεροι κινούνται σιγά-σιγά προς τον Παπανδρέου παρέχοντας του ουσιαστικά το τωρινό του προβάδισμα. Πολλοί θα προτιμούσαν έναν άλλο υποψήφιο (ο Χρυσοχοϊδης θα είχε μεγάλη αποδοχή σε αυτή την ομάδα πολιτών), αλλά στις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί αυτή τη στιγμή, η επιλογή Παπανδρέου αποτελεί μονόδρομο.

Αυτό όμως που κυριολεκτικά μου προκαλεί ανατριχίλα είναι ότι αν επικρατούσε η άποψη Βενιζέλου και πηγαίναμε σε εκλογή εξπρές, θα είχαμε εκλέξει με 60%, έναν πρόεδρο που όπως αποδείχτηκε μέσα σε έναν μήνα έχασε σχεδόν τους μισούς υποστηρικτές του. Και αυτό είναι μία πολιτική πραγματικότητα που δείχνει έλλειψη βαθιάς δημοκρατικής συνείδησης για όσους υποστήριξαν άμεσες διαδικασίες εκλογής χωρίς διάλογο και με περιορισμένη έκθεση των υποψηφίων στις πολιτικές «δοκιμασίες».

Advertisements

Written by Christos

13 Οκτωβρίου 2007 at 5:57 μμ